09) மென்மை காட்டிய நபிகளார்

நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களோடு பழகிய விதம், அவர்களுக்கு அளித்த மதிப்பு, அவர்களின் உரிமைகளை மீட்டுக் கொடுத்த பாங்கு ஆகியவை மிகச் சிறந்தவை. ஒருவர் தன் கண்முன்னால் ஓர் அருவருக்கத்தக்க தவறைச் செய்யும் போதுகூட, நபி (ஸல்) அவர்கள் அதனை எவ்வளவு மென்மையாகவும் சகோதர உணர்வோடும் கையாண்டார்கள் என்பதற்கு ஒரு கிராமவாசியின் நிகழ்வு சிறந்த உதாரணமாகும். ஒரு கிராமவாசி பள்ளிவாசலுக்குள் நுழைந்து அங்கேயே சிறுநீர் கழிக்கலானார். அன்றைய பள்ளிவாசல் தரைப்பகுதியாக இருந்தபோதிலும், பள்ளிக்குள்ளேயே அவர் சிறுநீர் கழித்ததைக் கண்ட மக்கள் அவரைக் கடிந்து தடுத்து நிறுத்த முற்பட்டனர். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களைத் தடுத்து நிறுத்தினார்கள்.

دَعُوهُ وَأَرِيقُوا عَلَى بَوْلِهِ سَجْلاً مِنْ مَاءٍ فَإِنَّمَا بُعِثْتُمْ مُيَسِّرِينَ وَلَمْ تُبْعَثُوا مُعَسِّرِينَ
அவரை விட்டுவிடுங்கள்; அவர் சிறுநீர் கழித்த இடத்தில் ஒரு வாளித் தண்ணீரை ஊற்றுங்கள். நீங்கள் எளிமைப்படுத்துபவர்களாகவே அனுப்பப்பட்டிருக்கிறீர்கள்; கடினமானவர்களாக அனுப்பப்படவில்லை.
(புகாரி: 220) ➚

அவர் சிறுநீர் கழித்துக் கொண்டிருக்கும்போது பாதியில் தடுத்து நிறுத்தினால் அது அவரது உடல் நலத்திற்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதைக் கவனித்து, அவர் முழுமையாகச் சிறுநீர் கழித்து முடிக்கும் வரை அவரை விட்டுவிடுமாறு நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.

சிறுநீர் கழித்த அந்த நபர் மார்க்கத்தை அப்போதுதான் கற்கத் தொடங்கிய ஒரு நபித்தோழர் ஆவார். அவர் பள்ளிவாசலுக்கு வந்து இரண்டு ரக்அத்கள் தொழுதுவிட்டு ஒரு துஆச் செய்தார்.

اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي وَمُحَمَّدًا وَلاَ تَرْحَمْ مَعَنَا أَحَدًا
யா அல்லாஹ்! எனக்கும் முஹம்மதுக்கும் அருள் புரிவாயாக! எங்களோடு வேறு எவருக்கும் அருள் புரியாதே!

அவரது துஆவைக் கேட்ட நபி (ஸல்) அவர்கள், அல்லாஹ்வின் விசாலமான அருளை ஏன் இவ்வாறு சுருக்குகிறீர்கள் என்று அவரிடம் மென்மையாக எடுத்துரைத்தார்கள். அதன் பின்னரே அவர் சென்று பள்ளிவாசலிலேயே சிறுநீர் கழித்தார். மார்க்க சட்டம் அறியாத ஒரு மனிதர் இத்தகைய செயலைச் செய்யும்போது மனிதர்கள் கடுமையான வார்த்தைகளைக் கொண்டு திட்டுவது வழக்கம். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்களோ அவர் அறியாமையினால் தான் இவ்வாறு செய்கிறார் என்பதை உணர்ந்து, அவர் சிறுநீரைக் கழித்து முடிக்கும் வரை அவகாசம் அளித்தார்கள். பின்னர் அவரை அழைத்து, பள்ளிவாசல்கள் என்பவை சிறுநீர் கழிக்கும் இடங்கள் அல்ல; அவை தொழுகைக்கும், அல்லாஹ்வை திக்ர் செய்வதற்கும், குர்ஆன் ஓதுவதற்கும் உரிய புனித இடங்கள் என்று அதன் சட்டத்தை மென்மையாகப் புரியவைத்தார்கள்.

அதேபோன்று நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒவ்வொரு மனிதரின் குடும்பப் பின்னணி, அவர்கள் ஆரம்ப காலத்தில் மார்க்கத்திற்காகச் செய்த தியாகங்கள், அவர்களின் தேவைகள் ஆகியவற்றை எப்போதும் நினைவில் வைத்திருந்தார்கள். மக்காவில் ஆரம்ப காலத்தில் ஆறாவதாக இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்ட காலித் இப்னு ஸயீத் என்ற நபித்தோழர், எதிரிகளின் கொடுமைகள் தாளாமல் தம் மனைவியுடன் அபீசீனியாவிற்கு ஹிஜ்ரத் செய்தார். அங்கே அவர்களுக்குக் குழந்தைகளும் பிறந்தன. பின்னர் மதீனாவில் சூழல் சீரடைந்த பிறகு அவர்கள் மதீனாவிற்குத் திரும்பினர்.

ஒருமுறை நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த ஓர் அழகான ஆடை அன்பளிப்பாக வந்தது. நபி (ஸல்) அவர்கள் அந்த ஆடையை மக்களிடம் காட்டி, இதனை நான் யாருக்குக் கொடுக்கப்போகிறேன் என்று தெரியுமா என்று கேட்டார்கள். மக்கள் அமைதியாக இருந்தபோது, உம்மு காலிதை அழைத்து வாருங்கள் என்று கூறினார்கள். உம்மு காலித் என்பவர் அபீசீனியாவிற்கு ஹிஜ்ரத் செய்து பெரும் தியாகம் புரிந்த காலித் என்பவரின் கைக்குழந்தை ஆவார்.

