01) முன்னுரை
கடந்த சில மாதங்களாக நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு எதிரான ஒரு வெறுப்புப் பிரச்சாரம் அதிகரித்து வருவதை நாம் காண்கிறோம். முஸ்லிம் அல்லாத மக்களுக்கு நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றிய உண்மைகளை நாம் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்காததே இதற்கு முதன்மைக் காரணம் ஆகும். முஸ்லிம் சமுதாயத்தில் உள்ள பலருக்குக் கூட நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றி ஆழமாகத் தெரிவதில்லை. ஏதோ ஸலவாத் சொல்வதுடன் தங்கள் கடமை முடிந்துவிட்டதாக எண்ணுகிறார்களே தவிர, நபி (ஸல்) அவர்கள் நிகழ்த்திய புரட்சி, கொண்டுவந்த சீர்திருத்தங்கள், செய்த தியாகங்கள், அவர்களின் உண்மைத்தன்மை போன்றவற்றை அறிந்துகொள்ள முற்படுவதில்லை.
மீலாது விழாக்கள் போன்ற நிகழ்வுகளில் கூட கட்டுக்கதைகளையே அதிகம் பேசுகிறார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களின் உண்மையான வாழ்க்கையையும் மாண்புகளையும் மக்களுக்கு எடுத்துரைத்தால் எவராலும் அவர்களை வெறுக்க முடியாது; மாறாக, மற்றவர்களை விட அதிகமாக அவர்களைப் புகழத் தொடங்கி விடுவார்கள்.
இஸ்லாத்தின் அடித்தளமாகத் திகழும் நபி (ஸல்) அவர்களைக் கொச்சைப்படுத்துவது ஒட்டுமொத்த இஸ்லாத்தையும் கொச்சைப்படுத்துவதற்குச் சமமாகும். எனவே, நபி (ஸல்) அவர்களின் தனித்துவமிக்க சிறப்புகளை நாமும் அறிந்து கொண்டு, பிற மக்களுக்கும் கொண்டு சேர்க்க வேண்டியது நம் அனைவர் மீதும் உள்ள கடமையாகும்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் நாற்பதாவது வயதில் இறைத்தூதராகப் பொறுப்பேற்றதிலிருந்துதான் வழிகாட்டல் துவங்குகிறது. அதற்கு முந்தைய வாழ்க்கை நபுவ்வத்துடைய வாழ்க்கை அல்ல. நாற்பதாவது வயதில் வஹீ வந்த உடனேயே அல்லாஹ் பிரச்சாரம் செய்யுமாறு கட்டளையிடவில்லை. முதலில் நீ அறிந்து கொள், ஓது என்றுதான் கட்டளை வந்தது. எதையும் நாம் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்ட பிறகே மற்றவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்ல முடியும்.
அவ்வாறு நபி (ஸல்) அவர்கள் இறைவனைச் சிந்தித்து, அறிந்து கொள்ளும் நிலைக்குப் பிறகுதான் பிரச்சாரம் செய்வதற்கான முதல் கட்டளை பிறப்பிக்கப்படுகிறது. உலக மக்கள் அனைவருக்கும் பொதுவான பிரச்சாரத்தைத் தொடங்குவதற்கு முன்பாக, தங்கள் குடும்பத்தினரையும் நெருங்கிய உறவினர்களையும் அழைத்து ஓரிறைக் கொள்கையை எடுத்துரைக்குமாறு அல்லாஹ் கட்டளையிட்டான்.
وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ ٱلْأَقْرَبِينَ
(முஹம்மதே!) உமது நெருங்கிய உறவினர்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்வீராக!
இக்கட்டளை வந்ததும் நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் பிள்ளைகள், தாய்மாமன், பெரிய தந்தை உள்ளிட்ட அனைத்து நெருங்கிய உறவினர்களையும் ஒன்று திரட்டி உபசரித்தார்கள். பின்னர் அவர்களிடம், “இந்த மலைக்குப் பின்னாலிருந்து ஒரு படை உங்களைத் தாக்குவதற்காக வருகிறது என்று நான் கூறினால், நீங்கள் நேரில் சென்று பார்க்காமலேயே என்னை நம்புவீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், (நாங்கள் உங்களிடம் உண்மையைத் தவிர வேறெதையும் கண்டதில்லை) என்று தயக்கமின்றிப் பதிலளித்தார்கள்.
