02) குழந்தைகளுடன் நபிகளார்
சமுதாயத்தில் வாழும் மனிதர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பொறுப்பு இருக்கிறது என்றும், தத்தமது பொறுப்புக்கு உட்பட்டவர்களைப் பற்றி அவர்கள் விசாரிக்கப்படுவார்கள் என்றும் நபி (ஸல்) அவர்கள் மனிதகுலத்திற்கு மிக முக்கியமான ஓர் அறிவுரையை வழங்கியுள்ளார்கள்.
كُلُّكُمْ رَاعٍ وَمَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَالْإِمَامُ رَاعٍ وَمَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَالرَّجُلُ رَاعٍ فِي أَهْلِهِ وَمَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَالْمَرْأَةُ فِي بَيْتِ زَوْجِهَا رَاعِيَةٌ وَمَسْئُولَةٌ عَنْ رَعِيَّتِهَا، وَالْخَادِمُ فِي مَالِ سَيِّدِهِ
உங்களில் ஒவ்வொருவரும் பொறுப்பாளிகள்; தம் பொறுப்புக்கு உட்பட்டவர்கள் பற்றி ஒவ்வொருவரும் விசாரிக்கப்படுவீர்கள். தலைவர் ஒரு பொறுப்பாளியாவார்; அவர் தம் பொறுப்புக்கு உட்பட்டவர்கள் பற்றி விசாரிக்கப்படுவார். ஆண்மகன் தன் குடும்பத்திற்குப் பொறுப்பாளியாவான்; அவன் தன் குடும்பத்தினர் பற்றி விசாரிக்கப்படுவான். பெண் தன் கணவனின் வீட்டிற்குப் பொறுப்பாளியாவாள்; அவள் தன் பொறுப்புக்கு உட்பட்டவை பற்றி விசாரிக்கப்படுவாள். பணியாளன் தன் எஜமானின் செல்வத்திற்குப் பொறுப்பாளியாவான்.
ஒவ்வொரு மனிதரும் சுமந்திருக்கின்ற பொறுப்புகளை விட நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு மிகப் பெரிய பொறுப்பு இருந்தது. ஒரு குடும்பத்தை, ஒரு நிறுவனத்தை அல்லது ஒரு பகுதியை நிர்வகிப்பவர்கள் தத்தமது எல்லைக்கு உட்பட்டவை பற்றி மட்டுமே விசாரிக்கப்படுவார்கள். ஒரு நாட்டின் தலைவராக இருப்பவர் கூட அந்நாட்டின் விவகாரங்கள் குறித்து மட்டுமே விசாரிக்கப்படுவார். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ, அல்லாஹ்வின் தூதுத்துவப் பொறுப்பைச் சுமந்திருந்தார்கள். அதனால், அந்தப் பொறுப்பிற்குள் அடங்கும் அத்தனை விஷயங்களுக்கும் அவர்களே பொறுப்பாளியாக இருந்தார்கள். அல்லாஹ் தம்மை விசாரிப்பான் என்பதற்காக அவர்கள் தம் பொறுப்பில் இருந்த விவசாயம், வியாபாரம், கொடுக்கல் வாங்கல், இம்மை மற்றும் மறுமை சார்ந்த அனைத்து விவகாரங்களிலும் கவனம் செலுத்தினார்கள். சமுதாயத்தில் உள்ள சிறியவர்கள், பெரியவர்கள், ஆண்கள், பெண்கள் என அனைத்துத் தரப்பினரின் உரிமைகளிலும் வழிகாட்டிப் பொறுப்புடன் நடந்து கொண்டார்கள்.
