04) சாமானிய மக்களுடன் நபிகளார்

நபி (ஸல்) அவர்கள் சிறுவர்கள் விஷயத்தில் காட்டிய அன்பையும் அக்கறையையும் நாம் அறிந்து கொண்டோம் அதேபோன்று ஊழியர்கள், அடிமைகள், பெண்கள் மற்றும் பலவீனமான மக்களிடத்தில் நபி (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு நடந்துகொண்டார்கள் என்பதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். பொதுவாக, அந்தஸ்திலும் அதிகாரத்திலும் உடல்பலத்திலும் நம்மை விட உயர்ந்தவர்களிடம் எவரும் பணிவாகவே நடந்துகொள்வர்; ஏனெனில் அவர்களை எதிர்க்க முடியாது. உள்ளத்தில் பெருமை இருந்தாலும் மேலதிகாரிகளிடமும் பெரியவர்களிடமும் பணிவாக இருப்பது வெறும் நடிப்பு மட்டுமே, அது உண்மையான பணிவல்ல. மாறாக, ஒரு மனிதனின் உண்மையான பணிவு என்பது தனக்குக் கீழ் உள்ளவர்களிடமும், எளியவர்களிடமும் அவன் எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறான் என்பதில்தான் வெளிப்படுகிறது. அத்தகைய பலவீனமான, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களிடத்தில் நபி (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு நடந்துகொண்டார்கள் என்பதை நாம் படிப்பினையாகக் கொள்ள வேண்டும்.

இஸ்லாத்தின் ஆரம்பக் காலத்தில் சமூகத்தில் அடிமை முறை புழக்கத்தில் இருந்தது. பிற்காலத்தில் இஸ்லாம் பல்வேறு வழிகளில் அடிமைகளை விடுதலை செய்யத் தூண்டி, படிப்படியாக அந்த முறையை ஒழித்தது. அக்காலத்தில் அடிமைகள் சந்தைகளில் விற்கப்பட்டனர்; அவர்களை வாங்கியவர்கள் எவ்வித உரிமையோ சம்பளமோ வழங்காமல் ஆடு, மாடுகளைப் போன்று மிகக் கொடுமையாக நடத்தினர். அவர்களுக்கு ஆதரவாகக் குரல் எழுப்ப எவரும் இருக்கவில்லை. அக்காலகட்டத்தில் அபூ மஸ்ஊத் என்ற நபித்தோழர், எவரும் பார்க்கவில்லை என்றெண்ணித் தனது அடிமையைச் சவுக்கால் அடித்துக்கொண்டிருந்தார். இதைப் பின்னால் இருந்து கவனித்த நபி (ஸல்) அவர்கள் உரத்த குரலில் அவரை அழைத்தார்கள். கடுமையான கோபத்தில் இருந்ததால் அவரால் ஆரம்பத்தில் அக்குரலைக் கவனிக்க முடியவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்கள் அருகில் வந்ததும் திரும்பிப் பார்த்த அவர், அழைப்பது நபி (ஸல்) அவர்கள்தான் என்பதை அறிந்து நின்றார். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரை எச்சரித்தார்கள்.

إعْلَمْ أَبَا مَسْعُودٍ إِنَّ اللَّهَ أَقْدَرُ عَلَيْكَ مِنْكَ عَلَى هَذَا الْغُلَامِ
அபூ மஸ்ஊதே, அறிந்துகொள்! இந்த அடிமையின் மீது உனக்கு இருக்கும் ஆற்றலை விட உன் மீது அல்லாஹ்வுக்கு இருக்கும் ஆற்றல் மிக அதிகம்.
(முஸ்லிம்: 1659) ➚

உடல் பலமும் அதிகாரமும் கொண்டு இந்த அடிமையை நீ தண்டிப்பதை விட, அனைத்தையும் விடப் பேராற்றல் கொண்ட அல்லாஹ் உன்னைத் தண்டித்தால் என்ன செய்வாய் என்ற நபி (ஸல்) அவர்களின் இந்த எச்சரிக்கை அவரது உள்ளத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. உடனே அவர் தன் தவறை உணர்ந்து திருந்திக்கொண்டார்.

فَقُلْتُ: لَا أَضْرِبُ مَمْلُوكًا بَعْدَهُ أَبَدًا
அதற்கு நான், “இதற்குப் பிறகு ஒருபோதும் எந்த ஓர் அடிமையையும் நான் அடிக்க மாட்டேன்” என்று கூறினேன்.
(முஸ்லிம்: 1659) ➚

அல்லாஹ்வை எல்லாம் வல்லவன் என்று நம்பும் ஓர் இறைநம்பிக்கையாளரிடம் பலவீனர்களைத் துன்புறுத்தும் குணம் ஒருபோதும் இருக்கக் கூடாது என்பதை நபி (ஸல்) அவர்கள் உணர்த்தினார்கள். பலவீனர்கள் பாதிக்கப்படும் போதெல்லாம் உடனே தலையிட்டு அவர்களுக்கு ஆதரவாக நின்று உரிய வழிகாட்டலை வழங்கினார்கள்.

இதேபோன்று, நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்திற்குப் பின்னால் அபூதர் (ரலி) அவர்கள் தமது ஊழியருடன் சென்றபோது, தாம் அணிந்திருந்த அதே தரமான ஆடையைத் தமது ஊழியருக்கும் அணிவித்திருந்தார்கள். அதற்கான காரணத்தை விவரித்த அபூதர் (ரலி), நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் தாம் ஒருமுறை ஓர் ஊழியரை அவரது தாயைக் குறிப்பிட்டு அறியாமையினால் ஏசிவிட்டதாகவும், அது குறித்து அறிந்த நபி (ஸல்) அவர்கள் தம்மைக் கூப்பிட்டுக் கண்டித்து அறிவுரை வழங்கியதாகவும் குறிப்பிட்டார்கள்.

நாம் உண்பதையே ஊழியர்களுக்கும் உண்ணக் கொடுக்க வேண்டும்; நாம் உடுத்துவதையே அவர்களுக்கும் உடுத்தக் கொடுக்க வேண்டும்; அவர்களது சக்திக்கு மீறிய பணிகளை அவர்கள் மீது சுமத்தக் கூடாது; அவ்வாறு கடினமான பணிகளைக் கொடுத்தால் நாமும் அவர்களுக்கு உதவியாக இருக்க வேண்டும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் அறிவுறுத்தினார்கள். இந்த வழிகாட்டல் அன்றைய அடிமைகளுக்கு மட்டுமல்லாமல், இன்று நம்மிடம் பணிபுரியும் ஊழியர்கள் அனைவருக்கும் பொருந்தக்கூடிய பொதுவான அறிவுரையாகும்.

இன்று பலர் முதியவர்களையும் சிறுவர்களையும் வேலைக்கு அமர்த்திவிட்டு, மிகக் குறைந்த ஊதியத்தை வழங்கிவிட்டு, அவர்களது சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட வேலைகளைச் செய்யுமாறு நிர்ப்பந்திக்கிறார்கள். குடும்ப வறுமை காரணமாகவும் ஆதரவற்ற நிலையினாலும் அவர்கள் பணிக்கு வருகிறார்கள் என்பதை உணராமல், ஊதியம் தருகிறோம் என்ற காரணத்திற்காக அவர்களைக் கொடுமைப்படுத்துகின்றனர். ஆனால் அல்லாஹ் நமக்கு வழங்கியிருக்கும் எண்ணற்ற வாழ்வாதாரங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, நாம் அல்லாஹ்வுக்குரிய கடமைகளை முழுமையாக நிறைவேற்றுகிறோமா? நாம் எத்தனையோ தவறுகளையும் குற்றங்களையும் செய்தபோதிலும் அல்லாஹ் நமக்கு வாழ்வாதாரத்தைத் தொடர்ந்து வழங்கி வருகிறான். அவ்வாறிருக்க, நாம் கொடுக்கும் அற்ப ஊதியத்திற்காக ஓர் ஏழைப் பணியாளரைச் சிரமத்திற்குள்ளாக்குவது எங்ஙனம் நியாயமாகும்? அல்லாஹ் நமக்கு வழங்கிய வசதி வாய்ப்புகளைக் கொண்டு, நம்மிடம் பணியாற்றுபவர்களைச் சகோதரர்களாகப் பாவித்து நாம் அன்பு செலுத்த வேண்டும்.

நபி (ஸல்) அவர்களை நோக்கி மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக இஸ்லாத்தை ஏற்று வந்ததற்கு வெறுமனே மேடைப் பேச்சுகள் மட்டுமே காரணமல்ல; நபி (ஸல்) அவர்களின் தூய வாழ்க்கை முறையே பிரதான காரணமாக இருந்தது. பலவீனர்களுக்கு உரிய உரிமைகளையும் பாதுகாப்பையும் வழங்கும் இஸ்லாத்தின் இத்தகைய உயர்ந்த பண்பாடுகளே மக்களை ஈர்த்தன. இப்பண்புகள் நம்மிடம் குறையும்போது இஸ்லாமிய வளர்ச்சியும் தடைபட்டு, நாமும் அல்லாஹ்வின் முன்னிலையில் குற்றவாளிகளாக மாற நேரிடும்.

மறுமை நாளில் அனைவரும் தத்தமது நிலையை எண்ணித் தமக்காக வாதாடும் வேளையில், மூன்று நபர்களுக்கு எதிராகத் தானே வழக்காடப் போவதாக அல்லாஹ் எச்சரித்துள்ளதாக நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள்.

ثَلاَثَةٌ أَنَا خَصْمُهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
மறுமை நாளில் மூன்று நபர்களுக்கு எதிராக நானே வழக்காடுவேன்.
(புகாரி: 2227) ➚

அநீதி இழைக்கப்பட்டவர்கள் சார்பாக நீதிபதியான அல்லாஹ்வே வழக்காடித் தீர்ப்பளிக்கும் அந்த மூன்று நபர்களில் முதலாமவர் குறித்து அல்லாஹ் இவ்வாறு கூறுகிறான்:

رَجُلٌ أَعْطَى بِي ثُمَّ غَدَرَ
என் பெயரால் உறுதிமொழி கொடுத்து, பின்னர் அதில் மோசடி செய்தவன்.
(புகாரி: 2227) ➚

அல்லாஹ்வின் பெயரால் ஓர் உறுதிமொழியை அல்லது சத்தியத்தைச் செய்துவிட்டு, பின்னர் அதில் மோசடி செய்பவனுக்கு எதிராக அல்லாஹ்வே வழக்காடுவான். உதாரணமாக, ஒருவர் அல்லாஹ்வின் பெயரால் உறுதி கூறி ஒரு கடனை வாங்கிவிட்டு…

ஒருவர் அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியம் செய்து ஒரு வாக்குறுதியை அளித்துவிட்டு, பின்னர் அதில் மோசடி செய்து அதை மீறினால், மறுமை நாளில் பாதிக்கப்பட்ட அந்த நபரின் சார்பாக அல்லாஹ்வே வழக்காடுவான். பாதிக்கப்பட்டவர் அங்கு சென்று முறையிட வேண்டிய அவசியமில்லை; அல்லாஹ்வே அந்த வழக்கை எடுத்து நடத்தி, அவனே தீர்ப்பும் வழங்குவான். அல்லாஹ்வே வாதியாகவும் நீதிபதியாகவும் இருக்கும் ஒரு விசாரணையின் தீர்ப்பு எவ்வாறு அமையும் என்பதை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

அடுத்ததாக, ஒரு சுதந்திரமான மனிதனைப் பிடித்துச் சென்று அடிமையாக விற்றுவிடுவது பெரும் குற்றமாகும். இஸ்லாத்தில் அடிமை முறை என்பது பிறப்பால் உருவாவது அல்ல; போர்க்களத்தில் சிறைபிடிக்கப்படும் எதிரி நாட்டுப் போர்க்கைதிகள் மூலமாகவே அது உருவானது. நவீன காலத்தில் போர்க்கைதிகளைச் சிறையில் அடைத்து வைப்பது போன்ற பொருளாதார வசதி அக்காலத்தில் கிடையாது. அவர்களுக்கு ஆயுள் முழுவதும் உணவளித்துச் சிறையில் அடைத்து வைக்க முடியாத நிர்பந்தத்தின் காரணமாகவே, அவர்கள் தனிநபர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் அந்த அடிமைகளிடம் வேலை வாங்கிக்கொண்டு உணவளித்துப் பராமரித்தனர். அவர்களை அப்படியே விடுதலை செய்தால் மீண்டும் படை திரட்டிப் போருக்கு வருவார்கள் என்பதாலேயே இந்நிலை இருந்தது. ஆனால், போரில் ஈடுபடாமல் சுதந்திரமாக வாழும் ஒரு மனிதனைக் கடத்திச் சென்று விற்பது மாபெரும் அநீதியாகும். தற்காலத்தில் குழந்தைகளைக் கடத்தி முடமாக்கிப் பிச்சையெடுக்க வைப்பதும், ஏழை மக்களை ஏமாற்றிக் குவாரிகளிலும் சுரங்கங்களிலும் கொத்தடிமைகளாக நடத்துவதும் போன்ற ஒரு கொடுஞ்செயலாகும் இது. அத்தகைய சுதந்திரமான மனிதனை விற்றுப் பொருளீட்டுபவனுக்கு எதிராக மறுமையில் தானே வழக்காடுவதாக அல்லாஹ் எச்சரிக்கிறான்.

وَرَجُلٌ بَاعَ حُرًّا فَأَكَلَ ثَمَنَهُ
சுதந்திரமான ஒரு மனிதனை விற்று, அந்தக் கிரயத்தை உண்டவன்.
(புகாரி: 2227) ➚

மூன்றாவதாக, ஒரு கூலியாளை வேலைக்கு அமர்த்தி, அவனிடமிருந்து முழுமையாக வேலையை வாங்கிக்கொண்டு அவனுக்குரிய கூலியைக் கொடுக்காமல் ஏமாற்றுபவன். வேலை வாங்கும் போது மிகக் கறாராக முழு வேலையையும் வாங்கிக்கொண்டு, கூலி கொடுக்கும் போது கணக்குப்பார்த்து உழைப்பைச் சுரண்டுவதும் கூலியைக் குறைப்பதும் அநீதியாகும். தொழிலாளர்களுக்கு இத்தகைய அநீதி இழைப்பவர்களுக்கு எதிராகவும் மறுமை நாளில் அல்லாஹ்வே வழக்காடுவான்.