உலகில் எந்த ஒரு மனிதனையும் தன் வாழ்நாளில் ஒரு பொய்யும் சொல்லாதவர் என்று நிரூபிக்க முடியாது. ஆனால், நாற்பது ஆண்டுகளாகத் தன்னோடு பழகிய சொந்த ஊர் மக்கள் முன்னிலையில், தான் ஒருபோதும் பொய் சொன்னதில்லை என்பதை நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் பிரச்சாரத்தின் தொடக்கப் புள்ளியாக நிறுவினார்கள். வெளியூர் மக்களிடம் சென்று ஒருவர் பொய்யே சொன்னதில்லை என்றால் அவர்கள் நம்பிவிடக்கூடும்; ஆனால் கூடவே வாழ்ந்த சொந்த மக்களிடம் அவ்வாறு பொய் பேச முடியாது. அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் நன்கு அறிந்தவர்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் எந்த ஒரு சுயநலத்திற்காகவும் ஒருபோதும் பொய் சொல்லாதவர் என்பதை அவர்கள் முழுமையாக உணர்ந்திருந்தார்கள். அல்லாஹ்வும் அவர்களை நாற்பது ஆண்டு காலம் பொய்யே பேசாத ஒரு உன்னத மனிதராக வார்த்தெடுத்திருந்தான்.
தன்னுடைய உண்மைத்தன்மையை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டதை உறுதி செய்த பின்னரே, “அப்படியானால், நீங்கள் ஓரிறைவனை வணங்காமல் இணைவைத்து வாழ்ந்தால், அல்லாஹ்விடமிருந்து கடுமையான வேதனை வரும் என்று நான் எச்சரிக்கிறேன்; இதை நம்புகிறீர்களா?” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டார்கள். இதைக் கேட்டவுடன் நபி (ஸல்) அவர்களின் பெரிய தந்தையான அபூலஹப் கோபமடைந்து, تبا لك سائر اليوم ألهذا جمعتنا؟ (இன்றைய நாள் முழுவதும் உனக்கு நாசம் உண்டாகட்டும்; இதற்காகவா எங்களை ஒன்று திரட்டினாய்?) என்று கூறி மண்ணை வாரி வீசினான்.
அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களைப் பொய்யர் என்று கருதி எதிர்க்கவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்கள் உண்மையாளர் என்பதில் அவர்களுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை; மாறாக, தங்கள் முன்னோர்களின் வழிபாட்டு முறைகளை விட்டுவிட்டு ஓரிறைக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்ள அவர்களுக்கு மனம் வரவில்லை. உண்மை கசந்த காரணத்தினாலேயே அவர்கள் எதிர்த்தார்களே தவிர, நபி (ஸல்) அவர்களின் நற்குணங்களை அவர்களால் மறுக்க முடியவில்லை. அதனால்தான், அவர்களை எதிர்த்த மக்கள் கூட நபி (ஸல்) அவர்களை சாதிக் (உண்மையாளர்) என்றும், அமீன் (நாணயமிக்கவர்) என்றும் போற்றினார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்களை இறைத்தூதர் என்று பிரகடனப்படுத்திய பின்னரும் கூட எதிரிகள் அவர்களின் ஒழுக்கத்தையோ நாணயத்தையோ குறை கூற முடியவில்லை. முஸ்லிம்களை ஊரை விட்டு விரட்டும் அளவிற்கும், தாக்கித் துன்புறுத்தும் அளவிற்கும் கடும் பகைமை காட்டிய காலகட்டத்திலும் கூட நபி (ஸல்) அவர்களின் தனிப்பட்ட நேர்மையை எவராலும் மறுக்க முடியவில்லை. அவர்கள் எதிர்த்ததெல்லாம் ஓரிறைக் கொள்கையை மட்டுமே. பிற்காலத்தில் ரோமப் பேரரசர் ஹெர்குலிஸுக்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் கடிதம் எழுதியபோது நிகழ்ந்த வரலாற்றுச் சம்பவமும் இதற்குச் சிறந்த சான்றாகத் திகழ்கிறது.
பிற நாட்டு மன்னர்களுக்குக் கடிதம் எழுதியது போன்றே, உரோமப் பேரரசர் ஹெர்குலிஸுக்கும் நபி (ஸல்) அவர்கள் கடிதம் எழுதினார்கள். அதில், “அல்லாஹ்வின் தூதர் முஹம்மது எழுதுவது: நீர் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டால் ஈடேற்றம் பெறுவீர்; இல்லையெனில் உம்முடைய பிரஜைகளின் பாவங்களை நீரே சுமக்க நேரிடும். வேதமுடையவர்களே, உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் பொதுவான ஒரு கொள்கைக்கு வாருங்கள். நாம் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எதனையும் வணங்க மாட்டோம்; அவனுக்கு எதனையும் இணையாக்க மாட்டோம்” என்று குறிப்பிட்டு அழைப்பு விடுத்தார்கள்.
تَعَالَوْا۟ إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَآءٍۭ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا ٱللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِۦ
உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் பொதுவான ஒரு கொள்கையின் பக்கம் வாருங்கள்; நாம் அல்லாஹ்வைத் தவிர எதனையும் வணங்க மாட்டோம், அவனுக்கு எதனையும் இணையாக்க மாட்டோம்.