சமுதாயத்தில் வாழும் பெரியவர்கள் பல நேரங்களில் சிறியவர்களைக் கண்டுகொள்வதே இல்லை. அவர்களுக்கு ஓர் உரிமை உண்டு என்பதைக் கூட நினைத்துப் பார்ப்பதில்லை. சிறுவர்களை விரட்டுவதையும், சில ஊர்களில் பள்ளிவாசல்களுக்குச் சிறுவர்கள் வரக்கூடாது என்று பலகை எழுதி வைப்பதையும் காண்கிறோம். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ சமுதாயத்தில் உள்ள அனைவரின் மீதும் அக்கறை செலுத்தியதுடன், சிறியவர்களின் உரிமைகளையும் பேண வேண்டும் என்பதில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தினார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் பெண்களும் கைக்குழந்தைகளுடன் பள்ளிவாசலுக்குத் தொழுகைக்கு வருவது வழக்கம். அவ்வாறு வரும்போது தாய் தக்பீர் கட்டி நின்றதும், தாய் தம்மை விட்டு விலகிவிட்டதாக எண்ணிக் குழந்தை அழத் தொடங்கும். தொழுகையை நீண்ட நேரம் தொழ வைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு நின்றாலும், குழந்தையின் அழுகுரலைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே நபி (ஸல்) அவர்கள் தொழுகையைச் சுருக்கமாக முடித்துக்கொள்வார்கள். வழிபாடு என்ற பெயரில் நீண்ட நேரம் தொழுதால், பசியினாலோ அல்லது ஏதேனும் பூச்சி கடித்ததாலோ அழும் அந்தக் குழந்தையைக் கவனிக்க முடியாமல் போகும் என்பதும், தாயின் உள்ளம் வேதனையடையும் என்பதும் அதற்குக் காரணமாகும். அத்துடன், மற்றவர்களும் குழந்தைகளுடைய உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்துப் பேண வேண்டும் என்பதற்காகவே தாங்கள் சுருக்கமாகத் தொழுத காரணத்தையும் மக்களுக்குக் கற்பித்தார்கள்.
إِنِّي لَأَقُومُ فِي الصَّلَاةِ أُرِيدُ أَنْ أُطَوِّلَ فِيهَا فَأَسْمَعُ بُكَاءَ الصَّبِيِّ فَأَتَجَوَّزُ فِي صَلَاتِي
நான் தொழுகையை நீட்டித் தொழும் எண்ணத்தோடு நிற்கிறேன்; அப்போது ஒரு குழந்தையின் அழுகுரலைக் கேட்டு, என் தொழுகையைச் சுருக்கிக் கொள்கிறேன்.
ஒரு குழந்தை அழுதால் அதன் இயல்பை உணர்ந்து அதற்குரிய முக்கியத்துவத்தை அளிக்க வேண்டும். பெரும் வல்லரசின் அதிபராகவும் ஆன்மீகத் தலைவராகவும் இருந்து அளப்பரிய பணிகளைச் சுமந்திருந்த போதிலும், தம்மைச் சுற்றி நடக்கும் அனைத்து விஷயங்களிலும், குறிப்பாகக் குழந்தைகளின் உரிமைகளிலும் உணர்வுகளிலும் நபி (ஸல்) அவர்கள் ஆழமான கவனம் செலுத்தினார்கள்.
அதேபோன்று, நபி (ஸல்) அவர்களின் மூத்த மகளான ஜைனப் என்பவருக்கு அபுல் ஆஸ் மூலம் பிறந்த பேத்தி உமாமா, நபி (ஸல்) அவர்கள் மீது மிகுந்த பிரியம் கொண்டிருந்தார். தொழுகைக்குப் புறப்படும்போதும் நபி (ஸல்) அவர்களைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு விடாமல் அடம்பிடித்த அந்தச் சிறு குழந்தையைத் தொழுகைக்கு இடையூறு என்று அவர்கள் ஒதுக்கிவிடவில்லை; மாறாகத் தம்முடன் பள்ளிவாசலுக்குத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தார்கள். தொழுகையிலும் இறங்க மறுத்த குழந்தையைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டே தொழுதார்கள். குழந்தைகளை அரவணைக்காமல் ஒதுக்கிவிட்டால், தங்களை யாரும் கவனிக்கவில்லை என்ற ஏக்கமும் தனிமையும் ஏற்பட்டு நல்ல பண்புள்ள குழந்தைகளாக வளர முடியாமல் போய்விடும். எனவே குழந்தையின் விருப்பத்திற்கு மதிப்பளித்து, நபி (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு செய்தார்கள்.