وَرَجُلٌ اسْتَأْجَرَ أَجِيرًا فَاسْتَوْفَى مِنْهُ وَلَمْ يُعْطِهِ أَجْرَهُ
ஒரு கூலியாளை அமர்த்தி, அவனிடமிருந்து முழுமையாக வேலையை வாங்கிக்கொண்டு, அவனுக்குரிய கூலியைக் கொடுக்காதவன்.
(புகாரி: 2227) ➚

தொழிலாளர்களை எவ்வாறு நடத்த வேண்டும் என்பதை நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகக் கடுமையாக வலியுறுத்தியுள்ளார்கள். சம்பளம் கொடுக்கிறோம் என்பதற்காக ஊழியர்களை எவ்வாறெல்லாம் வேண்டுமானாலும் நடத்தலாம், அவர்களது உழைப்பைச் சுரண்டலாம் என்று எண்ணிவிடக் கூடாது. இது அல்லாஹ்வே எதிர்த்து நின்று வழக்காடும் அளவிற்குப் பெரும் குற்றமாகும். இறைவனை அஞ்சக்கூடியவர்கள் இந்த எளிய மனிதர்கள் விஷயத்தில் மிகவும் பேணுதலாக நடக்க வேண்டும். இல்லையெனில், மறுமை நாளில் அல்லாஹ் இந்த வழக்கை எடுத்து நடத்தி, நாம் செய்த தொழுகை, நோன்பு, ஜகாத் போன்ற நன்மைகளை அந்தப் பாதிக்கப்பட்ட தொழிலாளிக்குக் கொடுத்துவிட்டால் நம்மிடம் ஒன்றுமே மிஞ்சாது. நமது அனைத்து நற்பணிகளும் பாழாகிவிடும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள்.

அக்காலத்தில் அரபிகளிடம் இரத்தம் குத்தி எடுக்கும் மருத்துவ வழக்கம் ஒன்று இருந்தது. இது அக்கால வழக்கமே தவிர, மார்க்க அடிப்படையிலான ஒன்றல்ல. அக்காலத்தில் நிலவிய மருத்துவ முறைகளை மக்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். உஹதுப் போரில் நபி (ஸல்) அவர்களுக்குக் காயம் ஏற்பட்டு இரத்தம் கசிந்தபோது, பாத்திமா (ரலி) அவர்கள் பேரீச்சம்பாயைக் கொளுத்தி அதன் சாம்பலை வைத்துக் கட்டியதால் இரத்தம் நின்றது. அது அக்காலத்திற்குரிய முதலுதவி மருத்துவ முறையே தவிர, வஹீ மூலம் அருளப்பட்ட மார்க்கக் கட்டளை அல்ல. நபி (ஸல்) அவர்கள் பேரீச்சம்பழமும் கோதுமை ரொட்டியும் உண்டார்கள் என்பதற்காக அது மட்டுமே சுன்னத் ஆகிவிடாது; அக்காலத்தில் அங்கே அதுவே உணவாகக் கிடைத்தது. அதுபோலவே, உடலில் இரத்தம் அதிகமாகும்போது அதை வெளியேற்றினால் நிவாரணம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் இறைமறுப்பாளர்களும் சஹாபாக்களும் உள்ளிட்ட அக்கால மக்கள் அனைவரும் இரத்தம் குத்தி எடுக்கும் மருத்துவத்தைச் செய்து வந்தார்கள்.

அந்த நாட்டு வழக்கப்படி நபி (ஸல்) அவர்களும் ஒருவரை அழைத்து இரத்தம் குத்தி எடுக்கும் வேலையைச் செய்ய வைத்து, அவருக்குரிய கூலியைக் கொடுத்தார்கள். கூலியாக இரண்டு மரக்கால் அளவுக்குத் தானியத்தை வழங்கியதோடு நில்லாமல், அவரிடம் அவரது வாழ்வாதார நிலையைப் பற்றியும் விசாரித்தார்கள். அவர் ஓர் அடிமையாக இருந்து, தன் எஜமானருக்கு மாதந்தோறும் குறிப்பிட்ட தொகையைச் செலுத்துவதாக ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு வெளியே உழைத்து வந்தார். கூலி வேலை செய்த ஒருவரிடம் அவரது நிலையை அக்கறையுடன் விசாரித்த நபி (ஸல்) அவர்களின் இந்த அணுகுமுறை அவர்களது நற்பண்பையும் பணிவையும் காட்டுகிறது.

நபி (ஸல்) அவர்கள் எளிய மனிதர்களின் நிலைமையைக் கூர்ந்து கவனித்து, அவர்களுக்கு ஏதேனும் பிரச்சினைகள் உள்ளதா, அவர்களது வாழ்வாதாரமும் வருமானமும் போதுமானதாக இருக்கிறதா, குடும்பத்தை எப்படிக் காப்பாற்றுகிறார்கள் என்றெல்லாம் மிகுந்த அக்கறையோடு விசாரிப்பவர்களாக இருந்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்களைப் போன்று உயர்ந்த அந்தஸ்தோ தலைமைப் பொறுப்போ இல்லாத சாதாரண மனிதர்களாகிய நாமோ, நம்மிடம் பணிபுரியும் எளிய தொழிலாளர்களிடம் வேலையை வாங்கிக்கொள்வதோடு சரி; அவர்களிடம் நலம் விசாரிக்கக்கூட விரும்புவதில்லை. இந்நிலை முற்றிலும் மாற வேண்டும்.

சமூகத்தின் அடித்தட்டு மற்றும் பலவீனமான மக்களின் வாழ்வியல் சூழலை உணர்ந்து, அவர்களுக்கு ஆதரவளித்து, அவர்களது நலம் விசாரித்து அன்பு காட்டுவதே நாம் நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்விலிருந்து பெற வேண்டிய படிப்பினையாகும்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களோடும் அடித்தட்டு மக்களோடும் எவ்வாறு பழகினார்கள் என்பதை, அவர்களிடம் பத்து ஆண்டுகள் ஊழியராகப் பணியாற்றி, எப்போதும் அவர்களுடனே இருந்த அனஸ் (ரலி) அவர்கள் விவரிக்கிறார்கள்.

ஒரு மனிதன் பிறருடன் எவ்வாறு பழகுகிறான் என்பதை எடைபோடுவதற்கு முக்கியமான மூன்று அளவுகோல்கள் உள்ளன. எவராவது ஒரு தவறு செய்துவிட்டால் அவரை அறிவுகெட்டவன் என்றோ, முட்டாள் என்றோ மனிதர்கள் திட்டிவிடுகிறார்கள். ஒரு தவறான செயலை வைத்து ஒருவரை முட்டாள் என்று கூறுவது உண்மையல்ல; அவரைச் சமமாக மதிக்காமல் ஒதுக்கித் தள்ளுவதையே அது காட்டுகிறது. ஒரு தவறு நேர்ந்துவிட்டால், இது சரியல்ல என்று பண்பான முறையில் அறிவுரை கூறுவதே நாகரிகம். ஆனால் மனித இயல்போ, தனக்குக் கீழ் உள்ளவர்கள் தாமதமாக வந்தாலோ அல்லது தாம் விரும்பியபடி நடக்கவில்லை என்றாலோ அவர்களை எளிதாகத் திட்டிவிடுகிறது. தனக்கு மேலே உள்ளவர்களைத் திட்டாத மனிதன், கீழ்நிலையில் உள்ளவர்களைத் திட்டத் தயங்குவதில்லை. ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்கள் எவரையும், குறிப்பாக அடித்தட்டு மக்களை ஒருபோதும் திட்டியதே இல்லை; அவர்களை மனிதர்களாக மதித்தார்கள்.

அடுத்ததாக, கோபம் வரும்போதும் கூட பொது இடங்களில் பேசத் தகுதியற்ற கெட்ட வார்த்தைகளையோ, ஆபாசமான சொற்களையோ பயன்படுத்தி யாரையும் ஏசும் வழக்கம் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் இருந்ததே இல்லை.

மூன்றாவதாக, பிறரைச் சபிப்பது. சபிப்பது என்பது அல்லாஹ்வின் அதிகாரத்தைத் தன் கையில் எடுப்பதைப் போன்ற ஒரு பெரும் பாவமாகும். உருப்படாமல் போ, நாசமாகப் போ என்று கூறுவதால் ஒருவர் அவ்வாறு ஆகிவிட முடியாது; அது இறைவனின் இடத்தில் இருந்து பேசுவதற்குச் சமம். இத்தகைய குணத்தை நபி (ஸல்) அவர்கள் வன்மையாகக் கண்டித்தார்கள். பெண்கள் நரகத்தில் அதிகமாக இருப்பதற்கான காரணங்களாக நபி (ஸல்) அவர்கள் விளக்கியபோது, تُكْثِرْنَ اللَّعْنَ (அதிகமாகச் சபிக்கிறீர்கள்) என்பதையும், وَتَكْفُرْنَ الْعَشِيرَ (கணவனுக்கு நன்றி கெட்டவர்களாக நடக்கிறீர்கள்) என்பதையும் குறிப்பிட்டார்கள். பிள்ளைகளைக் கூட எளிதாகச் சபித்துவிடும் இத்தகைய தன்மையை நபி (ஸல்) அவர்கள் கண்டித்தார்களே அன்றி, அவர்கள் யாரையும் சபித்ததில்லை.

நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒருவரைக் கோபத்தில் மிகக் கடுமையாகக் கண்டிப்பதாக இருந்தால் கூட, تَرِبَتْ يَدَاهُ (உன் கை மண்ணாகட்டும்) அல்லது مَالَهُ تَرِبَ جَبِينُهُ (அவனது நெற்றி மண்ணாகட்டும்) என்றுதான் கூறுவார்கள். மரணத்திற்குப் பிறகு மனித உடல் எப்படியும் மண்ணாகத்தான் போகிறது என்பதால், இது ஒரு செல்லமான கண்டிப்பே தவிர, எவரையும் பாழாக்கும் சாபம் அல்ல. இவ்வாறு அடித்தட்டு மக்களிடம் பழகும்போது அவர்களைத் திட்டாமலும், ஆபாசமாக ஏசாமலும், சபிக்காமலும் பண்போடு பழகினார்கள்.

لَمْ يَكُنْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَبَّابًا وَلَا فَحَّاشًا وَلَا لَعَّانًا
நபி (ஸல்) அவர்கள் ஏசுபவராகவோ, கெட்ட வார்த்தைகள் பேசுபவராகவோ, சபிப்பவராகவோ இருக்கவில்லை.
(புகாரி: 6031) ➚

அடுத்ததாக, நபி (ஸல்) அவர்களின் எளிமையைக் கவனித்தால், மனிதர்கள் பொதுவாகத் தாங்கள் வெளியே செல்லும்போது தங்களுடன் யார் வருகிறார்கள் என்பதில் அதிக கவனம் செலுத்துவார்கள். வேலைக்காரர்களைச் சுமை தூக்குவதற்கு மட்டுமே பயன்படுத்துவார்களே தவிர, நண்பனைப் போல சமமாக உடன் அழைத்துச் செல்ல மாட்டார்கள். எளிய மக்களோடு சமமாகச் செல்வது கௌரவக் குறைச்சல் என்று கருதுவார்கள்.

نُصِرْتُ بِالرُّعْبِ مَسِيرَةَ شَهْرٍ (ஒரு மாத பயணத் தொலைவில் உள்ளவர்களுக்கும் என்னைப் பற்றிய அச்சம் ஏற்படுத்தப்பட்டு எனக்கு உதவி செய்யப்பட்டுள்ளது) என்று நபி (ஸல்) அவர்களே கூறும் அளவுக்கு, ஒரு பேரரசராக, ஆன்மீகத் தலைவராக மாபெரும் செல்வாக்குடன் அவர்கள் திகழ்ந்தார்கள். அத்தகைய உயரிய அந்தஸ்தில் இருந்தபோதும், திக்கற்ற ஏழை எளிய பெண்களோடும் மிஸ்கீன்களோடும் வீதிகளில் நடந்து செல்வதை அவர்கள் தங்களின் கௌரவத்திற்கு இழுக்காகக் கருதவில்லை; அவர்களையும் சகோதரர்களாகவே நடத்தினார்கள்.

وَلَا يَأْنَفُ أَنْ يَمْشِيَ مَعَ الْأَرْمَلَةِ وَالْمِسْكِينِ
விதவைகளுடனும் ஏழைகளுடனும் நடந்து செல்வதை நபி (ஸல்) அவர்கள் இழிவாகக் கருத மாட்டார்கள்.
(நஸயீ: 1414)

அதேபோன்று, மதீனாவில் படிப்பறிவோ, இடம்பொருள் அறிந்து நடக்கும் நாகரிகமோ இல்லாத அடித்தட்டுப் பெண்கள் சிலர் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் மற்றவர்களின் தகுதி, அந்தஸ்து எதையும் அறியாதவர்களாக இருந்தார்கள்.

சமூகத்தில் எத்தகைய தகுதியும் செல்வாக்கும் உள்ள மனிதராக இருந்தாலும், அடித்தட்டு மக்களும் எளியவர்களும் தங்களில் ஒருவராகவே பார்க்கும் அளவிற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் எளிமையான அணுகுமுறையைக் கொண்டிருந்தார்கள். அக்காலத்தில் வாழ்ந்த அடிமைப் பெண்களோ அல்லது எளிய பெண்களோ சமூக நாகரிகங்களை அதிகம் அறியாதவர்களாக இருந்தனர். அவர்களுக்கு ஏதேனும் பிரச்சனைகள் அல்லது தேவைகள் ஏற்பட்டால், ஒரு தலைவரிடம் எவ்வாறு கோரிக்கை வைக்க வேண்டும் என்பது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள் நேரடியாக நபி (ஸல்) அவர்களின் கையைப் பிடித்துத் தங்களோடு வருமாறு அழைத்துச் செல்வார்கள். தன்னை ஒருவர் இவ்வாறு கையைப் பிடித்து இழுக்கலாமா என்றெல்லாம் கருதாமல், நபி (ஸல்) அவர்கள் அந்த எளிய மனிதர்களின் இயல்பைப் புரிந்து கொண்டு, அவர்களோடு சென்று அவர்களுடைய பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து வைத்துவிட்டு வருவார்கள்.