அந்தக் கடிதத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட ஹெர்குலிஸ் மன்னர், தனது ஆட்சிக்குட்பட்ட பைத்துல் முகத்தஸ் பகுதிக்கு வந்திருந்தார். அக்காலத்தில் உரோமப் பேரரசு பெரும் வல்லரசாகத் திகழ்ந்தது. சவூதி அரேபியாவின் உட்பகுதியைத் தவிர சுற்றியுள்ள பெரும்பாலான நாடுகள் அவர்களின் ஆளுகையிலேயே இருந்தன. அங்கு வந்த மன்னர், அரபு தேசத்து மக்காவிலிருந்து தம்மை இறைத்தூதர் என்று கூறிக்கொள்ளும் அந்த மனிதரின் ஊரைச் சேர்ந்தவர்கள் யாரேனும் இங்கு உள்ளனரா என்று விசாரித்து அழைத்து வரத் தனது அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிட்டார்.
அச்சமயம், பத்ருப் போரில் அபூஜஹ்ல் கொல்லப்பட்ட பின்னர் மக்காவின் குறைஷி இறைமறுப்பாளர்களுக்குத் தலைவராக இருந்த அபூசுஃப்யான், வியாபாரக் குழுவுடன் சிரியாவுக்கு வந்திருந்தார். அதிகாரிகள் அவர்களை மன்னரிடம் அழைத்துச் சென்றனர். ஹெர்குலிஸ் மன்னர் நபி (ஸல்) அவர்களின் கடிதம் குறித்து உடனே வெளிப்படுத்தாமல், அபூசுஃப்யானை முன்னால் நிறுத்தி, அவருடன் வந்த வணிகர்களை அவருக்குப் பின்னால் நிற்க வைத்தார். பின்னர் அவ்வணிகர்களிடம், “நான் இவரிடம் சில விஷயங்களைக் கேட்கப் போகிறேன். இவர் உண்மை மட்டுமே கூற வேண்டும்; இவர் ஏதேனும் பொய் கூறினால், உடனே நீங்கள் அதைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்” என்று கூறி, அபூசுஃப்யான் பொய் பேச முடியாத சூழலை உருவாக்கினார்.
அதன்பின் மன்னர் அபூசுஃப்யானிடம் விசாரணையைத் தொடங்கினார். நபி (ஸல்) அவர்களின் குடும்பப் பாரம்பரியம் كَيْفَ نَسَبُهُ فِيكُمْ (உங்களிடையே அவரது வம்சாவளி எத்தகையது?) என்று கேட்டதற்கு, அபூசுஃப்யான் அவர் ذُو نَسَبٍ (உயர்ந்த பாரம்பரியம் மிக்க குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்) என்று பதிலளித்தார். அவரது முன்னோர்களில் எவரேனும் மன்னர்களாக இருந்திருக்கிறார்களா என்று கேட்டதற்கு, இல்லை என்றார். இறைத்தூதர் என்ற இந்த வாதத்தை அவருக்கு முன் மக்காவில் எவரேனும் கூறியதுண்டா என்று கேட்டதற்கு, இல்லை, இவரே முதன்முதலில் கூறுகிறார் என்றார்.
அவருடன் நீங்கள் போரிட்டதுண்டா, அதன் முடிவு எவ்வாறு இருந்தது என்று மன்னர் கேட்டதற்கு, போரிட்டிருக்கிறோம்; போரின் வெற்றி தோல்விகள் இருவருக்குமிடையே மாறி மாறி அமைந்திருக்கின்றன என்று பதிலளித்தார். இது ஹுதைபிய்யா உடன்படிக்கைக் காலகட்டத்தில் நடைபெற்ற நிகழ்வாகும். அவர் உங்களுக்கு என்ன போதிக்கிறார் என்று கேட்டதற்கு, அல்லாஹ் ஒருவனையே வணங்க வேண்டும் என்றும், بِالصِّدْقِ وَالأَمَانَةِ وَالعَفَافِ (உண்மை, நம்பகத்தன்மை, சுயமரியாதை மற்றும் ஒழுக்கம்) பேண வேண்டும் என்றும், இரத்த பந்த உறவுகளைப் பேணி வாழ வேண்டும் என்றும் போதிக்கிறார் என்று அபூசுஃப்யான் கூறினார்.
