11) தனித்துக் காட்டிக் கொள்ளாத நபிகளார்

நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகப்பெரிய ஆட்சித் தலைவராகவும் ஆன்மீகத் தலைவராகவும் இருந்த நிலையிலும்கூட, மக்களிடம் எவ்வாறு பழகினார்கள், அவர்களுடைய நலனில் எவ்வாறு அக்கறை செலுத்தினார்கள், தங்களை மக்களிடமிருந்து தனித்துக் காட்டாமல் எவ்வாறு எளிமையாக வாழ்ந்தார்கள் என்பதை அவர்களுடைய ஹிஜ்ரத்துப் பயணத்தின் மூலமும் நாம் தெளிவாக அறிய முடிகிறது. இது குறித்து ஸஹீஹுல் புகாரியில் 3905-வது ஹதீஸில் மிக விரிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

மக்காவில் நபி (ஸல்) அவர்களும் அவர்களுடைய தோழர்களும் கடுமையான கொடுமைகளுக்கும் தொல்லைகளுக்கும் உள்ளாக்கப்பட்டபோது, அந்தத் துன்பங்களைத் தாங்க முடியாதவர்கள் வேறு ஊர்களுக்கு ஹிஜ்ரத் செய்து செல்லுமாறு நபி (ஸல்) அவர்கள் அனுமதியளித்தார்கள். அதன்படி பலர் அபீஸீனியாவுக்குச் சென்றனர். ஆனால், மக்காவில் நிலைமை சரியாகிவிட்டது என்றும் நபி (ஸல்) அவர்களின் கை ஓங்கிவிட்டது என்றும் எதிரிகள் வஞ்சகமாகப் பொய்ச் செய்தியைப் பரப்பியதால், அபீஸீனியா சென்றவர்கள் மீண்டும் மக்காவிற்கே திரும்பிவிட்டனர். பின்னர் தொல்லைகள் தீவிரமடைந்தபோது, மதீனாவிற்கு ஹிஜ்ரத் செய்யுமாறு தோழர்களுக்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் வழிகாட்டினார்கள். மதீனாவிலிருந்து சிலர் இஸ்லாத்தை ஏற்று அங்கே ஆதரவான ஒரு சூழல் நிலவியதால், தோழர்களை அங்கு செல்லுமாறு நபி (ஸல்) அவர்கள் பணித்தார்கள்.

தமக்குக் கடுமையான துன்பங்கள் இருந்தபோதிலும், நபி (ஸல்) அவர்கள் உடனடியாக ஹிஜ்ரத் செய்யவில்லை. அல்லாஹ்வின் உத்தரவு வரும் வரை சுயமாக வெளியேற முடியாது என்பதில் நபி (ஸல்) அவர்கள் உறுதியாக இருந்தார்கள். அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் எப்போது ஹிஜ்ரத் செல்வது என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டபோதும், எவ்வளவு கஷ்டங்கள் வந்தாலும் இறைவனிடமிருந்து உத்தரவு வரும்போதுதான் வெளியேறுவேன் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறிவிட்டார்கள்.

ஒரு நாள் நண்பகல் வேளையில் நபி (ஸல்) அவர்கள் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களின் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். ரகசியமாகப் பேச வேண்டியுள்ளதால் வீட்டிலிருக்கும் மற்றவர்களை வெளியேற்றுமாறு கூறினார்கள். ஆயிஷா (ரலி) உள்ளிட்ட குடும்பத்தினர் மட்டுமே இருப்பதாக அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் கூறியதும், ஹிஜ்ரத் செய்வதற்கு அல்லாஹ் தமக்கு அனுமதி வழங்கிவிட்ட செய்தியை நபி (ஸல்) அவர்கள் தெரிவித்தார்கள். ஹிஜ்ரத் செல்ல வேண்டிய நிலை வரும் என்பதை முன்பே உணர்ந்திருந்த அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள், இதற்காகவே இரண்டு ஒட்டகங்களைத் தயார்படுத்தி வைத்திருந்தார்கள். அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், فَخُذْ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِحْدَى رَاحِلَتَيَّ هَاتَيْنِ (நபி (ஸல்) அவர்களே! என் தந்தை உங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும், இவ்விரு ஒட்டகங்களில் ஒன்றை நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்) என்று கூறினார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், بِالثَّمَنِ (விலை கொடுத்துத்தான் வாங்கிக்கொள்வேன்) என்று கூறினார்கள்.

அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் மார்க்கத்திற்காகத் தன் பொருளாதாரத்தை வாரி வழங்கிய உற்ற தோழராகவும், வசதி படைத்தவராகவும் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு அந்த ஒட்டகம் ஒரு பெரிய பொருட்டல்ல. எனினும், தனது ஹிஜ்ரத்தின் நன்மை தனது சொந்தப் பொருளாதாரத்தின் மூலமாகவே அமைய வேண்டும் என்ற நோக்கில், அந்த ஒட்டகத்திற்கான தொகையைக் கொடுத்து வாங்கியே நபி (ஸல்) அவர்கள் புறப்பட்டார்கள். பொதுவாகத் தலைவர்களாக இருப்பவர்கள் பிறர் தம் சுமையை ஏற்பதை விரும்புவார்கள்; ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்கள் எதையும் இலவசமாகப் பெற விரும்பாமல் கிரயம் செலுத்தியே பெற்றார்கள்.

