15) எளிமையான உணவை உண்ட நபிகளார்

நபி (ஸல்) அவர்கள் ஓர் ஆட்சித் தலைவராகவும், சக்கரவர்த்தியாகவும், அல்லாஹ்வின் தூதராகவும் இருந்தபோதிலும் அவர்களின் வாழ்க்கை மிகவும் எளிமையானதாகவே இருந்தது. குறிப்பாக, அவர்களுடைய உணவுப் பழக்கவழக்கங்கள் மிக எளிமையாக அமைந்திருந்தன. பொதுவாக மனிதர்கள் பசியைத் தீர்ப்பதை விடவும், சுவைக்காக அதிக செலவு செய்து வகைவகையான உணவுகளை உண்பதையே விரும்புகிறார்கள். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்க்கையில் கிடைத்த உணவும் அதன் தன்மையும் முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தது.

நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணிக்கும் பொழுது, வீட்டில் ஓர் உயிருள்ள ஜீவன் உண்ணக்கூடிய அளவுக்குக்கூட எந்த ஓர் உணவுப் பொருளும் இருக்கவில்லை என்று ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள். ஒரு மரக்கலத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த சிறிதளவு தீட்டப்படாத, தோல் நீக்கப்படாத கோதுமையைத் தவிர வேறு எதுவும் வீட்டில் இருக்கவில்லை. அந்தச் சொற்பக் கோதுமையைத்தான் அவர்கள் சில நாட்கள் உண்டு வந்தார்கள்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் நமது வீடுகளில் அரிசியைத் தவிர உண்பதற்கு வேறு எதுவுமே இல்லை என்று எவராலும் கூற முடியாது. பழங்கள் உள்ளிட்ட பலதரப்பட்ட உணவுப் பொருட்கள் நம்மிடம் தாராளமாக இருக்கின்றன. ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களின் இல்லத்திலோ தீட்டப்படாத கோதுமையைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாத நிலையே நிலவியது.

நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணிக்கும் வரையிலும், ஒரே நாளில் கோதுமை ரொட்டியையும் ஆலிவ் எண்ணெயையும் சேர்த்து இருவேளை சாப்பிட்டதில்லை என்று ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் لَقَدْ مَاتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ (நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணித்தபோது) வெறும் ரொட்டியை மட்டுமே உண்பார்கள். ரொட்டியைத் தொட்டு உண்பதற்கு ஆலிவ் எண்ணெய் கிடைத்தால், அது ஒரு வேளைக்கு மட்டுமே இருக்கும்; மற்றொரு வேளைக்கு வெறும் ரொட்டி மட்டுமே இருக்கும். ஒரு நாளில் இருவேளையும் ரொட்டியையும் எண்ணெயையும் சேர்த்து உண்ணும் அளவுக்குக்கூட வீட்டில் உணவு இருப்பு இருந்ததில்லை. தங்களுக்குக் கிடைத்த மிகக் குறைந்த வருமானத்திலிருந்து இவ்வளவுதான் அவர்களால் உண்ண முடிந்தது.

பிற்காலத்தில் வாழ்ந்த மக்களிடம் நுஃமான் இப்னு பஷீர் (ரலி) அவர்கள், நீங்கள் இன்றைக்கு எவ்வளவோ வசதியான வாழ்க்கையை வாழ்கிறீர்கள், உங்களுக்கு உணவுகள் தாராளமாகக் கிடைக்கின்றன; ஆனால் உங்கள் நபி (ஸல்) அவர்கள் வயிற்றை நிரப்பும் அளவுக்கு மட்டரகமான பேரீச்சம்பழம்கூடக் கிடைக்காத நிலையில் இருந்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன் என்று கூறுகிறார்கள். ஏழைகள் பயன்படுத்தும் சாதாரண, காய்ந்துபோன பேரீச்சம்பழங்கள்கூட நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு வயிறு நிரம்பும் அளவுக்கு இருப்பதில்லை; மிகக் குறைந்த அளவிலேயே இருக்கும்.

لَقَدْ رَأَيْتُ نَبِيَّكُمْ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَا يَجِدُ مِنَ الدَّقَلِ مَا يَمْلَأُ بِهِ بَطْنَهُ
உங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்; அவர்களின் வயிற்றை நிரப்பும் அளவுக்கு மட்டரகமான பேரீச்சம்பழம்கூட அவர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை.
(முஸ்லிம்: 2977) ➚

நபி (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவுக்கு வந்ததிலிருந்து மரணிக்கும் வரை, அவர்களின் குடும்பத்தினர் தொடர்ந்து மூன்று நாட்கள் தீட்டப்பட்ட மென்மையான கோதுமை ரொட்டியை வயிறு நிரம்ப உண்டதே இல்லை என்று ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள். தீட்டப்பட்ட கோதுமை உணவு கிடைத்தால் ஒரு நாள் அல்லது இரு நாட்கள் உண்பார்கள்; மூன்றாவது நாள் அது கிடைக்காது. அதன்பிறகு மட்டமான பேரீச்சம்பழமோ அல்லது தீட்டப்படாத கோதுமையோதான் கிடைக்கும். நபி (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவில் வாழ்ந்த பத்தாண்டு காலத்தில் தொடர்ச்சியாக மூன்று நாட்கள் மென்மையான கோதுமை உணவை உண்டதில்லை. உணவு நிறைய இருந்தும் அவர்கள் சாப்பிடாமல் இருக்கவில்லை; மாறாக அவர்களுக்கு அந்த உணவு கிடைக்கவில்லை என்பதே உண்மை. அரசாங்கத்தின் பொது நிதியான பைத்துல்மாலிலிருந்து எதையும் அவர்கள் தமக்காக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஜகாத், சதகா போன்ற பொதுமக்களின் நிதியைத் தமக்கும் தம் குடும்பத்தினருக்கும் அவர்கள் தடுத்துக் கொண்டார்கள்.

مَا شَبِعَ آلُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُنْذُ قَدِمَ الْمَدِينَةَ مِنْ طَعَامِ بُرٍّ ثَلَاثَ لَيَالٍ تِبَاعًا حَتَّى قُبِضَ
நபி (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவுக்கு வந்தது முதல் மரணிக்கும் வரை, அவர்களின் குடும்பத்தினர் தொடர்ச்சியாக மூன்று நாட்கள் தீட்டப்பட்ட கோதுமை உணவை வயிறு நிரம்ப உண்டதில்லை.
(புகாரி: 6454) ➚

அக்காலத்தில் காலையில் ஒரு வேளை, மாலையில் சூரியன் மறைவதற்கு முன் ஒரு வேளை என இருவேளை உணவே வழக்கத்தில் இருந்தது. நபி (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தினர் ஒரு நாளில் இருவேளை சாப்பிடுவதாக இருந்தால், அதில் ஒரு வேளை உணவு கண்டிப்பாகப் பேரீச்சம்பழமாகவே இருக்கும். காலையில் ரொட்டி சாப்பிட்டால் மாலையில் சில பேரீச்சம்பழங்களை மட்டுமே உணவாக உட்கொள்வார்கள். நாம் உணவு உண்ட பிறகு ருசிக்காகப் பழங்களை உண்பது போலன்றி, அவர்களது ஒரு வேளை முழு உணவே அந்தப் பேரீச்சம்பழமாகத்தான் அமைந்திருந்தது.