إِنْ كَانَتِ الْأَمَةُ مِنْ إِمَاءِ أَهْلِ الْمَدِينَةِ لَتَأْخُذُ بِيَدِ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَنْطَلِقُ بِهِ حَيْثُ شَاءَتْ
மதீனாவின் அடிமைப் பெண்களில் எவரேனும் ஒருவர் நபி (ஸல்) அவர்களின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, தான் விரும்பிய இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்பவராக இருந்தார்.
(புகாரி: 6072) ➚

சமூகத்தில் நலிவடைந்த பெண்களை மட்டுமல்லாது, எவரையுமே நபி (ஸல்) அவர்கள் இழிவாகக் கருதியதில்லை. அக்காலத்தில் மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண் இருந்தார். பொதுவாக மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் வரும்போது அவர்களை விட்டு விலகிச் செல்வதே மக்களின் இயல்பாக இருக்கும். ஆனால், அந்தப் பெண் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து தனக்கு ஒரு காரியம் ஆக வேண்டியிருக்கிறது என்று கூறியபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் சற்றும் முகம் சுளிக்காமல், “நீ விரும்பும் எந்த வீதிக்கும் என்னை அழைத்துச் செல்; உன் தேவையை நான் முடித்துத் தருகிறேன்” என்று கூறினார்கள். மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் மனமும் நோகக்கூடாது என்பதில் நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகுந்த அக்கறை செலுத்தினார்கள்.

أَنَّ امْرَأَةً كَانَ فِي عَقْلِهَا شَيْءٌ إِنَّ لِي إِلَيْكَ حَاجَةً اُنْظُرِي أَيَّ السِّكَكِ شِئْتِ حَتَّى أَقْضِيَ لَكِ حَاجَتَكِ
புத்திசுவாதீனம் குறைந்த ஒரு பெண், “உங்களிடம் எனக்கு ஒரு தேவை இருக்கிறது” என்று கூறியபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள், “நீ விரும்பும் எந்த வீதிக்கும் என்னை அழைத்துச் செல்; உன் தேவையை நான் நிறைவேற்றித் தருகிறேன்” என்று கூறினார்கள்.
(முஸ்லிம்: 2326) ➚

மனிதர்களில் எவரையுமே தாழ்வாகக் கருதாமல் அனைவரும் சமமான மனிதர்களே என்ற உயர் பண்பை நபி (ஸல்) அவர்கள் கடைப்பிடித்தார்கள்; தம் தோழர்களுக்கும் அதையே பயிற்றுவித்தார்கள். இத்தகைய உயர்ந்த பண்புகளினால்தான் இஸ்லாமிய மார்க்கம் மக்களிடம் வேகமாக வளர்ந்தது. இது வெறும் வெளிவேடமல்ல; இறைவனின் வழிகாட்டலைப் பெற்ற உண்மையான இறைத்தூதராக நபி (ஸல்) அவர்கள் இருந்ததால்தான் இத்தகைய மாபெரும் சகிப்புத்தன்மையும் பெருந்தன்மையும் அவர்களிடம் வெளிப்பட்டது.

நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் பள்ளிவாசல் என்பது தட்டுப்பந்தல் போடப்பட்ட, வெறும் மண்தரையான ஒரு பகுதியாகவே இருந்தது. மழை பெய்தால் ஒழுகக்கூடிய அந்த ஆரம்ப காலப் பள்ளிவாசலில், ஒரு கிராமவாசி வந்து அதன் ஒரு பகுதியில் சிறுநீர் கழிக்கத் தொடங்கினார். நபி (ஸல்) அவர்களும் தோழர்களும் அங்கு அமர்ந்திருந்த நிலையிலேயே, அனைவரது கண்ணெதிரிலும் அவர் அதைச் செய்தார். அதைப் பார்த்துத் தோழர்கள் கோபமடைந்து அவரைத் தடுக்க முற்பட்டபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் دَعُوهُ (அவரை விட்டுவிடுங்கள்) என்று தோழர்களைத் தடுத்தார்கள். சிறுநீரை அவசரமாக இடையில் அடக்குவது மனித உடலுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் என்பதால், அவர் சிறுநீர் கழித்து முடிக்கும் வரை அவரை விட்டுவிடுமாறு நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். அவர் கழித்து முடித்த பிறகு, அவரை அழைத்து, “இது அல்லாஹ்வை வணங்குவதற்கும் தொழுவதற்குமான இடம்; இங்கு இத்தகைய காரியங்களைச் செய்யக்கூடாது” என்று மென்மையாக அறிவுரை கூறிவிட்டு, அந்த இடத்தில் ஒரு வாளித் தண்ணீரை ஊற்றிச் சுத்தம் செய்யுமாறு தோழர்களுக்கு உத்தரவிட்டார்கள்.

إِنَّمَا بُعِثْتُمْ مُيَسِّرِينَ وَلَمْ تُبْعَثُوا مُعَسِّرِينَ
நீங்கள் எளிமைப்படுத்துபவர்களாகவே அனுப்பப்பட்டிருக்கிறீர்கள்; சிரமப்படுத்துபவர்களாக அனுப்பப்படவில்லை.
(புகாரி: 220) ➚

அறியாமையினால் ஒரு தவறைச் செய்யும் மனிதனிடம் கடுமை காட்டாமல் பக்குவமாகப் புரிய வைத்தால் அவன் திருந்திவிடுவான் என்பதை இதன் மூலம் நபி (ஸல்) அவர்கள் உணர்த்தினார்கள். வழிபாட்டுத் தலத்தின் புனிதத்தை விடவும் மனிதனின் கண்ணியமும் அவனது நலனும் இஸ்லாத்தில் மிக முதன்மையானது. மனிதனின் சுயமரியாதையையும் கண்ணியத்தையும் பேணிப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதை நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் நடைமுறை மூலமாக வழிகாட்டினார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் சுபுஹ் தொழுகை முடிந்ததும் உடனடியாக எழுந்து செல்லாமல், சூரியன் உதிக்கும் வரை அந்த இடத்திலேயே அமர்ந்திருப்பார்கள். அக்காலத்தில் சுபுஹ் தொழுகை அதிகாலை இருளிலேயே தொழப்பட்டதால், சூரியன் உதிப்பதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாகும். தோழர்களும் நபி (ஸல்) அவர்களோடு பள்ளிவாசலில் அமர்ந்திருப்பார்கள். அப்போது தோழர்கள் இஸ்லாத்திற்கு முந்தைய அறியாமைக் காலத்தில் தாங்கள் செய்த மூடநம்பிக்கைகளையும் அறிவீனமான காரியங்களையும் ஒருவருக்கொருவர் நினைவுபடுத்திச் சிரிப்பார்கள். ஒரு தலைவரின் முன்னிலையில் அமர்ந்திருக்கிறோம் என்ற இறுக்கம் எதுவுமின்றி தோழர்கள் தங்கள் இயல்பான மனித உணர்வுகளோடு இருப்பதை நபி (ஸல்) அவர்கள் தடுத்ததில்லை. தோழர்கள் சிரிப்பதைப் பார்த்து நபி (ஸல்) அவர்களும் فَيَتَبَسَّمُ (புன்னகைப்பார்கள்) என்று முஸ்லிமில் இடம்பெற்றுள்ள செய்தி விவரிக்கிறது.

நபி (ஸல்) அவர்களின் கட்டளைகளுக்குத் தம் உயிரையும் கொடுக்கத் துணிந்த அளவிற்கு மிகுந்த மரியாதை வைத்திருந்த தோழர்கள், அதே சமயம் நபி (ஸல்) அவர்களின் முன்னிலையில் இயல்பான மனிதர்களாகத் தயக்கமின்றி உரையாடும் சுதந்திரத்தையும் பெற்றிருந்தார்கள். ஒரு தலைவரிடம் கட்டுப்பட்டு நடப்பது ஒருபுறம் இருந்தாலும், மனித இயல்புகளான சிரிப்பு, மகிழ்ச்சி மற்றும் கடந்த கால அறியாமையை நினைத்து வெட்கிச் சிரிப்பது போன்றவற்றுக்கு மார்க்கத்தில் எந்தத் தடையும் இல்லை என்பதையும், இயல்பான மனிதனாக வாழ்வதே மார்க்க நெறி என்பதையும் நபி (ஸல்) அவர்கள் மிக அழகாகத் தோழர்களுக்குக் கற்பித்திருந்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களிடம் எவ்வாறு நடந்து கொண்டார்கள் என்பதை எண்ணிப் பார்க்கும்போது வியப்பாக இருக்கிறது. மனிதர்கள் அனைவரையும் அவர்கள் மிக உயர்வாகக் கண்ணியப்படுத்தினார்கள். “நான் பெரியவன், நீ சிறியவன்” என்ற மேட்டிமைத்தனம் எந்தவொரு விஷயத்திலும் அவர்களிடம் வெளிப்பட்டதே இல்லை.

அனஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கும் ஒரு நிகழ்வு இதற்குச் சிறந்த சான்றாகும். நபி (ஸல்) அவர்கள் நஜ்ரான் நாட்டுத் தடித்த கம்பளி ஆடையை அணிந்தவாறு நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுடன் அனஸ் (ரலி) அவர்களும் சென்றார்கள். அப்போது சுற்றுவட்டாரக் கிராமத்திலிருந்து வந்த ஒருவர், நபி (ஸல்) அவர்களின் கம்பளி ஆடையை மிகக் கடுமையாகப் பிடித்து இழுத்தார். அந்த ஆடையின் தடிமனால், இழுத்த வேகத்தில் நபி (ஸல்) அவர்களின் தோள்பட்டைப் பகுதியில் காயம் ஏற்பட்டுச் சிவந்துவிட்டது. அவ்வாறு இழுத்துவிட்டு, மரியாதையாகக் கூட அழைக்காமல், “முஹம்மதே! உம்மிடமுள்ள அல்லாஹ்வின் செல்வத்திலிருந்து எனக்குக் கொடுக்குமாறு உத்தரவிடும்” என்று அதிகாரத்தோடு உரிமைக் குரலில் கேட்டார்.

ஒருவர் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து, மிரட்டுவது போலத் தர்மம் கேட்டால் எவருக்கும் கோபமே வரும். ஆனால், அடக்கத்தின் உருவமாக விளங்கிய நபி (ஸல்) அவர்கள், அதை அவமதிப்பாகக் கூடக் கருதாமல் அந்த மனிதரைத் திரும்பிப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்கள். கிராமத்துப் பின்னணியில் உள்ளவர்களுக்கு நாகரிகமும் பண்பாடும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதை உணர்ந்து, அவர் மீது துளியும் கோபம் கொள்ளாமல், அவருக்குத் தேவையானதைக் கொடுக்குமாறு உத்தரவிட்டார்கள்.

كُنْتُ أَمْشِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَلَيْهِ بُرْدٌ نَجْرَانِيٌّ فَجَبَذَهُ بِரِدَائِهِ جَبْذَةً شَدِيدَةً مُرْ لِي مِنْ مَالِ اللَّهِ الَّذِي عِنْدَكَ ثُمَّ ضَحِكَ ثُمَّ أَمَرَ لَهُ بِعَطَاءٍ
நான் நபி (ஸல்) அவர்களோடு நடந்து சென்று கொண்டிருந்தேன்; அப்போது அவர்கள் நஜ்ரான் நாட்டுத் தடித்த கம்பளி ஆடையை அணிந்திருந்தார்கள்; ஒரு கிராமவாசி அவர்களின் ஆடையை மிகக் கடுமையாகப் பிடித்து இழுத்து, “உம்மிடமுள்ள அல்லாஹ்வின் செல்வத்திலிருந்து எனக்குக் கொடுக்குமாறு உத்தரவிடும்” என்றார்; நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துவிட்டு, அவருக்கு அன்பளிப்பு வழங்குமாறு உத்தரவிட்டார்கள்.
(புகாரி: 3149) ➚

இன்றைய தலைவர்கள் வெளியே செல்வதாக இருந்தால் ஏராளமான வாகனங்களும், பாதுகாப்புக்கு ஐம்பது ஆட்களும் தேவைப்படுகிறார்கள். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்கள் எத்தகைய படாடோபமும் இன்றி, அனஸ் (ரலி) என்ற ஒருவருடன் மட்டும் மிகச் சாதாரணமாக மக்களோடு மக்களாக நடமாடினார்கள் என்பதை இந்நிகழ்வு காட்டுகிறது.

மக்களோடு மக்களாக நபி (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு பழகினார்கள் என்பது குறித்து நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில், மதீனாவுக்கு வெளியே உள்ள பல்வேறு பகுதிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு, மார்க்கச் சட்டங்களைக் கற்றுக் கொள்வதற்காக மதீனாவுக்கு வந்து நபி (ஸல்) அவர்களோடு மஸ்ஜிதுந் நபவியில் சில நாட்கள் தங்குவது வழக்கமாக இருந்தது. தொழுகை, நோன்பு உள்ளிட்ட மார்க்கக் கடமைகளை அறிந்து செயல்படுத்துவதற்காக அவர்கள் இவ்வாறு நேரத்தை ஒதுக்கினார்கள்.