மக்கத்து எதிரிகள் நபி (ஸல்) அவர்களைக் கொலை செய்யத் திட்டமிட்ட காரணத்தினால்தான் அவர்களை வெளியேறுமாறு அல்லாஹ் உத்தரவிட்டான். எனவே, அவர்கள் ரகசியமாகப் புறப்பட்டு, குறுக்கு வழியில் சென்று தவ்ர் குகையில் தங்கி, பின்னர் மதீனாவை வந்தடைந்தார்கள். அவர்கள் வருகை குறித்த செய்தி ஒற்றர்கள் மூலம் முன்கூட்டியே கிடைத்திருந்ததால், அஃகபா உடன்படிக்கையில் கலந்துகொண்டு இஸ்லாத்தை ஏற்றிருந்தவர்கள் உள்ளிட்ட மதீனாவாசிகள் எல்லைப் பகுதியில் ஆவலுடன் காத்திருந்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்களும் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும் வந்து சேர்ந்தபோது, அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் எழுந்து நின்றார்கள்; நபி (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்திருந்தார்கள். அஃகபாவில் கலந்துகொண்ட எழுபது பேரைத் தவிர, மற்ற மக்களுக்கு நபி (ஸல்) அவர்களை நேரில் பார்த்த அனுபவம் இருக்கவில்லை. எனவே, எழுந்து நின்ற அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களைத்தான் மக்கள் நபி (ஸல்) அவர்கள் என தவறாக எண்ணி, அவர்களுக்கு சலாம் கூறி கை கொடுத்து வரவேற்பு அளிக்கத் தொடங்கினார்கள். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் மீது வெயில் படுவதைக் கண்ட அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள், உடனே தனது போர்வையால் அவர்களுக்கு நிழல் பிடித்தார்கள். அதன் பிறகே, அமர்ந்திருப்பவர்தான் நபி (ஸல்) அவர்கள் என்பதை மக்கள் புரிந்துகொண்டு, நபி (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று கை கொடுத்து முகமன் கூறினார்கள்.

தலைவர் யார், தொண்டர் யார் என்பதை நடை, உடை, பாவனையிலேயே காட்டிவிட முடியும். பொதுவாக ஒரு தலைவர் என்றால் தனி அடையாளம், கிரீடம் அல்லது பிரத்யேகமான தோற்றத்துடன் தம்மைத் தனித்துக் காட்டுவார். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்கள் எந்த ஒரு தனி அடையாளத்தையும் தமக்கென வைத்துக்கொள்ளவில்லை. தமக்கு முன்னால் ஒருவர் நின்று கொண்டிருக்கும்போது மக்கள் அவரைத் தலைவரென நினைத்து சலாம் கூறி கை கொடுத்த நிலையிலும், “நான்தான் தலைவர், நீ அமர்” என்று சொல்லவுமில்லை; “அவர் அல்ல, நான்தான்” என்று புகழை நாடி அவசரப்படவுமில்லை. தம்மைப் பிறரை விடத் தனித்துக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்றோ, மக்கள் தமக்குக் கூடுதல் மரியாதை அளிக்க வேண்டும் என்றோ கடுகளவும் அவர்கள் விரும்பவில்லை. ஒரு சபையில் அமர்ந்திருந்தால், விசாரித்துத் தெரிந்து கொள்ளாத வரை அவர்கள்தான் நபி (ஸல்) அவர்கள் என்பதைக் கண்டறிய முடியாத அளவிற்கு மக்களுடன் மக்களாக, தன்னடக்கத்துடன் வாழ்ந்தார்கள்.

இதேபோன்று உஸாமா (ரலி) அவர்களுடைய குடும்பப் பின்னணியிலும் ஒரு நிகழ்வு உள்ளது. அடிமையாக இருந்து நபி (ஸல்) அவர்களால் விடுதலை செய்யப்பட்டு, சொந்தப் பிள்ளை போன்று அன்பு காட்டி வளர்க்கப்பட்டவர் ஸைத் (ரலி). இஸ்லாம் வருவதற்கு முன்பு தத்தெடுக்கும் வழக்கம் இருந்ததால், மக்கள் அவரை ‘ஸைத் இப்னு முஹம்மத்’ என்றே அழைக்கும் அளவிற்கு நபி (ஸல்) அவர்களிடம் பாசம் பெற்றிருந்தார். அவருக்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், தம்முடைய விடுதலை செய்யப்பட்ட அடிமைப் பெண்ணான உம்மு அய்மன் (ரலி) என்பவரைத் திருமணம் செய்து வைத்தார்கள். உம்மு அய்மன் (ரலி) அவர்கள் கருப்பு நிறமுடையவராகவும், ஸைத் (ரலி) அவர்கள் மிகவும் பிரகாசமான வெண்மை நிறமுடையவராகவும் இருந்தார்கள். இவ்விருவருக்கும் பிறந்த மகன்தான் உஸாமா (ரலி).

நபி (ஸல்) அவர்கள் ஸைத் (ரலி) அவர்களைத் தம் சொந்தப் பிள்ளையைப் போல் வளர்த்ததால், அவருடைய மகனான உஸாமா (ரலி) அவர்கள் மீதும் தம் பேரப்பிள்ளைகள் மீது வைக்கும் அன்பைப் போன்ற அளவுகடந்த பிரியம் வைத்திருந்தார்கள். மஃசூமிய்யா குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் திருடியபோது, அப்பெண் உயர்குலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதால் கைச்சேதம் என்ற தண்டனையிலிருந்து விலக்களிக்க நபி (ஸல்) அவர்களிடம் யார் மூலம் பரிந்துரை பேசலாம் என்று மக்கள் யோசித்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு மிகவும் விருப்பமானவர் என்பதால் உஸாமா (ரலி) அவர்களை அனுப்பிப் பரிந்துரை செய்ய வைத்தார்கள். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ, அல்லாஹ்வின் சட்டத்திலா பரிந்துரை செய்கிறாய் என்று உஸாமா (ரலி) அவர்களைக் கண்டித்தார்கள். மக்கள் ஒரு காரியத்திற்காக அணுக நினைக்கும் அளவிற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் உஸாமா (ரலி) மீது மிகுந்த பாசம் வைத்திருந்தார்கள் என்பதை இந்நிகழ்வு காட்டுகிறது.

ஸைத் (ரலி) அவர்கள் நல்ல வெண்மை நிறமுடையவராகவும், அவருடைய மகன் உஸாமா (ரலி) அவர்கள் தம் தாயாரை விடவும் கறுத்த நிறமுடையவராகவும் இருந்தார்கள். இதனைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட நயவஞ்சகர்கள், இருவரின் நிறமும் மாறுபட்டிருப்பதால் உஸாமா ஸைதுக்குப் பிறந்தவர் அல்ல என்று கூறி அவதூறு பரப்பினார்கள். பெற்றோர் வெண்மையாகவும் பிள்ளை கறுப்பாகவும் அல்லது பெற்றோர் கறுப்பாகவும் பிள்ளை வெண்மையாகவும் இருப்பது இயற்கைதான் என்றாலும், இந்த அபாண்டமான பேச்சும் அவதூறும் ஊரெங்கும் பரவியதால் நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகுந்த மனவேதனையும் சங்கடமும் அடைந்தார்கள்.

