மார்க்கத்தை பின்பற்ற ஆய்வு அவசியம்

இஸ்லாம் மார்க்கத்தை அதன் தூய வடிவில் அறிந்து செயல்பட வேண்டும் என்ற நோக்கில் பெண்கள் மார்க்கக் கல்வியிலும் அறிவிலும் கூர்மை மிக்கவர்களாக இருக்க வேண்டும். நபி (ஸல்) அவர்கள் தொடர்பான செய்திகளை அவர்களின் மனைவியான அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் மிகத் துல்லியமாகவும், திருக்குர்ஆனோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்துமே ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

ஒரு மனிதர் மரணித்த பிறகு அவருக்காக மற்றவர்கள் அழுதால், அந்த மைய்யித்திற்கு வேதனை செய்யப்படும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக இப்னு உமர் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள். இந்தச் செய்தி அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடம் தெரிவிக்கப்பட்டபோது, அல்லாஹ் இப்னு உமருக்கு அருள் புரிவானாக, நபி (ஸல்) அவர்கள் இவ்வாறு கூறவில்லை என்று திட்டவட்டமாக மறுத்தார்கள். ஏனெனில், ஒருவர் செய்த தவறுக்காக மற்றொருவர் தண்டிக்கப்படுவது திருக்குர்ஆனின் அடிப்படை போதனைக்கு முரணானது. ஒருவர் தவறு செய்தால் அவரைத்தான் அல்லாஹ் தண்டிப்பானே தவிர, அவருடைய பெற்றோரையோ பிள்ளைகளையோ தண்டிக்க மாட்டான். ஒருவரின் பாவத்திற்கு மற்றொருவர் தண்டிக்கப்படுவதில்லை என்பதுதான் இஸ்லாத்தின் கொள்கை. ஆனால், கிறிஸ்தவ மார்க்கத்திலோ ஆதாம் (அலை) அவர்கள் செய்த பாவத்தினால் மனிதர்கள் அனைவரும் பாவியாகப் பிறக்கிறார்கள் என்ற தவறான கொள்கை நிலவுகிறது; அதனை இஸ்லாம் முற்றாக மறுக்கிறது. ஒருவர் செய்த பாவத்திற்கும் சுமைக்கும் அவரே பொறுப்பாளி என்ற குர்ஆனின் தெளிவான வழிகாட்டலுக்கு மாறாக நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒருபோதும் கூற மாட்டார்கள் என்பதை அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினார்கள்.

وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ
சுமப்பவன் எவனும் பிறிதொருவனின் சுமையைச் சுமக்க மாட்டான்.
(அல்குர்ஆன்: 6:164)➚

திருக்குர்ஆனில் எந்த அளவிற்கு ஞானமும் பரிச்சயமும் இருந்தால், ஒரு செய்தி வந்த உடனேயே அதை குர்ஆனோடு ஒப்பிட்டுச் சிந்தித்து முடிவெடுக்க முடியும் என்பதற்கு அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்களே சான்றாவார்கள். மைய்யித்தின் அருகில் இருந்து ஒருவர் அழுதால், அழுதவருக்கு வேண்டுமானால் தண்டனை கிடைக்கலாமே தவிர, மரணித்தவர் என்ன குற்றம் செய்தார் அவருக்கு வேதனை செய்யப்படுவதற்கு? இப்னு உமர் (ரலி) போன்ற மாபெரும் நபித்தோழராகவே இருந்தாலும், அவர் ஏதோ ஒரு கவனக்குறைவால் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு அறிவித்திருக்கக்கூடும். எனவே, எந்தச் செய்தியாக இருந்தாலும் அது குர்ஆனோடு ஒத்துப்போகிறதா என்று சிந்தித்துப் பார்த்துச் செயல்பட வேண்டும் என்பதற்குப் பெண்களாகிய உங்களுக்கு அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் மிகச் சிறந்த முன்மாதிரியாகத் திகழ்கிறார்கள்.

பத்ருப் போர்க்களத்தில் முஸ்லிம்கள் வெற்றியடைந்த பின்னர், போரில் கொல்லப்பட்ட எதிரிகளின் உடல்கள் பாழடைந்த கிணறு ஒன்றில் போடப்பட்டன. அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் அந்தக் கிணற்றில் போடப்பட்ட உடல்களை நோக்கி, எங்கள் இறைவன் எங்களுக்கு வாக்களித்ததை உண்மையாகவே நாங்கள் பெற்றுக்கொண்டோம்; உங்கள் இறைவன் உங்களுக்கு வாக்களித்ததை நீங்கள் உண்மையாகவே பெற்றுக்கொண்டீர்களா என்று பேசினார்கள். அப்போது உமர் (ரலி) அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், أَتُكَلِّمُ أَجْسَادًا لَا أَرْوَاحَ لَهَا (உயிரில்லாத உடல்களிடமா பேசுகிறீர்கள்?) என்று கேட்டார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், நான் பேசுவதை அவர்கள் கேட்கிறார்கள் என்று கூறியதாக உமர் (ரலி) அவர்களின் மகன் அறிவிக்கிறார்.

இந்தச் சம்பவம் குறித்து அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடம் கேட்கப்பட்டபோது, நீங்கள் திருக்குர்ஆனை ஓதியதில்லையா என்று கேட்டு, இறந்தவர்கள் செவியேற்க மாட்டார்கள் என்ற குர்ஆனின் தெளிவான வசனங்களை ஆதாரமாக முன்வைத்தார்கள்.