அவ்வாறு மாலிக் இப்னுல் ஹுவைரிஸ் (ரலி) அவர்கள் உள்ளிட்ட இளைஞர்கள் சிலர் மதீனாவுக்கு வந்து நபி (ஸல்) அவர்களிடம் فَأَقَمْنَا عِنْدَهُ عِشْرِينَ لَيْلَةً (அவர்களிடம் இருபது இரவுகள் தங்கியிருந்தோம்) என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்களிடம் எவ்வாறு நடந்து கொண்டார்கள் என்பதை விவரிக்கும்போது, நபி (ஸல்) அவர்கள் وَكَانَ رَحِيمًا رَفِيقًا (மிகுந்த அன்பும் இரக்கமும் உள்ளவர்களாக இருந்தார்கள்) என்று கூறுகிறார்கள். வெளியூரிலிருந்து வந்தவர்கள் நீண்ட நாட்கள் தங்கும்போது பொதுவாக மனிதர்களிடத்தில் சலிப்பு ஏற்படுவது இயல்பு. ஆனால், ஹிஜ்ரத் செய்து பல சிரமங்களை எதிர்கொண்டிருந்த அந்தச் சூழலிலும் நபி (ஸல்) அவர்கள், தம்மிடம் தங்க வந்தவர்களை எந்தவித சலிப்புமின்றித் தந்தையைப் போன்ற அன்போடு அரவணைத்தார்கள்.

அவர்கள் தங்களுக்குள் குடும்பத்தைப் பற்றிப் பேசுவதைக் கவனித்த நபி (ஸல்) அவர்கள், فَلَمَّا رَأَى شَوْقَنَا إِلَى أَهْلِينَا (நாங்கள் எங்கள் குடும்பத்தினரைக் காண ஏங்குவதை அவர்கள் கண்டபோது), வந்தவர்களின் மனநிலையைப் புரிந்து கொண்டு, ارْجِعُوا (நீங்கள் திரும்பிச் செல்லுங்கள்), وَكُونُوا فِيهِمْ (அவர்களோடு இருங்கள்), وَعَلِّمُوهُمْ (அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுங்கள்) என்று கூறி, தாங்கள் கற்ற தொழுகை உள்ளிட்ட மார்க்கச் சட்டங்களைத் தங்கள் குடும்பத்தாருக்குக் கற்றுக் கொடுக்குமாறு வழியனுப்பி வைத்தார்கள். கல்வி கற்க வந்தவர்களை ஏதோ சுமையாகவோ இலவச உணவுக்காக வந்தவர்களாகவோ கருதாமல், மார்க்கத்தைக் கற்பதற்காகத் தியாகம் செய்து வந்தவர்கள் என்ற உயரிய கண்ணோட்டத்துடன் நபி (ஸல்) அவர்கள் நடத்தினார்கள்.

இளைஞரான மாலிக் இப்னுல் ஹுவைரிஸ் (ரலி) அவர்களுக்குத் தொழுகையைக் கற்றுக் கொடுத்து வழியனுப்பும் போதுதான் நபி (ஸல்) அவர்கள் தொழுகை குறித்த பிரசித்தி பெற்ற அந்த வழிகாட்டலையும் கூறினார்கள்.

صَلُّوا كَمَا رَأَيْتُمُونِي أُصَلِّي
என்னை எவ்வாறு தொழக் கண்டீர்களோ அவ்வாறே நீங்களும் தொழுங்கள்.
(புகாரி: 628) ➚

அதேபோன்று நபி (ஸல்) அவர்களிடம் ‘அள்பா’ என்ற பெயருடைய ஒட்டகம் ஒன்று இருந்தது. அக்காலத்தில் வளர்ப்புப் பிராணிகளுக்குப் பெயர் வைக்கும் வழக்கத்திற்கேற்ப அதற்கு அவ்வாறு பெயரிட்டிருந்தார்கள். போர்க்களப் பயிற்சிக்காக ஒட்டகங்களுக்கும் குதிரைகளுக்கும் பந்தயம் வைப்பது வழக்கமாக இருந்தது. நபி (ஸல்) அவர்களுடைய அந்த ஒட்டகம் எந்தப் பந்தயத்திலும் وَكَانَتْ لَا تُسْبَقُ (தோற்கடிக்க முடியாததாக இருந்தது). அதுவே எப்போதும் முதலிடம் பெறும் என்பதால், இரண்டாவது இடத்திற்கு மட்டுமே போட்டி நிலவும் என்ற நிலை இருந்தது.

ஒருமுறை فَجَاءَ أَعْرَابِيٌّ (ஒரு கிராமவாசி வந்தார்). அவர் தம்முடைய ஒட்டகத்தைப் பந்தயத்தில் ஈடுபடுத்திய போது, அது நபி (ஸல்) அவர்களுடைய ஒட்டகத்தை முந்தி வெற்றி பெற்றது. நபி (ஸல்) அவர்களுடைய ஒட்டகம் தோற்றுவிட்டது என்பது فَاشْتَدَّ ذَلِكَ عَلَى الْمُسْلِمِينَ (முஸ்லிம்களுக்குப் பெரும் மனக்கவலையை ஏற்படுத்தியது). மக்கள் سُبِقَتِ الْعَضْبَاءُ (அள்பா தோற்கடிக்கப்பட்டுவிட்டது) என்று பேசிக் கொண்டார்கள். இது நபி (ஸல்) அவர்களின் கவனத்திற்கு வந்தபோது, அவர்கள் அதனை மிகவும் இயல்பாக எடுத்துக்கொண்டதோடு, மக்களுக்கு ஓர் எதார்த்தமான வாழ்க்கை உண்மையையும் உணர்த்தினார்கள்.

إِنَّ حَقًّا عَلَى اللَّهِ أَنْ لَا يَرْفَعَ شَيْئًا مِنَ الدُّنْيَا إِلَّا وَضَعَهُ
இவ்வுலகில் எதை அல்லாஹ் உயர்த்தினாலும் அதனை அவன் கீழே இறக்காமல் இருப்பதில்லை என்பது அவனது விதியாகும்.
(புகாரி: 6501) ➚

வெற்றி தோல்விகளை மனிதன் எவ்வாறு அணுக வேண்டும் என்பதற்கு இது மிகச் சிறந்த வழிகாட்டலாகும். பொதுவாக விளையாட்டுகளிலோ போட்டிகளிலோ தோல்வி ஏற்படும்போது மனிதர்கள் அதனைத் தங்களுக்கு ஏற்பட்ட மாபெரும் அவமானமாகக் கருதி விபரீத முடிவுகளை எடுப்பதையும், வெறித்தனமாக நடந்துகொள்வதையும் பார்க்கிறோம். நபி (ஸல்) அவர்கள் அத்தகைய குறுகிய மனப்பான்மையைத் தகர்த்து, உலகியல் ரீதியான உயர்வு தாழ்வுகள் மாறிக்கொண்டே இருக்கும் என்ற பரந்த பார்வையை முன்வைத்தார்கள். கிராமவாசியின் ஒட்டகம் வென்றதை இயல்பான ஒன்றாக ஏற்றுக்கொண்டு, உலகத்தில் எந்த ஒன்றும் எப்போதும் முதலிடத்திலேயே நீடிக்க முடியாது என்ற எதார்த்தத்தை நபி (ஸல்) அவர்கள் உணர்த்தினார்கள்.

அதேபோன்று மக்கள் விருந்துக்கு அழைக்கும்போதும் மனிதர்களின் அணுகுமுறை எவ்வாறு இருக்கிறது என்பதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். ஒரு பெரிய தலைவரையோ முக்கியப் பிரமுகரையோ விருந்துக்கு அழைப்பதாக இருந்தால், தங்களின் நிலைக்கு மீறி விசேஷமான உணவுகளைத் தயார் செய்ய வேண்டும் என்றும், சாதாரண உணவுகளை அளிப்பது இழுக்கு என்றும் மக்கள் நினைக்கிறார்கள்; அழைக்கப்படும் பிரமுகர்களும் சாதாரண உணவுகளை அவமானமாகவே கருதுகிறார்கள்.

மக்கள் மத்தியில் ஆட்டிறைச்சியில் முன்னங்கால் தொடைப் பகுதியே மிகவும் சுவையானதாகவும், விலை உயர்ந்ததாகவும், மேலானதாகவும் கருதப்படுகிறது. அதை விருந்தளித்தால் விருந்தினரைச் சிறப்பாகக் கவனித்ததாகப் பெருமைப்படுவார்கள். மாறாக, காலின் கீழ்ப்பகுதியான குளம்பை மிகச் சாதாரணமானதாகவும், தரம் குறைந்ததாகவும் கருதுவார்கள். வசதி படைத்தவர்கள் அதைத் தூக்கி எறிந்துவிடுவர்; ஏழைகள் மட்டுமே அதை வைத்து எளிய முறையில் உணவு சமைத்துக் கொள்வர். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ, இந்தச் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளை உடைக்கும் வகையில் பேசினார்கள். உங்களில் ஒருவர் தம்மிடம் இருக்கும் தொடைக்கறியை வைத்து விருந்துக்கு அழைத்தாலும் நான் வருவேன்; கால் குளம்பை வைத்து அழைத்தாலும் நான் வருவேன்; உங்களால் முடிந்ததை வைத்து என்னை அழையுங்கள் என்று அறிவித்தார்கள். விருந்தோம்பல் என்ற பெயரில் தனக்குத்தானே சிரமத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது என்பதையும், ஏழை எளியவர்கள் எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி தம்மை அணுக வேண்டும் என்பதையுமே நபி (ஸல்) அவர்கள் இதன் மூலம் உணர்த்தினார்கள்.

لَوْ دُعِيتُ إِلَى ذِرَاعٍ أَوْ كُرَاعٍ لَأَجَبْتُ وَلَوْ أُهْدِيَ إِلَيَّ ذِرَاعٌ أَوْ كُرَاعٌ لَقَبِلْتُ
ஆட்டின் முன்னங்கால் இறைச்சிக்கு அல்லது கால் குளம்புக்கு நான் விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டாலும் ஏற்றுக்கொள்வேன்; எனக்கு முன்னங்கால் இறைச்சி அல்லது கால் குளம்பு அன்பளிப்பாக வழங்கப்பட்டாலும் ஏற்றுக்கொள்வேன்.
(புகாரி: 2568) ➚

இதேபோல், தமக்கு அன்பளிப்பாகத் தரும்போதும் உயர்வு தாழ்வு பார்க்கத் தேவையில்லை என்பதை நபி (ஸல்) அவர்கள் தெளிவுபடுத்தினார்கள். சிலர் பெரிய தலைவராகவும் நபி (ஸல்) அவர்களாகவும் இருக்கும் ஒருவருக்குப் போய்ச் சாதாரணப் பொருளை எப்படி அன்பளிப்பாகக் கொடுப்பது என்று தயங்கக்கூடும். அந்தத் தயக்கத்தை உடைக்கும் விதமாக, ஆட்டின் முன்னங்கால் இறைச்சியை அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தாலும் ஏற்றுக்கொள்வேன், கால் குளம்பைத் தந்தாலும் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்வேன் என்றார்கள். பிறர் அன்போடு தருவதை அலட்சியப்படுத்தாமல் அந்த அன்பை மட்டுமே பார்க்க வேண்டும் என்றும், மக்கள் தம்மைத் தனி அந்தஸ்தில் வைத்துப் பார்க்காமல் தங்களில் ஒருவராகக் கருத வேண்டும் என்றும் வழிகாட்டினார்கள். தமக்காகக் கடன் வாங்கியோ சிரமப்பட்டோ விருந்தளிக்கத் தேவையில்லை; அவரவர் நிலைக்கு ஏற்ப எளிய முறையில் உபசரித்தாலே போதுமானது என்பதைப் புரியவைத்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் ஏமன் நாட்டின் ஆளுநராக முஆத் இப்னு ஜபல் (ரலி) அவர்களை நியமித்து அனுப்பிவைத்தார்கள். பொதுவாகப் பெரும் தலைவர்கள் தங்களுக்குக் கீழ் பணிபுரியும் ஊழியர்களைத் தங்களோடு சமமாக ஒரே வாகனத்தில் ஏற்றிச் செல்ல மாட்டார்கள். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்களோ முஆத் (ரலி) அவர்களைத் தங்களது ஒட்டகத்தில் தமக்குப் பின்னால் அமரவைத்து, மதீனாவின் எல்லை வரை வழியனுப்பச் சென்றார்கள். வழியில் நபி (ஸல்) அவர்கள் முஆத் (ரலி) அவர்களிடம் ஓர் உண்மையை உபதேசித்தார்கள்.

مَا مِنْ أَحَدٍ يَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ صِدْقًا مِنْ قَلْبِهِ إِلَّا حَرَّمَهُ اللَّهُ عَلَى النَّارِ
தன் உள்ளத்திலிருந்து உண்மையென நம்பி, வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை என்றும் முஹம்மது நபி அவர்கள் அவனுடைய தூதர் என்றும் சாட்சி கூறும் எவரையும் அல்லாஹ் நரகத்திற்குத் தடுத்துவிடுகிறான்.
(புகாரி: 128) ➚

ஒருவர் لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ (வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை, முஹம்மது நபி அவர்கள் அவனுடைய தூதராவார்கள்) என்ற திருக்கலிமாவைத் தனது உள்ளத்திலிருந்து உண்மைப்படுத்திச் சொல்வாரேயானால், அவரை அல்லாஹ் நரகத்தை விட்டும் தடுத்துவிடுகிறான் என்று கூறினார்கள். இதை வெறும் வாய்வார்த்தையாகச் சொல்லாமல், யார் தன் உள்ளத்திலிருந்து உண்மையாக لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ (வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை, முஹம்மது நபி அவர்கள் அவனுடைய தூதராவார்கள்) என்று ஏற்றுக்கொண்டு நபி (ஸல்) அவர்களைப் பின்பற்றி நடக்கிறாரோ, அவருக்கு நரகம் தடுக்கப்பட்டுவிடும் என்று விளக்கினார்கள்.