அச்சமயத்தில் உடல் அமைப்பையும் பாதங்களின் ரேகைகளையும் ஒப்பிட்டு வம்சாவளியை அறியும் கலை தெரிந்த முதலிஜ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் மதீனாவிற்கு வந்தார். அப்போது பள்ளிவாசலில் ஸைத் (ரலி) அவர்களும் உஸாமா (ரலி) அவர்களும் ஒரு போர்வையைப் போர்த்திக்கொண்டு படுத்திருந்தார்கள். போர்வை சிறியதாக இருந்ததால் அவர்களுடைய பாதங்கள் மட்டுமே வெளியே தெரிந்தன. அவ்வழியே வந்த அந்த மனிதர் இருவரின் பாதங்களையும் உற்று நோக்கிவிட்டு, இவ்விரு பாதங்களும் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று உருவானவை என்று கூறினார்.

بَعْضُهَا مِنۢ بَعْضٍ
நிச்சயமாக இந்த பாதங்கள் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று உருவானவையாகும்.
(அல்குர்ஆன்: 3:34)➚

அந்த மனிதர் முகத்தைப் பார்க்காமல், பாதங்களை மட்டுமே பார்த்துவிட்டு இந்த உண்மையை உறுதிப்படுத்திய செய்தி பரவியது. அக்குடும்பத்தின் மீது சுமத்தப்பட்டிருந்த களங்கம் நீங்கியதை அறிந்த நபி (ஸல்) அவர்கள் அளவுகடந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள். تَبَرَّقَ أَسَارِيرُ وَجْهِهِ (அவர்களது முகத்தின் ரேகைகள் பிரகாசித்தன) என்பது போல் முகத்தில் பேரொளியுடன் விரைந்து ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடம் வந்து, அந்த மனிதர் கூறிய செய்தியை மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.

பிறருக்கு ஒரு துன்பம் ஏற்படும்போது அதைத் தமக்கு ஏற்பட்ட துன்பமாக எண்ணி வருந்துவதும், அந்தத் துன்பம் நீங்கும்போது தமக்கே நீங்கியது போல் மகிழ்ச்சி அடைவதும் நபி (ஸல்) அவர்களின் சிறந்த பண்பாக இருந்தது என்பதை இந்நிகழ்வு உணர்த்துகிறது. மேலும், ஒரு துறையில் தேர்ச்சி பெற்ற நிபுணர் கூறும் முடிவுகளை மார்க்க ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ளலாம் என்பதற்கும் இது ஆதாரமாக உள்ளது. வஹீயின் அடிப்படையில் அல்லாமல் உடற்கூறு அறிவின் அடிப்படையில் அந்த நபர் கூறிய கருத்தை நபி (ஸல்) அவர்கள் ஏற்று மகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள். அக்காலத்தில் பாதங்களை ஒப்பிடும் முறை இருந்ததுபோல, தற்காலத்தில் தந்தை யார் என்பதை உறுதிப்படுத்த மரபணு சோதனை போன்ற நவீன அறிவியல் சான்றுகள் பயன்படுகின்றன. எனவே, இதுபோன்ற சந்தேகங்கள் எழும்போது துறை சார்ந்த அறிவியல் மற்றும் மருத்துவப் பூர்வமான வழிமுறைகளைப் பின்பற்றி முடிவு செய்வதற்கு மார்க்கத்தில் இடமுண்டு.

மற்றொரு சமயம், வெளியூரிலிருந்து ஒருவர் ஒட்டகத்தில் பள்ளிவாசலுக்கு வந்தார். பள்ளிவாசலுக்கு வெளியே தம் ஒட்டகத்தைக் கட்டிவிட்டு உள்ளே வந்தார். அங்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் தோழர்களோடு அமர்ந்திருந்தார்கள். மற்றவர்களை விட்டுத் தம்மைத் தனித்துக் காட்டிக்கொள்ளாமல் நபி (ஸல்) அவர்கள் எளிமையாக அமர்ந்திருந்ததால், வந்தவருக்கு யார் முஹம்மது என்று அடையாளம் தெரியவில்லை. எனவே அவர் கூட்டத்தினரிடம், أَيُّكُمْ مُحَمَّدٌ (உங்களில் முஹம்மது யார்?) என்று கேட்டார். தோழர்கள், சுவரோரமாகச் சாய்ந்து அமர்ந்திருக்கும் வெண்ணிறமுடைய அந்த மனிதர்தான் அவர் என்று சுட்டிக்காட்டினார்கள்.

உடனே அவர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று, அப்துல் முத்தலிபின் பேரரே என்று அழைத்தார். நபி (ஸல்) அவர்கள், சொல்லுங்கள் என்று பதிலளித்தார்கள். அப்போது அவர், إِنِّي سَائِلُكَ فَمُشَدِّدٌ عَلَيْكَ فِي الْمَسْأَلَةِ فَلَا تَجِدْ عَلَيَّ فِي نَفْسِكَ (நான் உங்களிடம் சில கேள்விகளைக் கேட்கப் போகிறேன்; அக்கேள்விகளைக் கடுமையாகவும் கேட்பேன்; எனவே என் மீது உங்கள் மனதில் எந்த வருத்தமும் கொள்ள வேண்டாம்) என்று கூறினார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், عَمَّا بَدَا لَكَ (உமக்குத் தோன்றுவதை எல்லாம் கேளும்) என்று அனுமதியளித்தார்கள். உடனே அவர், உமது இறைவன் மீதும், உமக்கு முன்னிருந்த மக்களுக்கு இறைவனாக இருந்தவன் மீதும் ஆணையாகக் கேட்கிறேன், آللَّهُ أَرْسَلَكَ إِلَى النَّاسِ كُلِّهِمْ (அல்லாஹ் தான் உம்மை மனிதர்கள் அனைவருக்கும் தூதராக அனுப்பினானா?) என்று கேட்டார்.