அவர் இதற்கு முன் எப்போதாவது பொய் பேசியதை நீங்கள் கண்டதுண்டா, வாக்கு மீறுவாரா என்று மன்னர் கேட்டார். அதற்கு அபூசுஃப்யான், அவர் ஒருபோதும் பொய் சொன்னதில்லை; சொன்ன சொல்லைக் காப்பாற்றக்கூடியவர்தான். ஆனால் இப்போது நாங்கள் அவரோடு ஓர் உடன்படிக்கை செய்துள்ளோம்; அதில் அவர் என்ன செய்வாரோ தெரியவில்லை என்று ஹுதைபிய்யா உடன்படிக்கையைக் குறிப்பிட்டுப் பதிலளித்தார். தாம் இஸ்லாத்தை ஏற்ற பின்னர் அபூசுஃப்யான் குறிப்பிடும்போது, நபி (ஸல்) அவர்களைக் குறை சொல்வதற்கு இந்த ஒரு சந்தேகத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் தமக்குக் கிடைக்கவில்லை என்று கூறினார்.
தொடர்ந்து மன்னர், அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் செல்வாக்கு மிக்க வசதி படைத்தவர்களா அல்லது பலவீனர்களா என்று கேட்டார். அதற்கு, சாதாரண மக்களே அவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்றார். அவர்கள் يَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ (அதிகரிக்கிறார்களா அல்லது குறைகிறார்களா?) என்று கேட்டதற்கு, அவர்கள் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே செல்கிறார்கள் என்று அபூசுஃப்யான் பதிலளித்தார். எதிரி நாட்டின் மன்னரிடம் நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றிப் புறம்பேச முழு வாய்ப்பிருந்தும், நபி (ஸல்) அவர்களின் தூய ஒழுக்கத்தின் காரணமாக ஒரு குறையைக் கூட அபூசுஃப்யானால் முன்வைக்க முடியவில்லை.
விசாரணையின் முடிவில் மன்னர் ஹெர்குலிஸ், இறைத்தூதர்கள் சமூகத்தின் கண்ணியமான நற்குடும்பங்களிலிருந்தே அனுப்பப்படுவார்கள்; அதனால்தான் அவரது பாரம்பரியத்தைப் பற்றிக் கேட்டேன் என்றார். அவரது முன்னோர்களில் எவரும் மன்னராக இருந்ததில்லை என்பதால், இழந்த ஆட்சியைப் பெறுவதற்காக அவர் இவ்வாறு செய்கிறார் என்று கருத முடியாது. இதற்கு முன் யாரும் இத்தகைய வாதத்தைச் செய்யவில்லை என்பதால், பிறரைப் பார்த்துப் பேசுகிறார் என்றும் கூற முடியாது. மனிதர்களிடம் பொய் சொல்லாதவர், இறைவன் மீது பொய்யுரைக்க மாட்டார். ஆரம்பத்தில் எளியவர்களே தூதர்களைப் பின்பற்றுவார்கள். ஈமானின் சுவை உள்ளத்தில் நுழைந்துவிட்டால் எவரும் அதிலிருந்து வெளியேற மாட்டார்கள்; சத்திய மார்க்கம் படிப்படியாக வளர்ந்து கொண்டே செல்லும் என்று மன்னர் தன் புரிதலை விளக்கினார்.
பின்னர் மன்னர் நபி (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தை வரவழைத்துப் படித்தார். கடிதத்தின் செய்தியையும் விசாரணையின் முடிவுகளையும் வைத்து, இவர் கூறுவது முற்றிலும் சத்தியமானது என்று உணர்ந்தார். தொடர்ந்து அவையினரிடம், ஒரு காலத்தில் என் பாதம் பதிந்திருக்கும் இந்த இடத்தையும் அவர் ஆட்சி செய்வார்; நாம் நமது கௌரவத்தைக் காத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில் அவரிடம் சரணடைய வேண்டும், என்னால் முடிந்தால் அவரது காலடிகளைக் கழுவி விடுவேன் என்று பகிரங்கமாகக் கூறினார்.
இதைக் கேட்டதும் அரசவையில் இருந்த பிரமுகர்களும் மதகுருமார்களும் கடும் கொந்தளிப்படைந்து கூச்சலிட்டனர். மன்னரின் உயிருக்கே ஆபத்து ஏற்படும் அளவிற்குப் பெரும் புரட்சி வெடிக்கும் சூழல் உருவானது. உடனே சுதாரித்துக் கொண்ட ஹெர்குலிஸ் மன்னர், அரண்மனைக் கதவுகளை மூட உத்தரவிட்டார். தனது ஆட்சியையும் உயிரையும் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் நோக்கில், நீங்கள் உங்கள் மார்க்கத்தில் எந்த அளவிற்கு உறுதியாக இருக்கிறீர்கள் என்பதைச் சோதித்துப் பார்ப்பதற்காகவே அவ்வாறு கூறினேன் என்று கூறி அவையினரைச் சமாதானப்படுத்தினார்.