அப்போது முஆத் (ரலி) அவர்கள், أَفَلاَ أُخْبِرُ بِهِ النَّاسَ (இதை மக்களுக்கு நான் அறிவிக்கட்டுமா?) என்று கேட்டார்கள். மக்கள் இதை மேலோட்டமாகப் புரிந்து கொண்டு, தொழுகை, நோன்பு போன்ற கடமைகள் தேவையில்லை, لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ (வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை, முஹம்மது நபி அவர்கள் அவனுடைய தூதராவார்கள்) என்று சொன்னாலே சொர்க்கம் உறுதியாகிவிட்டது என்று கருதி நற்செயல்களில் சோம்பலாகி விடுவார்களோ என்ற காரணத்தினால் அதை மக்களுக்குச் சொல்ல வேண்டாம் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் தடுத்தார்கள். மார்க்கக் கல்வியை மறைத்த குற்றத்திற்கு ஆளாகிவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தனது மரண வேளையில்தான் முஆத் (ரலி) அவர்கள் இந்த நற்செய்தியை மக்களுக்கு அறிவித்தார்கள். ஒரு பணியாளரை வழியனுப்பும்போது அவரைத் தம் வாகனத்திலேயே அமர்த்தி அழைத்துச் சென்று வழியனுப்பிய உயர் பண்பை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் காண்கிறோம்.

மற்றுமொரு சந்தர்ப்பத்தில் முஆத் (ரலி) அவர்கள் ஏமனுக்குப் புறப்படும்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் வழியனுப்ப வந்தார்கள். அப்போது முஆத் (ரலி) அவர்கள் வாகனத்தில் அமர்ந்திருக்க, நபி (ஸல்) அவர்களோ கீழே நடந்தவாறே அவருக்கு அறிவுரைகளை வழங்கிக் கொண்டு மதீனாவின் எல்லை வரை வந்தார்கள். முஆத் (ரலி) அவர்கள் பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டியிருந்ததால் வாகனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்கள்; தமக்கெனத் தனி அந்தஸ்தை எதிர்பார்க்காத நபி (ஸல்) அவர்கள், கீழே நடந்தவாறே அவருடன் பேசி வந்தார்கள். அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் தமக்குக் கீழ் உள்ளவர்களை நடக்கவிட்டுத் தாம் வாகனத்தில் செல்வார்களே தவிர, ஊழியரை வாகனத்தில் அமர்த்திவிட்டுத் தலைவர்கள் நடந்து செல்வதை எங்கும் காண முடியாது.

خَرَجَ مَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُوصِيهِ وَمُعَاذٌ رَاكِبٌ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْشِي تَحْتَ رَاحِلَتِهِ
நபி (ஸல்) அவர்கள் முஆத் (ரலி) அவர்களுக்கு உபதேசம் செய்துகொண்டே அவர்களுடன் சென்றார்கள்; முஆத் (ரலி) அவர்கள் வாகனத்தில் அமர்ந்திருக்க, நபி (ஸல்) அவர்கள் அவர்களது வாகனத்திற்குக் கீழே நடந்து சென்றார்கள்.

இது நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்க்கையின் இறுதிக் காலத்தில், தள்ளாத வயதில் நிகழ்ந்ததாகும். அப்போது முஆத் (ரலி) அவர்களிடம் நபி (ஸல்) அவர்கள் விடைபெற்றுக் கூறினார்கள்.

إِنَّكَ عَسَى أَنْ لا تَلْقَانِي بَعْدَ عَامِي هَذَا
முஆதே! இந்த ஆண்டிற்குப் பிறகு நீ என்னைச் சந்திக்காமல் போகலாம்.

இந்த ஆண்டிற்குப் பிறகு என்னை நீ சந்திக்க மாட்டாய்; எனது அடக்கத்தலத்தையும் எனது மஸ்ஜிதையும்தான் நீ பார்ப்பாய் என்று கூறிவிட்டு, மதீனாவின் எல்லையைக் கடந்து அவரை வழியனுப்பிய பிறகு மதீனாவை நோக்கித் திரும்பிய நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِي الْمُتَّقُونَ مَنْ كَانُوا وَحَيْثُ كَانُوا
மனிதர்களில் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்கள், அவர்கள் யாராக இருந்தாலும் எங்கு இருந்தாலும் இறையச்சம் உடையவர்களே ஆவர்.

எவராக இருந்தாலும், எங்கு வாழ்ந்தாலும் அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சி, இறையச்சத்தோடு வாழ வேண்டும்; அத்தகையவர்களே தமக்கு மிகவும் விருப்பமானவர்கள் என்ற அறிவுரையை நபி (ஸல்) அவர்கள் வழங்கினார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களுடன் மக்களாக வாழ்ந்து எவரையும் வேறுபடுத்திப் பார்த்ததில்லை. மனிதர்களிடத்தில் சமத்துவம் நிலவினாலே அது உயர்ந்த நிலை என்று கருதப்படும் சூழலில், நபி (ஸல்) அவர்களோ சில நேரங்களில் பிறரைவிடத் தம்மையே தாழ்த்திக் கொண்டார்கள். தம்முடைய ஒட்டகம் பந்தயத்தில் தோற்று, மற்றவரது ஒட்டகம் முன்னிலை பெற்றபோதும், அதனை மிகச் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டு பெருந்தன்மையோடு ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

ஆணவம், கர்வம், தற்பெருமை ஆகியவை கடுகளவு கூட இல்லாத முழுமையான தன்னடக்கத்தின் வடிவமாக நபி (ஸல்) அவர்கள் திகழ்ந்தார்கள்.

அகந்தை சிறிதும் இன்றி, பிறரைவிடத் தம்மைத் தாழ்த்திக் கொண்டு வாழ்ந்த நபி (ஸல்) அவர்களின் எளிமையும் தன்னடக்கமுமே நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய சிறந்த வாழ்வியல் பண்புகளாகும்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களோடு மக்களாக எவ்வாறு வாழ்ந்து வழிகாட்டினார்கள் என்ற வரலாற்றுக் குறிப்புகளை நாம் தொடர்ச்சியாக அறிந்து வருகிறோம்.

நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் அகழ் யுத்தம் நடைபெற்றது. எதிரிகள் பல கூட்டங்களாக ஒன்றுதிரண்டு மதீனாவை முற்றுகையிட வந்தபோது, அவர்களை நேருக்கு நேராக எதிர்கொள்ளும் அளவுக்கு முஸ்லிம்களிடம் படைபலம் இருக்கவில்லை. எதிரிகள் மதீனாவைச் சூழ்ந்து தாக்கும் நிலையைத் தடுப்பதற்காக, மதீனாவைச் சுற்றி ஒரு பெரிய அகழியை வெட்டிவிட்டால் எதிரிகளின் குதிரைகளும் ஒட்டகங்களும் உள்ளே நுழைய முடியாது என்று முடிவெடுக்கப்பட்டது. பின்னர் அல்லாஹ் பெரும் புயல்காற்றை அனுப்பி எதிரிகளைத் தோல்வியுறச் செய்து முஸ்லிம்களுக்கு வெற்றியை அளித்தான்.

அகழ் தோண்ட முடிவெடுத்தவுடன் நபி (ஸல்) அவர்கள் பிறருக்கு உத்தரவிட்டு விட்டு ஒதுங்கிவிடாமல், தாமும் மக்களோடு மக்களாக இறங்கி மண்வெட்டியும் கடப்பாரையும் கொண்டு அகழ் வெட்டும் பணியில் ஈடுபட்டார்கள். பொதுவாகப் பெரிய மனிதர்களும் முதலாளிகளும் இத்தகைய உடலுழைப்பு வேலைகளைத் தாங்களாகச் செய்யாமல், கீழ்நிலையில் உள்ளவர்கள் செய்ய வேண்டிய வேலை என்று கருதி உத்தரவு மட்டுமே போடுவார்கள் அல்லது மேற்பார்வை மட்டுமே செய்வார்கள். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ மற்றவர்களைப் போன்றே தாமும் மண்ணை வெட்டிச் சுமந்து வெளியே கொட்டினார்கள். அவ்வாறு பணியாற்றும் போது தம்மை ஊக்கப்படுத்திக் கொள்ளும் விதமாக ஒரு கவிதையை மொழிந்தார்கள்.

اَللَّهُمَّ لَا عَيْشَ إِلَّا عَيْشُ الْآخِرَةِ، فَاغْفِرْ لِلْأَنْصَارِ وَالْمُهَاجِرَةِ
இறைவா! மறுமையின் வாழ்க்கையைத் தவிர வேறு வாழ்க்கை இல்லை; அன்ஸாரிகளுக்கும் முஹாஜிர்களுக்கும் நீ மன்னிப்பு அருள்வாயாக!
(புகாரி: 6414) ➚

ஒரு பொதுவான காரியத்தை முன்னெடுக்கும்போது, தலைமைப் பொறுப்பில் உள்ளவர்கள் வெறும் உத்தரவு போடுபவர்களாக மட்டும் இல்லாமல், தாமே நேரடியாகக் களத்தில் இறங்கிச் செயல்பட வேண்டும் என்பதை இதன் மூலம் நாம் உணரலாம். நபி (ஸல்) அவர்களை விடப் பெரிய தலைவர்கள் எவரும் இல்லை; அத்தகைய உன்னதத் தலைவரே களத்தில் இறங்கி வேலை செய்ததை நாம் பார்க்கிறோம்.

ஜாபிர் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கும் மற்றுமொரு செய்தியில், மூன்று நாட்களாக அகழ் வெட்டும் பணி தொடர்ச்சியாக நடைபெற்றதாகவும், உணவுப் பற்றாக்குறையின் காரணமாக எவரும் لَمْ يَذُوقُوا طَعَامًا (உணவு எதையும் உண்ணாமல்) பசியோடு பணியாற்றினார்கள் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அவ்வாறு தோண்டும்போது நிலத்தடியில் ஒரு பெரிய பாறை தடையாக இருந்தது. மிகவும் கடினமாக இருந்ததால் மக்களால் அதை உடைக்க முடியவில்லை. அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, “நபி (ஸல்) அவர்களே, நிலத்தடியில் ஒரு பெரும் பாறை தென்படுகிறது; அதை உடைக்கவோ அகற்றவோ இயலவில்லை” என்று கூறினார்கள். உடனே நபி (ஸல்) அவர்கள், “அதன் மீது சிறிது தண்ணீரை ஊற்றி வையுங்கள்” என்று கூறி, சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு தாமே சம்மட்டியை எடுத்துச் சென்று அந்தப் பாறையை உடைத்து அகற்றினார்கள். கடினமான பாறையின் மீது தண்ணீரைத் தெளிக்கும்போது அதன் இறுக்கம் தளர்ந்து எளிதில் உடையும் என்ற நுணுக்கமான அறிவை அவர்கள் பயன்படுத்தியதோடு, தண்ணீரை ஊற்றிய பிறகு மற்றவர்களை உடைக்கச் சொல்லாமல் தாமே சம்மட்டியைக் கொண்டு அதை உடைத்தெறிந்தார்கள். பொதுப்பணி என்று வரும்போது மக்கள் செய்யும் கடின உழைப்பில் தாமும் ஒருவராகப் பங்கெடுத்தார்களே தவிர, தங்களைத் தனிமைப்படுத்திப் பார்க்கவில்லை.

நபி (ஸல்) அவர்கள் மூன்று முறை அடித்ததில் சம்மட்டி உடைந்துவிட்டது. அத்தோடு, தொடர்ந்து மூன்று நாட்கள் போதிய உணவு இல்லாத நிலையில், قَدْ شَدَّ عَلَى بَطْنِهِ حَجَرًا (தம் வயிற்றின் மீது கல்லைக் கட்டியிருந்தார்கள்) என்று நபி (ஸல்) அவர்களின் நிலையை ஜாபிர் (ரலி) விவரிக்கிறார்கள். கடும் பசி ஏற்படும்போது குடலை அழுத்தி பசியின் உணர்வைத் தாங்கிக் கொள்வதற்காக எடை குறைந்த பூனைக்கல்லை வயிற்றில் இறுகக் கட்டிக் கொள்வது அக்காலத்து வழக்கம். அந்த அளவுக்குக் கடுமையான பசியிலும், வயிற்றில் கல்லைக் கட்டிக்கொண்டு அந்தப் பெரும் பாறையை உடைக்கும் அளவுக்குத் திடகாத்திரமாக நபி (ஸல்) அவர்கள் செயல்பட்ட செய்தி அஹ்மதில் பதிவாகியுள்ளது.

மக்களோடு மக்களாக வாழ்வது என்பது வெறும் பேச்சிலும் புன்னகையிலும் மட்டும் நின்றுவிடுவதல்ல; கூட்டுப் பணிகளிலும் அது வெளிப்பட வேண்டும். நலம் விசாரித்துச் செல்வது எளிது; ஆனால் களத்தில் இறங்கி ஒன்றாக வேலை செய்யும் போதுதான் ஒருவரின் உண்மையான தன்னடக்கம் வெளிப்படும். தலைவர்களாக இருப்பவர்கள் அனைத்து வேலைகளையும் தாமும் செய்வோம் என்று முன்மாதிரியாகத் திகழ வேண்டும். ஆனால் இன்றைய பல தலைவர்களிடமும் பிரமுகர்களிடமும் இந்தத் தன்னடக்கத்தைக் காண முடிவதில்லை. தங்களை வரவேற்கவும் ஆடம்பரக் கார்களில் வலம் வரவும் வீண் பெருமை காட்டவுமே விரும்புகிறார்களே தவிர, மக்களில் ஒருவராக அவர்கள் வாழ்வதில்லை. இவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களை விடப் பெரியவர்களா? உலக ஆதாயங்களுக்காகப் பெருமை காட்டும் மற்ற தலைவர்களைப் போன்று, இஸ்லாத்தின் பெயரால் இயங்குபவர்களும் வீண் ஆடம்பரம் காட்டுகிறார்கள். இவர்களுக்கெல்லாம் நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்க்கையில் மிகச்சிறந்த முன்மாதிரி இருக்கிறது.