அம்மனிதர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், “إِلَى النَّاسِ كُلِّهِمْ (மனிதர்கள் அனைவருக்கும்) தூதராக அல்லாஹ்தான் உங்களை அனுப்பினானா?” என்று கேட்க, நபி (ஸல்) அவர்கள், “اَللَّهُمَّ نَعَمْ (அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, ஆம்)” என்று பதிலளித்தார்கள். தொடர்ந்து அவர், “آللَّهُ أَمَرَكَ أَنْ نُصَلِّيَ الصَّلَوَاتِ الْخَمْسَ فِي يَوْمِنَا وَلَيْلَتِنَا? (ஒரு பகலிலும் இரவிலும் நாம் ஐந்து வேளை தொழ வேண்டும் என்று அல்லாஹ்தான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டானா?)” என்று வினவினார். நபி (ஸல்) அவர்கள் “ஆம்” என்றார்கள். அடுத்ததாக, “آللَّهُ أَمَرَكَ أَنْ نَصُومَ هَذَا الشَّهْرَ مِنَ السَّنَةِ? (ஆண்டின் இந்த குறிப்பிட்ட மாதத்தில் நாம் நோன்பு நோற்க வேண்டும் என்று அல்லாஹ்தான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டானா?)” எனக் கேட்க, நபி (ஸல்) அவர்கள் அதற்கும் “ஆம்” என்று விடையளித்தார்கள். பின்னர், “آللَّهُ أَمَرَكَ أَنْ تَأْخُذَ هَذِهِ الصَّدَقَةَ مِنْ أَغْنِيَائِنَا فَتَقْسِمَهَا عَلَى فُقَرَائِنَا? (எங்களின் செல்வந்தர்களிடமிருந்து இந்தத் தர்மத்தைப் பெற்று ஏழைகளுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுக்குமாறு அல்லாஹ்தான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டானா?)” என்று கேட்க, நபி (ஸல்) அவர்கள் “ஆம், அல்லாஹ்தான் கட்டளையிட்டான்” என்றார்கள். இதைக் கேட்ட அம்மனிதர், நபி (ஸல்) அவர்கள் கொண்டு வந்ததை ஏற்றுக்கொண்டார்.

آمَنْتُ بِمَا جِئْتَ بِهِ
நீங்கள் எதைக்கொண்டு வந்தீர்களோ அதை நான் நம்புகிறேன்.
(ஸஹீஹுல்(புகாரி: 63) ➚

மேலும் அவர், “وَأَنَا رَسُولُ مَنْ وَرَائِي مِنْ قَوْمِي (நான் எனக்குப் பின்னால் இருக்கும் என் சமூகத்தாரின் சார்பாக வந்துள்ள தூதுவர் ஆவேன்). என் பெயர் ளிமாம் இப்னு ஸஃலபா. எங்கள் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து முடிவெடுத்து, இந்த விஷயங்களைக் கேட்டு உறுதிப்படுத்துவதற்காகவே என்னை உங்களிடம் அனுப்பி வைத்தார்கள்” என்று தெரிவித்தார்.

ஸஹீஹுல் புகாரியில் விரிவாகப் பதிவாகியுள்ள இந்த வரலாற்றுச் சம்பவத்திலிருந்து நாம் மிக முக்கியமான பல படிப்பினைகளைப் பெற முடிகிறது. நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் தோழர்களோடு அமர்ந்திருந்த அவைக்குள் வந்த அம்மனிதர், நபி (ஸல்) அவர்களைக் கண்ணியப்படுத்தும் எவ்வித அடைமொழியும் இன்றி, “أَيُّكُمْ مُحَمَّدٌ (உங்களில் முஹம்மது யார்?)” என்று நேரடியாகப் பெயர் சொல்லிக் கேட்டார். அவ்வாறு தம் பெயரைக் குறிப்பிட்டு அழைத்ததை நபி (ஸல்) அவர்கள் தவறாகவோ ஒரு குறையாகவோ எடுத்துக் கொள்ளவில்லை; அதற்காக அம்மனிதர் மீது அவர்கள் கோபப்படவும் இல்லை. மேலும், அவர் யார் என்று கேட்டபோது தோழர்கள், “அங்கே சாய்ந்து அமர்ந்திருக்கிறாரே, அந்த வெண்ணிறமுடையவர்தான்” என்று அடையாளம் காட்டும் அளவுக்குத்தான் நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களோடு மக்களாக மிக எளிமையாக அமர்ந்திருந்தார்கள். மற்றவர்களிலிருந்து தங்களைத் தனித்துக் காட்டும் எவ்வித விசேஷத் தோற்றமும் அவர்களிடத்தில் இருக்கவில்லை.

அதனைத் தொடர்ந்து அம்மனிதர் நபி (ஸல்) அவர்களை அழைத்தபோதுகூட, ஒரு சாதாரண உறவினரைக் கூப்பிடுவது போல, “அப்துல் முத்தலிபின் பேரனே!” என்றே அழைத்தார். அப்போதும் நபி (ஸல்) அவர்கள், “என்னை எப்படி இப்படி அழைக்கலாம், நான் ஓர் இறைத்தூதராக இருக்கிறேன் அல்லவா?” என்று கடிந்து கொள்ளாமல், “என்ன விஷயம், சொல்” என்று கனிவோடு வினவினார்கள். தொடர்ந்து அவர், “நான் உங்களிடம் கேள்விகள் கேட்கப் போகிறேன், அதுவும் கடுமையாகக் கேட்பேன், நீங்கள் கோபித்துக் கொள்ளக் கூடாது” என்று முன்கூட்டியே அச்சுறுத்தும் தொனியில் பேசியபோதும், நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரைத் தடுக்கவோ கடிந்துகொள்ளவோ இல்லை; மாறாக, “உனக்கு என்ன தோன்றுகிறதோ அதைக் கேள்” என்று முழுச் சுதந்திரம் அளித்தார்கள்.