إِنَّكَ لَا تُسْمِعُ ٱلْمَوْتَىٰ
நிச்சயமாக இறந்தவர்களை உம்மால் செவியேற்கச் செய்ய முடியாது.
(அல்குர்ஆன்: 27:80)➚

وَمَآ أَنتَ بِمُسْمِعٍ مَّن فِى ٱلْقُبُورِ
மண்ணறைகளில் உள்ளவர்களை உம்மால் செவியேற்கச் செய்ய முடியாது.
(அல்குர்ஆன்: 35:22)➚

இறந்தவர்கள் செவியேற்க மாட்டார்கள் என்று அல்லாஹ்வே திட்டவட்டமாகக் கூறியிருக்கும்போது, நபி (ஸல்) அவர்கள் செவியேற்பார்கள் என்று எப்படிக் கூறுவார்கள்? எனவே, நபி (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு கூறவில்லை. நான் கூறிய செய்தி சத்தியமானது என்பதை இப்போது அவர்கள் புரிந்து கொண்டிருப்பார்கள் என்றுதான் நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்களே தவிர, அவர்கள் செவிமடுக்கிறார்கள் என்று கூறவில்லை; அதை உமர் (ரலி) அவர்கள் தவறாகப் புரிந்து கொண்டார்கள் என்று அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் விளக்கமளித்தார்கள். இறந்தவுடன் வானவர்கள் விசாரிக்கும்போது தங்களின் தவறான நிலையை அவர்கள் உணர்ந்து கொள்கிறார்கள் என்பதைத்தான் நபி (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு குறிப்பிட்டார்கள்.

பெரிய ஆண் நபித்தோழர்களை விடவும் ஒரு பெண்ணாக அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் திருக்குர்ஆனை விரல் நுனியில் வைத்து, மார்க்க விஷயங்களில் ஆழமான கூர்மையும் தெளிவும் பெற்றிருந்தார்கள். இன்று கப்ரு வழிபாடு செய்பவர்கள் இறந்தவர்கள் செவியேற்பார்கள் என்பதற்கு இந்தச் சம்பவத்தைத் தவறாக ஆதாரமாகக் காட்டுகிறார்கள். உண்மையில் அங்கு கொல்லப்பட்டவர்கள் முஸ்லிம் அல்லாத எதிரிகள் ஆவர். நபி (ஸல்) அவர்கள் குர்ஆனுக்கு விளக்கமாகத்தான் பேசுவார்களே தவிர, குர்ஆனுக்கு முரணாகப் பேச மாட்டார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்திற்கு இருநூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பதிவு செய்யப்பட்ட ஹதீஸ்களில், அறிவிப்பாளர் தொடரில் நான்கு அல்லது ஐந்து நபர்கள் வருகிறார்கள். அவர்களில் யாரேனும் ஒருவர் கவனக்குறைவால் தவறாகப் புரிந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது. ஆனால், திருக்குர்ஆன் என்பது ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்தாலும் ஆதாரப்பூர்வமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட முதன்மையான வழிகாட்டியாகும். எனவே, குர்ஆனுக்கு முரண்படும் செய்தி எந்த நூலில் வந்திருந்தாலும் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது என்ற தெளிவான நிலைப்பாட்டை அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கொண்டிருந்தார்கள். இத்தகைய கூர்மையும் தெளிவும் உங்களுக்கும் ஏற்பட வேண்டும்; அதற்குத் தினமும் குர்ஆனையும் அதன் தமிழாக்கத்தையும் படித்துச் சிந்தித்துப் பழக வேண்டும்.

அடுத்ததாக, இஸ்லாத்தில் சகுனம் பார்ப்பதற்கு இடமில்லை. ஒரு காரியத்திற்கும் அதோடு எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத மற்றொரு நிகழ்விற்கும் முடிச்சுப் போடுவதுதான் சகுனம் எனப்படும். உதாரணமாக, வெளியே செல்லும்போது கழுதையைப் பார்த்தால் காரியம் உருப்படாது என்றோ, நாயைப் பார்த்தால் காரியம் நடக்கும் என்றோ, காகம் கரைந்தால் விருந்தாளி வருவார் என்றோ, விக்கல் வந்தால் யாரோ நம்மை நினைக்கிறார்கள் என்றோ கூறுவதெல்லாம் அடிப்படையற்ற சகுனங்களாகும். மருந்து உட்கொண்டால் நோய் குணமாகும் என்பதில் நேரடித் தொடர்பு உண்டு; ஆனால் தொடர்பில்லாத காரியங்களை இணைத்துப் பேசுவது அறியாமையாகும்.

சாப்பிட்டால் பசி தீரும் என்பதில் ஒரு தொடர்பு இருக்கிறது; உணவு வயிற்றுக்குள் சென்று தன் வேலையைச் செய்கிறது. ஆனால் உள்ளங்கை அரித்தால் பணம் வரும் என்று சொல்வதில் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. தொடர்பில்லாத ஒன்றை மற்றொன்றுடன் இணைத்துப் பேசுவதுதான் சகுனம் எனப்படுகிறது. இது அன்றைய அரபுகளிடமும் இருந்தது; இன்றும் பலரிடம் காணப்படுகிறது. இஸ்லாத்தில் சகுனம் என்ற ஒன்றுக்கு இடமே இல்லை. எந்த ஒரு நிகழ்வுக்கும் அறிவியல்ரீதியாகவோ அல்லது நடைமுறைரீதியாகவோ தொடர்பு இருக்க வேண்டும்; அவ்வாறு ஏதுமின்றி இரண்டை இணைத்துப் பார்ப்பது சகுனமாகும். மார்க்கத்தில் சகுனம் பார்ப்பது அறவே கூடாது என்பது இஸ்லாத்தின் அடிப்படைக் கொள்கை.

لاَ عَدْوَى وَلاَ طِيَرَةَ
தொற்றுநோயும் இல்லை; பறவை சகுனமும் இல்லை.
(புகாரி: 5757) ➚

இந்த அடிப்படைக் கொள்கை இருக்கும்போதே, மூன்று விஷயங்களில் சகுனம் இருப்பதாக நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அபூஹுரைரா (ரலி) அறிவிக்கிறார். ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்ததால் வாழ்வில் வளம் வந்ததாகவோ, வறுமை வந்ததாகவோ பேசுவது; புதிதாகக் குடியேறிய வீட்டின் காரணமாகவே நோய் அல்லது நஷ்டம் வந்ததாகக் கருதுவது; வாங்கிய வாகனம் அல்லது பிராணியினால் தரித்திரம் பிடித்ததாக எண்ணுவது எனப் பெண்கள், வீடுகள், வாகனங்கள் ஆகிய மூன்றிலும் சகுனம் பார்க்கலாம் என்று அவர் கூறினார். இன்றும் மக்களிடையே புழங்கும் இந்த மூடநம்பிக்கையை நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அவர் விவரித்தார்.