مَا أَكَلَ آلُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَكْلَتَيْنِ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ إِلَّا إِحْدَاهُمَا تَمْرٌ
நபி (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தினர் ஒரு நாளில் இருவேளை சாப்பிடுவதாக இருந்தால், அதில் ஒரு வேளை உணவு பேரீச்சம்பழமாகவே இருக்கும்.
(புகாரி: 6455) ➚

நபி (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தினரும், அவர்களின் மனைவிமார்களும் இந்தச் சிரமங்களை மனமுவந்து சகித்துக்கொண்டு வாழ்ந்தார்கள். இது அவர்களின் எளிமைக்கு மட்டுமல்லாமல், பொது வாழ்வில் அவர்கள் பேணிய நேர்மைக்கும் மிகச் சிறந்த சான்றாகத் திகழ்கிறது.

ஒருவர் பிறப்பிலிருந்தே வறுமையில் வாழ்ந்தால் அது அவருக்குப் பழகிப்போய்விடும். ஆனால் அனைத்து வசதிகளுடனும் ஆடம்பரமாக வாழ்ந்த ஒரு செல்வந்தன் திடீரென ஏழையாகிவிட்டால், அவனால் அந்த நிலையைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. எளிய உணவுகளை அவனது நாக்கு ஏற்க மறுக்கும். மக்காவில் வாழ்ந்த காலத்தில் நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகுந்த வசதி படைத்தவர்களாகவும் செல்வச் செழிப்புடனும் வாழ்ந்தார்கள். அப்படிப்பட்ட வசதியான வாழ்க்கைக்குப் பழகிய ஒருவரால் திடீரென ஏற்படும் கடும் வறுமையைச் சகித்துக்கொள்வது எளிதானதல்ல.

மதீனாவில் ஓர் ஆட்சியாளராக இருந்தபோது, அரசாங்க நிதியிலிருந்து மக்கள் அனைவருக்கும் வழங்குவதைப் போலத் தம் குடும்பத்தினருக்கும் எடுத்துக்கொள்வதாக ஒரு சட்டத்தை இயற்றுவது நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு மிக எளிதான ஒன்றாகவே இருந்திருக்கும். பிறருக்கு அள்ளிக் கொடுக்கும்போது தம் குடும்பத்திற்கும் எடுத்துக்கொள்வதை எவரும் தவறாகவோ மோசடியாகவோ கருதப்போவதில்லை; மாறாக, அதுவே நேர்மையின் உச்சமாகக் கருதப்பட்டிருக்கும். ஆனால், அந்த எல்லையையும் தாண்டிய நேர்மையைக் கடைப்பிடித்த நபி (ஸல்) அவர்கள், ஜகாத் உள்ளிட்ட பொதுச் சொத்துக்களைத் தாமோ தம் குடும்பத்தினரோ ஒருபோதும் தொடமாட்டோம் என்பதில் உறுதியாக நின்றார்கள். கைபர், ஃபதக் போன்ற பகுதிகளில் தமக்குரிய தோட்டங்களிலிருந்து கிடைத்த சொற்ப வருமானத்தையே ஆண்டு முழுவதும் பங்கிட்டு வாழ்ந்ததால், அவர்களின் வாழ்வாதாரம் மிகவும் எளிமையானதாகவே சுருங்கிவிட்டது. நபி (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தாரின் உணவு நிலையைப் பற்றி ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

مَا أَكَلَ آلُ مُحَمَّدٍ أَكْلَتَيْنِ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ إِلَّا إِحْدَاهُمَا تَمْرٌ
நபி (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் ஒரு நாளில் இருவேளை உணவு உண்பதாக இருந்தால், அவற்றில் ஒன்று பேரீச்சம்பழமாகவே இருக்கும்.
(புகாரி: 6455) ➚

நபி (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவுக்கு வந்ததிலிருந்து பத்து ஆண்டுகள் அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்த அனஸ் (ரலி) அவர்களின் வாழ்க்கை இதற்கு மற்றொரு சான்றாகும். நபி (ஸல்) அவர்கள் அனஸ் (ரலி) அவர்களுக்காகச் செல்வமும் பிள்ளைச் செல்வமும் பெருக வேண்டும் என்று துஆ செய்தார்கள். பிற்காலத்தில் அனஸ் (ரலி) அவர்கள் பெரும் செல்வந்தராகவும் பல பிள்ளைகளைப் பெற்றவராகவும் வாழ்ந்தார்கள். தமக்குக் கிடைத்த வசதியான வாழ்க்கையை நபி (ஸல்) அவர்களின் அன்றைய எளிய வாழ்க்கையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்த அனஸ் (ரலி) அவர்கள் பின்வருமாறு கூறினார்கள்:

فَمَا أَعْلَمُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأَى رَغِيفًا مُرَقَّقًا حَتَّى لَحِقَ بِاللَّهِ وَلَا رَأَى شَاةً سَمِيطًا بِعَيْنِهِ قَطُّ
நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணிக்கும் வரை மென்மையான மாவினால் செய்யப்பட்ட ரொட்டியைக் கண்ணாலும் கண்டதில்லை; முழுதாகப் பொரிக்கப்பட்ட ஓர் ஆட்டையும் அவர்கள் தம் கண்ணால் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை.
(புகாரி: 6457) ➚

அக்காலத்தில் ஒரு முழு ஆட்டைப் பொரித்து வைத்துப் பலரும் சேர்ந்து உண்ணும் வழக்கம் அரபிகளிடம் இருந்தது. விருந்தினராகச் சென்ற இடங்களில் அவ்வாறு உண்டிருக்கலாமே தவிர, தம் வீட்டில் ஓர் ஆட்டைப் பொரித்து உண்ணும் வசதி நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.

அவர்களின் குடும்ப வறுமை எந்த அளவிற்கு இருந்தது என்பதை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் விவரிக்கும் போது, தொடர்ச்சியாக இரண்டு மாதங்கள் சமையல் செய்யப்படாமல் வாழ்ந்த காலத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்கள்:

إِنْ كُنَّا لَنَنْظُرُ إِلَى الْهِلَالِ ثُمَّ الْهِلَالِ ثَلَاثَةَ أَهِلَّةٍ فِي شَهْرَيْنِ وَمَا أُوقِدَتْ فِي أَبْيَاتِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَارٌ
நாங்கள் இரண்டு மாதங்களில் அடுத்தடுத்து மூன்று பிறைகளைக் காண்போம்; ஆயினும் அக்காலத்தில் நபி (ஸல்) அவர்களின் எந்தவொரு இல்லத்திலும் அடுப்பு மூட்டப்பட்டிருக்காது.
(புகாரி: 2567) ➚

அடுப்பே எரியாமல், எந்த ஒரு சமையலும் இன்றி இத்தனை காலம் எவ்வாறு உயிர் வாழ்ந்தீர்கள் என்று பிற்காலத்தவர்கள் கேட்டதற்கு, ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் இவ்வாறு பதிலளித்தார்கள்:

الْأَسْوَدَانِ: التَّمْرُ وَالْمَاءُ
இரு கரிய பொருட்கள்; அதாவது பேரீச்சம்பழமும் தண்ணீரும்.
(புகாரி: 2567) ➚