நபி (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவிற்கு ஹிஜ்ரத் செய்து வந்தபோது, தொழுகைக்காக ஒரு பள்ளிவாசல் கட்ட வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. நபி (ஸல்) அவர்களின் ஒட்டகம் மண்டியிட்டு அமர்ந்த இடத்தை அல்லாஹ் வழிகாட்டினான் என்று ஏற்று, அங்கே பள்ளிவாசலை அமைப்பது எனத் தீர்மானித்தார்கள். அது இரு அனாதைச் சிறுவர்களுக்குச் சொந்தமான இடமாக இருந்தது. அந்தச் சிறுவர்களை அழைத்து நிலத்தைக் கேட்டபோது, அவர்கள் அல்லாஹ்வின் பொருட்டு அதை இலவசமாகத் தருவதாகக் கூறினார்கள். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்கள் அதை இலவசமாக ஏற்க மறுத்து, உரிய தொகையைக் கொடுத்து அந்த இடத்தை வாங்கினார்கள். சிறுவர்கள் ஆர்வத்தில் இலவசமாகத் தர முன்வந்தாலும், தகுந்த விலை கொடுத்தே நிலத்தைப் பெற வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்கள்.

நிலம் வாங்கிய பின் பள்ளிவாசல் கட்டுமானப் பணி தொடங்கியது. சுவர் எழுப்புவதற்காக அனைவரும் கற்களைச் சுமந்து சென்றபோது, நபி (ஸல்) அவர்களும் மக்களோடு ஒருவராகக் கற்களைச் சுமந்து கட்டுமானப் பணிக்கு உதவினார்கள் (புகாரி: 3906) ➚.

இதிலிருந்து நாம் இரு முக்கியப் படிப்பினைகளைப் பெறுகிறோம். முதலாவதாக, பொதுவாகப் பள்ளிவாசல் அல்லது மத்ரஸா கட்டும் பணிகளில் தலைமை வகிக்கும் பிரமுகர்கள் மக்களிடம் வசூல் செய்வார்களே தவிர, தங்கள் சொந்தப் பணத்தைப் போடுவது அரிது. குறிப்பாக மார்க்க அறிஞர்களோ மக்களிடமிருந்து வாங்குவதையே வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். ஆனால், குபாவிற்கு அடுத்தபடியாக இந்த உம்மத்திற்காக மதீனாவில் கட்டப்பட்ட மஸ்ஜிதுந் நபவி பள்ளிவாசலுக்கான இடத்தை நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் சொந்தப் பணத்தைக் கொண்டே வாங்கினார்கள். ஹிஜ்ரத் செய்து வந்தாலும் போதுமான வசதியுடன் இருந்த நபி (ஸல்) அவர்கள், மக்களிடமோ தம் தோழர்களிடமோ நிதி திரட்டாமல் தம் சொந்தப் பணத்திலிருந்தே அதற்கான விலையைக் கொடுத்தார்கள்.

இரண்டாவதாக, இடத்தை வாங்கியதோடு நின்றுவிடாமல், மற்ற மக்களோடு தானும் ஒருவராகக் கற்களைச் சுமந்து அந்தப் பள்ளிவாசலைக் கட்டினார்கள். மக்களோடு மக்களாக வாழ்வது என்பது இத்தகைய பணிகளில்தான் உண்மையாகப் பிரதிபலிக்கிறது. பொதுவாக மக்களுடன் பேசுவதும், சிரிப்பதும், ஒன்றாக அமர்ந்து உணவருந்துவதும் எளிதானது. ஆனால், சிலர் கீழ்த்தரமானவை என்று ஒதுக்கி வைத்துள்ள உடலுழைப்பு வேலைகளைச் செய்யும்போதுதான் மனிதனின் அகந்தை உடைகிறது. உண்மையில் எந்த ஒரு உழைப்பும் கீழ்த்தரமானது அல்ல. இன்ன வேலையை இன்னார்தான் செய்ய வேண்டும், சில வேலைகளைப் பெரிய மனிதர்கள் செய்யக் கூடாது என்ற சமூகப் பாகுபாடுகளை நபி (ஸல்) அவர்கள் தகர்த்தெறிந்தார்கள். மண் சுமப்பதோ கல் சுமப்பதோ இழிவான வேலை அல்ல; அனைவருடனும் இணைந்து உழைப்பதே உண்மையான எளிமை என்பதைத் தம் செயலின் மூலம் நிலைநாட்டினார்கள்.

சமூகத்தில் கடினமாக உழைக்கக்கூடிய எத்தனையோ பாட்டாளிகள் இருக்கிறார்கள். மூட்டை தூக்குபவர்கள், ரிக்‌ஷா ஓட்டுபவர்கள், ஆட்டோ ஓட்டுபவர்கள் என அவர்களின் தொழிலைக் கொண்டு அவர்களை இழிவாகக் கருதும் மனநிலை மக்களிடம் காணப்படுகிறது. ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்களும் இதுபோன்ற உழைப்பை மேற்கொண்டவர்கள்தான். நபி (ஸல்) அவர்கள் செய்த உழைப்பைச் செய்பவர்களைச் சமூகம் கேவலமாகக் கருதுகிறது; முக்கியப் பிரமுகர்களோ அத்தகைய வேலைகளைச் செய்யத் தயங்குகிறார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் பள்ளிவாசல் என்பது சுவர்களையும் மண்தரையையும் மேலே தட்டுப்பந்தலையும் கொண்ட ஓர் எளிய அமைப்பாகவே இருந்தது. ஒருமுறை நபி (ஸல்) அவர்கள் பள்ளிவாசலுக்கு வந்தபோது, தொழுகை திசையான கிப்லா சுவரில் யாரோ சளியைச் சிந்தி, அது காய்ந்துபோயிருந்ததைக் கண்டார்கள். கிராமப்புறங்களிலிருந்து வந்த, நாகரிகம் பழகாத அன்றைய மக்களுக்கு நபி (ஸல்) அவர்கள்தான் அனைத்தையும் படிப்படியாகக் கற்பித்து அவர்களைப் பண்படுத்தினார்கள். பள்ளிவாசலில் படிந்திருந்த அந்தச் சளியைக் கண்ட நபி (ஸல்) அவர்கள், அங்கிருந்த தோழர்களில் யாரையாவது அழைத்து அதைச் சுத்தம் செய்யுமாறு பணித்திருக்கலாம். எதைச் சொன்னாலும் செய்வதற்கு அங்கே தோழர்கள் தயாராகவே இருந்தார்கள். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு செய்யாமல், கைக்கு அடக்கமான ஒரு சிறு கல்லை எடுத்து வந்து, தம் கரங்களாலேயே அந்தச் சளியைச் சுரண்டிச் சுத்தம் செய்தார்கள். அவ்வாறு சுத்தம் செய்த பின்னரே மக்களுக்கு உரிய அறிவுரையை வழங்கினார்கள்.

إِذَا تَنَخَّمَ أَحَدُكُمْ فَلَا يَتَنَخَّمَنَّ قِبَلَ وَجْهِهِ
உங்களில் எவரேனும் சளி துப்ப நேர்ந்தால், அவர் தம் முகத்திற்கு நேராகத் துப்ப வேண்டாம்.
(புகாரி: 408) ➚

முகத்திற்கு நேராகவோ வலதுபுறத்திலோ துப்பாமல், இடதுபுறத்திலோ அல்லது மண்ணைத் தோண்டிப் புதைத்தோ விடுமாறு நபி (ஸல்) அவர்கள் வழிகாட்டினார்கள். பிறர் துப்பி வைத்திருக்கும் எச்சிலையோ சளியையோ அகற்றுவது என்பது மக்களின் பார்வையில் மிகவும் இழிவான வேலையாகக் கருதப்படுகிறது; கல்லையோ மண்ணையோ கூடச் சுமந்துவிடும் மனிதன், இத்தகைய செயலைச் செய்யத் தன் கவுரவம் இடந்தராது என்றே எண்ணுவான். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்கள் ஆரம்பத்தில் ஆடு மேய்க்கும் எளிய நிலையில் இருந்தபோதிலும், இளைஞராகப் பரிணமித்த பின்னர் சமூகத்தில் பெரும் வசதி படைத்த செல்வந்தராகவே வாழ்ந்தார்கள்.

وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ
உம்மை வறுமையில் கண்டு தன்னிறைவு பெற்றவராக்கினான்.
(அல்குர்ஆன்: 93:8)➚

இருபத்தைந்து வயதிலிருந்தே நபி (ஸல்) அவர்களின் பொருளாதார நிலை ஏறுமுகமாகவே இருந்தது; பின்னர் ஆன்மீகத் தலைவராகவும் அரசியல் தலைவராகவும் உயர்ந்தார்கள். எந்த ஒரு பணியையும் பிறரிடம் சொல்லிச் செய்விக்கும் அதிகாரமும் அந்தஸ்தும் அவர்களிடம் முழுமையாக இருந்தது. இருப்பினும், ஒரு தவறைக் கண்டால் அதைச் சீர்திருத்துவதை நம்மிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும் என்பதையும், தூய்மைப்படுத்துமாறு அறிவுரை கூறும் முன் அதைத் தாமே செய்து முன்மாதிரியாகத் திகழ வேண்டும் என்பதையும் அவர்கள் உணர்த்தினார்கள். கடுகளவும் பெருமையோ அகந்தையோ ஆணவமோ இல்லாமல், சாதாரண மக்களோடு மக்களாகவே வாழ்ந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் என்ற தனித்துவமான இறைச்செய்தியை எத்திவைக்கும் தகுதியைத் தவிர, மற்றபடி மக்கள் வாழும் எளிய வாழ்வியலையே அவர்களும் வாழ்ந்தார்கள் என்பதை இந்த நிகழ்வு காட்டுகிறது.

நபி (ஸல்) அவர்களின் பக்கத்து வீட்டுத் தோழராக இருந்தவர் ஸைத் இப்னு ஸாபித் (ரலி) அவர்கள். நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு வஹீ அருளப்படும்போதெல்லாம் முதன்மையாக ஸைத் (ரலி) அவர்களையே அழைத்து எழுதச் சொல்வார்கள். பிற தோழர்கள் வெளியூர் சென்றிருக்கக்கூடிய சூழலிலும், பக்கத்து வீட்டிலிருந்ததால் முழு வஹீயையும் எழுதும் வாய்ப்பு ஸைத் (ரலி) அவர்களுக்குக் கிடைத்தது. இதன் காரணமாகவே பிற்காலத்தில் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும் உஸ்மான் (ரலி) அவர்களும் திருக்குர்ஆனைத் தொகுக்கும் மற்றும் பிரதி எடுக்கும் பெரும் பொறுப்பை இவரிடமே ஒப்படைத்தார்கள்.

إِذَا نَزَلَ عَلَيْهِ الْوَحْيُ بَعَثَ إِلَيَّ فَكَتَبْتُهُ لَهُ
அவர்களுக்கு வஹீ அருளப்பட்டால் என்னிடம் ஆளனுப்புவார்கள்; உடனே நான் அவர்களுக்காக அதை எழுதிக்கொள்வேன்.
(திர்மிதி)

பொதுவாக ஆன்மீகத் தலைவர்களிடமோ பெரும் பிரமுகர்களிடமோ செல்லும்போது சாதாரண உலக விஷயங்களைப் பேச மக்கள் தயங்குவார்கள்; தலைவர்களும் தங்களின் கவுரவத்தைக் காப்பதற்காக உலக விவகாரங்களில் தங்களுக்கு ஈடுபாடில்லை என்பது போல் காட்டிக்கொள்வார்கள். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்கள் அப்படி இருக்கவில்லை. மக்கள் பேசும் எந்தத் தலைப்பாக இருந்தாலும் அதில் அவர்கள் தங்களை இணைத்துக்கொள்வார்கள்; தவறாக இருந்தால் திருத்துவார்கள், சரியானதாக இருந்தால் தாமும் இணைந்து பேசுவார்கள்.

فَكُنَّا إِذَا ذَكَرْنَا الدُّنْيَا وَإِذَا ذَكَرْنَا الآخِرَةَ فَذَكَرَهَا مَعَنَا وَإِذَا ذَكَرْنَا الطَّعَامَ
நாங்கள் உலக விஷயங்களைப் பேசினால் அவர்களும் எங்களோடு சேர்ந்து பேசுவார்கள்; மறுமையைப் பற்றிப் பேசினால் அவர்களும் எங்களோடு சேர்ந்து பேசுவார்கள்; உணவைப் பற்றிப் பேசினாலும் எங்களோடு இணைந்துகொள்வார்கள்.
(திர்மிதி)

தோழர்கள் இன்ன உணவு நன்றாக இருக்கிறது என்று உணவின் சுவையைப் பற்றிப் பேசினால்கூட, தன் கவுரவம் குறைந்துவிடும் என்று ஒதுங்காமல், நபி (ஸல்) அவர்களும் அதில் பங்கெடுத்துத் தம்முடைய விருப்பங்களைக் கூறுவார்கள். தம்மைச் சாதாரண மக்களிலிருந்து கடுகளவும் வேறுபடுத்திப் பார்க்காத ஓர் உன்னதமான பண்பை நபி (ஸல்) அவர்கள் கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை ஸைத் (ரலி) அவர்கள் இதன் மூலம் தெளிவுபடுத்துகிறார்கள்.

மக்கா வெற்றியைத் தொடர்ந்து மிகவும் நெருக்கடியான ஒரு சூழலில் ஹுனைன் யுத்தம் நடைபெற்றது. ஒரு நீண்ட பயணத்திலேயே அடுத்தடுத்து இரண்டு போர்களை எதிர்கொள்வது பெரும் சிரமத்திற்குரிய காரியமாகும். போருக்குப் பின் சற்று ஓய்வெடுத்து, படைக்கலங்களைத் திரட்டிய பின்னரே அடுத்த போருக்குச் செல்வது வழக்கம். ஆனால், மக்கா வெற்றிக்குப் பின் உடனடியாக ஹுனைன் பகுதியை நோக்கிப் படையெடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. பல கோத்திரங்களைச் சார்ந்தவர்களையும், முஸ்லிம் அல்லாதவர்களையும் கூடப் படையில் இணைத்துக்கொண்டு நபி (ஸல்) அவர்கள் ஹுனைன் போர்க்களத்தை நோக்கிச் சென்றார்கள்.