இந்தச் செய்தி ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடம் கொண்டு செல்லப்பட்டபோது, அவர்கள் மிகுந்த அதிர்ச்சியடைந்து, “நபி (ஸல்) அவர்கள் இவ்வாறு எப்படிச் சொல்வார்கள்?” என்று மறுத்தார்கள். எந்தவொரு மனிதனுக்கும் ஏற்படும் நன்மை, தீமைகளை அல்லாஹ் முன்னரே விதியாகத் தீர்மானித்துவிட்டான்; எந்தப் பெண்ணோ, வீடோ அல்லது வாகனமோ ஒருவரின் விதியைத் தீர்மானிக்க முடியாது என்று தெளிவுபடுத்தினார்கள்.

مَآ أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا فِىٓ أَنفُسِكُمْ إِلَّا فِى كِتَـٰبٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَآ
பூமியிலோ அல்லது உங்களுக்கோ ஏற்படும் எந்தவொரு துன்பமும், அதனை நாம் உருவாக்குவதற்கு முன்னரே ஒரு பதிவேட்டில் பதிவு செய்யப்படாமல் இருப்பதில்லை.
(அல்குர்ஆன்: 57:22)➚

இந்த இறைவசனத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய ஆயிஷா (ரலி), அந்தச் சம்பவத்தின்போது தாமும் அங்கிருந்ததாகக் குறிப்பிட்டார்கள். மதீனாவில் வாழ்ந்த யூதர்களிடையே இத்தகைய நம்பிக்கை இருந்தது; “இந்த மூன்றிலும் துரதிர்ஷ்டம் இருப்பதாக யூதர்கள் கூறுகிறார்கள்” என்றுதான் நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். ஆனால், அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் “யூதர்கள் கூறுகிறார்கள்” என்ற முற்பகுதியைக் கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டு, இந்த மூன்றிலும் சகுனம் இருப்பதாக நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாகத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டார் என்று விளக்கமளித்தார்கள். சஹாபாக்கள் எதையும் குருட்டுத்தனமாக ஏற்காமல், குர்ஆனின் ஒளியில் ஆய்வு செய்து தெளிவு பெற்றனர் என்பதற்கு இது சான்றாகும்.

குர்ஆனுக்கும் ஹதீஸுக்கும் இடையிலான இந்த வேறுபாட்டை நாம் ஆழமாக விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். குர்ஆன் என்பது நபி (ஸல்) அவர்கள் காலத்திலேயே உடனுக்குடன் எழுத்திலும மனனத்திலும் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒன்று. ஒவ்வொரு வஹி வசனம் அருளப்படும்போதும், எழுதத் தெரிந்த தோழர்களை அழைத்து, இன்ன அத்தியாயத்தில் இன்ன வசனத்திற்குப் பின்னால் இதை எழுதுங்கள் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கட்டளையிட்டார்கள். பலரும் மனனம் செய்தார்கள்; தொழுகைகளிலும் திரும்பத் திரும்ப ஓதப்பட்டதால் அது மக்களின் நெஞ்சங்களில் பதிந்தது.

இருப்பினும், வஹி எழுதப்பட்ட தனித்தனி ஏடுகளில் ஒரு சிறு நடைமுறைச் சிக்கல் இருந்தது. எழுத்தாளர்களாக இருந்தவர்கள் அனைவரும் எப்போதும் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் இருக்க முடியாது; வெளியூர் பயணம் போன்ற காரணங்களால் சிலர் விடுபட்டிருக்கலாம். இதனால் ஒருவரிடம் இருந்த ஏட்டில் உள்ள சில வசனங்கள் மற்றவரின் ஏட்டில் விடுபட்டிருக்க வாய்ப்பிருந்தது. பிற்காலத்தில் இது மக்களிடையே குழப்பத்தை ஏற்படுத்திவிடக் கூடாது என்பதற்காக, அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் காலத்தில் குர்ஆனை ஒரே நூலாகத் தொகுக்கும் பணி முன்னெடுக்கப்பட்டது. ஜைத் இப்னு ஸாபித் (ரலி) அவர்கள் தலைமையில் ஒரு குழு அமைக்கப்பட்டு, தோழர்கள் எழுதி வைத்திருந்த அனைத்து ஏடுகளும் சரிபார்க்கப்பட்டன.

அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் காலத்தில் திருக்குர்ஆனைத் தொகுத்தபோது, ஒவ்வொருவரையும் ஓதச் செய்து, ஏதேனும் வசனங்கள் விடுபட்டிருந்தால் பிற தோழர்கள் அதைச் சுட்டிக்காட்டி எழுத வைத்தார்கள். தனித்தனியாகப் பார்த்தால் ஒவ்வொருவரிடமும் பல வசனங்கள் விடுபட்டிருக்கக்கூடும்; ஆனால் அனைவருடைய ஏடுகளையும் ஒருங்கிணைத்தபோது முழுமையான குர்ஆன் கிடைத்தது. அவ்வாறு செய்யாவிட்டால், நபி (ஸல்) அவர்களின் மறைவுக்குப் பின் தமக்குக் கிடைத்ததை மட்டுமே குர்ஆன் என ஒவ்வொருவரும் வாதிட்டு, பிற்காலத்தில் குழப்பம் ஏற்படும் என்பதால், ஓர் அதிகாரப்பூர்வ மூலப் பிரதியை எழுதித் தொகுத்தார்கள். அதன் மூலம் நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்திற்குப் பின்னரே திருக்குர்ஆன் ஓர் எழுத்து ஆவணமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு, அதில் எதுவும் இடைச்செருகலாக நுழைய முடியாத நிலை உருவானது.

பின்னர் உஸ்மான் (ரலி) அவர்களின் காலத்தில் இஸ்லாமிய ஆட்சி ஈராக், பாரசீகம், சிரியா போன்ற பல நாடுகளுக்கும் விரிவடைந்தபோது, அந்த மூலப் பிரதியிலிருந்து பல பிரதிகள் எடுக்கப்பட்டு அனைத்துப் பகுதிகளுக்கும் அனுப்பி வைக்கப்பட்டன. அந்த மூலப் பிரதியை அடிப்படையாகக் கொண்டே தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ச்சியான எழுத்துப்பூர்வ சான்றுகளுடன் திருக்குர்ஆன் நம்மை வந்தடைந்துள்ளது.