காலையிலும் மாலையிலும் சில பேரீச்சம்பழங்களையும் தண்ணீரையும் மட்டுமே உட்கொண்டு அவர்கள் வாழ்ந்தார்கள். அப்போது அவர்களுக்கு அண்டை வீட்டார்களாக இருந்த வசதியான அன்சாரிகள் சிலர், தம் ஆடுகளிலிருந்து கறந்த பாலை நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுப்பதுண்டு; அதை அவர்கள் குடித்துக்கொள்வார்கள். தொடர்ந்து இரண்டு மாதங்கள் சமைக்காத உணவை மட்டுமே உண்டு எந்த மனிதனாலும் எளிதில் வாழ முடியாது. நாக்கிற்கு ருசியான உணவை விரும்புவது இயல்பான மனித ஆசைதான்; ஆனால் பொதுக் கருவூலத்தைத் தீண்டவே மாட்டோம் என்ற உயரிய கொள்கைக்காக இந்த எளிய, கடுமையான வாழ்க்கையை நபி (ஸல்) அவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

போர்க்களங்களிலும் அவர்களின் நிலைமை இவ்வாறே இருந்தது. எதிரிகள் போருக்கு வரும்போது பல மாதங்களுக்குத் தேவையான உணவுப் பொருட்கள், அறுப்பதற்கான ஆடுகள் என அனைத்தையும் திட்டமிட்டுத் திரட்டி வருவார்கள். உடல்திறன் இருந்தால்தான் போரிட முடியும் என்பதால் உணவுக்குப் பஞ்சமில்லாமல் அவர்கள் ஏற்பாடு செய்திருப்பார்கள். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் புறப்பட்ட முஸ்லிம் படைகளிடம் அத்தகைய உணவு வசதிகள் இருக்கவில்லை. இஸ்லாத்தின் ஆரம்ப கால வீரரும், இறைவழியில் முதன்முதலாக அம்பு எய்தவருமான ஸஅத் இப்னு அபீ வக்காஸ் (ரலி) அவர்கள் போர்க்களத்தில் தமக்கு ஏற்பட்ட உணவுப் பஞ்சத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்கள்:

إِنِّي لَأَوَّلُ العَرَبِ رَمَى بِسَهْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَرَأَيْتُنَا نَغْزُو وَمَا لَنَا طَعَامٌ إِلَّا وَرَقُ الحُبْلَةِ وَهَذَا السَّمُرِ
அல்லாஹ்வின் பாதையில் அம்பு எய்த முதல் அரபு மனிதன் நான்தான். நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் போர்க்களங்களில் பங்கெடுத்திருக்கிறோம்; அப்போது கருவேல மரத்தின் இலைகளையும் நாணல் போன்ற புற்களையும் தவிர உண்பதற்கு வேறு எந்த உணவும் எங்களுக்கு இருக்கவில்லை.
(புகாரி)

உயிர் வாழ்வதற்கும் போரிடுவதற்கான பலத்தைப் பெறுவதற்கும் ரொட்டி தயாரிக்க மாவு இல்லை; பேரீச்சம்பழமும் இல்லை. வெறும் புற்களையும் இலைகளையும் மட்டுமே உண்டு அந்த இக்கட்டான சூழலிலும் அவர்கள் போரிட்டார்கள்.

ஹிஜ்ரத் செய்து மதீனாவிற்கு வந்த முஸ்லிம்கள் அங்குள்ள அன்ஸாரிகளைச் சார்ந்து வாழும் அளவுக்கு மிகுந்த வறுமையில் இருந்தனர். அத்தகைய சூழலில் போர்க்களங்களுக்குச் செல்லும்போது அவர்களால் போதிய உணவை எடுத்துச் செல்ல முடியவில்லை. பாலைவனத்தில் உள்ள முள் மரங்களின் இலைகளையும் நாணல் புற்களையுமே அவர்கள் உணவாக உட்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. உண்ணுவதற்குச் சற்றும் தகுதியற்ற அந்த இலைகளைப் பறித்து உண்டு அவர்கள் காலத்தைக் கழித்தனர்.

இவ்வாறு முறையான உணவின்றி முள் இலைகளை மட்டுமே சாப்பிட்டதன் விளைவாக, ஆடுகள் இடும் புழுக்கையைப் போன்றே அவர்களது மலமும் வறண்டு வெளிவந்தது. இத்தகைய கடுமையான சிரமங்களைச் சகித்துக்கொண்டே அவர்கள் பல போர்களில் பங்கெடுத்தனர். நபி (ஸல்) அவர்களுடன் பயணித்தபோதும் இத்தகைய இலைகளையே உணவாகக் கொண்டு யுத்தங்களை நடத்தினார்கள். இவ்வளவு கடினமான தியாகங்களைச் செய்தே அவர்கள் இந்த மார்க்கத்தை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு சேர்த்தார்கள். இச்செய்தி(புகாரி: 6453) ➚-வது ஹதீஸில் இடம்பெற்றுள்ளது.

நபி (ஸல்) அவர்களது வாழ்க்கையையும் அவர்கள் எதிர்கொண்ட உணவுப் பற்றாக்குறையையும் சிந்தித்துப் பார்த்தால், நம்முடைய வறுமையும் சிரமங்களும் பெரிதாகத் தெரியாது. இன்றைய காலத்தில் ஏழ்மை நிலையில் உள்ள ஒரு மனிதர் உட்கொள்ளும் உணவு கூட, நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் வாழ்ந்த ஒரு செல்வந்தரின் உணவை விடச் சிறந்ததாகவே இருக்கிறது. எனவே நமது நிலை குறித்து வருந்தாமல், அவர்களது வாழ்க்கையை நினைத்து ஆறுதலும் மனநிறைவும் கொள்ள வேண்டும்.

மார்க்கத்திற்காக நபி (ஸல்) அவர்களும் நபித்தோழர்களும் தாங்கிக்கொண்ட சொல்லொணாத் துயரங்களை உணர்ந்து, நமக்குக் கிடைத்துள்ள எளிய வாழ்க்கையைக் கொண்டும் அல்லாஹ்விற்கு நன்றி செலுத்தி மனநிறைவு அடைவதே நாம் பெற வேண்டிய படிப்பினையாகும்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு சக்கரவர்த்தியாகவும் அல்லாஹ்வின் தூதராகவும் இருந்தும் கூட, மிக எளிமையான வாழ்க்கையையே வாழ்ந்தார்கள். அவர்களின் உணவுப் பழக்கவழக்கம் எவ்வாறு இருந்தது என்பதைப் பார்க்கும்போது அவர்களின் எளிமை தெளிவாக விளங்கும்.

நபி (ஸல்) அவர்களின் உற்ற தோழரான ஜாபிர் (ரலி) அவர்கள் வீதியில் சென்று கொண்டிருந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரது கையைப் பிடித்துத் தம் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கு இரண்டு பேர் சாப்பிடும் அளவிற்குச் சிறிதளவு ரொட்டி மட்டுமே இருந்தது. நபி (ஸல்) அவர்கள் வீட்டில் உள்ளவர்களிடம், مَا مِنْ أُدُمٍ (தொட்டுக்கொள்வதற்கு ஏதேனும் குழம்பு இருக்கிறதா?) என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், إِلَّا شَيْءٌ مِنْ خَلٍّ (சிறிது வினிகரைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை) என்று கூறினார்கள். உடனே நபி (ஸல்) அவர்கள் அதை எடுத்து வரச் சொல்லி, نِعْمَ الْأُدُمُ الْخَلُّ (வினிகர் மிகச் சிறந்த குழம்பு) என்று கூறி, ரொட்டியை அதில் தொட்டு மிகவும் ரசித்து உண்டார்கள்; ஜாபிர் (ரலி) அவர்களுக்கும் கொடுத்தார்கள்.