அக்குழந்தையைத் தூக்கி வந்ததும் நபி (ஸல்) அவர்கள் அந்த ஆடையை அக்குழந்தைக்கு அணிவித்தார்கள். அபீசீனியாவிலேயே பிறந்து வளர்ந்த சிறு குழந்தையென்பதால் அக்குழந்தைக்கு அரபு மொழி தெரியாது என்பதை உணர்ந்து, அபீசீனிய மொழியிலேயே سَنَهْ سَنَهْ (அழகு, அழகு) என்று கூறி மகிழ்வித்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் நினைத்திருந்தால் அந்த ஆடையைத் தம்முடைய சொந்தப் பேரன், பேத்திகளுக்கோ அல்லது நெருங்கிய தோழர்களின் பிள்ளைகளுக்கோ கொடுத்திருக்க முடியும். ஆனால் ஆரம்ப காலத்தில் பெரும் தியாகம் செய்து திரும்பி வந்த ஒரு குடும்பத்தின் தேவையை நபி (ஸல்) அவர்கள் மறக்காமல் நினைவில் வைத்திருந்தார்கள். பொதுவாக மக்கள் தமக்கு ஆதாயம் தருபவர்களை மட்டுமே நினைவில் வைத்திருப்பார்கள்; உதவி தேவைப்படுபவர்களை மறந்துவிடுவார்கள். ஆனால் ஓர் ஒப்பற்ற தலைவராக இருந்தபோதிலும் நபி (ஸல்) அவர்கள் எளிய மக்களின் தியாகங்களையும் தேவைகளையும் மதித்துப் போற்றினார்கள். இத்தகைய உயரிய பண்புகளே மக்களை நபி (ஸல்) அவர்களை அளவுகடந்து நேசிக்கவும், கூட்டங் கூட்டமாக இஸ்லாத்தை ஏற்கவும் வைத்தன.

அக்காலத்தில் நபி (ஸல்) அவர்களை அடிக்க வேண்டும், கொல்ல வேண்டும் என்று எதிர்த்தவர்கள் கூட மனம் மாறியதற்கு முக்கிய காரணம் அவர்களின் நற்குணங்கள்தான். நபி (ஸல்) அவர்கள் அனைத்துக் காரியங்களிலும் மிகுந்த கவனம் செலுத்தி, மிக நேர்த்தியாகவும் சரியாகவும் நடந்துகொண்டார்கள்; அவர்களிடம் ஆணவமோ, திமிரோ, பெருமையோ சிறிதும் இருந்ததில்லை.

மிக்தாத் என்னும் நபித்தோழரின் வாழ்வில் நடந்த ஒரு சம்பவம் இதற்குச் சிறந்த சான்றாகும். மிக்தாத் அவர்களும் அவர்களின் இரு தோழர்களும் பசியால் காதுகள் அடைபட்டுப் போகும் அளவிற்கு மிகுந்த சிரமத்துடன் வெளியூரிலிருந்து மதீனாவிற்கு வந்தார்கள். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்ட தங்களைக் கவனிப்பார் எவருமில்லை என்று அவர்கள் கூறியபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் அந்த மூவரையும் தம் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். தம் வீட்டில் இருந்த மூன்று கறவை ஆடுகளையும் அவர்களிடம் ஒப்படைத்து, “நீங்கள் இவற்றில் பால் கறந்து அருந்திவிட்டு, எனக்கும் ஒரு பங்கை எடுத்து வையுங்கள்” என்று கூறினார்கள்.

அக்காலத்தில் பேரீச்சம்பழமும் பாலுமே மக்களின் உணவாக இருந்தன. ஒரு ஆட்டின் பாலே ஒரு நாளின் உணவுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது; அதைக் கொண்டே அவர்கள் திருப்தியடைந்தார்கள். அவர்கள் மூவரும் பல நாட்கள் அங்கேயே தங்கி அப்பாலையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்து வந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் இரவில் வீடு திரும்பும்போது, தூங்குபவர்களை எழுப்பாமல் விழித்திருப்பவர்களுக்கு மட்டும் கேட்கும் வண்ணம் மெல்லிய குரலில் ஸலாம் கூறுவார்கள். பின்னர் பள்ளிவாசலில் தொழுதுவிட்டு, தமக்காக வைக்கப்பட்டிருக்கும் பாலை எடுத்து அருந்துவார்கள்.

ஒரு நாள், நபி (ஸல்) அவர்கள் வெளியே பல இடங்களுக்கும் நண்பர்களிடமும் செல்வதால் அவர்களுக்கு அங்கே உணவு கிடைத்திருக்கும், எனவே அவர்களின் பங்கையும் நாமே குடித்துவிடலாம் என்று மிக்தாத் அவர்களிடம் ஷைத்தான் தவறான எண்ணத்தை ஏற்படுத்தினான். அதனால் நபி (ஸல்) அவர்களுக்காக வைக்கப்பட்டிருந்த பாலையும் அவரே குடித்துவிட்டார். வழக்கம்போல் பள்ளிவாசலில் தொழுதுவிட்டு வீட்டிற்கு வந்த நபி (ஸல்) அவர்கள், பாத்திரத்தில் பால் இல்லாததைக் கண்டார்கள். தமக்காக ஒதுக்கப்பட்ட பாலைக் குடித்துவிட்டதால், நபி (ஸல்) அவர்கள் தமக்கு எதிராகப் பிரார்த்தித்து விடுவார்களோ, அதனால் இம்மை மற்றும் மறுமை வாழ்வு பாழாகிவிடுமோ என்று மிக்தாத் அவர்கள் அஞ்சி நடுங்கினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் கையேந்தியதும் தனக்கு எதிராகத்தான் பிரார்த்திக்கப் போகிறார்கள் என்று பயந்தார். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ தமக்கு உணவளித்தவருக்கே நன்மை வேண்டிப் பிரார்த்தித்தார்கள்:

اللَّهُمَّ أَطْعِمْ مَنْ أَطْعَمَنِي وَاسْقِ مَنْ سَقَانِي
இறைவா! எனக்கு உணவளித்தவருக்கு நீ உணவளிப்பாயாக; எனக்குப் புகட்டியவருக்கு நீ புகட்டுவாயாக!
(முஸ்லிம்)

மறுநாள் மிக்தாத் அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று, ஷைத்தானின் தூண்டுதலால் தாமே அந்தப் பாலைக் குடித்துவிட்டதாகக் கூறி நடந்ததை விளக்கினார். நபி (ஸல்) அவர்களிடம் எவ்விதக் கோபமும் இல்லை என்பதைக் கண்டதும், அவருக்குச் சிரிப்பு தாங்க முடியாமல் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார். அவரது ஆடை விலகித் தொடை தெரியும் அளவிற்குச் சிரித்தபோது, தொடையை மறைக்குமாறு நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம் கூறினார்கள்.

இச்சம்பவத்தில் நபி (ஸல்) அவர்களின் சிறந்த மனிதநேயத்தை நாம் காண்கிறோம். தம்மிடம் பெரிய வசதி வாய்ப்புகள் இல்லாத நிலையிலும், பசியோடு வந்தவர்களை அடுத்தவர் தலையில் கட்டாமல் தம் இல்லத்திலேயே பல நாட்கள் தங்கவைத்து உணவளித்தார்கள். மேலும், தமக்கென எதிர்பார்த்து வந்த உணவு கிடைக்காதபோதும், ‘யார் குடித்தது?’ என்று கோபத்துடன் விசாரிக்காமல், தமக்கு உணவளித்தவருக்காகப் பிரார்த்தனை மட்டுமே செய்தார்கள். அதேபோல், ஒரு தவறைச் செய்துவிட்ட பிறகும் கூட ஒரு தலைவரிடம் வந்து தயக்கமின்றி அதை ஒப்புக்கொண்டு சிரிக்கும் அளவிற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் தோழர்களிடம் பாசத்துடனும் எளிமையாகவும் பழகினார்கள்; மக்களை அச்சுறுத்தும் தலைவராக அவர்கள் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.

மற்றொரு முறை நபி (ஸல்) அவர்கள் வெளியே சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெண் அடக்கஸ்தலத்தின் அருகில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருப்பதைக் கண்டார்கள். அப்பெண் தம் உறவினர் ஒருவரின் மரணத்திற்காகவே அழுகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட நபி (ஸல்) அவர்கள், اِتَّقِ اللهَ وَاصْبِرِي (அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்; பொறுமையாக இரு) என்று அவரிடம் கூறினார்கள்.

அப்பெண் இதற்கு முன் நபி (ஸல்) அவர்களை நேரில் பார்த்திராத காரணத்தினால், إِلَيْكَ عَنِّي (என்னைவிட்டு விலகிப் போங்கள்; எனக்கு நேர்ந்த துன்பம் உங்களுக்கு நேரவில்லை) என்று கூறி, அறிவுரை கூறியவரை அலட்சியப்படுத்திவிட்டாள். நபி (ஸல்) அவர்களை அப்பெண் அறிந்திருக்கவில்லை என்பதாலேயே அவ்வாறு கூறிவிட்டாள் (புகாரி: 1283) ➚. நபி (ஸல்) அவர்கள் அங்கிருந்து சென்றுவிட்ட பிறகு, தோழர்கள் அப்பெண்ணிடம் சென்று, “உனக்கு அறிவுரை கூறியது யார் என்று உனக்குத் தெரிகிறதா?” என்று கேட்டார்கள்.

அறிவுரை கூறிவிட்டுச் சென்றவர் நபி (ஸல்) அவர்கள் என்பதை அருகில் இருந்தவர்கள் தெரிவித்ததும், அந்தப் பெண்மணி பதற்றமடைந்து உடனே நபி (ஸல்) அவர்களின் வீட்டை நோக்கி ஓடி வந்தார். பொதுவாக ஒரு தலைவர் என்றால் அவரை எளிதில் அணுக முடியாது, வாயிற்காவலர்கள் இருப்பார்கள், அவர்களின் அனுமதி பெற்றே சந்திக்க முடியும் என்ற எண்ணமே மக்களிடம் இருக்கும். ஆனால் அந்தப் பெண்மணி அங்கு வந்தபோது وَلَمْ تَجِدْ عِنْدَهُ بَوَّابِينَ (அங்கு வாயிற்காவலர்கள் எவரையும் அவர் காணவில்லை) என்ற நிலையில் வாசலில் காவலர்கள் எவருமே இருக்கவில்லை.

அவர் நேராக நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, لَمْ أَعْرِفْكَ (நான் தங்களை யார் என்று அறிந்து கொள்ளவில்லை) எனக் கூறி, தான் அவ்வாறு பேசியதற்கு வருத்தம் தெரிவித்தார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், ஒருவர் யார் என்று தெரிந்து கொண்டு தாமதமாக வந்து சகித்துக் கொள்வது உண்மையான பொறுமையாகாது; மாறாகத் துன்பம் ஏற்படும் ஆரம்பக் கணத்திலேயே அதைச் சகித்துக் கொள்வதே உண்மையான பொறுமை என்று அவருக்கு மார்க்க அறிவுரை கூறினார்கள்.