ஆனால் ஹதீஸ்களின் நிலை அவ்வாறு அமையவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு சபையில் ஒரு செய்தியைக் கூறும்போது, அங்கு சமூகமளித்திருந்த சில தோழர்கள் மட்டுமே அதைக் கேட்க முடிந்தது; மற்றவர்களுக்கு அது தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அதேபோல் நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு தோழருக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் ஏதேனும் அறிவுரை வழங்கினால் அது அவருக்கு மட்டுமே தெரியும். எனவே, எந்த ஒரு ஹதீஸையும் அனைத்துத் தோழர்களும் அறிந்திருக்கவில்லை. ஒருவர் வழியாக மற்றவருக்கு என்ற முறையிலேயே ஹதீஸ்கள் பரவின.

அக்காலத்தில் குர்ஆன் பிரதிகள் கூட மிகக் குறைந்த அளவிலேயே இருந்தன. குர்ஆனைப் பெற விரும்புவோர் மூலப் பிரதி வைத்திருப்பவரிடம் பல நாட்கள் தங்கி, அதை ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்துத் தங்கள் கைகளாலேயே எழுதிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. இருப்பினும் குர்ஆனுக்கு ஓர் அதிகாரப்பூர்வ மூலப் பிரதி பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தது. ஹதீஸ்களோ யாரிடமும் முழுமையாக எழுதப்பட்டிருக்கவில்லை; மாறாக, செவிவழியாகவே பரவி வந்தன.

நபி (ஸல்) அவர்களின் மறைவுக்குப் பின் நபித்தோழர்கள் மதீனா, கூஃபா, பஸரா, சிரியா, ஈரான், ஈராக் எனப் பல பகுதிகளுக்கும் சென்றார்கள். அங்கு சென்ற தோழர்கள் தங்களுக்குத் தெரிந்த ஹதீஸ்களை அந்தந்தப் பகுதி மக்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார்கள். எனவே, ஒரு பகுதியில் உள்ளவர்களுக்குத் தெரிந்த ஹதீஸ் மற்றொரு பகுதியினருக்குத் தெரியாமல் இருந்தது. இவ்வாறான சூழலில்தான், ஹிஜ்ரி 150-க்குப் பிறகு ஹதீஸ்களை எழுத்து வடிவில் பதிவு செய்யாவிட்டால் பல செய்திகள் விடுபட்டுவிடும் என்பதை உணர்ந்து அறிஞர்கள் அவற்றை நூல்களாகத் தொகுக்கத் தொடங்கினார்கள்.

இமாம் புகாரி, இமாம் முஸ்லிம் போன்ற அறிஞர்கள் ஊர் ஊராகப் பயணம் செய்து, நபி (ஸல்) அவர்களின் பொன்மொழிகளைத் திரட்டினார்கள். அவ்வாறு திரட்டும்போது, அறிவிப்பாளர்களின் உண்மைத்தன்மை, நேர்மை, நாணயம் ஆகியவற்றைத் தீவிரமாக ஆய்வு செய்தார்கள். ஒருவர் தமக்கு முந்தைய தலைமுறையைச் சேர்ந்த ஒருவரை நேரில் சந்திக்காமல் அவர் கூறியதாக அறிவித்தாலோ, அல்லது அவர் பொய்யர் என மக்களால் அறியப்பட்டிருந்தாலோ அவரது அறிவிப்பை நிராகரித்தார்கள். இத்தகைய கடுமையான ஆய்வுகளுக்குப் பிறகே, நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணித்து சுமார் இருநூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரே ஹதீஸ்கள் நூல் வடிவம் பெற்றன.

திருக்குர்ஆனை ஒட்டுமொத்த நபித்தோழர்களும் ஆரம்பத்திலிருந்தே முழுமையாக அறிந்திருந்தார்கள். உதாரணமாக, الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ (அனைத்துப் புகழும் அகிலங்களின் இறைவனாகிய அல்லாஹ்வுக்கே) என்பதையும், قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ (அல்லாஹ் ஒருவன் என்று கூறுவீராக) என்பதையும் அனைத்துத் தோழர்களும் குர்ஆனின் வசனங்கள் என ஏகமனதாக அறிந்திருந்தார்கள். ஆனால், إِنَّمَا الْأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ (செயல்கள் அனைத்தும் எண்ணங்களைப் பொறுத்தே அமைகின்றன) என்பது போன்ற நபிமொழிகளை ஆரம்பத்தில் அனைத்துத் தோழர்களும் அறிந்திருக்கவில்லை; சிலரின் வழியாகவே அது அடுத்தடுத்த மக்களுக்கு வந்து சேர்ந்தது.

ஹதீஸ்கள் நீண்ட காலம் எழுத்து வடிவில் இல்லாத காரணத்தால், மனித இயல்பின்படி கவனக்குறைவினால் ஏற்படும் தவறுகளுக்கும், திட்டமிட்டுப் பொய்களைப் பரப்புவதற்கும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. அக்காலத்தில் சிலர் தங்கள் சொந்த நலன்களுக்காக நபி (ஸல்) அவர்களின் பெயரால் பல்வேறு செய்திகளை இட்டுக்கட்டிப் பரப்பினார்கள். எடுத்துக்காட்டாக, சுரைக்காய் வியாபாரி ஒருவன் தனது வியாபாரத்தை அதிகரிப்பதற்காக நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக ஒரு பொய்யான செய்தியைப் பரப்பினான்:

مَنْ أَكَلَ الدُّبَّاءَ فَقَدْ دَخَلَ الْجَنَّةَ
யார் சுரைக்காயைச் சாப்பிடுகிறாரோ அவர் சொர்க்கத்தில் நுழைந்துவிட்டார்.