وَإِذَا قَامَ حَمَلَهَا وَإِذَا سَجَدَ وَضَعَهَا
நபி (ஸல்) அவர்கள் நின்றபோது அவளைத் தூக்கிக்கொள்வார்கள்; ஸஜ்தாச் செய்யும்போது அவளைக் கீழே வைப்பார்கள்.
தொழுகையில் சஜ்தாவுக்குச் செல்லும்போது குழந்தையைக் கீழே இறக்கி வைத்துவிட்டு, சஜ்தாவை முடித்து எழும்போது மீண்டும் தூக்கிக்கொள்வார்கள் என்ற செய்தி முஸ்லிமில் ஆதாரப்பூர்வமாக இடம்பெற்றுள்ளது. நாம் அனைவரும் பொறுப்பாளர்களாக ஆக்கப்பட்டிருக்கிறோம்; நமது பொறுப்புக்கு உட்பட்டவர்கள் குறித்து அல்லாஹ்விடம் விசாரிக்கப்படுவோம். ஒரு குழந்தையின் மனதை நோகடிக்காமல், அதற்குரிய அன்பைக் கொடுத்து நடத்தினோமா என்று அல்லாஹ் விசாரிப்பான். எனவேதான் நபி (ஸல்) அவர்கள் தாமே இச்செயலைச் செய்து உலகிற்கு வழிகாட்டினார்கள்.
தொழுகையில் ஈடுபாடு தேவைதான்; ஆனால் குழந்தையைத் தனியாக விட்டுவிட்டுத் தொழும்போது கவனம் முழுவதும் குழந்தையின் மீதே இருக்கும். என்ன ஓதுகிறோம், எப்போது குனிகிறோம் அல்லது நிமிர்கிறோம் என்பதே தெரியாமல் கவனம் சிதறிவிடும். மாறாக, குழந்தையைத் தூக்கி வைத்துக்கொள்ளும்போது கவனம் குழந்தையிடம் சிதறாமல் உள்ளச்சம் அதிகரிக்கும். பொதுவாகப் பலர் ஓய்வாக இருக்கும்போது மட்டுமே குழந்தைகளைக் கொஞ்சுவார்கள். ஏதேனும் முக்கியமான பணியிலோ, எழுத்து வேலையிலோ இருக்கும்போது குழந்தை வந்தால் கோபப்பட்டு விரட்டிவிடுவார்கள். குழந்தைகளுக்கு நமது வேலைப் பளு தெரியாது; நமது வேலைகளையும் விளையாட்டு என்றே நினைத்து அவை நம்மிடம் வரும். அத்தகைய நேரங்களில் வெறுப்பைக் காட்டினால் குழந்தைகள் வழிதவறிப் போகக் காரணமாகிவிடும். அன்பு குறைவதே குழந்தைகள் வழிதவறிப் போவதற்கு முக்கியக் காரணமாக அமைகிறது. அதனால்தான் மிக முக்கியமான வணக்க வழிபாட்டின்போதும் குழந்தைகளின் மனம் நோகாதவாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை நபி (ஸல்) அவர்கள் உணர்த்தினார்கள்.