ஹிராக்ளியஸ் தனது மக்கள் மத்தியில் எதிர்ப்பு கிளம்பி விடுமோ என்று அஞ்சி, கதவுகளை மூடச் செய்து, “உங்கள் மார்க்கத்தில் நீங்கள் எந்த அளவுக்கு உறுதியாக இருக்கிறீர்கள் என்று சோதிப்பதற்காகவே நான் அப்படிச் சொன்னேன்; நீங்கள் சரியாகவே இருக்கிறீர்கள்” என்று கூறி அந்தச் சூழலை திசைதிருப்பிவிட்டார். அப்படி இல்லாவிட்டால் அவர் அப்போதே இஸ்லாத்தை ஏற்றிருப்பார். நபி (ஸல்) அவர்கள் தாம் கால் வைத்திருக்கும் இடத்தையும் கைப்பற்றுவார்கள் என்று அவர் கணித்துக் கூறியது போலவே பிற்காலத்தில் நடந்தது. அவர் இதனை இறைச்செய்தியான வஹீயின் அடிப்படையில் கூறவில்லை; இந்த சத்தியக் கொள்கை தொடர்ந்து வளர்ந்து வருவதையும், அது அரபு நாடு முழுவதும் பரவி தங்களின் பகுதி வரை வந்துவிடும் என்பதையும் கணித்தே கூறினார். அவர் கணித்தபடியே நடந்தும் முடிந்தது.
நபி (ஸல்) அவர்களை ஒரு தராசில் எடைபோடுவதாக இருந்தால், அவர்களுடைய எதிரிகள் அவர்களை எவ்வாறு நோக்கினார்கள் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். ஒரு மனிதனை எதிரியே பாராட்டுகிறான் என்றால், அது உண்மையான பாராட்டுதலாகவே இருக்கும். பொதுவாக எதிரி குறையைத்தான் தேடுவான்; அல்லது உண்மையையும் சொல்லாமல் குறையையும் சொல்லாமல் ஒதுங்கிவிடுவான். ஆனால், எதிரிகளால் கூட நபி (ஸல்) அவர்கள் மீது எந்தவொரு தனிப்பட்ட குறையையும் சொல்ல முடியவில்லை. “இந்தக் கொள்கை தவறு, இந்த மார்க்கச் சட்டங்களை எங்களால் ஏற்க முடியாது” என்று அவர்களால் சொல்ல முடிந்ததே தவிர, “இவர் சரியில்லாத மனிதர், நேர்மையற்றவர், ஒழுக்கமற்றவர், பொய் பேசுபவர், ஏமாற்றுக்காரர், முன்னுக்குப் பின் முரணாகப் பேசுபவர், தலைக்கனம் பிடித்தவர்” என்று மனிதர்களிடம் பொதுவாகக் காணப்படுகிற எந்த ஒரு பலவீனத்தையும் சுட்டிக்காட்டி நபி (ஸல்) அவர்களை அவர்களால் எதிர்க்க முடியவில்லை.
அவரை எதிர்க்கத் தொடங்கிய ஆரம்பக் கட்டத்திலேயே, அவரிடம் உண்மையை மட்டுமே கண்டதாக நற்சான்று வழங்கிவிட்டுத்தான் எதிர்த்தார்கள்.
مَا جَرَّبْنَا عَلَيْكَ إِلَّا صِدْقًا
உங்களிடம் நாங்கள் உண்மையைத் தவிர வேறெதனையும் கண்டதில்லை.
இது ஆரம்பக் கட்டத்தில் மட்டுமல்ல; இஸ்லாம் நன்றாக வளர்ச்சியடைந்து, எதிரிகளுடன் பல போர்களைச் சந்தித்து பல்வேறு பிரச்சினைகள் உருவான பிறகும் கூட, எதிரிகளால் நபி (ஸல்) அவர்கள் மீது எந்தவொரு குறையையும் சுமத்த முடியவில்லை. பொய்யாக இட்டுக்கட்டியாவது பழி சுமத்துவதற்குப் பல காரணங்கள் அவர்களுக்கு இருந்தன; ஆனால் அவ்வாறு கூட அவர்களால் இட்டுக்கட்ட முடியவில்லை. மாறாக உள்ளதைத்தான் அவர்களும் கூறினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றி எதிரிகள் கூட இவ்வாறு தனிப்பட்ட முறையில் எந்தக் குறையையும் விமர்சித்ததில்லை. அவர்கள் மிகச் சரியான, நல்ல மனிதர் என்பதில் எதிரிகளுக்கும் மாற்றுக் கருத்து இருக்கவில்லை.
நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றி நாம் தொழுகை, நோன்பு போன்ற வணக்க வழிபாட்டு ரீதியான சில விஷயங்களை மட்டுமே பெரும்பாலும் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் பல துறைகளிலும் அவர்கள் மற்ற மனிதர்களிடமிருந்து எவ்வாறு தனித்து வேறுபட்டிருந்தார்கள், யாராலும் வாழ முடியாத அந்த தவ வாழ்க்கையை எவ்வாறு அவர்களால் வாழ முடிந்தது என்பதை நாம் அறிய வேண்டும். முதலாவதாக, சக மனிதர்களோடு அவர்கள் எவ்வாறு பழகினார்கள் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். ஒரு மனிதனின் அந்தஸ்து, செல்வாக்கு, செல்வம் மற்றும் அதிகாரம் ஆகியவற்றை வைத்து அவன் மனிதர்களோடு பழகும் விதம்தான் அவனுடைய ஒழுக்கத்தை அளவிடும் மிகப்பெரிய அளவுகோல் ஆகும். வேலைக்காரன், நண்பன், அடிமை, சிறுவர்கள், பெரியவர்கள், குடும்பத்தார் எனப் பல்வேறு தரப்பட்ட மக்களிடமும் பழகும்போது, நபி (ஸல்) அவர்கள் தனித்துவத்தோடும் மிகச் சிறந்த முறையிலும் எவ்வாறு விளங்கினார்கள் என்பதை நாம் விரிவாக அறிய இருக்கிறோம்.
நபி (ஸல்) அவர்களை விமர்சனம் செய்த நூபுர் சர்மா என்ற பெண்ணை ஆதரித்துப் பதிவு போட்டார் என்பதற்காக, ராஜஸ்தானில் ஒரு தையல்காரரை இரண்டு முஸ்லிம் வாலிபர்கள் கழுத்தறுத்துக் கொலை செய்தனர். அத்துடன், “நபி (ஸல்) அவர்களை யார் விமர்சித்தாலும் தலை எடுப்பதுதான் இதற்குப் பதில்; அடுத்தது மோடிதான்” என்று கருத்துப்பட பேசி, தாங்கள்தான் இதைச் செய்தோம் என்று வீடியோவும் வெளியிட்டு நாடு முழுவதும் பெரும் பதற்றத்தை உண்டாக்கினார்கள். இதன் காரணமாக ராஜஸ்தான் முழுவதும் ஊரடங்கு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது.
இந்த விவகாரத்தில் பல விஷயங்களை நாம் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது. நூபுர் சர்மாவின் வழக்கை விசாரித்த உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள், ஒரு பெரிய கட்சியின் பொறுப்பில் இருந்துகொண்டு பொறுப்பற்ற முறையில் கொளுத்திப் போட்ட வார்த்தைகளால்தான் நாடே பற்றி எரிகிறது என்றும், நாடு பற்றி எரிவதற்கு நூபுர் சர்மாதான் காரணம் என்றும் கூறி அவருடைய மனுவைத் தள்ளுபடி செய்தனர். அவர் எல்லை மீறிப் பேசியதன் எதிர்வினைதான் இதுபோன்ற சம்பவங்கள் என்று சுட்டிக்காட்டிய நீதிபதிகள், ஒருவர் புல் வளர்க்க உரிமை இருப்பது போல கழுதை அதை மேய்வதற்கும் உரிமை இருக்கிறது என்ற உதாரணத்தைக் காட்டி, எல்லை மீறும் போது இத்தகைய எதிர்வினைகள் வரத்தான் செய்யும் என்ற அர்த்தத்தில் கடுமையான கண்டனத்தைப் பதிவு செய்தார்கள்.
இதை நாம் ஏன் குறிப்பிடுகிறோம் என்றால், அந்த இரண்டு நபர்கள் செய்த இந்தச் செயலுக்கும் இஸ்லாத்திற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்பதை முதலில் விளங்க வேண்டும். தனிநபர்கள் சட்டத்தைக் கையில் எடுப்பதை இஸ்லாம் ஒருபோதும் அனுமதிக்கவில்லை. எந்த விஷயமாக இருந்தாலும், ஒரு குற்றத்திற்கு மரண தண்டனை கொடுப்பதாக இருந்தாலும் கூட, அதை அந்த நாட்டின் சட்டமும் அரசாங்கமும்தான் முடிவெடுத்துச் செயல்படுத்த வேண்டுமே தவிர, தனிநபர்கள் கத்தியையோ அரிவாளையோ தூக்குவதற்கு இஸ்லாம் அனுமதி தரவே இல்லை.