إِنَّمَا الصَّبْرُ عِنْدَ الصَّدْمَةِ الأُولَى
பொறுமை என்பது துன்பம் நிகழ்ந்த ஆரம்பக் கட்டத்தில் கடைப்பிடிக்க வேண்டியதேயாகும்.
(புகாரி: 1283) ➚

தங்களை ஒருவர் அலட்சியப்படுத்திப் பேசியபோதும் நபி (ஸல்) அவர்கள் கோபப்படவோ, அதைத் தங்கள் முகத்தில் காட்டவோ இல்லை. “நான் யார் என்று தெரியுமா?” எனத் தாமோ, அல்லது தம்முடன் நின்ற தோழர்கள் மூலமாகவோ தங்கள் அந்தஸ்தை வெளிப்படுத்த அவர்கள் விரும்பவில்லை. அந்தப் பெண்மணி மீண்டும் வந்து மன்னிப்புக் கேட்டபோதும் அவரைக் கடிந்து கொள்ளாமல், மிக மென்மையாகப் பொறுமையின் உண்மையான இலக்கணத்தைக் கற்றுக் கொடுத்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்களுடன் வாழ்ந்த ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர்கள், பணியாளர்கள், விருந்தினர்கள், வசதி படைத்தவர்கள் என எந்த மனிதரிடமும் தங்களை மற்றவர்களை விட உயர்ந்தவராகவோ வேறுபட்டவராகவோ காட்டிக் கொள்ளவே இல்லை. மாறாக, அவர்களில் ஒருவராக, குடும்பத்தில் ஒருவரைப் போலவே அனைவரிடமும் எளிமையோடு பழகினார்கள்.

மக்களிடம் எவ்விதத் தலைக்கனமும் இன்றி ஓர் எளிய மனிதராகப் பழகுவதும், சோதனைகள் ஏற்படும் ஆரம்பக் கணத்திலேயே சகிப்புத்தன்மையைக் கடைப்பிடிப்பதுமே நாம் நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்விலிருந்து பெற வேண்டிய முக்கியப் பாடமாகும்.

பி (ஸல்) அவர்கள் மாபெரும் ஆட்சியாளராகவும், இறைத்தூதராகவும் இருந்தபோதிலும் மக்களுடன் எவ்வாறு இயல்பாகப் பழகினார்கள், அவர்களை எவ்வாறு மதித்தார்கள், மக்களின் உரிமைகளை எவ்வாறு பெற்றுக்கொடுத்தார்கள் என்பதை நாம் தொடர்ச்சியாக அறிந்து வருகிறோம். அந்த வரிசையில், நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஸஅத் இப்னு அபீ வக்காஸ் (ரலி) அவர்கள் தொடர்பாக நடந்த ஒரு நிகழ்வு மிக முக்கியமானதாகும்.

ஸஅத் இப்னு அபீ வக்காஸ் (ரலி) அவர்கள் குறைஷி குலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்; நபி (ஸல்) அவர்களால் சொர்க்கவாசிகள் என்று நற்செய்தி கூறப்பட்ட பத்து நபித்தோழர்களில் ஒருவர். தொடக்கக் காலத்தில் இஸ்லாத்தை ஏற்றவர்களில் பெரும்பாலானோர் ஏழைகளாக இருந்த நிலையில், வசதி வாய்ப்புகளோடு இஸ்லாத்தை ஏற்ற ஒரு சிலரில் இவரும் ஒருவர். இவர் மதீனாவுக்கு ஹிஜ்ரத் செய்து வாழ்ந்துவந்த நிலையில், நபி (ஸல்) அவர்களுடன் தமது இறுதி ஹஜ்ஜான ஹஜ்ஜத்துல் விதாவிற்காக மக்காவிற்கு வந்தபோது கடுமையான நோயால் பாதிக்கப்பட்டார். இனி மரணித்துவிடுவோம் என்று அஞ்சும் அளவிற்கு அவரது உடல்நிலை மோசமடைந்தது.

நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த ஸஅத் (ரலி) அவர்களை நலம் விசாரிக்க நபி (ஸல்) அவர்கள் சென்றார்கள். அப்போது ஸஅத் (ரலி) அவர்கள், தமக்கு ஏராளமான செல்வங்கள் இருப்பதாகவும், வாரிசாக ஒரேயொரு மகள் மட்டுமே இருப்பதால் அவ்வளவு செல்வமும் அவளுக்குத் தேவையில்லை என்றும் கூறி, أَفَأَتَصَدَّقُ بِثُلُثَيْ مَالِي (என் செல்வத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்கை நான் தர்மம் செய்துவிடட்டுமா?) என்று நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கேட்டார். அதாவது மூன்றில் ஒரு பங்கை மட்டும் மகளுக்கு வைத்துவிட்டு, மீதி அறுபத்தாறு சதவீதத்தைத் தர்மம் செய்ய அனுமதி கேட்டார். நபி (ஸல்) அவர்கள் கூடாது என்று தடுத்தார்கள். உடனே அவர், فَالشَّطْرُ (அப்படியானால் பாதியைத் தர்மம் செய்யட்டுமா?) எனக் கேட்டார். அதற்கும் நபி (ஸல்) அவர்கள் கூடாது என்றார்கள். தொடர்ந்து அவர், أَلثُّلُثُ (அப்படியானால் மூன்றில் ஒரு பங்கைத் தர்மம் செய்யட்டுமா?) எனக் கேட்டபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள், “أَلثُّلُثُ كَبِيرٌ (மூன்றில் ஒரு பங்கு செய்யலாம்; ஆனால் அதுவே அதிகம்). உமது செல்வத்தைச் சொந்த பந்தங்களுக்கே கொடுத்துவிட்டுச் செல்ல வேண்டுமே தவிர, அனைத்தையும் பொதுக்காரியங்களுக்கு வாரி வழங்கிவிடக் கூடாது; மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கு மேல் சென்றுவிடக் கூடாது” என்று வழிகாட்டினார்கள். மேலும், “உம்முடைய பிள்ளைகளைப் பிறரிடம் கையேந்தும் நிலையில் விட்டுச் செல்வதை விட, அவர்களைத் தன்னிறைவு பெற்ற செல்வந்தர்களாக விட்டுச் செல்வதே மேலானது” என்றும் அறிவுறுத்தினார்கள்.