இவை அனைத்தும் நபி (ஸல்) அவர்களின் தன்னிகரற்ற நற்குணத்தையும், தன்னடக்கத்தையும் மிகத் தெளிவாக உணர்த்துகின்றன. ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்திற்கும் வழிகாட்டியாக இருந்த நபி (ஸல்) அவர்கள், மக்களோடு மக்களாக வாழ்ந்தார்களே தவிர, தமக்கெனத் தனி ஆடம்பர அடையாளங்களை அமைத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் இன்றைக்கு மார்க்க அறிஞர்களோ பொதுமக்களைப் போன்று இயல்பாக இருப்பதில்லை; தங்களை மற்றவர்களிடமிருந்து விசேஷமாகக் காட்டிக் கொள்வதற்காகப் பல அடுக்கு உடைகளையும், தனித்துவமான தலைப்பாகைகளையும் அணிகிறார்கள். தோற்றத்திலும் நடையிலும் மக்களிடமிருந்து ஏன் தங்களைத் தனித்துக் காட்ட வேண்டும்? நபி (ஸல்) அவர்களின் இந்த எளிய வாழ்க்கையை மக்களுக்கு எடுத்துரைக்கவோ, தாங்கள் நடைமுறைப்படுத்தவோ அவர்கள் முன்வருவதில்லை; ஏனெனில் அவ்வாறு செய்தால் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் தனி மரியாதையும் பெருமையும் போய்விடும் என்று அஞ்சுகிறார்கள்.

எந்தவிதப் பகட்டோ தனித்துவ அடையாளங்களோ இன்றி, மக்களோடு மக்களாக வாழ்ந்து காட்டிய நபி (ஸல்) அவர்களின் எளிமையையும் தன்னடக்கத்தையுமே நாமும் நமது வாழ்வில் முன்னுதாரணமாகக் கொள்ள வேண்டும்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் வாழ்நாளின் இறுதிப் பகுதியில் மக்களுக்கு ஆற்றிய உரை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அவர்கள் மரணிப்பதற்கு ஐந்து நாட்களுக்கு முன்பாக ஆற்றிய இந்த உரை, மதீனாவாசிகளான அன்சாரிகளைப் பற்றியதாக இருந்தது. அன்சாரித் தோழர்கள் எந்தவித சூதும் வாதும் அறியாத, மிகுந்த வெகுளித்தன்மை கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். மக்காவிலிருந்து ஹிஜ்ரத் செய்து வந்த முஹாஜிர்களுக்குத் தங்களின் வீடுகள், தோட்டங்கள், உடமைகள் அனைத்திலும் சரிபாதியை விட்டுக் கொடுத்து அடைக்கலம் தந்தவர்கள் அவர்கள். இத்தகைய பெருந்தன்மையை வரலாற்றில் வேறெந்த சமுதாயத்திலும் காண முடியாது.

நபி (ஸல்) அவர்களுக்குப் பின் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற அபூபக்கர் (ரலி), உமர் (ரலி), உஸ்மான் (ரலி), அலி (ரலி) என அடுத்தடுத்து வந்த ஆட்சியாளர்கள் அனைவரும் மக்காவிலிருந்து வந்தவர்களாகவே இருந்தனர். மதீனா தலைநகரமாக இருந்தபோதிலும், அன்சாரித் தோழர்கள் ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கோரவோ அதற்கு ஆசைப்படவோ இல்லை; தலைவர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டார்கள். இந்த வெகுளித்தன்மையும் தூய அன்பும் கொண்ட மக்கள் குறித்து நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு எப்போதும் தனி அக்கறை இருந்தது. “மக்கள் ஒரு பாதையில் சென்றால், நான் அன்சாரிகள் செல்லும் பாதையிலேயே செல்வேன்” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் பலமுறை கூறியிருக்கிறார்கள்.

தமது மரணத்திற்கு முன் இந்த மக்கள் குறித்து ஒரு வழிகாட்டுதலை வழங்கிவிட வேண்டும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் விரும்பினார்கள். கடுமையான தலைவலியின் காரணமாகத் தலையில் துணியைக் கட்டியவாறு பள்ளிவாசலுக்கு வந்தார்கள். அவர்களால் எழுந்து நிற்கக்கூட முடியவில்லை. மிம்பரில் அமர்ந்தவாறே அல்லாஹ்வைப் போற்றிப் புகழ்ந்து, எதிர்காலத்தில் மக்கள் தொகை பெருகும் என்றும், வெளியூர் மக்கள் வந்து குடியேறக் குடியேற மதீனாவில் அன்சாரிகளின் எண்ணிக்கை உணவில் இடப்படும் உப்பின் அளவுக்கு வெகுவாகக் குறைந்துவிடும் என்றும் குறிப்பிட்டார்கள். தமக்குப்பின் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்பவர்கள், அன்சாரிகளில் நன்மை புரிபவர்களின் நற்செயல்களை ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களில் எவரேனும் தவறிழைத்தால் கடுமை காட்டாமல் மன்னித்துப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினார்கள்.

أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ النَّاسَ يَكْثُرُونَ وَيَقِلُّ الأَنْصَارُ حَتَّى يَكُونُوا فِي النَّاسِ بِمَنْزِلَةِ المِلْحِ فِي الطَّعَامِ فَمَنْ وَلِيَ مِنْكُمْ شَيْئًا فَلْيَقْبَلْ مِنْ مُحْسِنِهِمْ وَيَتَجَاوَزْ عَنْ مُسِيئِهِمْ
இறைப்புகழுக்குப்பின்: நிச்சயமாக மக்கள் பெருகுவார்கள்; அன்சாரிகளோ உணவில் உள்ள உப்பின் அளவிற்கு குறைந்துவிடுவார்கள். எனவே, உங்களில் யாரேனும் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றால், அவர்களில் நன்மை செய்பவர்களிடமிருந்து அதை ஏற்றுக்கொண்டு, தவறிழைப்பவர்களை மன்னித்துவிடுங்கள்.
(புகாரி: 3800) ➚

ஹதீஸில் فَكَانَ آخِرَ مَجْلِسٍ جَلَسَ بِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ (நபி (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்த கடைசி அமர்வாக இதுவே இருந்தது) என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களுக்காக ஆற்றிய கடைசி உரையும் இதுவேயாகும். எழுந்து நிற்க முடியாத நிலையிலும் மிம்பரில் அமர்ந்து இதனைப் பேசினார்கள். தமக்கு அடித்தளமாக இருந்து உதவிய ஒரு சமூகத்தை அவர்கள் ஒருபோதும் மறந்துவிடவில்லை. பொதுவாக உலக வழக்கத்தில், ஒரு நிலையை அடைவதற்கு உதவியவர்களைப் பலர் ஏறி வந்த ஏணியைப் போலத் தூக்கி எறிந்துவிடுவார்கள். அதிகாரம், பலம் வந்த பிறகு அவர்களைப் பொருட்படுத்த மாட்டார்கள். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்கள் தமக்கு உதவிய அன்சாரிகளை எப்போதும் மறக்காமல், தமக்குப் பின் வரும் ஆட்சியாளர்களும் அவர்களிடம் கருணையோடு நடக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினார்கள்.