பெரும்பாலான நேரங்களில் வெறும் காய்ந்த ரொட்டியையே சாப்பிட்டுப் பழகியிருந்த காரணத்தினால்தான் வினிகர் கூட அவர்களுக்கு மிகச் சிறந்த உணவாகத் தோன்றியது. ஒரு நாட்டின் அதிபராகவும் சக்கரவர்த்தியாகவும் இருந்தும் கூட, வெறும் ரொட்டியையோ அல்லது சோற்றில் தண்ணீரை ஊற்றியோ சாப்பிட்டு வாழும் இத்தகைய எளிய வாழ்க்கையை நபி (ஸல்) அவர்கள் வாழ்ந்து காட்டினார்கள்.

மற்றொரு நாள் காலை சுப்ஹு தொழுகைக்குப் பின் வீட்டிற்கு வந்த நபி (ஸல்) அவர்கள், ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடம், هَلْ عِنْدَكُمْ شَيْءٌ (உண்பதற்கு ஏதேனும் இருக்கிறதா?) என்று கேட்டார்கள். ஒரு பேரீச்சம்பழம் கூட இல்லாத நிலையில், ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள், مَا عِنْدَنَا شَيْءٌ (எங்களிடம் எதுவும் இல்லை) என்று பதிலளித்தார்கள். உடனே நபி (ஸல்) அவர்கள், فَإِنِّي صَائِمٌ (அப்படியானால் இன்று நான் நோன்பாளியாக இருந்து கொள்கிறேன்) என்று கூறிவிட்டார்கள்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு நபி (ஸல்) அவர்களின் வீட்டிற்கு யாரோ ஒருவர் ‘ஹைஸ்’ என்ற சுவையான உணவை அன்பளிப்பாகக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்கள். வெளியே சென்றுவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பிய நபி (ஸல்) அவர்களிடம், பசியோடு இருந்த தங்களுக்கு இந்த உணவு அன்பளிப்பாக வந்துள்ளது என்று வீட்டில் உள்ளவர்கள் தெரிவித்தார்கள். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள், தாம் நோன்பு நோற்றிருந்த போதிலும், அந்த உணவை உண்பதற்காகத் தம் நோன்பை விட்டுவிட்டு அதை உண்டார்கள்.

இந்தச் சம்பவத்திலிருந்து சில மார்க்கச் சட்டங்களை விளங்க முடிகிறது. பொதுவாக, கடமையான ரமலான் நோன்பைப் பொறுத்தவரை சுப்ஹுக்கு முன்பாகவே நோன்பு நோற்பதற்கான உறுதியான முடிவை எடுத்துவிட வேண்டும். சுப்ஹுக்குப் பிறகு கடமையான நோன்பிற்கான நிய்யத்தை வைக்க முடியாது. ஆனால், சுன்னத்தான மற்றும் நஃபிலான உபரி நோன்புகளுக்கு சுப்ஹுக்குப் பிறகும் கூட நோன்பு நோற்கும் முடிவை எடுக்கலாம். காலையில் எதுவும் சாப்பிடாமல் இருந்துவிட்டு, வீட்டில் உணவு இல்லாதபோது உபரியான நோன்பாகத் தொடரலாம் என்ற சட்டம் இதிலிருந்து கிடைக்கிறது.

அதேபோன்று, விரும்பி வைக்கக்கூடிய உபரியான நோன்புகளை இடையில் முறித்துக் கொள்வதற்கும் அனுமதியுள்ளது. அவ்வாறு முறித்தால் எந்தக் குற்றமும் இல்லை; எந்தப் பரிகாரமும் செய்ய வேண்டியதில்லை. நபி (ஸல்) அவர்கள் தாம் நோன்பு வைத்திருந்ததை நினைவுகூர்ந்து கொண்டே, அந்த உணவை உண்பதற்காக நோன்பை முறித்தார்கள். நினைத்தால் ஆடம்பரமாக வாழ முடிந்த போதிலும், இத்தகைய வறுமையையும் எளிய வாழ்வையும் நபி (ஸல்) அவர்கள் தாமே விரும்பித் தேர்ந்தெடுத்து வாழ்ந்தார்கள் என்பதை இந்த நிகழ்வு உணர்த்துகிறது.

புகாரியில் 1494-வது செய்தியாகப் பதிவாகியுள்ள மற்றொரு சம்பவத்திலும் நபி (ஸல்) அவர்கள் வீட்டில் உணவு இருக்கிறதா என்று هَلْ عِنْدَكُمْ شَىْءٌ (உங்களிடம் ஏதேனும் இருக்கிறதா?) எனக் கேட்கிறார்கள். அதற்கு வீட்டில் உள்ளவர்கள், நுஸைபா என்பவருக்கு தர்மமாகக் கொடுக்கப்பட்ட இறைச்சியிலிருந்து அவர் நமக்குக் கொடுத்தனுப்பியதைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை என்கிறார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் அதை எடுத்து வரச் சொல்லி உண்டார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்களுக்கும் அவர்களின் குடும்பத்தாருக்கும் கட்டாயக் கடமையான ஜகாத்தும், விருப்பப்பட்டுச் செய்யும் சதகாவும் ஹராமாகும். அவற்றை நபி (ஸல்) அவர்கள் தமக்காக ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்; மாறாக அவற்றை வசூலித்து மக்களுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுத்து விடுவார்கள். ஆனால், அன்பளிப்புகளை நபி (ஸல்) அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்கள். ஒருவரது ஏழ்மை நிலையைப் பார்த்து பரிதாபப்பட்டு, இரக்கப்பட்டு வழங்குவது சதகா எனப்படும். எவ்விதப் பரிதாபமும் இன்றி அன்பின் காரணமாக வழங்குவது அன்பளிப்பு எனப்படும். பொருளாதாரத்தில் கீழ்நிலையில் உள்ள ஒருவர் கூட மேல்நிலையில் உள்ள ஒருவருக்கு அன்பளிப்பு வழங்க முடியும்.

விடுதலை செய்யப்பட்ட அடிமையான நுஸைபா என்பவர் ஏழையாக இருந்ததால், அவருக்கு மக்கள் தர்மமாக அந்த இறைச்சியைக் கொடுத்திருந்தார்கள். எனவே நுஸைபாவுக்கு அது சதகா ஆகும். ஆனால், நுஸைபா அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்கள் மீது கொண்ட அன்பின் காரணமாக, தாமும் உண்டு நபி (ஸல்) அவர்களும் உண்ண வேண்டும் என்று எண்ணி அதில் ஒரு பகுதியை நபி (ஸல்) அவர்களுக்குக் கொடுத்தனுப்பினார்கள். இவ்வாறு நுஸைபாவுக்கு சதகாவாகக் கிடைத்த பொருள், நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அன்பளிப்பாக மாறியது.

நுஸைபா (ரலி) அவர்களிடமிருந்து நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அந்தப் பொருள் அன்பளிப்பாகவே வந்தது. ஒரு பொருளின் கைமாறும் வழிமுறை மாறும்போது, அதற்கான சட்டமும் மாறிவிடுகிறது என்பதற்கு இது சிறந்த சான்றாகும். அப்பொருளை நேரடியாக தர்மம் என்ற அடிப்படையில் கொடுத்திருந்தால் நபி (ஸல்) அவர்கள் அதை வாங்கியிருக்க மாட்டார்கள்; அவ்வாறு பெற்றிருந்தாலும் உண்டிருக்க மாட்டார்கள். ஆனால், ஒருவருக்கு தர்மமாக வந்த ஒரு பொருளை, அவர் மற்றொருவருக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுக்க மார்க்கத்தில் அனுமதியுண்டு. உதாரணமாக, ஓர் ஏழைக்கு ஒருவர் தர்மம் செய்கிறார். அந்த ஏழை, தன்னிடம் தர்மமாக வந்த பணத்தைக் கொண்டு தான் மதிக்கக்கூடிய ஒரு தலைவருக்கு இனிப்பு வாங்கிக் கொடுத்தால், அது தலைவருக்கு தர்மமாகாது; அன்பளிப்பாகவே கருதப்படும்.