அத்தோடு ஸஅத் (ரலி) அவர்கள், “நபி (ஸல்) அவர்களே, நான் இங்கேயே மரணித்துவிட்டால், நான் செய்த ஹிஜ்ரத்தின் நன்மை எனக்குக் கிடைக்காமல் போய்விடுமோ?” என்ற கவலையையும் வெளியிட்டார்கள். ஏனெனில் மக்கா அவர்களின் சொந்த ஊர். சொந்த ஊரைத் துறந்து மதீனாவுக்கு ஹிஜ்ரத் செய்துவிட்டு, மீண்டும் சொந்த ஊரிலேயே மரணித்துவிட்டால் ஹிஜ்ரத்தின் பாக்கியம் பாழாகிவிடுமோ என்று அவர் அஞ்சினார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “நீர் இப்போது மரணிக்க மாட்டீர்; உம்மைக் கொண்டு பல மக்கள் பயனடைவார்கள்” என்று கூறினார்கள்.

பொதுவாக ஒருவர் தனது செல்வத்தை நல்ல காரியங்களுக்கு அள்ளித் தருவதாகக் கூறினால், அமைப்புகளும் இயக்கங்களும் எங்களிடமே கொடுத்துவிடுங்கள் என்று பெற்றுக்கொள்ளவே விரும்புவார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களும் அந்தப் பெரும் செல்வத்தை மார்க்கப் பணிகளுக்காகக் கேட்டுப் பெற்றிருக்க முடியும். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு செய்யவில்லை. மாறாக, ஸஅத் (ரலி) அவர்கள் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த நிலையிலும், அவரது உலகியல் நலனிலும் குடும்ப நலனிலும் ஆழ்ந்த அக்கறை கொண்டு சரியான ஆலோசனையை வழங்கினார்கள். மார்க்கத்தின் பெயரால் தவறான முடிவை எடுத்துத் தங்கள் சந்ததிகளைத் தெருவில் விட்டுவிடக் கூடாது என்பதில் நபி (ஸல்) அவர்கள் காட்டிய அக்கறை இதில் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

ஸஅத் இப்னு அபீ வக்காஸ் (ரலி) அவர்கள் எந்த உலக ஆதாயத்தையும் எதிர்பார்க்காமல் வாழ்ந்த தனித்துவமிக்க ஒரு நபித்தோழர் ஆவார். உமர் (ரலி) அவர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் இவர் கூஃபாவின் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டார். பின்னர் அவர் மீது சுமத்தப்பட்ட ஒரு பொய்யான புகாரின் அடிப்படையில் உமர் (ரலி) அவரைப் பதவியிலிருந்து நீக்கிவிட்டு, அம்மார் இப்னு யாசிர் (ரலி) அவர்களை நியமித்தார்கள். தொடர்ந்து கூஃபாவுக்கு ஆட்களை அனுப்பி விசாரணை நடத்தியபோது, ஸஅத் (ரலி) மீதான குற்றச்சாட்டுகள் அனைத்தும் பொய் என்று உறுதியானது. எனினும் உமர் (ரலி) அவரை மீண்டும் அப்பதவியில் நியமிக்கவில்லை. அதனைக்கூட ஸஅத் (ரலி) அவர்கள் ஒரு பொருட்டாகக் கருதாமல், மதீனாவுக்கு வந்து மக்களோடு மக்களாக வாழ்ந்தார்கள்.

தம்மீது அபாண்டமாகப் பழிசுமத்திய அந்த ஒரு நபருக்கு எதிராக மட்டும் ஸஅத் (ரலி) அவர்கள், “இறைவா, இவன் என் மீது கூறியது பொய்யாக இருந்தால், இவனுக்கு நீண்ட வாழ்நாளைக் கொடுத்து, இவனைக் குருடனாக்கி, இவனுக்கு உலகத்தில் சோதனையைத் தருவாயாக” என்று பிரார்த்தனை செய்தார்கள். அந்தப் பிரார்த்தனையின்படியே அந்த மனிதன் பார்வையை இழந்து, நீண்ட காலம் வாழ்ந்து, பெண்கள் செல்லும் வழியில் அவர்கள் மீது தடுமாறி விழும் அளவிற்குப் பெரும் இழிவை அடைந்தான். பின்னர் உமர் (ரலி) அவர்கள் மரணப்படுக்கையில் இருந்தபோது அடுத்த தலைவரைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக ஆறு நபர்களைக் கொண்ட குழுவை நியமித்தார்கள். அப்போது, “நீங்கள் தேர்ந்தெடுப்பதாக இருந்தால் ஸஅத் அவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது மிகச் சிறந்தது; அவரைத் தேர்ந்தெடுக்காவிட்டாலும், தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அதிகாரி அவருடைய தகுதியைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளட்டும்” என்று கூறினார்கள். ஸஅத் (ரலி) அவர்களைப் பதவியிலிருந்து நீக்கிய செயல் உமர் (ரலி) அவர்களை அந்த அளவிற்கு உறுத்தியது. பின்னர் சஹாபாக்களிடையே ஒட்டகப் போர், ஸிஃப்பீன் போர் போன்ற உள்நாட்டுக் குழப்பங்கள் ஏற்பட்டபோது, ஸஅத் (ரலி) அவர்கள் அவற்றில் ஈடுபட விரும்பாமல் வெறுத்து ஒதுங்கி, ஊருக்கு வெளியே தரிசு நிலத்தை வாங்கி விவசாயம் செய்து வாழ்ந்தார்கள். ஸஅத் (ரலி) அவர்கள் தொடர்பான இந்த வரலாற்றுச் செய்தி ஸஹீஹுல் புகாரியில் (6733) பதிவாகியுள்ளது.