உயிரைப் பணயம் வைத்துப் போருக்குச் செல்லும் அந்த இக்கட்டான நிலையிலும், பொதுமக்கள் நபி (ஸல்) அவர்களைத் தலைவராகக் கண்டு, தங்களின் தனிப்பட்ட தேவைகளை முன்வைத்து அவற்றை வழங்குமாறு கேட்டு நெருக்கடி கொடுத்தார்கள். மக்கள் கூட்டமாக வந்து நபி (ஸல்) அவர்களை நெரித்துத் தள்ளியதில், அங்கு நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு முள் மரத்தின் மீது நபி (ஸல்) அவர்கள் சாய்ந்து விழ நேர்ந்தது. அந்த நெரிசலில் நபி (ஸல்) அவர்கள் அணிந்திருந்த மேலாடை முள் மரத்தில் சிக்கிக் கழன்றுவிட்டது.

அந்த கிராமப்புற மக்கள் ஆரம்பத்தில் நபி (ஸல்) அவர்களை உரிய முறையில் மதிக்கத் தெரியாதவர்களாக இருந்தார்கள். விவரமறியாத அம்மக்களை நபி (ஸல்) அவர்கள் நாளடைவில் பக்குவப்படுத்தி மேம்படுத்தினார்கள். அம்மக்கள் தம்மை நெருக்கிய போது, முள் மரத்தில் சிக்கிய தமது மேலங்கியை எடுத்துத் தருமாறு கேட்ட நபி (ஸல்) அவர்கள், அவர்களிடம் பின்வருமாறு கூறினார்கள்:

لَوْ كَانَ لِي عَدَدُ هَذِهِ الْعِضَاهِ نَعَمًا
இந்த முள் மரங்களின் எண்ணிக்கையளவுக்கு என்னிடம் கால்நடைகள் இருந்தாலும், அவற்றை நான் உங்களுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுத்து விடுவேன்.
(புகாரி: 2821) ➚

மேலும், “நான் எதையும் மறைத்து வைத்துக் கொண்டு இல்லை என்று சொல்பவன் அல்ல; என்னை நீங்கள் ஒரு கஞ்சனாகக் காண மாட்டீர்கள். உங்களுடைய தேவைகளை நான் தந்துவிடுவேன்; என்னிடம் இருப்பதை எல்லாம் கொடுப்பவனாக இருக்கும்போது என்னை ஏன் இவ்வாறு நெருக்கித் தள்ளுகிறீர்கள்?” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் அவர்களுக்கு ஓர் அறிவுரை கூறினார்கள்.

ஒரு பெரும் பயணத்தில் பெரும் தளபதியாகச் செல்லும் ஒருவர், பொதுவாக இதுபோன்ற எளிய மக்களின் இடையூறுகளைக் கண்டுகொள்ள மாட்டார். “நாங்கள் எத்தகைய காரியத்திற்காகச் சென்று கொண்டிருக்கிறோம், நீ வந்து இதைக் கேட்கிறாயா?” என்று கடிந்து கொள்வதுதான் உலக வழக்கமாக இருக்கும். ஆனால், மனிதர்களை அவரவர் நிலையிலிருந்து பார்க்க வேண்டும். நாம் ஒரு முக்கியமான பணியில் ஈடுபட்டிருக்கலாம்; ஆனால் உதவி கேட்டு வருபவர் தனது தேவையை முன்னிறுத்தித்தான் பேசுவார்.

நாம் ஒரு முக்கியமான கணக்குப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது ஒருவர் பசியோடு வந்து யாசகம் கேட்டால், “இந்த நேரத்திலா கேட்பாய்?” என்று கோபப்படுவதில் நியாயமில்லை. நாம் பார்க்கும் அந்த வேலை அவருடைய பசியைப் போக்கப் போவதில்லை. பசியோடு இருப்பவர் கேட்கும்போது நாம் அவருக்குரியதை வழங்கி உதவ வேண்டும். ஆனால் பெரும்பாலான மக்கள், தங்களுக்கு எந்த வேலையும் இல்லாத ஓய்வு நேரங்களில் மட்டுமே பிறருக்கு உதவ வேண்டும் என்று கருதுகிறார்கள். முக்கியமான வேலையில் இருக்கும்போது ஒருவர் உதவி நாடி வந்தால், அவரிடம் எரிந்து விழுந்து வெறுப்பைக் காட்டும் நிலையையே பார்க்க முடிகிறது.

நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்கா வெற்றிப் பயணம் போன்ற கடினமான பிரயாணங்களை மேற்கொண்டிருந்த ஒரு சூழலில், கிராமப்புற மக்கள் நபி (ஸல்) அவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டு உதவிகளைக் கேட்டு நெருக்கடி கொடுத்தார்கள். முள் மரத்தில் தள்ளும் அளவுக்கு அவர்கள் நடந்துகொண்ட போதிலும், நபி (ஸல்) அவர்கள் அவர்களைக் கண்டிக்கவோ அல்லது அவர்கள் மீது கோபம் கொண்டு வெறுப்பைக் காட்டவோ இல்லை. மாறாக, தான் ஒரு கஞ்சன் அல்ல என்பதை விளக்கி, அன்போடு பக்குவமாக அறிவுரை மட்டுமே கூறினார்கள். இவ்வாறு நபி (ஸல்) அவர்கள் அனைத்து நிலைகளிலும் மக்களோடு மக்களாக நின்று, யாரையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்காமல் சமத்துவத்தோடும் சகோதரத்துவத்தோடும் பழகினார்கள்.

பிறரின் சூழ்நிலையையும் தேவையையும் உணர்ந்து, எத்தகைய நெருக்கடியான சூழலிலும் பொறுமையோடும் கருணையோடும் மக்களோடு மக்களாக வாழ்ந்து வழிகாட்டுவதே நபி (ஸல்) அவர்கள் நமக்குக் கற்றுத்தந்த மிகச் சிறந்த பண்பாகும்.

உலகில் உள்ள சாதாரண மனிதர்கள் கூட மற்றவர்களிடமிருந்து எந்த மரியாதையை எதிர்பார்ப்பார்களோ, அந்த மரியாதையைக் கூட நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களிடமிருந்து எதிர்பார்க்கவில்லை. பொதுவாக, தம்மை விட வயதில் மூத்தவர்கள், அதிகம் கற்றறிந்தவர்கள், ஆசிரியர்கள் அல்லது சிறிய அதிகாரம் படைத்தவர்கள் அவைக்குள் வரும்போது மற்றவர்கள் எழுந்து நிற்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தொடக்கப் பள்ளி ஆசிரியர் வகுப்பிற்குள் நுழைந்தாலே மாணவர்கள் எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. சிறிய அதிகாரம் கொண்டவர்கள் கூட, பிறர் தமக்காக எழுந்து நின்று மரியாதை செலுத்த வேண்டும் என்று விரும்புவதுதான் ஆணவத்திற்கும் பெருமைக்கும் தொடக்கப் புள்ளியாக அமைகிறது.

ஆனால், உலக மக்கள் அனைவரையும் விட மிக உயர்ந்த மதிப்பிற்குரிய தலைவராகவும், ஆன்மீக வழிகாட்டியாகவும், ஒரு பேரரசின் அதிபராகவும் திகழ்ந்த நபி (ஸல்) அவர்கள் அத்தகைய மரியாதையைத் தமக்காக ஒருபோதும் விரும்பவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்களைத் தங்கள் உயிரை விட மேலாக நேசித்த நபித்தோழர்கள், நபி (ஸல்) அவர்கள் சபைக்கு வரும்போது தமக்காக எழுந்து நிற்பதை அவர்கள் வெறுப்பார்கள் என்பதை நன்கு அறிந்து வைத்திருந்ததால் அவ்வாறு செய்ய மாட்டார்கள் என்று அனஸ் (ரலி) அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

مَا كَانَ فِي الدُّنْيَا شَخْصٌ أَحَبَّ إِلَيْهِمْ وَكَانُوا إِذَا رَأَوْهُ لَمْ يَقُومُوا لَهُ لِمَا كَانُوا يَعْلَمُونَ مِنْ كَرَاهِيَتِهِ لِذَلِكَ
நபி (ஸல்) அவர்களை விட அவர்களுக்கு விருப்பமான ஒருவரும் இவ்வுலகில் இருந்ததில்லை; எனினும் அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களைக் காணும்போது, அவர்கள் அதை வெறுப்பார்கள் என்பதை அறிந்து வைத்திருந்ததால் அவர்களுக்காக எழுந்து நிற்க மாட்டார்கள்.
(முஸ்னத் அஹ்மத்)

மக்கள் தமக்காக எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தையே நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகக் கடுமையாகக் கண்டித்தார்கள். தனக்காக மக்கள் எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்று யார் விரும்புகிறாரோ, அவர் فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ (தன்னுடைய தங்குமிடத்தை நரகத்தில் ஏற்படுத்திக் கொள்ளட்டும்) என்று எச்சரித்தார்கள். ஒரு மனிதன் மற்றொரு மனிதனைத் தாழ்த்துவதையோ இழிவுபடுத்துவதையோ அவர்கள் விரும்பவில்லை. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் வெளிப்படையாக எழுந்து நிற்க வேண்டாம் என்று சம்பிரதாயத்திற்குச் சொல்லிவிட்டு உள்ளுக்குள் அதை எதிர்பார்ப்பதுண்டு. ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்கள் அதை மிகக் கண்டிப்பான கட்டளையாகப் பிறப்பித்திருந்த காரணத்தால்தான், அவர்கள் அவைக்குள் நுழையும்போது நபித்தோழர்களில் ஒருவர் கூட எழுந்து நிற்காமல், அமர்ந்திருந்தவர்கள் அமர்ந்தபடியும் நின்றவர்கள் நின்றபடியும் இருந்தார்கள். தாம் இறைத்தூதர் என்ற அந்தஸ்தில் மார்க்கக் கட்டளைகளைச் சொல்லும்போது மட்டுமே மக்கள் அதற்குக் கட்டுப்பட வேண்டுமே தவிர, மனிதன் மனிதனுக்கு முன்னால் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளக் கூடாது என்பதில் நபி (ஸல்) அவர்கள் மிக உறுதியாக இருந்தார்கள்.

ஒருமுறை நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு தோட்டத்திற்குச் சென்றபோது, அங்கிருந்த ஒட்டகம் ஒன்று மண்டியிட்டு அமர்வதைப் பார்த்த சிலர், அந்த ஒட்டகம் நபி (ஸல்) அவர்களுக்குச் சிரம் பணிவதாக நினைத்துக்கொண்டு, தாமும் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அவ்வாறு சிரம் பணியலாமா என்று விவாதித்தார்கள். சிரம் பணிதல் என்பது அகிலங்களின் இறைவனான அல்லாஹ்வுக்கு மட்டுமே உரியது என்பதை உணர்த்திய நபி (ஸல்) அவர்கள், மனிதன் மனிதனுக்குச் சிரம் பணிவதை முற்றாகத் தடுத்தார்கள். சமுதாயங்களில் கணவன் என்பவன் தெய்வத்திற்கு நிகராகக் கருதப்பட்டு, தெய்வத்தைத் தொழாவிட்டாலும் கணவனைத் தொழுதால் மழை பெய்யும் என்று கூறும் அளவிற்கு உயர்த்தி வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், இஸ்லாம் அந்த அறியாமையை நிராகரித்தது.

لَوْ كُنْتُ آمِرًا أَحَدًا أَنْ يَسْجُدَ لِأَحَدٍ لَأَمَرْتُ الْمَرْأَةَ أَنْ تَسْجُدَ لِزَوْجِهَا
ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனுக்குச் சிரம் பணிய வேண்டும் என்று நான் கட்டளையிடுவதாக இருந்தால், ஒரு பெண் தன் கணவனுக்குச் சிரம் பணிய வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டிருப்பேன்.
(திர்மிதி)

உலகம் முழுவதும் ஏற்றுக்கொண்டிருந்த கணவன்-மனைவி உறவிலேயே மனிதன் மனிதனுக்குச் சிரம் பணியக்கூடாது என்று தடுத்துவிட்ட நிலையில், தமக்கு மனிதர்கள் சிரம் பணிவதையோ எழுந்து நிற்பதையோ நபி (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு அனுமதிப்பார்கள்? தாம் தனிப்பிறவி என்று மக்கள் நினைத்துவிடக் கூடாது என்பதிலும், எந்த மனிதனும் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளக் கூடாது என்பதிலும், சிரம் பணிதல் என்பது அல்லாஹ்வுக்கு மட்டுமே உரியது என்பதிலும் நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகக் கவனமாக இருந்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்களின் எளிமையான பண்புகளைப் பற்றி அனஸ் (ரலி) அவர்கள் குறிப்பிடும்போது, அவர்கள் அடிமைகளின் அழைப்பை ஏற்பவராகவும், நோயாளிகளை நலம் விசாரிப்பவராகவும், கழுதையின் மீது சவாரி செய்பவராகவும் திகழ்ந்தார்கள் என்று கூறுகிறார்கள்.

يُجِيبُ الْعَبْدَ، وَيَعُودُ الْمَرِيضَ، وَيَرْكَبُ الْحِمَارَ
அவர்கள் அடிமையின் அழைப்பை ஏற்பார்கள்; நோயாளிகளை நலம் விசாரிப்பார்கள்; கழுதையின் மீதும் சவாரி செய்வார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் குதிரை, ஒட்டகம், கழுதை என மூன்று விதமான வாகனங்கள் பயன்பாட்டில் இருந்தன. வசதி படைத்தவர்கள் குதிரையிலும், நடுத்தர மக்கள் ஒட்டகத்திலும், எளிய மக்கள் கழுதையிலும் பயணம் செய்தனர். கழுதை என்பது தரம் குறைந்த சாதாரண மக்களுக்கான வாகனமாகக் கருதப்பட்டது. நபி (ஸல்) அவர்கள் பொது நிதியையோ ஜகாத் பொருளையோ தமக்காகப் பயன்படுத்தாமல், தமக்கு எது சாத்தியமோ அதை ஏற்றுக்கொண்டு, எந்தப் பகட்டும் இன்றி கழுதையின் மீதும் பயணம் செய்தார்கள்.