இஸ்லாமியச் சட்டவியலில் இந்த ஹதீஸ் மிக முக்கியமானதோர் அளவுகோலாகக் கொள்ளப்படுகிறது. மார்க்கத்தில் வட்டி தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. ஒருவர் வட்டித் தொழில் செய்து சொத்துக்களைச் சேர்த்துவிட்டு இறந்துவிடுகிறார் எனில், அவருடைய பிள்ளைகள் அந்தச் சொத்துக்களை வாரிசுரிமை அடிப்படையில் அடைவதில் தவறில்லை. ஏனெனில், அந்தத் தந்தை வட்டி வாங்கிய பாவம் அவரையே சாரும்; அதற்கு அவரே அல்லாஹ்விடம் பதிலளிக்க வேண்டும். பிள்ளைகளுக்கு அது வட்டியாக வரவில்லை; வாரிசுரிமை அடிப்படையிலேயே வந்து சேர்கிறது. இங்கு பொருள் கைமாறும் வழி மாறிவிட்டதால் சட்டமும் மாறுகிறது. அதேபோன்று, தவறான வழியில் லஞ்சம் வாங்கிச் சம்பாதித்த ஒருவர், தன் வாழ்நாளிலேயே தன் மகனுக்கு ஒரு வீட்டை அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தால், மகன் அதனைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம். தவறான வருமானம் உள்ள ஒருவர் தேநீர் அருந்த அழைத்தால், பேணுதலானவர்கள் என்ற பெயரில் மறுக்கத் தேவையில்லை. அந்தத் தவறான சம்பாத்தியத்தின் குற்றம் அவரை மட்டுமே சாரும்.

ஹராம் என்பது இரு வகைப்படும். ஒன்று, அதன் அடிப்படையிலேயே மாறாத ஹராம். அத்தகைய பொருளை யார் யாருக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தாலும் அது ஹராமாகவே நீடிக்கும்; அதன் சட்டம் ஒருபோதும் மாறாது. மற்றொன்று, பொருளின் தன்மையால் அல்லாமல் அது வந்த வழியால் ஹராமாக மாறுவது. உதாரணமாக, காகிதப் பணம் ஹராமானது அல்ல. ஆனால், நூறு ரூபாய் கொடுத்து இருநூறு ரூபாயாக வட்டி அடிப்படையில் பெறப்படும்போது, அது வந்த வழியின் காரணமாகவே ஹராமாகிறது. அந்தப் பணத்தின் வழிமுறை மாறி வேறொருவருக்கு அன்பளிப்பாகவோ, கூலியாகவோ, வாரிசுரிமையாகவோ செல்லும்போது அதற்கான சட்டம் மாறிவிடுகிறது. தவறான வருமானம் உள்ளவர்களிடமிருந்து நன்கொடைகளையோ தர்மங்களையோ பெறுவதற்கும், அவர்களின் இல்லங்களில் உணவருந்துவதற்கும் இஸ்லாம் அனுமதிப்பது இந்த அடிப்படையில்தான். யூதர்களின் முக்கியத் தொழில் வட்டியாக இருந்தபோதும், யூதப் பெண் ஒருவர் விஷம் வைத்து அளித்த ஆட்டிறைச்சியைக்கூட நபி (ஸல்) அவர்கள் சாப்பிட்டுள்ளார்கள். வருமானத்தின் வழியைத் துருவி ஆராய வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கு இல்லை. தர்மமாகப் பெறப்பட்ட அதே பொருள் அன்பளிப்பாகக் கைமாறியபோது, நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அனுமதிக்கப்பட்டதாக மாறியதை இந்த நிகழ்வு தெளிவுபடுத்துகிறது. இதேபோன்றதொரு சம்பவம் பரீரா (ரலி) அவர்களின் விஷயத்திலும்(புகாரி: 1494, 1495) ➚ பதிவாகியுள்ளது.

நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் மக்காவிலிருந்து ஹிஜ்ரத் செய்து மதீனாவுக்கு வந்த முஹாஜிர்களை, மதீனாவாசிகளான அன்சாரிகளுடன் நபி (ஸல்) அவர்கள் இணைத்து வைத்தார்கள். அந்த அன்சாரித் தோழர்கள் தங்கள் வீட்டில் ஒரு பகுதியையும், உடைகளில் பாதியையும் வழங்கி, அவர்கள் சுயமாகத் தொழில் செய்து நிலைபெறும் வரை தற்காலிகமாகப் பொறுப்பேற்றுக் கவனித்துக் கொண்டார்கள். ஆனால், ஹிஜ்ரத் செய்து வருவோரின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து, அவர்களைப் பொறுப்பேற்க அன்சாரிகள் இல்லாத நிலை ஏற்பட்டபோது, அத்தகையவர்களைப் பள்ளிவாசலின் திண்ணையில் தங்க வைத்தார்கள். அவர்களே ‘அஸ்ஹாபுஸ் ஸுஃப்பா’ எனப்படும் திண்ணைத் தோழர்கள் ஆவர். பள்ளிவாசலின் திண்ணையே அவர்களின் வீடாக இருந்தது.

திண்ணைத் தோழர்களில் ஒருவராக அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் அடிக்கடி கடுமையான பசிக்கு ஆளாவார்கள். பசி ஏற்படும்போது பொறுத்துக்கொள்வார்கள்; உணவு கிடைத்தால் உண்பார்கள். சில நேரங்களில் யாராவது உணவு தருவார்களா என்ற எதிர்பார்ப்பில் முக்கியமான தோழர்களுக்கு ஸலாம் கூறுவார்கள்; தமக்குத் தெரிந்த குர்ஆன் வசனங்களின் விளக்கத்தைக்கூடத் தெரியாததுபோல் சென்று கேட்பார்கள். ஒருமுறை கடுமையான பசி ஏற்பட்டபோது, உமர் (ரலி) அவர்களிடம் சென்று ஒரு குர்ஆன் வசனத்தைக் குறிப்பிட்டு ஓதிக்காட்டுமாறு கேட்டார்கள். அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்களுக்கு அந்த வசனம் மனனம் இருந்தும், பசியின் காரணமாகத் தமக்கு உணவு கிடைக்கக்கூடும் என்ற நோக்கில் அவ்வாறு செய்தார்கள். ஆனால், உமர் (ரலி) அவர்கள் தம் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்று ஏட்டைப் பார்த்து அந்த வசனத்தை ஓதிக்காட்டினார்களே தவிர, பசியை உணராமல் உணவு ஏதும் வழங்கவில்லை.