இதேபோன்று அபூ தல்ஹா (ரலி) அவர்களது வாழ்க்கையிலும் ஒரு நிகழ்வு நடைபெற்றது. அவர்களுக்கு மஸ்ஜிது நபவிக்கு மிக அருகில் ‘பைரஹா’ என்றொரு தோட்டம் இருந்தது. அந்தத் தோட்டம் كَانَتْ مُسْتَقْبِلَةَ الْمَسْجِدِ (மஸ்ஜிது நபவிக்கு நேர் எதிரே அமைந்திருந்தது). பள்ளிவாசலுக்கு மிக அருகில் அமைந்திருந்ததால் அது மிகுந்த மதிப்புமிக்க இடமாக இருந்தது. அங்கே இருந்தால் நபி (ஸல்) அவர்களை அடிக்கடி பார்க்கலாம், விரைவாகத் தொழுகைக்குச் சென்றுவிடலாம் என்பதால் எத்தகைய விலை கொடுத்தும் வாங்கத் துடிக்கும் இடமாக அது விளங்கியது. மேலும் அந்தத் தோட்டத்தில் சுவையான நீர் ஊற்று ஒன்றும் இருந்தது; நபி (ஸல்) அவர்கள் அங்கு சென்று அந்த இனிய நீரைக் குடிப்பது வழக்கம்.

பொதுவாக மக்கள் தங்களுக்குத் தேவையற்ற, வீணான, உபரியான பொருள்களையே தர்மம் செய்ய முற்படுவார்கள்; தாங்கள் பெரிதும் விரும்பி வைத்திருக்கக்கூடிய ஒன்றை எளிதில் தர்மம் செய்ய மாட்டார்கள். ஆனால், மனிதர்கள் தாங்கள் அதிகம் விரும்பக்கூடியவற்றிலிருந்தும் தர்மம் செய்ய வேண்டும் என்பதை அல்லாஹ் ஒரு மார்க்க ஒழுங்காகக் கற்றுக்கொடுக்கிறான்.

لَن تَنَالُوا۟ ٱلْبِرَّ حَتَّىٰ تُنفِقُوا۟ مِمَّا تُحِبُّونَ
நீங்கள் நேசிக்கக்கூடியவற்றிலிருந்து செலவு செய்யாதவரை நீங்கள் ஒருபோதும் நன்மையை அடைய மாட்டீர்கள்.
(அல்குர்ஆன்: 3:92)➚

இந்த வசனம் அருளப்பட்டதைக் கேட்ட அபூ தல்ஹா (ரலி) அவர்கள், வசனங்களை வெறும் செவிகளால் கேட்டுவிட்டு ஒதுங்கிவிடாமல், உடனே செயல்படுத்த முனைந்தார்கள். அல்லாஹ் விரும்பக்கூடிய நன்மையை அடைய வேண்டும் என்பதற்காக, தமக்கு மிகவும் விருப்பமான அந்தத் தோட்டத்தையே தர்மம் செய்யத் தீர்மானித்தார்கள். உடனே அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, “நபி (ஸல்) அவர்களே, நீங்கள் நேசிப்பவற்றிலிருந்து செலவு செய்யாதவரை நன்மையை அடைய மாட்டீர்கள் என்று அல்லாஹ் கூறுகிறான்…” எனக் கூறினார்கள்.

அபூதல்ஹா (ரலி) அவர்கள், தம்மிடமுள்ள சொத்துகளிலேயே தமக்கு மிகவும் விருப்பமானது இந்த பைருஹா தோட்டம் தான் என்று கூறி, وَإِنَّهَا صَدَقَةٌ لِلَّهِ (நிச்சயமாக அது அல்லாஹ்வுக்காக நான் செய்யும் தர்மமாகும்), أَرْجُو بِرَّهَا، وَذُخْرَهَا عِنْدَ اللَّهِ (அதன் நன்மையையும் அதற்கான கூலியையும் அல்லாஹ்விடத்தில் நான் எதிர்பார்க்கிறேன்) என்று கூறிவிட்டு, فَضَعْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ حَيْثُ شِئْتَ (நபி (ஸல்) அவர்களே, நீங்கள் விரும்பியவாறு அதனைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்) என்று கூறி நபி (ஸல்) அவர்களிடம் முழுமையாக ஒப்படைத்தார். தான் தர்மம் செய்துவிட்டதாகவும், நபி (ஸல்) அவர்கள் எதனை நல்ல காரியம் என்று கருதுகிறார்களோ அதற்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ளுமாறும் தெரிவித்தார்.

இன்றைய உலகில் எந்தவொரு இயக்கத்திலோ, கட்சியிலோ அல்லது ஜமாஅத்திலோ ஒருவர் வந்து இவ்வளவு பெரிய சொத்தை ஒப்படைத்தால், அவர்கள் உடனே அதனைப் பெற்றுக்கொள்வார்கள். அந்தச் சொத்தின் மதிப்பை மட்டுமே பார்ப்பார்களே தவிர, அதை வழங்குபவரின் நிலையைப் பார்க்க மாட்டார்கள். அவருக்குக் குடும்பம், மனைவி, பிள்ளைகள் இருப்பார்களே, அவர்கள் இதனால் பாதிக்கப்படுவார்களே என்றெல்லாம் யோசிக்க மாட்டார்கள். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்கள் கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடியிலும் சிரமமான நிலையிலும் இருந்தபோதும் அவ்வாறு செய்யவில்லை. இது பொதுக்காரியத்திற்கு வந்த சொத்து என்று பெற்றுக்கொண்டு, ஏழைகளுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுக்கலாமே என்றுகூட அவர்கள் நினைக்கவில்லை.

மாறாக நபி (ஸல்) அவர்கள், بَخٍ، ذَاكَ مَالٌ رَابِحٌ (ஆஹா! அது நல்ல லாபம் தரக்கூடிய சொத்தாயிற்றே!) என்று இருமுறை கூறினார்கள். பின்னர், அவர் தர்மம் செய்ய எடுத்த முடிவையும், அல்லாஹ்வின் வசனத்தைச் செயல்படுத்த விரும்பிய நல்லெண்ணத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு, وَأَرَى أَنْ تَجْعَلَهَا فِي الأَقْرَبِينَ (நீ அதனை உனது நெருங்கிய உறவினர்களுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுப்பதையே நான் பொருத்தமாகக் காண்கிறேன்) என்று ஆலோசனை கூறினார்கள்.