அதேபோல், மார்க்கத்தில் தடை செய்யப்பட்ட அன்னியப் பெண்களைப் பார்ப்பதை நியாயப்படுத்தும் விதமாக, அழகான பெண்களைப் பார்ப்பது பார்வைக் கூர்மையாக்கும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாகப் பொய்களைப் பரப்பினார்கள். அன்றைய ஆட்சியாளர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக, அவர்களைப் பற்றி நபி (ஸல்) அவர்கள் முன்னறிவிப்புச் செய்ததாக இட்டுக்கட்டப்பட்ட செய்திகளையும் உருவாக்கினார்கள்.

ஆட்சியாளர்களிடம் செல்வாக்கைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்காகவும், அவர்களிடம் ஆதாயம் பெறுவதற்காகவும் மக்கள் தலைவர்களைப் புகழ்ந்து நபி (ஸல்) அவர்களின் பெயரால் ஹதீஸ்களை இட்டுக்கட்டினார்கள். அதேபோன்று இமாம்கள் மீது பக்தி கொண்டவர்கள் அபூஹனீஃபா, ஷாஃபி போன்றோரின் சிறப்புகள் குறித்து நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாகப் பல செய்திகளைப் புனைந்தார்கள்.

இத்தகைய செய்திகளைப் பிரித்தெடுப்பதற்காகவே ஹதீஸ் கலை அறிஞர்கள் அறிவிப்பாளர்களை ஆய்வு செய்யும் முறையைக் கொண்டுவந்தார்கள். ஒரு செய்தியை அறிவிப்பவர் யார், அவருக்கு அதை அறிவித்தவர் யார் என்ற தொடர் சங்கிலி (ஸனது) மிக முக்கியமானது. எவ்வித ஆதாரமும் இன்றி ஒருவர் நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாகச் சொன்னால் அதை அறிஞர்கள் ஏற்க மாட்டார்கள். அறிவிப்பாளருக்கும் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கும் இடையே இருநூறு ஆண்டுகள் இடைவெளி இருக்கும்போது, அந்தச் செய்தி எந்தெந்த நபர்கள் வழியாக அவருக்குக் கிடைத்தது என்ற விவரம் சரியாக இருக்க வேண்டும். இல்லையேல் அது ஹதீஸாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது.

மனிதர்களைக் கொண்டு செய்திகளை ஆய்வு செய்வதோடு மட்டுமல்லாமல், கூறப்படும் கருத்து குர்ஆனுக்கு உடன்படுகிறதா என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டும். ஒரு ஹதீஸை முழு உம்மத்தும் சேர்ந்து அறிவிக்கவில்லை; ஒன்று அல்லது இரண்டு நபித்தோழர்கள் அறிவிக்கிறார்கள். அது குர்ஆனுக்கு முரணாக இல்லாதவரை மறுபேச்சின்றி ஏற்றுக்கொள்கிறோம். ஆனால் குர்ஆனுக்கு மாற்றமாக வரும்போது அதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

உதாரணமாக, குழந்தைகள் தாய் அல்லது பிற பெண்களிடம் பால் குடிக்கும் சட்டத்தைப் பற்றி ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறியதாக ஒரு செய்தி முஸ்லிம் உள்ளிட்ட நூல்களில் காணப்படுகிறது. ஒரு குழந்தை ஐந்து முறை பால் அருந்தினால்தான் அந்தப் பெண் தாயாக முடியும், அதன் பிறகே தாய்-பிள்ளை என்ற சட்டங்கள் நடைமுறைக்கு வரும் என்பது நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறிய மார்க்கச் சட்டம். ஆனால், இந்த ஐந்து முறை பால் கொடுக்கும் சட்டம் குர்ஆனில் ஒரு வசனமாக நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணிக்கும் வரை இருந்தது என்று ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறியதாக ஒரு செய்தி வருகிறது.

நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணிக்கும் வரை ஒரு வசனம் குர்ஆனில் இருந்திருக்குமானால், அவர்கள் மறைந்த பிறகும் அது குர்ஆனில் இருந்தாக வேண்டும்; அதனை நீக்க முடியாது. ஆனால் அப்படி ஒரு வசனம் இன்று குர்ஆனில் இல்லை. குர்ஆன் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒன்று எனும் பொழுது, அதில் இல்லாத ஒரு வசனத்தை நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணிக்கும் வரை இருந்தது என்று ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறியிருக்க முடியாது. எனவே இச்செய்தி ஆயிஷா (ரலி) அவர்களின் பெயரால் இட்டுக்கட்டப்பட்டதாகும்.

மற்றொரு உதாரணத்தையும் கவனிக்கலாம். மறுமை நாளில் நரகவாசிகள், சொர்க்கவாசிகள் எனத் தீர்ப்பளிக்கும் போது, பாவம் செய்த ஒரு முஸ்லிமை அல்லாஹ் மன்னிக்க நாடினால் அவனுடைய பாவங்களையெல்லாம் ஒரு யூதனின் தலையில் சுமத்திவிட்டு, அந்த முஸ்லிமைச் சொர்க்கத்திற்கு அனுப்புவான் என்று சில நூல்களில் செய்தி வருகிறது.

ஒரு முஸ்லிமின் பாவத்தை அல்லாஹ் தன் கருணையால் மன்னித்து சொர்க்கத்திற்கு அனுப்புவான் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால் ஒருவர் செய்யாத குற்றத்தை அவர் தலையில் சுமத்திவிட்டு, குற்றம் செய்தவனை விடுவிப்பது அநீதியாகும். ஒரு நேர்மையான மனிதன் கூட செய்யாத இந்த அநியாயத்தை நீதியாளனான இறைவன் செய்வானா? செய்த பாவத்தை மன்னிப்பது கருணை; ஆனால் செய்யாத பாவத்திற்குத் தண்டிப்பது அநீதியும் அவதூறுமாகும். இறைவன் அநீதியாளன் அல்லன்.

وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَدًا
உமது இறைவன் எவருக்கும் அநீதி இழைக்க மாட்டான்.
(அல்குர்ஆன்: 18:49)➚

இறைவன் யாருக்கும் அநியாயம் செய்ய மாட்டான் என்று குர்ஆன் திட்டவட்டமாகக் கூறுகிறது. எனவே ஒரு யூதனின் மீது பிறரின் பாவத்தைச் சுமத்துவான் என்ற கருத்து புகாரி அல்லது முஸ்லிமில் வந்திருந்தாலும், அது தனிநபர்களின் அறிவிப்பு என்பதால் கவனக்குறைவால் ஏற்பட்ட பிழையாகவே கருதப்பட வேண்டும். குர்ஆனே நமக்கு அடிப்படையானது.