பின்னர் அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் பசியின் கொடுமையால் மயக்கமடைந்து கீழே விழுந்தார்கள். அவ்வழியே வந்த நபி (ஸல்) அவர்கள், அவர்களைப் பார்த்துவிட்டு தலைமாட்டில் நின்று, அபூஹுரைராவை எழச் சொல்லி கையைப் பிடித்துத் தூக்கி நிறுத்தினார்கள். அவர்கள் பசி மயக்கத்தில்தான் விழுந்துள்ளார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட நபி (ஸல்) அவர்கள், அவர்களைத் தம் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கு ஒரு பெரிய குவளையில் பால் மட்டுமே இருந்தது. நபி (ஸல்) அவர்கள் அப்பாலைக் குடிக்குமாறு கூறினார்கள். அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் சிறிதளவு குடித்ததும், நபி (ஸல்) அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பருகுமாறு கூறினார்கள். வயிறு நிறையும் வரை அப்பால் முழுவதையும் அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் குடித்து முடித்தார்கள். பின்னர் உமர் (ரலி) அவர்களிடம் சென்று, தமக்கு உணவு கிடைக்கும் என்ற எண்ணத்தில்தான் வசனத்தைக் கேட்டதாகவும், ஆனால் அல்லாஹ் தங்களைவிடச் சிறந்த ஒருவரிடம் கொண்டு சேர்த்து வயிறாரப் பால் அருந்தச் செய்ததாகவும் கூறினார்கள். பசி மயக்கத்தில் விழுந்த ஒருவருக்கு வழங்குவதற்குக்கூட நபி (ஸல்) அவர்களின் இல்லத்தில் ரொட்டியோ குழம்போ இருக்கவில்லை; வெறும் பால் மட்டுமே உணவாக இருந்தது. அவர்களின் வாழ்வு அத்தகைய எளிய நிலையிலேயே இருந்தது என்பதை இந்த நிகழ்வு (புகாரி: 5375) ➚ காட்டுகிறது.

இறைச்சிக் கடை வைத்திருந்த அபூஷுஐப் என்பவர், தம் ஊழியரிடம் ஐந்து நபர்களுக்குப் போதுமான உணவைத் தயாரிக்குமாறு கூறினார்.

அன்சாரிகளில் ஒருவரான அபூ ஷுஐப் என்பவர் தம்மிடம் பணிபுரிந்த ஊழியரிடம் ஐந்து பேருக்கு உணவு சமைக்குமாறு பணித்தார். நான்கு நபர்களுடன் ஐந்தாவதாக நபி (ஸல்) அவர்களையும் விருந்துக்கு அழைக்க அவர் விரும்பினார். ஏனெனில் நபி (ஸல்) அவர்களின் முகத்தில் பசியின் களை வெளிப்படையாகத் தெரிவதை அவர் கண்டிருந்தார்.

فَإِنِّي قَدْ عَرَفْتُ الْجُوعَ فِي وَجْهِهِ
நிச்சயமாக நான் அவர்களின் முகத்தில் பசியின் அடையாளத்தை அறிந்து கொண்டேன்.
(புகாரி: 2081) ➚

ஒருவர் ஒரு வேளை உணவு உட்கொள்ளவில்லை என்றால் அவரது முகத்தில் பசியின் தாக்கம் பெரிதாகத் தெரியாது. தொடர்ந்து நீண்ட நேரம் பட்டினியாக இருக்கும்போதே அந்தப் பசிக்களை முகத்தில் வெளிப்படும். அடுத்தவர்கள் பார்த்தே உணர்ந்து கொள்ளும் அளவுக்கு நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்க்கையில் பற்றாக்குறையும் கடுமையான பசியும் நீடித்திருந்தது.

உணவு தயாரானதும் நபி (ஸல்) அவர்கள் மற்ற நால்வருடன் அங்கு வந்தார்கள். அப்போது வழியில் மற்றொரு நபரும் அவர்களுடன் சேர்ந்து வந்துவிட்டார். விருந்தளிப்பவரின் வீட்டை அடைந்ததும் நபி (ஸல்) அவர்கள், “நீர் என்னை ஐந்து பேரில் ஒருவராக அழைத்தீர்; ஆனால் இவர் எங்களைப் பின்தொடர்ந்து வந்துவிட்டார். நீர் விரும்பினால் இவரையும் அனுமதித்துக் கொள்ளலாம்; இல்லையெனில் இவர் திரும்பிச் சென்றுவிடுவார்” என்று கூறினார்கள். அதற்கு அந்தத் தோழர், “அவரும் வரட்டும் பரவாயில்லை” என்று மகிழ்வுடன் அனுமதித்து, ஐந்து பேருக்கான உணவை ஆறு பேருக்கும் பகிர்ந்து அளித்தார்.

பொதுக் கருவூலம் நிரம்பி வழிந்த காலகட்டத்திலும் கூட, நினைத்திருந்தால் எவ்வாறு வேண்டுமானாலும் சொகுசாக வாழ்ந்திருக்க முடியும் என்ற நிலையில் நபி (ஸல்) அவர்கள் அத்தகைய வசதிகளை நாடவில்லை. தமக்கும் தம் குடும்பத்தாருக்கும் ஜகாத் மற்றும் சதகாவைத் தடை செய்து கொண்டு, எளிய வாழ்க்கையையும் அதன் சிரமங்களையும் முழு மனநிறைவோடும் மகிழ்ச்சியோடும் ஏற்று வாழ்ந்தார்கள்.

உலக வளங்கள் அனைத்தும் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் இருந்தபோதும், ஆடம்பரங்களைத் துறந்து வறுமையையும் பசியையும் மனமுவந்து ஏற்று எளிமையாக வாழ்ந்ததே நபி (ஸல்) அவர்கள் நமக்குக் காட்டிய அழகிய முன்மாதிரியாகும்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு மாபெரும் வல்லரசின் அதிபராக இருந்தபோதிலும் அவர்களுடைய வாழ்க்கை எத்தகைய எளிமையுடன் திகழ்ந்தது என்பதை நாம் தொடர்ந்து அறிந்து வருகிறோம். அவர்களின் அந்த எளிமைக்கு மற்றுமொரு சான்றாக ஒரு நிகழ்வு அமைந்தது.

நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் வெளியூரிலிருந்து ஒருவர் பசியோடு வந்தார். அக்காலத்தில் உணவகங்கள் போன்ற அமைப்புகள் இல்லாததாலும், தொலைதூரப் பயணங்களில் உணவை எடுத்துச் செல்ல இயலாததாலும், வெளியூரிலிருந்து வருபவர்களுக்கு உள்ளூர்வாசிகள் விருந்தளிப்பது முஸ்லிம்கள் மற்றும் முஸ்லிம் அல்லாதவர்கள் என அனைவரிடமும் அரபுச் சமுதாயத்தின் எழுதப்படாத ஒரு மரபாக இருந்தது. அந்த அடிப்படையில் அவர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் உணவு வேண்டி வந்தார். உடனே நபி (ஸல்) அவர்கள் பொதுமக்களிடம் கேட்காமல், முதலில் தம்முடைய இல்லத்திற்கு ஆளனுப்பி ஒருவருக்குக் கொடுக்கும் அளவுக்கு உணவு ஏதேனும் உள்ளதா என்று விசாரித்தார்கள். ஆனால், தம் மனைவியரின் இல்லங்களில் ஒருவருக்குக் கூட உணவு இல்லை என்ற பதில்தான் வந்தது.

பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் தோழர்களை நோக்கி, இன்றிரவு இவருக்கு உங்களில் யாரேனும் விருந்தளிக்கிறீர்களா என்று கேட்டார்கள். உடனே மதீனாவைச் சேர்ந்த அன்சாரித் தோழர் ஒருவர், தாம் விருந்தளிப்பதாகக் கூறி அவரைத் தம் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். வீட்டில் உணவு இருக்கும் என்று நினைத்து அழைத்துச் சென்ற அவர், மனைவியிடம் இது நபி (ஸல்) அவர்களின் விருந்தாளி என்று கூறி உணவைப் பற்றிக் கேட்டார். அதற்கு அவருடைய மனைவி, வீட்டில் தமக்கோ கணவருக்கோ உணவேதும் இல்லை என்றும், குழந்தைகளுக்கு வைத்துள்ள சிறிதளவு உணவைத் தவிர வேறு உணவு இல்லை என்றும் தெரிவித்தார்.