பொதுக்காரியம் என்று கண்டவர்களுக்கும் கொடுத்துவிடாமல், பெரியப்பா, சித்தப்பா, மாமன் போன்ற நெருங்கிய சொந்தங்களுக்குக் கொடுக்குமாறு பணித்தார்கள். அவ்வாறு உறவினர்களுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுக்கும்போது தர்மம் செய்த நன்மையும் கிடைக்கும், உறவினர்களைக் கவனித்த நன்மையும் கிடைக்கும்; குடும்பத்தினரும் வேதனைப்பட மாட்டார்கள், உறவுகளும் முறியாமல் இருக்கும் என்பதை நபி (ஸல்) அவர்கள் தெளிவுபடுத்தினார்கள். அவர் விரும்பிய நற்காரியத்தை அவருடைய குடும்பமும் சொந்த பந்தங்களும் பாதிக்கப்படாத வகையில் நிறைவேற்ற ஓர் அழகான வழியைக் காட்டினார்கள். அதைக்கேட்ட அபூதல்ஹா (ரலி) அவர்கள், أَفْعَلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ (நபி (ஸல்) அவர்களே, அவ்வாறே செய்கிறேன்) என்று கூறி, தம் உறவினர்களுக்கும் தந்தையின் சகோதரர் மக்களுக்கும் அதைப் பங்கிட்டுக் கொடுத்தார்கள் (புகாரி: 2318) ➚.

எவ்வளவு பெரிய சொத்தாக இருந்தாலும், ஆர்வத்தில் ஒருவர் அதைக் கொடுக்கும்போது, அவருடைய குடும்பச் சூழலையும் அதனால் ஏற்படும் பாதிப்புகளையும் கருத்தில் கொண்டு, பிறர் நலனை முன்னிறுத்தி ஆலோசனை வழங்குவது நபி (ஸல்) அவர்களின் சிறந்த பண்பாகும். நபி (ஸல்) அவர்கள் தம்மை ஒரு மன்னராகவோ அதிகாரியாகவோ கருதியிருந்தால், அந்தச் சொத்தை அரண்மனை கட்டுவதற்கோ கருவூலத்தை நிரப்புவதற்கோ பயன்படுத்தியிருக்க முடியும். ஆனால் அவ்வளவு மதிப்புமிக்க சொத்தையும் தமக்கெனப் பெற்றுக்கொள்ளாமல், அவருடைய உறவினர்களுக்கே கொடுக்குமாறு வழிகாட்டினார்கள்.

இதேபோன்று முஸ்லிமில் இடம்பெற்றுள்ள மற்றொரு செய்தியில், ஜாபிர் (ரலி) அவர்கள் தம் இளமைப் பருவத்தில் நடந்த ஒரு நிகழ்வைக் குறிப்பிடுகிறார்கள். ஆரம்பகால தியாகியான அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்களின் மகனான ஜாபிர் (ரலி) அவர்கள் ஒருமுறை தம் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்திருந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் அவ்வழியே கடந்து சென்றார்கள். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் فَأَشَارَ إِلَيَّ (எனக்குச் சைகை செய்து அழைத்தார்கள்). فَقُمْتُ إِلَيْهِ (நான் அவர்களை நோக்கிச் சென்றேன்). நபி (ஸல்) அவர்கள் فَأَخَذَ بِيَدِي (எனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டார்கள்).

நபி (ஸல்) அவர்கள் ஜாபிர் (ரலி) அவர்களின் கையைப் பிடித்தபடி நேராகத் தம் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். ஆரம்பகால தியாகியின் மகன் என்ற பாசத்தினாலும், இளைஞரான அவருக்கு உணவு கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தினாலும் அவ்வாறு அழைத்துச் சென்றார்கள். வீட்டில் உணவு இருக்கிறதா இல்லையா என்று உறுதிசெய்து கொண்டு அவர்கள் அழைக்கவில்லை; என்ன இருக்கிறதோ அதைக் கொடுக்கலாம் என்றே கூட்டிச் சென்றார்கள். வீட்டிற்குச் சென்று هَلْ مِنْ غَدَاءٍ (உணவு ஏதும் இருக்கிறதா?) என்று கேட்டார்கள். வீட்டில் இருந்தவர்கள் மூன்று ரொட்டிகளைக் கொண்டுவந்து வைத்தனர். நபி (ஸல்) அவர்கள் தமக்கு ஒரு ரொட்டியையும், ஜாபிர் (ரலி) அவர்களுக்கு ஒரு ரொட்டியையும் வைத்துவிட்டு, மூன்றாவது ரொட்டியைப் பாதியாகப் பிய்த்து ஆளுக்கு ஒன்றரையாகப் பங்கிட்டுக் கொண்டார்கள்.

பின்னர், ரொட்டியோடு தொட்டுக்கொள்வதற்கு ஏதேனும் குழம்பு இருக்கிறதா என்று கேட்டார்கள். அதற்கு வீட்டில் உள்ளவர்கள் لَا شَيْءَ إِلَّا شَيْءٌ مِنْ خَلٍّ (வினிகரைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை) என்று கூறினர். அதைவிடச் சிறந்த குழம்பு வேறு என்ன இருக்கிறது என்று கூறி, அதனை வரவழைத்து அதில் தொட்டு உண்டார்கள். எதையும் குறையாகக் கருதாமல், கிடைத்ததை மனமுவந்து ஏற்கும் குணம் இருந்ததால் தான் நபி (ஸல்) அவர்களால் அவ்வாறு கூற முடிந்தது. தியாகிகளின் குடும்பங்களை மறக்காமல் உபசரிக்க வேண்டும் என்ற அவர்களின் சமத்துவமும் சகோதரத்துவமும் இதில் வெளிப்படுகிறது.