அடுத்ததாக, மரணத்தைத் தவிர அனைத்து நோய்களுக்கும் கருஞ்சீரகத்தில் நிவாரணம் இருக்கிறது என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக ஒரு செய்தி உள்ளது. நபி (ஸல்) அவர்கள் மருத்துவ சிகிச்சை அளிப்பதற்காக அனுப்பப்பட்ட மருத்துவர் அல்லர். நோய்களுக்கான மருந்துகளைக் கண்டறிவதற்கு உலகில் தனித் துறை உள்ளது.

அல்லாஹ்வோ அவனது தூதரோ ஒருபோதும் பொய் உரைக்க மாட்டார்கள். கருஞ்சீரகத்தில் சில மருத்துவக் குணங்கள் உள்ளன என்பதில் சந்தேகமில்லை; சீரகம், சோம்பு, மிளகு, தேன் போன்றவற்றிலும் மருத்துவக் குணம் இருக்கிறது. ஆனால் ஒவ்வோர் நோய்க்கும் அல்லாஹ் தனித்தனியாக மருந்துகளை அமைத்திருக்கிறான். நபி (ஸல்) அவர்களும் தங்கள் காலத்தில் பலவிதமான நோய்களுக்குப் பலவித சிகிச்சைகளை மேற்கொண்டுள்ளார்கள்; எதற்கும் கருஞ்சீரகத்தை மட்டுமே தீர்வாகத் தரவில்லை.

எல்லா நோய்களுக்கும் கருஞ்சீரகமே மருந்து என்றால் புற்றுநோய் போன்றவற்றுக்கும் அதுவே மருந்தாக வேண்டும். ஆய்வுகளின் முடிவில் அது உண்மையல்ல என்று தெரியவந்தால், நபி (ஸல்) அவர்கள் தவறான தகவலைக் கூறினார்கள் என்று மார்க்கத்தின் மீது பழி வந்துவிடும். உலக விவகாரங்களில் நபி (ஸல்) அவர்கள் இத்தகைய செய்திகளைக் கூறியிருக்க மாட்டார்கள்.

அதேபோல், காலையில் எழுந்தவுடன் ஏழு அஜ்வா பேரீச்சம்பழங்களைச் சாப்பிட்டுவிட்டால் அன்றைய தினம் விஷம் கூட எந்தத் தீங்கும் செய்யாது என்று ஒரு ஹதீஸ் கூறப்படுகிறது. இதன் காரணத்தாலேயே அஜ்வா பேரீச்சம்பழம் அதிக விலைக்கு விற்கப்படுகிறது. ஆனால் இத்தகைய கூற்றுகளை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தி எளிதாக உண்மைத்தன்மையை நிரூபித்துவிட முடியும். கிறிஸ்தவர்களுடன் நாங்கள் விவாதம் செய்தபோதும் இத்தகைய கேள்விகள் முன்வைக்கப்பட்டன.

கிறிஸ்தவர்களுடனான விவாதங்களில் ஒரு கேள்வி எழுப்பப்படுவதுண்டு. “நீங்கள் கர்த்தரை ஏற்றுக்கொண்டால், மரணத்திற்குரிய நஞ்சைக் குடித்தாலும் உங்களுக்கு எதுவும் ஆகாது” என்று பைபிளில் கூறப்பட்டுள்ளது. பைபிள் இறைவேதமா என்ற தலைப்பில் விவாதம் நடக்கும்போது, “நீங்கள் கர்த்தரை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் அல்லவா? இதோ விஷம், இதைக் குடித்து உயிர் பிழைத்துக் காட்டுங்கள்” என்று கேட்கப்படும்போது அவர்களால் பதில் சொல்ல முடிவதில்லை. இந்தக் கேள்வியை ஏற்கனவே அறிஞர்கள் கேட்டிருக்கிறார்கள்.

அதற்குப் பதிலாக அவர்கள், “மதீனாவின் அஜ்வா பேரீச்சம்பழத்தைச் சாப்பிட்டால் விஷம் ஒன்றும் செய்யாது என்று உங்கள் ஹதீஸில் உள்ளதே! இதோ அஜ்வா பேரீச்சம்பழமும் விஷமும்; நீங்கள் அதைச் சாப்பிட்டுவிட்டு இந்த விஷத்தைக் குடித்துக் காட்டுங்கள்” என்று இணையதளங்களில் தயாராக வைத்திருந்த கேள்வியைத் திருப்புகிறார்கள்.

அப்போது நாம், “இந்தக் கூற்று திருக்குர்ஆனுக்கு முரணானது என்பதால், விவாதத்திற்கு வருவதற்கு முன்பே இதை ஹதீஸ் இல்லை என்று நாங்கள் மறுத்துவிட்டோம். ஆனால் நீங்கள் பைபிளை இறைவேதம் என்று நம்புகிறீர்கள்; எனவே நீங்கள் அதை நிரூபித்துக் காட்ட வேண்டும்” என்று பதில் அளித்தோம். அஜ்வா பேரீச்சம்பழத்தைச் சாப்பிட்டால் விஷம் பாதிக்காது என்பது உண்மையானால், அதை உண்டு விஷத்தைக் குடித்து உயிர்வாழ வேண்டும். அப்படிச் செய்யப் பயப்படுகிறார்கள் என்றால் அது உண்மை இல்லை என்றுதானே பொருள்? உண்மை இல்லாத ஒன்றை நபி (ஸல்) அவர்கள் கூற மாட்டார்கள்; அவர்கள் உண்மையை மட்டுமே பேசுவார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள் என்ற பெயரில் எதை வேண்டுமானாலும் சொல்லிவிட்டால், பிற மக்கள் இஸ்லாத்தைப் பொய்யெனக் கருதிவிடுவார்கள்.