நபி (ஸல்) அவர்களின் விருந்தாளியை வெறும் கையோடு அனுப்ப விரும்பாத அந்தத் தம்பதியினர், குழந்தைகளை ஏதாவது கூறி ஏமாற்றித் தூங்க வைத்துவிட்டு, அந்த உணவை விருந்தாளிக்கு வைக்க முடிவு செய்தார்கள். தங்களுக்கு உணவில்லை என்பதை விருந்தாளி அறிந்தால் அவர் சங்கடப்பட்டுச் சாப்பிட மாட்டார் என்பதாலும், ஒரே ஒருவருக்குரிய உணவை வெளிச்சத்தில் இருவர் அமர்ந்து உண்பதுபோல் காட்ட முடியாது என்பதாலும் அவர்கள் ஒரு திட்டம் தீட்டினார்கள். உணவைப் பரிமாறுவதுபோல் பாசாங்கு செய்து விளக்கை அணைத்துவிடுமாறு கணவர் மனைவியிடம் கூறினார். அக்காலத்தில் தீப்பெட்டி வசதி எளிதாக இல்லாததால் அணைத்த விளக்கை உடனே ஏற்ற முடியாது. அதன்படி விளக்கு அணைக்கப்பட்டதும், இருட்டில் கணவரும் கூட இருந்து உண்பதுபோல் பாசாங்கு செய்ய, அந்த விருந்தாளி வயிறார உண்டு முடித்தார். அன்றிரவு அக்குடும்பத்தினர் அனைவரும் பட்டினியாகவே கழித்தார்கள்.

மறுநாள் காலையில் அந்தத் தோழர் சுப்ஹுத் தொழுகைக்குப் பின் நபி (ஸல்) அவர்களைச் சந்திக்கச் சென்றார். அவர் எதுவும் சொல்வதற்கு முன்பே, வீட்டில் அந்தத் தம்பதியர் செய்த தியாகத்தை அல்லாஹ் வஹீ மூலம் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அறிவித்திருந்தான். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம், நேற்றிரவு நீங்கள் இருவரும் நடந்துகொண்ட விதத்தைக் கண்டு அல்லாஹ் மகிழ்ச்சியடைந்தான் என்று கூறி, அவர்களைப் பாராட்டி அல்லாஹ் இறக்கியருளிய இறைவசனத்தை ஓதிக்காட்டினார்கள்:

وَيُؤْثِرُونَ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ
தங்களுக்குத் தேவையிருந்தும் கூட, தங்களை விட அவர்களுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கிறார்கள்.
(அல்குர்ஆன்: 59:9)➚

நபி (ஸல்) அவர்கள் இறைத்தூதர் என்பதற்கு இந்த நிகழ்வும் ஒரு சான்றாக உள்ளது; ஏனெனில் வீட்டில் ரகசியமாக நடந்ததை அல்லாஹ் அறிவித்துக் கொடுத்ததாலேயே அவர்களால் முன்கூட்டியே கூற முடிந்தது. இந்த வரலாற்று நிகழ்வு புகாரியில் 4889-வது செய்தியாகப் பதிவாகியுள்ளது.

இந்த நிகழ்வின் மூலம் நாம் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், ஒரு மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தின் அதிபராக இருந்தும் நபி (ஸல்) அவர்களின் இல்லத்தில் ஒருவருக்கு விருந்தளிக்கும் அளவுக்குக் கூட உணவு இருக்கவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்கள் தம்முடைய பல மனைவியரின் வீடுகளுக்கும் نِسَائِهِ (அவருடைய மனைவியர்) ஆளனுப்பிக் கேட்டும், எங்குமே உணவு கிடைக்கவில்லை; மனைவியரும் நபி (ஸல்) அவர்களும் பட்டினியாகவே இருந்தார்கள். செல்வத்தில் திளைத்து வாழ்ந்த நபி (ஸல்) அவர்கள், இறைத்தூதரான பிறகு இத்தகைய எளிய வாழ்க்கையைத் தமக்காகத் தாமே தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டார்கள். அரசு கஜானாவில் கேட்போருக்கெல்லாம் ஒட்டகங்களை வாரி வழங்கும் அளவிற்குச் செல்வம் குவிந்து கிடந்தபோதும், பொது நிதி தமக்கும் தம் குடும்பத்தாருக்கும் தடுக்கப்பட்டது என்பதால் அதைத் தொடவே இல்லை. பசிக்கு ருசியாக உண்பதை விடுங்கள், ஒரு வேளை உணவு கிடைத்தால் உண்பதும், கிடைக்காவிட்டால் பட்டினியாக இருப்பதுமான ஒரு வாழ்க்கையையே அவர்கள் வாழ்ந்தார்கள்.

இதைப் போன்றே மற்றொரு நிகழ்வும் நடந்தது. நபி (ஸல்) அவர்களின் அன்சாரித் தோழர் ஒருவர் தோட்டமும் வசதியும் கொண்டவராக இருந்தார். அவர் எப்போது வேண்டுமானாலும் விருந்தளிக்கும் வசதி படைத்தவர் என்பதால், வாய்ப்புக் கிடைக்கும் ஒரு நாளில் தம் இல்லத்திற்கு உணவருந்த வருமாறு நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அழைப்பு விடுத்திருந்தார்.

ஒரு நாள் நபி (ஸல்) அவர்கள் பசியின் காரணமாக அந்தத் தோழரின் இல்லத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். வழியில் அபூபக்கர், உமர் ஆகிய இருவரையும் கண்டார்கள். இந்த நேரத்தில் எங்கே செல்கிறீர்கள் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டபோது, பசியின் காரணமாக ஏதேனும் வேலை அல்லது உணவு கிடைக்காதா என்ற நோக்கில் வெளியே வந்ததாக அவ்விருவரும் கூறினார்கள். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, உங்களை எது வீட்டை விட்டு வெளியே வரச் செய்ததோ, அதே பசிதான் என்னையும் வெளியே வரச் செய்தது என்று கூறி, தமக்கு உணவுக்காக விடுக்கப்பட்டிருந்த அழைப்பைக் குறிப்பிட்டு அவ்விருவரையும் தம்முடன் அழைத்துச் சென்றார்கள்.