அவ்வாறே, யாரேனும் நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பதை அறிந்தால் உடனே சென்று நலம் விசாரிப்பார்கள். சாதாரண மனிதர்களுக்குச் சிறிய நட்பு வட்டமும் குறைந்த உறவினர்களுமே இருப்பதால் நோயாளிகளை விசாரிப்பது எளிதானது. ஆனால், மதீனாவில் உள்ள மக்கள் அனைவருக்கும் தலைவராக இருந்த நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அந்த மக்கள் அனைவருமே அறிமுகமானவர்களாக இருந்தார்கள். மக்கள் நோய்வாய்ப்படும்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் தம்மை வந்து பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்புவார்கள். அத்தனை பொறுப்புகள் இருந்தபோதிலும், மக்கள் மத்தியில் சென்று நோயாளிகளை விசாரிப்பதை நபி (ஸல்) அவர்கள் தவறாமல் செய்து வந்தார்கள்.

அடிமைகளின் அழைப்பையும் நபி (ஸல்) அவர்கள் மனமுவந்து ஏற்றுக் கொள்வார்கள். அன்றைய சமுதாயத்தில் அடிமைகள் இரு வகையாக இருந்தார்கள்; அவர்களில் ஒரு பிரிவினர் ஒரு முதலாளியிடம் அடிமைகளாகப் பணியாற்றி வந்தார்கள்.

அக்காலத்தில் அடிமைகளில் சிலர் தம் எஜமானுடன் ஓர் ஒப்பந்தம் செய்து கொள்வார்கள். “என்னை நீங்கள் வாங்கிய தொகையை குறிப்பிட்ட ஆண்டுகளுக்குள் சம்பாதித்துத் தந்துவிடுகிறேன்; என்னைச் சுதந்திரமாக உழைக்க விடுங்கள்” என்று பேசிவிட்டுச் சென்று உழைப்பார்கள். அந்தத் தொகையை முழுமையாகச் செலுத்தி முடிக்கும் வரை அவர்கள் அடிமைகளாகவே கருதப்படுவார்கள்; எஜமான் நினைத்தால் எப்போது வேண்டுமானாலும் அந்த ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்துவிட முடியும்.

சமூகத்தில் தீண்டத்தகாதவர்களாகவும் கீழ்நிலையில் உள்ளவர்களாகவும் கருதப்பட்ட அந்த அடிமைகள் விருந்துக்கு அழைத்தால் கூட நபி (ஸல்) அவர்கள் தயங்காமல் சென்றுவிடுவார்கள். இன்று மனிதர்கள் தங்களின் தகுதிக்கும் அந்தஸ்துக்கும் ஏற்பவே அழைப்புகளைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்; எளியவர்கள் தம்மை அழைக்கவே அஞ்சும் அளவுக்குத் தம்மைப் பெரியவர்களாகக் கற்பனை செய்து கொள்கிறார்கள். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ எளிய அடிமைகளின் அழைப்பையும் ஏற்பவர்களாகவும், நோயாளிகளை நலம் விசாரிப்பவர்களாகவும், கழுதையில் பயணம் செய்பவர்களாகவும் இருந்தார்கள். கழுதையில் செல்வதை அன்றைய சமூகம் கௌரவக் குறைவான ஒன்றாகக் கருதிய போதிலும், நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களில் ஒருவராகவே எளிய முறையில் வாழ்ந்தார்கள்.

يُجِيبُ الْعَبْدَ وَيَعُودُ الْمَرِيضَ وَيَرْكَبُ الْحِمَارَ
நபி (ஸல்) அவர்கள் அடிமையின் அழைப்பை ஏற்பார்கள்; நோயாளியை நலம் விசாரிப்பார்கள்; கழுதையிலும் பயணம் செய்வார்கள்.

பொதுவாகத் தலைவர்கள் சபைகளில் அமரும் போது மற்றவர்களைவிடத் தங்களை உயர்வாகக் காட்டிக்கொள்ளத் தனி ஆசனங்களையும் மேடைகளையும் எதிர்பார்ப்பார்கள். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ மற்ற மக்களோடு மக்களாகத் தரையிலேயே அமர்வார்கள்; உணவையும் தரையிலேயே அமர்ந்து உண்பார்கள். மார்க்கத்தில் தடை செய்யப்படாத எந்த ஒரு செயலையும் அவர்கள் இழிவாகக் கருதவில்லை. தமக்குத் தேவையான பாலை ஆடுகளிலிருந்து தாமே கறந்து கொள்வார்கள். அதேபோன்று, தீட்டப்படாத உமி கலந்த முரட்டுத்தனமான பார்லி மாவினால் செய்யப்பட்ட ரொட்டியைக் கொடுத்து ஓர் அடிமை விருந்துக்கு அழைத்தாலும், அந்த எளிய உணவையும் இன்முகத்தோடு ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.

كَانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَجْلِسُ عَلَى الأَرْضِ وَيَأْكُلُ عَلَى الأَرْضِ وَيَعْتَقِلُ الشَّاةَ وَيُجِيبُ دَعْوَةَ الْمَمْلُوكِ عَلَى خُبْزِ الشَّعِيرِ
நபி (ஸல்) அவர்கள் தரையில் அமர்வார்கள்; தரையிலேயே உண்பார்கள்; ஆட்டில் தாமே பால் கறப்பார்கள்; தீட்டப்படாத பார்லி ரொட்டிக்காக ஓர் அடிமை அழைத்தாலும் அவரது அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.

அன்றைய பாரசீக மற்றும் ரோமப் பேரரசர்களின் வாழ்வை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் நபி (ஸல்) அவர்களின் எளிமை வியப்பைத் தரும். அப்பேரரசர்கள் பிரம்மாண்டமான கோட்டைகள், அரண்மனைகள், தங்கச் சிம்மாசனங்கள் மற்றும் நீச்சல் குளங்களுடன் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்களை விடவும் பெரும் அதிகாரமும் உலகமே அஞ்சும் தகுதியும் பெற்றிருந்த நபி (ஸல்) அவர்களோ ஒரு கயிற்றுக் கட்டிலில் படுத்திருந்தார்கள். அதனால் அவர்களுடைய முதுகில் கயிற்றின் தழும்புகள் பதிந்திருந்தன. அதைக் கண்ட உமர் (ரலி) அவர்கள், ரோம மற்றும் பாரசீக மன்னர்கள் எல்லாம் சுகபோகமாக வாழ்கிறார்கள்; நபி (ஸல்) அவர்கள் இப்படிப் படுத்திருக்கிறார்களே என்று வருந்தி, மென்மையான ஒரு விரிப்பைத் தயார் செய்து தரட்டுமா என்று கேட்டார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “எனக்கும் இந்த உலகத்திற்கும் என்ன தொடர்பு? நான் ஒரு மரத்தடியில் சிறிது நேரம் இளைப்பாறிவிட்டுத் தன் பயணத்தைத் தொடரும் வழிப்போக்கனைப் போன்றவன்; இந்த உலகம் இளைப்பாறும் இடம் மட்டுமே. நமது இறுதிப் பயணம் மறுமையை நோக்கியது” என்று கூறி அதை ஏற்க மறுத்துவிட்டார்கள். நினைத்திருந்தால் அவர்களால் மாளிகைகளைக் கட்டியிருக்க முடியும்; மக்களும் அதை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால், எளிய குடிசையில் மக்களோடு மக்களாக வாழ்வதையே அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் வீட்டில் இருக்கும் போது எவ்வாறு நடந்துகொள்வார்கள் என்பதை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் விளக்கியுள்ளார்கள். ஒரு மனிதர் வீட்டில் என்ன செய்வாரோ அவ்வாறே நபி (ஸல்) அவர்களும் வீட்டில் இருப்பார்கள்; தம் செருப்பைத் தாமே தைப்பார்கள்; ஆடை கிழிந்தால் தாமே ஊசி கொண்டு ஒட்டுப்போட்டுத் தைத்துக் கொள்வார்கள்.

كَمَا يَصْنَعُ أَحَدُكُمْ يَصْنَعُ فِي بَيْتِهِ يَخْصِفُ نَعْلَهُ وَيُرَقِّعُ ثَوْبَهُ
உங்களில் ஒருவர் தம் வீட்டில் செய்வதைப் போன்றே நபி (ஸல்) அவர்களும் தம் வீட்டில் செய்வார்கள்; தம் செருப்பைத் தாமே தைப்பார்கள்; தம் ஆடையைத் தாமே ஒட்டுப்போட்டுத் தைப்பார்கள்.

சில தசாப்தங்களுக்கு முன்பு கூட மனிதர்கள் அடிப்படை உணவுக்கே அதிகம் உழைக்க வேண்டியிருந்தது; ஆடைகள் கிழிந்தால் தைத்து அணிவதும், செருப்பின் வார் அறுந்துவிட்டால் புதியது வாங்குவதற்குப் பதில் வாரை மட்டும் மாற்றி அணிவதும் வழக்கமாக இருந்தது. அப்படியிருக்க, ஆயிரத்து நானூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆடைகளும் வசதிகளும் மிக அரிதாக இருந்த காலத்தில் நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் உடைகளையும் காலணிகளையும் தாமே சீரமைத்துக் கொண்டார்கள்.

மேலும், வீட்டின் அன்றாட வேலைகளில் தம் குடும்பத்தாருக்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒத்தாசையாக இருப்பார்கள். காய்கறி நறுக்குவது போன்ற பணிகளில் மனைவியோடு இணைந்து செயல்படுவார்கள். இது பெண்களுக்கான வேலை, ஆண்களுக்கான வேலை என்ற பாகுபாடு அவர்களிடம் இருந்ததில்லை; வீட்டு வேலைகள் அனைத்திலும் பங்கெடுப்பார்கள்.

இவ்வாறு வீட்டிலும் சரி, வெளியிலும் சரி, நபி (ஸல்) அவர்கள் தம்மை எந்த ஒரு தனி அந்தஸ்து கொண்ட விசித்திரமான மனிதராகக் காட்டிக்கொண்டதே இல்லை. நபி (ஸல்) அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டு நடக்க வேண்டும் என்ற அந்தத் தூதுத்துவத்திற்குரிய கீழ்ப்படிதலைத் தவிர, தமக்கான உலகியல் மரியாதையையோ சலுகைகளையோ அவர்கள் மக்களிடமிருந்து ஒருபோதும் எதிர்பார்த்ததில்லை.

அனஸ் (ரலி) அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்து வந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் உணவின்றி இரண்டு மூன்று நாட்களாகப் பட்டினியோடு இருப்பதையும், அவர்களின் வயிறு ஒட்டிப்போய் இருப்பதையும் கண்டு, தன் வீட்டிலிருந்து உணவைக் கொண்டு வருவார்கள். அது எத்தகைய உணவென்றால், நீண்ட நாட்கள் ஆனதால் வாடை கெட்டுப்போன உருகிய கொழுப்பும் கோதுமை ரொட்டியும்தான். எவரும் சாப்பிடத் தயங்கும் அத்தகைய எளிய உணவாக இருந்தபோதிலும், நபி (ஸல்) அவர்கள் அதைப் பெரிதுபடுத்தாமல் வாங்கி உண்பார்கள்.

அவ்வாறே, நபி (ஸல்) அவர்களுக்குச் சிலர் பழைய பேரீச்சம்பழங்களைக் கொண்டு வந்து கொடுப்பார்கள். புளியைப் போன்று பேரீச்சம்பழமும் நீண்ட நாட்கள் கெட்டுப்போகாமல் இருக்கும் என்பதால், மக்கள் அதை மூட்டைகளில் கட்டி வைத்துத் தேவைப்படும்போது பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். ஆனால், பல நாட்கள் சேமித்து வைக்கும்போது அவற்றில் வண்டுகளும் பூச்சிகளும் பிடித்துவிடும். ஏழ்மை நிலையில் உள்ள மக்கள், அடுத்த விளைச்சல் வரும் வரை தாங்கள் உண்ண வைத்திருக்கும் அந்தப் பழைய பேரீச்சம்பழங்களையே நபி (ஸல்) அவர்களுக்கும் கொடுப்பார்கள். தாங்கள் உண்பதையே நபி (ஸல்) அவர்களுக்கும் கொண்டு வந்து தருகிறார்களே தவிர, மட்டமானதைக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அவர்கள் கொண்டு வரவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்களோ, “புதிய பழங்கள் இல்லையா, இவ்வளவு பழைய பழங்களை என்னிடம் தருகிறீர்களே” என்றெல்லாம் கேட்க மாட்டார்கள். அதைப் பிட்டு, வண்டுகளை ஊதி அகற்றிவிட்டு உண்பார்கள்.

தமக்குக் கொண்டு வரப்படும் உணவை விட, அதைக் கொண்டு வரும் மனிதர்களின் உள்ளத்தையும் அவர்களின் அன்பையுமே நபி (ஸல்) அவர்கள் கவனித்தார்கள். எளிய மக்கள் அன்போடு கொண்டு வரும் உணவை நிராகரித்து, அதை ஏளனம் செய்தால் அவர்கள் மனம் புண்படும் என்பதை உணர்ந்திருந்தார்கள். தமக்கு இருப்பதை நமக்குத் தரும் மனிதர்களின் பொருளாதார நிலையைப் புரிந்து கொண்டு, உணவின் தரத்தை ஆராயாமல், அதைத் தருவதில் உள்ள அவர்களின் அன்பை மட்டுமே பார்க்க வேண்டும் என்பதை நபி (ஸல்) அவர்கள் இதன் மூலம் உணர்த்தியுள்ளார்கள்.

பிறர் அன்போடு தரும் எளிய உணவையும் குறை கூறாமல் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்வதே நபி (ஸல்) அவர்கள் நமக்குக் காட்டித்தந்த உயர்ந்த பண்பாகும்.