அதேபோன்று, உயிரைப் பணயம் வைத்து தியாகம் புரிந்த தோழர்களை நபி (ஸல்) அவர்கள் மனதாரப் பாராட்டி ஊக்கப்படுத்தினார்கள். பொதுவாக நபி (ஸல்) அவர்களிடம் தோழர்கள், “தங்களுக்கு என் தாய் தந்தையர் அர்ப்பணமாகட்டும்” என்று கூறுவார்கள். ஆனால், சிலர் புரிந்த மகத்தான தியாகங்களை அங்கீகரிக்கும் விதமாக நபி (ஸல்) அவர்களே, “உனக்காக என் தாய் தந்தையர் அர்ப்பணமாகட்டும்” என்று கூறிப் பாராட்டியிருக்கிறார்கள்.

அகழ் போரின்போது பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பாக ஜுபைர் (ரலி) அவர்களின் மகன் அப்துல்லாஹ், உமர் இப்னு அபீ ஸலமா (ரலி) ஆகியோரை நபி (ஸல்) அவர்கள் நியமித்திருந்தார்கள். அந்தச் சமயத்தில், பனூ குறைழா எதிரிகளின் பகுதிக்குள் நள்ளிரவில் ஜுபைர் (ரலி) அவர்கள் நுழைந்துவிட்டுத் திரும்பி வருவதை அப்துல்லாஹ் கவனித்தார். போர் பதற்றம் நிலவும் சூழலில் எதிரிகளின் முகாமுக்குத் தந்தை இரண்டு மூன்று முறை சென்று வந்ததைக் கண்டு ஆச்சரியமடைந்த அப்துல்லாஹ், அது குறித்துத் தந்தையிடமே கேட்டார். அதற்கு ஜுபைர் (ரலி) அவர்கள், எதிரிகளின் நிலவரங்களை உளவு பார்த்து அறிந்து வரக்கூடிய துணிச்சல் மிக்கவர் யார் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டபோது, போர்க்களத்தில் எதிரிகளிடம் பிடிபட்டால் உயிருக்கே ஆபத்து என்ற சூழலில் அனைவரும் தயங்கிய ஒரு இக்கட்டான நேரத்தில் தாம் அதற்கு முன்வந்ததாக விளக்கினார்கள்.

எதிரிகளின் படை பலம் என்ன, அவர்களின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு, அவர்கள் நம்மைத் தாக்கும் திட்டத்தில் இருக்கிறார்களா போன்ற விவரங்களை உளவு பார்த்து அறிந்துவருவதற்காக யாராவது சென்று வருகிறீர்களா என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டார்கள். அப்போது ஸுபைர் (ரலி) அவர்கள், தான் சென்று வருவதாகக் கூறிப் புறப்பட்டார்கள். ஒரு போரின்போது எதிரிகளின் முகாமுக்குள் சென்று அவர்களின் திட்டங்களையும் பலத்தையும் முன்கூட்டியே கண்டறிவது மிக அவசியமானது; அப்போதுதான் திகைப்பின்றி அவர்களை எதிர்கொள்ள முடியும். தன்னுயிரையே பணயம் வைத்து இந்த ஆபத்தான உளவுப் பணியை மேற்கொள்ள முன்வந்த ஸுபைர் (ரலி) அவர்களின் பெரும் தியாகத்தை மதித்து, நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரைப் பாராட்டினார்கள். வழக்கமாக நபி (ஸல்) அவர்களிடம் தோழர்கள் பேசும்போது “என் தாய் தந்தையர் தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்” என்று சொல்வதுண்டு. ஆனால், ஒரு தோழரின் அளப்பரிய தியாகத்தை அங்கீகரிக்கும் விதமாக, நபி (ஸல்) அவர்களே அவரிடம் அந்த வார்த்தையைக் கூறி அனுப்பிவைத்தார்கள்.

فِدَاكَ أَبِي وَأُمِّي
என் தந்தையும் தாயும் உமக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்.
(புகாரி: 3720) ➚

முன்னர் குறிப்பிடப்பட்ட அன்ஸாரிகளின் உரை தொடர்பான செய்தி ஸஹீஹுல் புகாரியில் 3628-வது ஹதீஸாக இடம்பெற்றுள்ளது.

அதேபோன்று, சஅத் பின் அபீவக்காஸ் (ரலி) அவர்கள் வில்வித்தையில் மிகுந்த ஆற்றல் பெற்றவராகத் திகழ்ந்தார். எதிரியை நெருங்காமல் தூரத்திலிருந்தே தாக்கக்கூடிய அம்பு எய்யும் போர்முறை மிகவும் முக்கியமானது. உஹதுப் போரின்போது அவர்களின் போர்த்திறமையை உத்வேகப்படுத்துவதற்காக, “சஅதே! அம்பு எய்வீராக! فِدَاكَ أَبِي وَأُمِّي (என் தந்தையும் தாயும் உமக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்)” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் உற்சாகப்படுத்தினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் தாய், தந்தையை அர்ப்பணிப்பதாக சஅத் (ரலி) அவர்களைத் தவிர வேறு எவருக்கும் கூறியதை தான் கேட்டதில்லை என்று அலீ (ரலி) அவர்கள் வியந்து கூறுகிறார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களின் தாய் மற்றும் தந்தை இருவரும் அவர்களின் சிறுவயதிலேயே இறந்துவிட்டதால், “என் தாய் தந்தை உமக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்” என்று கூறுவது நேரடிப் பொருள் கொண்டது அல்ல; மாறாக, “உமக்காக எதையும் செய்வேன்; அந்த அளவிற்கு உம்மை மதிக்கிறேன்” என்பதை வெளிப்படுத்தும் அரபு மரபுச் சொல்லாகும். தமக்குக் கீழ் உள்ள வீரர்களின் திறமைகளை மதித்து, அவர்களை ஊக்குவிப்பதற்காக ஒரு தலைவர் எந்தளவிற்குப் பணிவோடு இறங்கி வர வேண்டும் என்பதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் சிறந்த முன்னுதாரணமாகத் திகழ்ந்தார்கள்.