மற்றொரு முறை நபி (ஸல்) அவர்கள் ளுஹர் அல்லது அஸர் தொழுகைக்காக வந்தபோது, وَهُوَ حَامِلُ الحَسَنَ أَوِ الحُسَيْنَ (ஹஸனையோ அல்லது ஹுஸைனையோ சுமந்தவர்களாக) அக்குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தார்கள். அக்குழந்தை அமரும் வயதில் இருந்ததால், தொழுகைக்காக நின்றபோது அதைத் தமக்கு அருகில் அமர வைத்தார்கள். தொழுகையின்போது ஒரு சஜ்தாவில் நபி (ஸல்) அவர்கள் மிக நீண்ட நேரம் இருந்தார்கள். வழக்கத்திற்கு மாறாக நீண்ட நேரம் சஜ்தாவில் இருந்ததால் வஹீ ஏதும் வருகிறதா என்று ஆச்சரியமடைந்து தோழர் ஒருவர் தலையைத் தூக்கிப் பார்த்தார்; அப்போது அக்குழந்தை நபி (ஸல்) அவர்களின் முதுகில் ஏறி அமர்ந்திருந்தது. தொழுகை முடிந்ததும் தோழர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், إِنَّكَ سَجَدْتَ بَيْنَ ظَهْرَانَيْ صَلَاتِكَ هَذِهِ سَجْدَةً أَطَلْتَهَا (நீங்கள் இத்தொழுகையின் இடையே ஒரு சஜ்தாவை மிக நீளமாகச் செய்தீர்களே) என்று கூறி, இனி இப்படித்தான் தொழ வேண்டும் என்ற புதிய சட்டமா அல்லது வஹீ ஏதும் இறங்கியதா என்று வினவினார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், அத்தகைய காரணங்கள் எதுவும் இல்லை என்றும், தம் பேரன் முதுகில் ஏறி உட்கார்ந்துவிட்டதால், அவன் விருப்பப்பட்டு இறங்கும் வரை அவனை அவசரப்படுத்த விரும்பாமல் சஜ்தாவிலேயே நீடித்ததாகவும் விளக்கமளித்தார்கள்.
فَكُلُّ ذَلِكَ لَمْ يَكُنْ وَلَكِنَّ ابْنِي ارْتَحَلَنِي فَكَرِهْتُ أَنْ أُعَجِّلَهُ
அப்படியெல்லாம் எதுவும் இல்லை; மாறாக, என் மகன் என் மீது சவாரி செய்துவிட்டான், அவனாகவே இறங்கும் வரை அவனை அவசரப்படுத்துவதை நான் விரும்பவில்லை.
(முஸ்னத் அஹ்மத்)
தொழுகையில் குழந்தை முதுகில் ஏறும்போது பலர் சலிப்படைந்து, வணக்கம் பாழாகிவிட்டதாக எண்ணி அக்குழந்தையை வெறுத்து ஒதுக்குவார்கள். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ, குழந்தை எவ்வளவு நேரம் அமர விரும்பியதோ அவ்வளவு நேரமும் சஜ்தாவிலேயே இருந்து, அதன் விருப்பத்திற்கு மதிப்பளித்தார்கள். முக்கியமான பணிகளிலோ அல்லது தலைவர்களைச் சந்திக்கச் செல்லும்போதோ பலரும் குழந்தைகளை ஏமாற்றிவிட்டுச் செல்வார்கள்; அவற்றின் சேட்டைகளைப் பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள். குழந்தைகளின் நடத்தை இடையூறாகத் தோன்றினாலும், அவற்றின் உணர்வுகளுக்கும் விருப்பங்களுக்கும் மதிப்பளிக்க வேண்டும் என்பதற்கு நபி (ஸல்) அவர்களின் இச்செயல் சிறந்த முன்மாதிரியாகும்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் ஆரம்ப காலத்தில் ஜைத் (ரலி) அவர்களை வளர்ப்பு மகனாக வளர்த்து வந்தார்கள். மக்கள் அவரை முஹம்மதுடைய மகன் ஜைத் என்றே அழைத்து வந்தனர். பின்னர், பெற்றவரே