அஜ்வா பேரீச்சம்பழத்தைச் சாப்பிட்டாலும் விஷம் தன் வேலையைச் செய்யத்தான் செய்யும். ஆனால், இந்த ஹதீஸை உண்மை என்று நம்பி, மதீனாவில் விளையும் அஜ்வா பேரீச்சம்பழத்தைக் கிலோ நான்காயிரம், ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்கு விற்கிறார்கள்; மக்களும் வாங்குகிறார்கள். இது அந்தப் பேரீச்சம்பழத்தை விற்பனை செய்வதற்காக யாரோ இட்டுக்கட்டிய கதையாக இருக்கலாமே தவிர, நபி (ஸல்) அவர்கள் நிச்சயம் இதைச் சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள். இத்தகைய தவறான செய்திகளை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் எவ்வாறு ஆய்வு செய்து காட்டினார்களோ, அவ்வாறு நாமும் சிந்திக்க வேண்டும்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் பெயரால் சொல்லப்படும் அனைத்தையும் உடனே ஹதீஸ் என்று ஏற்றுக்கொண்டுவிடக் கூடாது. அது திருக்குர்ஆனோடு ஒத்துப் போகிறதா, இஸ்லாத்தின் போதனைகளுக்கு முரணாக இருக்கிறதா என்று சிந்திக்க வேண்டும். திருக்குர்ஆனோடு மோதினால், அதை நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியிருக்க மாட்டார்கள்; அறிவிப்பாளர்களில் யாராவது தவறாகப் புரிந்தோ அல்லது இட்டுக்கட்டியோ சொல்லியிருப்பார்கள் என்பதை உணர்ந்து ஹதீஸ்களை அணுக வேண்டும். திருக்குர்ஆனை ஆழமாகப் படித்து, எது திருக்குர்ஆனுக்கு முரண் என்பதை இனம் காணும் அறிவை நாம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

அருவருப்பான சில செய்திகள்கூட ஆதாரப்பூர்வமான நூல்கள் என்ற பெயரில் இடம்பெற்றுள்ளன. உம்மு ஹராம் என்ற பெண்ணின் வீட்டிற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் செல்வார்கள் என்றும், அங்கு படுத்துக்கொள்வார்கள் என்றும், அப்பெண் நபி (ஸல்) அவர்களுக்குப் பேன் பார்த்துவிடுவார் என்றும் புகாரி, முஸ்லிம் போன்ற நூல்களில் இடம்பெற்றுள்ளது. உம்மு ஹராம் என்பவர் நபி (ஸல்) அவர்களுக்குத் திருமணம் செய்யத் தடை செய்யப்பட்ட மஹ்ரமான உறவினர் அல்லர். அவர் மதீனாவைச் சேர்ந்தவர்; நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்காவைச் சேர்ந்தவர்கள். எனவே அவர்களுக்குள் இரத்த பந்தம் இருப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை.

ஓர் அந்நியப் பெண்ணுடன் தனித்திருக்கக் கூடாது என்றும், அவ்வாறு இருக்கும்போது மூன்றாவதாக ஷைத்தான் இருப்பான் என்றும் நபி (ஸல்) அவர்களே போதித்திருக்கும்போது, அவர்கள் அந்நியப் பெண்ணின் வீட்டிற்குச் சென்று நெருக்கமாகப் பேன் பார்க்க அனுமதிப்பார்கள் என்று கூறுவது அவர்களின் கண்ணியத்தைக் கெடுப்பதற்காக இட்டுக்கட்டப்பட்டதாகத்தானே இருக்க முடியும்? நூல்களில் வந்துவிட்டது என்பதற்காக இதை ஏற்றுக்கொண்டால், நபி (ஸல்) அவர்கள் சொன்னது ஒன்று, செய்தது வேறா என்ற கேள்வி எழும். ஒரு செய்தியை ஹதீஸ் என்று ஏற்றுக்கொண்டால் நாமும் அதன்படி அமல் செய்ய வேண்டும். ஆனால், “நபி (ஸல்) அவர்கள் செய்ததால் நாமும் அந்நியப் பெண் வீட்டுக்குச் சென்று பேன் பார்க்கச் சொல்லலாமா?” என்றால் கூடாது என்கிறார்கள்.

இதைவிடவும் அருவருப்பான செய்தி ஒன்று உள்ளது. நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் அபூஹுதைஃபா என்பவரும் அவருடைய மனைவி ஸஹ்லாவும் சாலிம் என்பவரைச் சிறுவயதிலிருந்தே தம்முடைய சொந்தப் பிள்ளையைப் போல எடுத்து வளர்த்து வந்தார்கள். அவர் வளர்ந்து ஓர் இளம் வாலிபராக ஆனார். அந்தச் சமயத்தில், வளர்ப்புப் பிள்ளை முறை இஸ்லாத்தில் கிடையாது; பெற்றெடுத்தால்தான் பிள்ளை என்ற சட்டம் அல்லாஹ்விடமிருந்து இறங்கியது. பெற்ற தாய் மட்டுமே தாயாக இருக்க முடியும்; பிறக்காத ஒருவர் பிள்ளையாக மாட்டார்.

إِنْ أُمَّهَـٰتُهُمْ إِلَّا ٱلَّـٰٓـِٔى وَلَدْنَهُمْ
அவர்களைப் பெற்றெடுத்த பெண்களைத் தவிர மற்றவர்கள் அவர்களுக்குத் தாயாக முடியாது.
(அல்குர்ஆன்: 58:2)➚

அதேபோல, ஒருவரைத் தந்தை என்று அழைப்பதாக இருந்தாலும் அவர் பெற்றெடுத்த தந்தையாக இருக்க வேண்டும் என்றும், தந்தை அல்லாதவரைத் தந்தை என்று அழைக்கக் கூடாது என்றும் சட்டம் வந்தது.