ஒருமுறை இஸ்மாயீல் (அலை) அவர்களின் வழித்தோன்றல்களான அஸ்லம் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த மக்கள் இரு அணியாகப் பிரிந்து அம்பு எறியும் போட்டியில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். அவர்களைக் கடந்து சென்ற நபி (ஸல்) அவர்கள், அவர்களைப் பாராட்டி ஊக்கப்படுத்தினார்கள்.

اِرْمُوا بَنِي إِسْمَاعِيلَ فَإِنَّ أَبَاكُمْ كَانَ رَامِيًا
இஸ்மாயீலின் சந்ததிகளே! அம்பு எய்யுங்கள்; நிச்சயமாக உங்கள் தந்தை அம்பு எறிவதில் வல்லவராக இருந்தார்.
(புகாரி)

அவ்வாறு ஊக்கப்படுத்தியதோடு மட்டுமல்லாமல், “நானும் இந்த அணியில் இணைந்து கொள்கிறேன்” என்று கூறி ஒரு அணியில் நபி (ஸல்) அவர்கள் இணைந்தார்கள். உடனே மற்றொரு அணியினர் அம்பு எய்வதை நிறுத்திவிட்டனர். “ஏன் நிறுத்திவிட்டீர்கள்?” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டபோது, “தாங்கள் அந்த அணியில் இருக்கும்போது, தங்களுக்கு எதிராக நாங்கள் எவ்வாறு அம்பு எய்வது?” என்று அவர்கள் கூறினார்கள். அதைக் கேட்ட நபி (ஸல்) அவர்கள், தான் எந்த அணியிலும் சேராமல் இரு தரப்பினருக்கும் பொதுவாக இருப்பதாகக் கூறி அனைவரையும் தொடர்ந்து விளையாடச் செய்தார்கள்.

மக்களோடு மக்களாகக் கலந்து விளையாட முன்வருவது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு எளிதில் வராத ஒரு குணமாகும். ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் பொதுவாகத் தங்களைப் புகைப்படங்கள் எடுப்பதற்காக மட்டுமே விளையாடுவது போல் பாசாங்கு செய்வார்களே தவிர, உண்மையிலேயே மக்களோடு ஒருவராக இணைந்து விளையாட மாட்டார்கள். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்கள், ஆன்மீகத் தலைவராகவும் ஆட்சித் தலைவராகவும் பெரும் செல்வாக்குடன் இருந்த போதிலும், தன்னை மற்றவர்களை விட மேம்பட்டவராகக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பவில்லை. வயதில் மூத்த தலைவராக இருந்தும் கூட, இளைஞர்களோடு சகஜமாகக் கலந்து விளையாடத் தயாராக இருந்த அவர்களின் பண்பு, அவர்களின் உயர்ந்த எளிமையைக் காட்டுகிறது.

மற்றொரு முறை நபி (ஸல்) அவர்களும் தோழர்களும் ஒரு பயணத்தில் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது உமர் (ரலி) அவர்களின் மகன் அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் சவாரி செய்த ஒட்டகம் அடங்காமல் தாறுமாறாக ஓடி, நபி (ஸல்) அவர்களை முந்திச் சென்றது. உமர் (ரலி) அவர்கள் அதை விரட்டிப் பிடித்துக் கட்டுப்படுத்த முயன்றார். அந்த ஒட்டகம் சவாரிக்குச் சிரமமாக இருப்பதை உணர்ந்த நபி (ஸல்) அவர்கள், அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்களிடம், “இந்த ஒட்டகத்தை எனக்கு விற்றுவிடுங்கள்” என்று கேட்டார்கள். அவரும் விற்கச் சம்மதித்தார். மதீனா சென்றதும் பணத்தைத் தருவதாகப் பேசி வாங்கிய நபி (ஸல்) அவர்கள், உடனடியாக, “நான் இந்த ஒட்டகத்தை விலைக்கு வாங்கிவிட்டேன்; இதை உமக்கே அன்பளிப்பாக வழங்கிவிட்டேன், நீரே வைத்துக்கொள்ளும். நான் தரும் தொகையைக் கொண்டு சவாரிக்குத் தகுதியான வேறொரு ஒட்டகத்தை வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்; இந்த ஒட்டகத்தை அறுத்துப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்” என்று கூறி, வாங்கிய ஒட்டகத்தையே அவரிடம் திருப்பிக் கொடுத்து உதவினார்கள்.

அக்காலத்தில் மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கும் பயணங்களுக்கும் ஒட்டகமே மிக முக்கியமான மூலதனமாக இருந்தது. ஒரு தோழரிடம் இருந்த ஒட்டகம் அடங்க மறுத்து சண்டித்தனம் செய்தது. பயணத்திற்குப் பயன்படாத அந்த ஒட்டகத்தை விற்றுவிட்டு, வேறொரு நல்ல ஒட்டகத்தை வாங்குவதற்கு அவரிடம் போதிய பொருளாதார வசதியும் இல்லை; சண்டித்தனம் செய்யும் அந்த ஒட்டகத்தைப் பயணத்திற்காக எவரும் விலைக்கு வாங்கவும் மாட்டார்கள். அவரது இக்கட்டான நிலையை உணர்ந்த நபி (ஸல்) அவர்கள், அவரிடமிருந்து அந்த ஒட்டகத்தை ஒரு தொகையைப் பேசி வாங்கிக்கொண்டார்கள். அதன் மூலம் அவர் நல்லதொரு ஒட்டகத்தை வாங்கிக்கொள்ள வழிவகை செய்தார்கள். மேலும், அந்த ஒட்டகம் இறைச்சிக்காக மட்டுமே பயன்படும் என்பதால், நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, تَصْنَعُ بِمَا شِئْتَ (நீ விரும்பியவாறு இதனைப் பயன்படுத்திக்கொள்) என்று கூறி அந்த ஒட்டகத்தையும் அவருக்கே அன்பளிப்பாகத் திருப்பிக் கொடுத்தார்கள் (புகாரி: 2115) ➚. ஒருவருடைய பிரச்சினையைக் கண்டும் காணாமல் போகாமல், அவருக்கு நேரடியாகத் தர்மம் செய்துவிடாமல், அவரது சுயமரியாதையைப் பேணி வியாபார முறையில் பிரச்சினையைத் தீர்த்துவைத்த நபி (ஸல்) அவர்களின் அக்கறையை இதில் பார்க்க முடிகிறது.