தந்தையாவார் என்றும், வளர்ப்புப் பிள்ளை முறை இஸ்லாத்தில் இல்லை என்றும் அல்லாஹ்விடமிருந்து கட்டளை வந்த பிறகு அவ்வாறு அழைப்பது நிறுத்தப்பட்டது. வளர்ப்பு மகன் என்ற உறவுமுறை நீக்கப்பட்டாலும், வளர்த்த பாசம் தொடர்ந்தது. எனவே ஜைத் (ரலி) அவர்கள் மீதும், அவருடைய மகன் உஸாமா (ரலி) அவர்கள் மீதும் நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகுந்த அன்பு வைத்திருந்தார்கள். உஸாமா (ரலி) அவர்களும் நபி (ஸல்) அவர்களின் பேரன் ஹஸன் (ரலி) அவர்களும் சம வயதுடையவர்களாக இருந்தனர். (புகாரி: 6003) ➚-வது செய்தியாக இடம்பெற்றுள்ளபடி, நபி (ஸல்) அவர்கள் உஸாமாவை ஒரு தொடையிலும், ஹஸனை மற்றொரு தொடையிலும் அமர வைத்து இருவரையும் கட்டி அணைத்துக்கொள்வார்கள். குழந்தைகளிடம் இடைவெளி காட்டாமல், இத்தகைய அளப்பரிய பாசத்தை வெளிப்படுத்துபவர்களாக நபி (ஸல்) அவர்கள் விளங்கினார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரில் நின்று உரை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தார்கள். மிம்பர் என்பது உரை நிகழ்த்துவதற்காக அமைக்கப்பட்ட மேடையாகும்; நபி (ஸல்) அவர்கள் எந்த உரை நிகழ்த்தினாலும் மேடையில் ஏறித்தான் பேசுவார்கள். அப்போது சிவப்பு நிற ஆடை அணிந்திருந்த ஹஸன் (ரலி), ஹுஸைன் (ரலி) ஆகிய இருவரும் துள்ளிக்குதித்து ஓடிவந்தார்கள். நபியவர்கள் உரை நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது குழந்தைகளுக்குத் தெரியாது; தங்களின் பாட்டனாரைக் கண்டதும் அவரிடம் செல்வதற்காக அவை வந்தன.
நபி (ஸல்) அவர்கள் உரை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தபோது, அவர்களது பேரக்குழந்தைகள் தட்டுத்தடுமாறி மேடையை நோக்கி ஓடிவந்தார்கள். உடனே நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது உரையை நிறுத்திவிட்டு, மிம்பரிலிருந்து கீழே இறங்கி فَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ الْمِنْبَرِ (நபி (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரிலிருந்து கீழே இறங்கினார்கள்), அவ்விருவரையும் தூக்கிக்கொண்டு فَحَمَلَهُمَا (அவ்விருவரையும் தூக்கினார்கள்) வந்து தமக்கு முன்னால் அமர்த்திக்கொண்டார்கள். பிறகு صَدَقَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ (அல்லாஹ்வும் நபி (ஸல்) அவர்களும் உண்மையே கூறினார்கள்) என்று கூறி, செல்வங்களும் பிள்ளைகளும் சோதனை என்று குறிப்பிடும் இறைவசனத்தை ஓதிக்காட்டினார்கள். குழந்தைகளின் மீதான பாசம் உரையைக்கூட இடைநிறுத்தும் நிலையை ஏற்படுத்திவிடுகிறது என்பதால், அல்லாஹ் கூறியிருப்பது முற்றிலும் உண்மை என்பதை விளக்கினார்கள்.
إِنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ
நிச்சயமாக உங்கள் செல்வங்களும், உங்கள் பிள்ளைகளும் ஒரு சோதனையே ஆவர்.