ٱدْعُوهُمْ لِـَٔابَآئِهِمْ
அவர்களை அவர்களின் தந்தையரின் பெயரைக் கொண்டே அழையுங்கள்.
(அல்குர்ஆன்: 33:5)➚

இச்சட்டம் வந்தவுடன் நபி (ஸல்) அவர்களே அதை முதலில் நடைமுறைப்படுத்தினார்கள். அறியாமைக்காலத்தில் தம்மிடம் இருந்த அடிமையான ஜைது என்பவரை நபி (ஸல்) அவர்கள் வளர்த்து வந்ததால், மக்கள் அவரை ‘முஹம்மதுடைய மகன் ஜைது’ என்றே அழைத்து வந்தார்கள். அல்லாஹ்விடமிருந்து தடை வந்ததும், இனிமேல் அவரைத் தம்முடைய மகன் என்று அழைக்கக் கூடாது என்றும், அவருடைய தந்தையான ஹாரிஸாவின் பெயரை இணைத்து ‘ஜைது இப்னு ஹாரிஸா’ என்றே அழைக்க வேண்டும் என்றும் கூறிவிட்டார்கள். இச்சட்டத்தின்படி, அபூஹுதைஃபா வளர்த்த சாலிம் என்பவரும் மார்க்க அடிப்படையில் அவர்களுக்கு அந்நிய ஆடவராக மாறிவிட்டார். அந்நிய ஆடவராக ஆகிவிட்டால் அவருடன் அந்தப் பெண் தனித்திருக்க முடியாது. ஆனால், சிறுவயதிலிருந்தே பாசமாக வளர்த்துவிட்டதால் அவரைப் பிரியவும் முடியாமல், “நபி (ஸல்) அவர்களே! நாங்கள் அவரைப் பிள்ளை போல வளர்த்துவிட்டோம்; இப்போது பிள்ளை இல்லை என்று சட்டம் வந்துவிட்டது. நாங்கள் என்ன செய்வது?” என்று கேட்க நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்களிடம் ஒரு பெண்மணி வந்து சாலிம் என்பவரைப் பற்றிக் கேட்டதாகவும், அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “நீ அவருக்குப் பாலூட்டி விடு, நீ அவருக்குத் தாயாகிவிடுவாய்” என்று கூறியதாகவும், அதற்கு அப்பெண்மணி, “அவர் தாடி, மீசை முளைத்த இளைஞராக இருக்கிறாரே, நான் எவ்வாறு அவருக்குப் பாலூட்டுவது?” என்று கேட்டதற்கு, “நீ பாலூட்டு, தாயாகிவிடுவாய்” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் சொன்னதாகவும் ஒரு செய்தி புகாரி, முஸ்லிம் போன்ற நூல்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இச்செய்தியைச் சிலர் ஆதாரப்பூர்வமானது என்று பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள்.

மார்க்கத்தில் பாலூட்டும் சட்டத்தைப் பற்றி நபி (ஸல்) அவர்களும் குர்ஆனும் தெளிவாகக் கூறியுள்ளன. ஒரு பெண் மற்றொரு குழந்தைக்குப் பாலூட்டினால் தாய் என்ற உறவு ஏற்படும்; ஆனால் அது இரண்டு வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைக்கு மட்டுமே பொருந்தும். இரண்டு வயதைத் தாண்டிவிட்டால் பாலூட்டுதல் மூலம் தாய்-பிள்ளை உறவு ஏற்படாது என்பதைப் பல ஹதீஸ்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

وَٱلْوَٰلِدَٰتُ يُرْضِعْنَ أَوْلَـٰدَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ
தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு முழுமையாக இரண்டு ஆண்டுகள் பாலூட்டுவார்கள்.
(அல்குர்ஆன்: 2:233)➚

இரண்டு வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைக்கு உரிய இச்சட்டத்திற்கு மாற்றமாக, வளர்ந்த இளைஞருக்குப் பாலூட்டச் சொல்வது பாலூட்டுதல் என்ற கணக்கிலேயே வராது. இது பாலியல் உணர்வைத் தூண்டக்கூடிய ஒரு காரியமாகும். இத்தகைய செயலை நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒருபோதும் ஏவியிருக்க மாட்டார்கள். மேலும், ஒரு பெண் பாலூட்ட வேண்டுமென்றால் அவளுக்குக் குழந்தை பிறந்து பால் சுரக்க வேண்டும்; நினைத்த நேரத்தில் ஒரு பெண்ணால் எப்படிப் பால் கொடுக்க முடியும்? பல வகைகளிலும் இது நபி (ஸல்) அவர்களின் கண்ணியமான மற்றும் நாகரிகமான போதனைகளுக்கு முரணாக இருக்கிறது.

இச்செய்தியைச் சட்டம் என்று ஏற்றுக்கொண்டால், தவறான உறவில் ஈடுபடும் இருவர் பிடிபடும்போது, “நாங்கள் இப்போதுதான் பால் குடித்தோம், அதனால் தாய்-மகனாகிவிட்டோம்” என்று வாதிடும் விபரீதம் ஏற்படும். இதை எவராலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. இச்செய்தியைச் சரியானது என்று வாதிடுபவர்கள்கூட இதன் அடிப்படையில் தீர்ப்பு வழங்கவோ, இதை நடைமுறைப்படுத்தவோ மாட்டோம் என்கிறார்கள். நடைமுறைப்படுத்த முடியாத ஒன்றை நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியிருக்க முடியுமா?

நபி (ஸல்) அவர்களின் கண்ணியத்தைக் குறைக்கும் இதுபோன்ற செய்திகளை, அறிவிப்பாளர்கள் சரியாக இருக்கிறார்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக ஆதாரப்பூர்வமானது என்று சிலர் முடிவு செய்துவிடுகிறார்கள். ஆனால், அச்செய்திகள் குர்ஆனுக்கு முரணாக இருக்கின்றனவா என்று நாம் ஆய்வு செய்து வடிகட்ட வேண்டும்.

எனவே, திருக்குர்ஆனோடு உள்ள தொடர்பை அதிகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். குர்ஆனின் தமிழாக்கத்தையும், வசனங்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள விளக்கக் குறிப்புகளையும் ஆழமாகப் படித்து ஆராய்வதன் மூலமே சரியான மார்க்க அறிவைப் பெற முடியும்.

குர்ஆனுக்கு முரணான செய்திகளை அறிவிப்பாளர் வரிசையை மட்டும் வைத்து ஏற்காமல், குர்ஆனின் ஒளியில் ஆய்வு செய்து மார்க்கத்தை விளங்க வேண்டும் என்பதே நாம் பெற வேண்டிய படிப்பினையாகும்.