அதேபோன்று, மார்க்கம் மற்றும் வஹீ சார்ந்த விவகாரங்களில் நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியவற்றில் எவ்விதக் குறையோ தவறோ இருக்க முடியாது. ஆனால், உலகியல் விவகாரங்களை மனிதர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதற்காக நபி (ஸல்) அவர்கள் அனுப்பப்படவில்லை; மறுமையை வழிகாட்டவே அனுப்பப்பட்டார்கள். எனவே, துன்யா சார்ந்த நடைமுறை விஷயங்களில் அவர்கள் ஒரு மனிதராகத் தம் சொந்தக் கருத்தைக் கூறுவதும், அது சில நேரங்களில் கள எதார்த்தத்திற்குப் பொருந்தாமல் போவதும் உண்டு. பொதுவாகத் தலைவர்கள் தம் கருத்து தவறாகிவிட்டால் பகிரங்கமாக அதை ஒப்புக்கொள்வதில்லை; ஏதேனும் காரணம் கூறி மூடிமறைக்கவே பார்ப்பார்கள். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்கள் அத்தகைய தருணங்களில் காட்டிய வெளிப்படைத்தன்மை தனித்துவமானது.

மதீனாவுக்கு வந்த புதிதில், அங்குள்ள மக்கள் பேரீச்ச மரங்களில் ஆண் மரத்தையும் பெண் மரத்தையும் இணைத்துச் செயற்கை மகரந்தச் சேர்க்கை செய்வதை நபி (ஸல்) அவர்கள் கண்டார்கள். மக்காவில் வழக்கத்தில் இல்லாத இந்தப் புதிய விவசாய முறையைப் பார்த்த நபி (ஸல்) அவர்கள், لَوْ لَمْ تَفْعَلُوا (இதை நீங்கள் செய்யாமல் இருந்திருக்கலாமே) என்று தமது சொந்த அபிப்பிராயத்தைக் கூறினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களின் வார்த்தையைக் கேட்ட தோழர்களும் அந்த ஆண்டு மகரந்தச் சேர்க்கை செய்வதை விட்டுவிட்டார்கள். ஆனால் மகசூல் காலத்தில் விளைச்சல் வழக்கத்திற்கு மாறாகக் குறைந்துபோனது. இதைக் கவனித்த நபி (ஸல்) அவர்கள், مَا لِنَخْلِكُمْ (உங்கள் பேரீச்ச மரங்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது?) என்று விசாரித்தார்கள். அதற்குத் தோழர்கள், தாங்கள் கூறியதன் காரணத்தினாலேயே மகரந்தச் சேர்க்கை செய்யாமல் விட்டுவிட்டதாகவும், அதனால் விளைச்சல் பாதிக்கப்பட்டுவிட்டதாகவும் தெரிவித்தார்கள்.

அந்த இழப்பிற்குச் சூழலையோ வேறு காரணங்களையோ சொல்லிச் சமாளிக்காமல், தாம் ஒரு மனிதர் என்ற அடிப்படையில் கூறிய சொந்தக் கருத்தில் பிழை நேர்ந்துவிட்டதை நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களிடம் பகிரங்கமாக ஒப்புக்கொண்டார்கள்:

إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ إِذَا أَمَرْتُكُمْ بِشَيْءٍ مِنْ دِينِكُمْ فَخُذُوا بِهِ وَإِذَا أَمَرْتُكُمْ بِشَيْءٍ مِنْ رَأْيِي فَإِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ
நான் ஒரு மனிதன்தான்; உங்கள் மார்க்கம் தொடர்பான ஏதேனும் ஒன்றை நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டால் அதைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்; என்னுடைய சொந்தக் கருத்தாக எதையேனும் நான் கூறினால், நிச்சயமாக நான் ஒரு மனிதன்தான்.
(முஸ்லிம்: 2362) ➚

மேலும், أَنْتُمْ أَعْلَمُ بِأَمْرِ دُنْيَاكُمْ (உங்கள் உலக விவகாரங்களை நீங்களே நன்கறிந்தவர்கள்) என்று கூறி, விவசாயம் போன்ற உலகியல் விவகாரங்களில் அந்தந்தத் துறைகளில் அனுபவம் வாய்ந்தவர்களின் அறிவே முதன்மையானது என்பதைத் தெளிவுபடுத்தினார்கள். வஹீ அல்லாத உலக விஷயங்களில் தம் சொந்தக் கருத்தில் ஏதேனும் முரண்பாடு இருந்தால் அதைச் சுட்டிக்காட்டலாம் என்றும், மார்க்கக் கட்டளைகளை மட்டுமே எந்த மறுப்புமின்றி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் தோழர்களுக்கு வழிகாட்டினார்கள்.

மக்களின் சிரமங்களை உணர்ந்து கண்ணியமான முறையில் உதவும் பெருந்தன்மையும், உலகியல் விவகாரங்களில் தம் மனிதக் கருத்தில் ஏற்படும் பிழையைத் தயங்காமல் ஒப்புக்கொள்ளும் உன்னதமான நேர்மையும் கொண்ட மக்கள் நலன் விரும்பியாகவே நபி (ஸல்) அவர்கள் வாழ்ந்து காட்டினார்கள்.