உரை நிகழ்த்துவது என்பது பலரும் அமர்ந்து கேட்கக்கூடிய மிக முக்கியமான காரியம் என்றாலும், உரை நிகழ்த்துபவரும் ஒரு மனிதர்தான் என்பதை உணர வேண்டும். உரை கேட்கும் சபையில் இருப்பவர்களின் குழந்தையே தடுமாறி ஓடிவந்தால், யாரும் அதை விரட்டிவிட மாட்டார்கள்; பாசத்தோடு தூக்கிக் கொஞ்சி மடியில் அமர்த்துவார்கள். உரை நிகழ்த்துபவருக்கும் அந்த உணர்வும் உரிமையும் இருக்கத்தானே செய்யும்? தம்மைத் தேடி வரும் குழந்தையின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்து, பாசத்தினால் இறங்கி வந்து அரவணைத்துவிட்டுத் தொடர்ந்து உரையாற்றினார்கள். முஸ்னத் அஹ்மதில் இடம்பெற்றுள்ள இந்த ஆதாரப்பூர்வமான செய்தி, குழந்தைகளின் விஷயத்தில் நபி (ஸல்) அவர்கள் எவ்வளவு பக்குவமாக நடந்துகொண்டார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது.
மதீனாவிற்கு வந்த பிறகு பிறந்த குழந்தைகளில் பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கு நபி (ஸல்) அவர்களே பெயர் சூட்டினார்கள். அங்கு யாருக்குக் குழந்தை பிறந்தாலும், நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கொண்டு வந்து கொடுத்துப் பெயர் வைக்குமாறு கேட்பார்கள். அவர்கள் பேரீச்சம்பழத்தை மென்று குழந்தையின் வாயில் வைத்து, அழகிய பெயரையும் சூட்டுவார்கள். எந்தக் குழந்தையைக் கொண்டு வந்தாலும் நபி (ஸல்) அவர்கள் எவ்வித தயக்கமுமின்றி தங்களின் மடியில் அமர்த்திக்கொள்வார்கள்.
அக்காலத்தில் இன்றைய காலத்தைப் போன்று குழந்தைகளுக்கான நவீன ஆடைகளோ, பாதுகாப்புக் கவசங்களோ இருக்கவில்லை. பெரியவர்களுக்கே போதிய உடைகள் இல்லாத சூழல் நிலவியது. புதிய மனிதர்களைக் கண்டதும் பதற்றத்தில் குழந்தைகள் சிறுநீர் கழித்துவிடுவது இயல்பானது. அவ்வாறே குழந்தைகள் நபி (ஸல்) அவர்களின் மடியில் வைக்கப்பட்டபோது, அவர்களின் ஆடையில் சிறுநீர் கழித்த நிகழ்வுகளும் நடந்துள்ளன. தாய் பால் மட்டுமே குடிக்கும் குழந்தையாக இருந்தால், நபி (ஸல்) அவர்கள் கோபப்படாமல் அந்த இடத்தில் தண்ணீரை மட்டும் தெளித்துவிடுவார்கள்; மற்ற உணவுகளையும் உட்கொள்ளும் குழந்தையாக இருந்தால் அந்த இடத்தை நீரால் கழுவிச் சுத்தம் செய்வார்கள்.
பொதுவாக ஒரு தலைவரிடம் குழந்தையைக் கொண்டு செல்லும் சூழல் ஏற்பட்டால், அசுத்தம் செய்துவிடக் கூடாது என்று பல முன்னெச்சரிக்கைகள் எடுக்கப்படும். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ எந்தப் பாதுகாப்பும் இல்லாத நிலையிலும் குழந்தைகளைத் தங்கள் மடியில் ஏந்தினார்கள்; அவர்கள் சிறுநீர் கழித்தாலும் கடிந்துகொள்ளாமல் மிக இயல்பாகக் கையாண்டார்கள். குழந்தைகளைக் குழந்தைகளாகப் பாவித்து, அவர்களின் நிலையறிந்து பக்குவமாக வழிநடத்துவதே நபி (ஸல்) அவர்களின் அணுகுமுறையாக இருந்தது.
குழந்தைகளின் இயல்புகளையும் உணர்வுகளையும் மதித்து, அவர்களிடம் அளப்பரிய அன்போடும் பொறுமையோடும் நடந்துகொள்வதே நபி (ஸல்) அவர்கள் நமக்குக் காட்டித் தந்த சிறந்த முன்மாதிரியாகும்.