அஹ்மதில் பதிவாகியுள்ள மற்றொரு சம்பவத்தில், ஓர் இளைஞர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, ائْذَنْ لِي بِالزِّنَا (விபச்சாரம் செய்வதற்கு எனக்கு அனுமதி கொடுங்கள்) என்று துணிச்சலாகக் கேட்டார். எந்தச் சமுதாயத்திலும் கேட்கத் துணியாத அத்தகைய கேள்வியைக் கேட்டதும், அங்கிருந்த மக்கள் கோபமடைந்து அவரைக் கண்டிக்க முற்பட்டனர். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களைத் தடுத்துவிட்டு, அந்த இளைஞரை அருகில் அழைத்தார்கள்.

அவரைத் தம் முன்னே அமரவைத்து, எவ்விதக் கோபமும் காட்டாமல் நிதானமாக அவரிடம் பேசினார்கள். أَتُحِبُّهُ لِأُمِّكَ؟ (உன் தாய்க்கு இதனை நீ விரும்புவாயா?) என்று கேட்டார்கள். அவர், “இல்லை நபி (ஸல்) அவர்களே, மக்கள் எவரும் தம் தாய்க்கு அதனை விரும்ப மாட்டார்கள்” என்றார். தொடர்ந்து நபி (ஸல்) அவர்கள், أَفَتُحِبُّهُ لِابْنَتِكَ؟ (உன் மகளுக்கு இதனை விரும்புவாயா?), أَفَتُحِبُّهُ لِأُخْتِكَ؟ (உன் சகோதரிக்கு இதனை விரும்புவாயா?), أفتحبه لعمتك (உன் தந்தையின் சகோதரிக்கு இதனை விரும்புவாயா?), أفتحبه لخالتك (உன் தாயின் சகோதரிக்கு இதனை விரும்புவாயா?) என்று ஒவ்வொன்றாகக் கேட்டார்கள். அவை அனைத்திற்கும் அவர், “இல்லை, ஒருபோதும் விரும்ப மாட்டேன்” என்றே பதிலளித்தார்.

அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள், உன் குடும்பத்துப் பெண்களுக்கு அது நடப்பதை நீ விரும்பாதது போலவே, மற்ற மனிதர்களும் தம் குடும்பத்துப் பெண்களுக்கு அதனை விரும்ப மாட்டார்கள் என்பதைத் தர்க்கரீதியாக அவருக்குப் புரியவைத்தார்கள். ஒரு பெண் விபச்சாரம் செய்யும்போது அவளுடைய குடும்பமும் சொந்த பந்தங்களும் வேதனைப்படுவார்கள் என்பதை உணர்த்தியபோதுதான், தாம் கேட்ட கேள்வி எவ்வளவு கொடியது என்பதை அந்த இளைஞர் உணர்ந்தார். சர்ச்சையே இல்லாத அளவுக்குப் பெரும் தவறான ஒரு காரியத்திற்கு அனுமதி கேட்டபோதும், நபி (ஸல்) அவர்கள் கோபப்படாமல், அடிக்கவோ விரட்டவோ செய்யாமல், மிக அழகிய முறையில் அவருக்கு உண்மையை விளங்கவைத்தார்கள்.

தன் குடும்பத்துப் பெண்கள் எவரும் விபச்சாரம் செய்வதை ஒருவன் விரும்பாதபோது, அடுத்தவர் குடும்பத்துப் பெண்கள் அவ்வாறு செய்வதை எவ்வாறு விரும்ப முடியும்? தனியாக விபச்சாரம் செய்துவிட முடியாது; மற்றொரு குடும்பத்துப் பெண்ணோடுதானே அதைச் செய்ய முடியும்? அப்படியென்றால் மற்ற குடும்பத்துப் பெண்கள் மட்டும் விபச்சாரம் செய்யலாம், தன் குடும்பத்துப் பெண்கள் செய்யக்கூடாதா என்ற நியாயத்தை நபி (ஸல்) அவர்கள் எடுத்துரைத்தபோதுதான் அந்த இளைஞருக்கு உண்மை விளங்கியது. உடனே அவர், தனக்காகப் பிரார்த்திக்குமாறு நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வேண்டினார். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் அவருக்காக இவ்வாறு துஆ செய்தார்கள்:

اللهم اللهم اغفر ذنبه وطهر قلبه وحصن فرجه
இறைவா! இவருடைய பாவத்தை மன்னிப்பாயாக; இவருடைய உள்ளத்தைத் தூய்மையாக்குவாயாக; இவருடைய கற்பைப் பாதுகாப்பாயாக!
(முஸ்னத்(அஹ்மத்: 22211) ➚

அந்தப் பிரார்த்தனைக்குப் பிறகு, தமக்குள்ளிருந்த தவறான இச்சை முற்றிலும் நீங்கிவிட்டதாகவும், அதன்பின் தாம் எந்தவொரு பெண்ணையும் தவறான நோக்கில் ஏறெடுத்துப் பார்க்கவில்லை என்றும் அந்த இளைஞர் தெரிவித்தார்.

விபச்சாரத்திற்கு அனுமதி கேட்டு வந்தவரிடம் கூட நபி (ஸல்) அவர்கள் கோபத்தைக் காட்டவில்லை. மகத்தான அந்தஸ்தில் இருந்த ஒரு தலைவராக இருந்தபோதிலும், அந்த இளைஞரின் நிலையைப் புரிந்து கொண்டு, அவருக்குப் புரிய வைக்கும் விதமாகவே மென்மையாக அணுகினார்கள். தங்களைச் சந்தித்த மனிதர்களின் உள்ளங்களை வென்றெடுக்கும் வகையிலும், அவர்களுக்கு உண்மையை உணர்த்தும் வகையிலுமே நபி (ஸல்) அவர்கள் எப்போதும் நடந்து கொண்டார்கள்.

மக்களின் பலவீனங்களையும் தவறான எண்ணங்களையும் கடுமையால் அன்றி, நிதானமான விளக்கத்தாலும் கனிவான பிரார்த்தனையாலும் சீர்திருத்துவதே நபி (ஸல்) அவர்கள் காட்டித் தந்த வழிமுறையாகும்.