மக்காவில் இருந்த காலம் முழுவதும் நபி (ஸல்) அவர்கள் இதைவிடக் கடுமையான விமர்சனங்களுக்கும் ஏச்சுப் பேச்சுகளுக்கும் ஆளானார்கள். அப்போதெல்லாம் அவர்கள் கத்தியையா எடுத்தார்கள்? ஆயுதம் தூக்கவா சொன்னார்கள்? பொறுமையாகவே இருக்கும்படி வழிகாட்டினார்கள். இவர்கள் தங்களைத் தாங்களே ஆயுதம் தாங்கிகளாக ஆக்கிக்கொண்டு இச்செயலைச் செய்திருக்கிறார்கள். இதனை இஸ்லாம் எந்த வகையிலும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. நம்மை யாராவது தாக்க வரும்போது தற்காப்புக்காக மட்டுமே ஆயுதம் எடுக்க உலக நாடுகளின் சட்டங்களும் இஸ்லாமும் அனுமதிக்கின்றனவே தவிர, யாராவது நம்மைத் திட்டினால் போய் கொலை செய்துவிட்டு வாருங்கள் என்ற வழிமுறையை நபி (ஸல்) அவர்கள் கற்றுத்தரவே இல்லை. இவர்களுக்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் மீது அன்பு இருக்கலாம்; ஆனால் இஸ்லாம் தெரியவில்லை.
இந்தச் சம்பவம் நடந்த பிறகு ஒட்டுமொத்த முஸ்லிம் சமுதாயமும் இதனைக் கடுமையாகக் கண்டித்தது. அப்பாவி ஒருவரைக் கொலை செய்த அந்த இருவருக்கும் மார்க்க மற்றும் நாட்டின் சட்டப்படி தூக்குத் தண்டனை விதிக்க வேண்டும் என்று முஸ்லிம் சமுதாயத்தின் அனைத்துத் தலைவர்களும் அறிக்கை வெளியிட்டார்கள். ஊடகங்களில் பேசும் அனைத்து முஸ்லிம் அறிஞர்களும் ஜமாஅத்களும், “இது வன்முறை; இதற்கும் இஸ்லாத்திற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை; இதுபோன்ற சில நபர்களின் தவறான செயலை ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்தின் மீதும் இஸ்லாத்தின் மீதும் சுமத்தாதீர்கள்; அவர்களுக்குத் தகுந்த தண்டனை கொடுங்கள், நாங்கள் அதற்கு ஆதரவாக நிற்க மாட்டோம்” என்று கூறி இஸ்லாத்தின் நேர்மையை நிலைநாட்டினார்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால், கொலை செய்தவர்கள் பரேலவி இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். அந்த இயக்கமே அவர்களைக் கடுமையாகக் கண்டித்து சட்டப்படி தண்டிக்கக் கோரியது. அதையும் தாண்டி, கொலை செய்தவர்களின் குடும்பத்தாரே ஊடகங்களில் தோன்றி, “இவர்கள் இஸ்லாத்திற்கும் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கும் பெரும் அவப்பெயரை ஏற்படுத்திவிட்டார்கள்; இச்செயலை நாங்கள் ஏற்கவில்லை, சட்டப்படி இவர்களுக்கு என்ன தண்டனை வேண்டுமானாலும் கொடுங்கள்” என்று வெளிப்படையாகப் பேட்டி அளித்தார்கள்.
இதே காலகட்டத்தில் முஸ்லிம்கள் பலர் மிகக் கொடூரமான முறையில் கொல்லப்பட்டு, அதனை வீடியோ எடுத்து பரப்பியபோது என்ன எதிர்வினை நிகழ்ந்தது என்பதையும் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஒரு முஸ்லிமை பெட்ரோல் ஊற்றிக் கொளுத்தி வீடியோ வெளியிட்ட கொலையாளி சிறையிலிருந்து வெளிவந்தபோது, ஆளுங்கட்சியின் தலைவர்கள் நேரில் சென்று அவனுக்கு மாலை அணிவித்து வரவேற்றார்கள். மாட்டுக்கறி வைத்திருந்தார் என்று கூறி அக்லாக்கை அடித்தே கொன்ற நபரைத் தேர்தலில் வேட்பாளராக நிறுத்தும் அளவுக்கு ஆதரித்தார்கள். மாலேகான் குண்டுவெடிப்பில் தொடர்புடைய பிரக்யா சிங்கை நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். அதேபோன்று, கோவிலில் வைத்து சிறுமியைப் பாலியல் வன்கொடுமை செய்து கொன்ற குற்றவாளிகளைக் கைது செய்யக் கூடாது என்று ஆளுங்கட்சியினர் ஊர்வலம் நடத்தினார்கள். நூபுர் சர்மாவைக் கைது செய்யாமல் இசட் பிளஸ் பாதுகாப்பு கொடுத்து மத்திய அரசு காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது.
வன்முறையில் ஈடுபட்டவர்களை ஆளுங்கூட்டத்தினர் ஆதரித்து, மாலை போட்டு, கட்சியில் பதவியும் கொடுத்து தலைவர்களாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், முஸ்லிம் சமுதாயமோ குற்றம் செய்த இருவரை அவர்களின் குடும்பமும், அந்த ஊரும், அவர்கள் சார்ந்த அமைப்பும், ஒட்டுமொத்த சமுதாயமும் ஒருமித்து எதிர்த்து நிற்கிறது. நடுநிலையான மக்கள் இதனை உற்றுநோக்கினால், யார் நீதியின் பக்கம் நிற்கிறார்கள், எது உண்மையான நெறி என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். முஸ்லிம் சமுதாயம் இதுபோன்ற தீவிரவாதச் செயல்களை ஒருபோதும் ஆதரிக்காது; அதே வேளையில் நீங்கள் எல்லை மீறி மத உணர்வுகளைப் புண்படுத்தும்போது, யாராலும் கட்டுப்படுத்த முடியாத சில நபர்கள் வழிதவறி இத்தகைய குற்றங்களில் இறங்கிவிடுகிறார்கள்.
எந்தவொரு வினைக்கும் எதிர்வினை உண்டு என்ற அடிப்படையில் சில தனிநபர்கள் தீவிரமான செயல்களில் இறங்கி விடுகிறார்கள்; அவர்களை முன்கூட்டியே அடையாளம் காண்பதும் எளிதல்ல. இருப்பினும், இதுபோன்ற சட்டத்தை கையில் எடுக்கும் வன்முறைச் செயல்களை இஸ்லாம் ஒருபோதும் ஆதரிக்கவில்லை. இந்திய முஸ்லிம்களும் இஸ்லாமிய அமைப்புகளும் இதனை ஒருபோதும் ஏற்பதும் இல்லை.
அதே வேளையில், இந்த விவகாரத்தில் அதிகார வர்க்கத்தின் பாரபட்சமான அணுகுமுறை அப்பட்டமாக வெளிப்படுகிறது. குற்றவாளியே வீடியோ வெளியிட்டு குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்ட நிலையில், உள்ளூர் காவல்துறையே விசாரித்து முடிக்க வேண்டிய ஒரு வழக்கினை உடனடியாக மத்திய அரசின் என்.ஐ.ஏ விசாரணைக்கு மாற்றினார்கள். பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்திற்கு ஐம்பது லட்ச ரூபாய் இழப்பீடும், இரண்டு அரசுப் பணிகளும் வழங்கப்பட்டன. ஆனால், இதேபோன்று அப்பாவி முஸ்லிம்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட சம்பவங்களில் அரசு இத்தகைய தீவிர விசாரணையையோ அல்லது உரிய இழப்பீட்டையோ வழங்கியதா என்றால் இல்லை. இந்த அநீதியையும் ஒருதலைப்பட்சமான போக்கையும் முஸ்லிம்கள் மட்டுமின்றி சமூகத்தின் நடுநிலையாளர்களும் சுட்டிக்காட்டவே செய்கிறார்கள்.
இத்தகைய சூழலிலும், இந்தச் சம்பவம் இஸ்லாமிய போதனைகளுக்கு எதிரானது என்பதில் முஸ்லிம் சமுதாயத்தின் அனைத்து இயக்கங்களும் அமைப்புகளும் ஒரே கருத்துடன் நின்று அதனைத் திட்டவட்டமாக கண்டித்தது போற்றத்தக்க ஒரு நிலைப்பாடாகும்.
இப்படிப்பட்ட அசம்பாவிதங்கள் நிகழ்வதற்குக் காரணம், நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றிய சரியான புரிதல் மக்களிடம் இல்லாததே ஆகும். நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு எதிரான அவதூறுகளை ஒருவர் ஆதரிக்கிறார் என்றால், அவருக்கு நபி (ஸல்) அவர்களின் மாண்பைப் பற்றி எதுவும் தெரியவில்லை என்பதே உண்மை. அதே நேரத்தில், நபி (ஸல்) அவர்களை நேசிப்பதாகக் கூறும் சிலரும் கூட, நபி (ஸல்) அவர்கள் காட்டித் தந்த பொறுமையையும் அவர்கள் உருவாக்கிய மத நல்லிணக்கத்தையும் உணராமல் உணர்ச்சிவசப்படுகிறார்கள். எனவே, நபி (ஸல்) அவர்களின் உண்மையான வாழ்வையும் வழிகாட்டலையும் பிற மக்களுக்கு எடுத்துரைக்கும் நற்பணியை நாம் இன்னும் அதிகளவில் முன்னெடுக்க வேண்டும்.
வன்முறை எதற்கும் தீர்வாகாது; சகிப்புத்தன்மையும் மத நல்லிணக்கமும் நிறைந்த நபி (ஸல்) அவர்களின் உன்னதமான வாழ்வியலை உலகிற்கு எடுத்துச் சொல்வதே தவறான புரிதல்களையும் பிரிவினைகளையும் அகற்றுவதற்கான ஒரே வழியாகும்.