அவர்கள் அந்த அன்சாரித் தோழரின் தோட்டத்து வீட்டிற்குச் சென்றபோது அவர் அங்கு இல்லை; அவருடைய மனைவி மட்டுமே இருந்தார். நபி (ஸல்) அவர்களைக் கண்டதும் அப்பெண்மணி مَرْحَبًا وَأَهْلًا (வருக, நல்வரவு) என்று கூறி வரவேற்றார். தம் கணவர் நல்ல சுவையான குடிநீர் கொண்டுவருவதற்காகச் சென்றிருப்பதாக அவர் தெரிவித்தார். அப்போது அங்கு வந்து சேர்ந்த அந்தத் தோழர், நபி (ஸல்) அவர்களையும், அபூபக்கர் மற்றும் உமர் ஆகியோரையும் கண்டதும் எல்லையில்லா மகிழ்ச்சியடைந்தார்; அல்லாஹ்வுக்கு நன்றி செலுத்தி, தம்முடைய பெருமகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினார்:

مَا أَحَدٌ الْيَوْمَ أَكْرَمَ أَضْيَافًا مِنِّي
இன்றைய தினம் என்னை விடச் சிறந்த விருந்தினர்களைப் பெற்றவர் எவருமில்லை.
(Muslim 2054)

அந்தத் தோழர் உடனடியாகத் தமது தோட்டத்திற்குச் சென்று, நன்கு கனிந்தவை, உலர்ந்தவை மற்றும் செங்காய்கள் என மூன்று வகையான பேரீச்சம்பழங்களும் நிறைந்த ஒரு குலையை வெட்டிக் கொண்டு வந்து, நபி (ஸல்) அவர்களுக்கும் அவர்களுடன் வந்த தோழர்களுக்கும் முதலில் உண்பதற்காகக் கொடுத்தார். பின்னர், அவர்களுக்காக விருந்து சமைப்பதற்காக ஓர் ஆட்டை அறுக்க எண்ணித் தனது கத்தியைத் தீட்டலானார். அவர் வசதியானவர், நிறைய ஆடு மாடுகளை வைத்திருப்பவர் என்பதால் நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரது நோக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டார்கள். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள், “பால் தரும் ஆட்டை அறுத்துவிடாதே; அது உனக்குத் தொடர்ந்து பயனளித்துக் கொண்டிருக்கும். إِيَّاكَ وَالْحَلُوبَ (பால் தரும் ஆடுகளைத் தவிர்த்துக்கொள்)” என்று கூறி, வேறு ஓர் ஆட்டை அறுக்குமாறு கூறினார்கள்.

அவரும் ஓர் ஆட்டை அறுத்துச் சமைத்து அவர்களுக்கு உணவளித்தார். அவர்களும் அந்தப் பேரீச்சம்பழங்களையும் இறைச்சியையும் உண்டு பசியாறினார்கள். உணவு உண்டு முடித்ததும் நபி (ஸல்) அவர்கள் அபூபக்கர் (ரலி), உமர் (ரலி) ஆகியோரிடம், பசியோடு வீட்டை விட்டு வெளியே வந்த உங்களை அல்லாஹ் வயிறு நிரம்ப உண்ண வைத்து அனுப்புகிறான் என்றும், இந்த அருட்கொடை குறித்தும் மறுமை நாளில் கேள்வி கேட்கப்படும் என்றும் கூறி, இதற்காக அல்லாஹ்வுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும் என்று நினைவூட்டினார்கள்.

لَتُسْأَلُنَّ عَنْ هَذَا النَّعِيمِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
மறுமை நாளில் இந்த அருட்கொடையைப் பற்றி நீங்கள் விசாரிக்கப்படுவீர்கள்.
(முஸ்லிம்: 2038) ➚

நபி (ஸல்) அவர்கள் பசி தாங்க முடியாத நிலையில்தான் ஓர் அன்சாரித் தோழரின் இல்லத்திற்கு உணவு தேடிச் சென்றார்கள். அதுவும் திடீரெனச் சென்று சுமையாகிவிடக் கூடாது என்பதற்காக, ஆட்டுப்பண்ணையும் பேரீச்சைத் தோட்டமும் கொண்ட, எந்த நேரத்திலும் விருந்தளிக்கும் வசதி படைத்த ஒருவரையே தேர்ந்தெடுத்தார்கள். மேலும், அடுத்தவருக்குச் சிரமம் தந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தம்முடன் இருவரை மட்டுமே அழைத்துச் சென்றார்கள்.

ஒரு நாட்டின் தலைவராக இருந்தும் பசி தாங்க முடியாமல் வெளியே வரும் நிலையில்தான் நபி (ஸல்) அவர்களும், அவர்களிடம் பாடம் கற்ற உன்னதத் தோழர்களான அபூபக்கர் (ரலி), உமர் (ரலி) ஆகியோரும் இருந்தார்கள் என்றால், அவர்கள் எத்தகைய ஓர் எளிய வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்கள் என்பதை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். ஆன்மீகத்தின் பெயரால் காணிக்கைகளை ஈட்டித் தங்கள் வாழ்வைச் செழிப்பாக்கிக் கொள்ளும் மதகுருமார்களின் நிலைக்கு மாறாக, நபி (ஸல்) அவர்கள் எந்த ஓர் உலக ஆதாயத்தையும் அடையவில்லை; அரசாங்கத்தின் நிதியையும் தொடவில்லை. எதையும் அர்ப்பணிக்கத் தயாராகத் தோழர்கள் இருந்தபோதும், யாரிடமும் எதையும் எதிர்பாராமல் ஓர் எளிய வாழ்க்கையையே வாழ்ந்து காட்டினார்கள்.

அப்துர் ரஹ்மான் இப்னு அபீபக்கர் (ரலி) அறிவிக்கும் மற்றொரு நிகழ்விலும் நபி (ஸல்) அவர்களின் இத்தகைய எளிமையைக் காண முடிகிறது. ஒரு பயணத்தில் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் நூற்ற முப்பது தோழர்கள் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்களுக்கும் அனைத்துத் தோழர்களுக்கும் கடுமையான பசி ஏற்பட்டது. அக்காலத்தில் படையில் வருபவர்கள் தங்களின் குதிரை, ஒட்டகம், வாள், கவச உடை போன்றவற்றைத் தங்களின் சொந்தச் செலவிலேயே கொண்டு வந்தார்கள். உணவையும் அவர்களே தயாரித்துக் கொண்டு வர வேண்டும்; அரசிடமிருந்து அவர்களுக்கு எந்த ஏற்பாடும் செய்யப்படவில்லை. வசதிகள் இல்லாத நிலையிலும் இறைவனை மட்டுமே நம்பி அவர்கள் புறப்பட்டிருந்தார்கள்.

அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் தோழர்களிடம், هَلْ مَعَ أَحَدٍ مِنْكُمْ طَعَامٌ (உங்களில் யாரிடமாவது உணவு இருக்கிறதா?) என்று கேட்டார்கள். அவர்களில் ஒருவரிடம் மட்டுமே ஒரு மரக்கால் மாவு இருந்தது. நபி (ஸல்) அவர்கள் அந்த மாவை வாங்கிப் பிசையச் சொன்னார்கள். அந்நேரத்தில் முஸ்லிம் அல்லாத ஒருவர் ஆடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தார். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம், “இவற்றை யாருக்காவது அன்பளிப்பாகக் கொண்டு செல்கிறாயா அல்லது விற்பனைக்காகவா?” என்று கேட்டார்கள். அவர் விற்பனைக்கு என்று கூறியதும், நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம் ஓர் ஆட்டை விலை பேசி வாங்கினார்கள். பின்னர் அந்த ஆட்டை அறுத்து, ரொட்டியும் சுட்டு, பயணத்தில் இருந்த நூற்ற முப்பது பேருக்கும் உணவாக வழங்கினார்கள்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் ஒரு நாட்டின் பெரும்பகுதி வரிப்பணம் இராணுவத்திற்காகவும் அவர்களின் வசதிகளுக்காகவுமே செலவிடப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு தளபதியாகப் படையை வழிநடத்திச் சென்ற நபி (ஸல்) அவர்களிடம் படையினருக்கு உணவளிக்கக் கூட நிதி வசதி இருக்கவில்லை. தோழர் ஒருவர் கொண்டு வந்த மாவையும், புதிதாக வாங்கிய ஓர் ஆட்டையும் வைத்தே ஒட்டுமொத்தப் படையின் பசியையும் போக்க வேண்டிய நிலை இருந்தது.

மதீனாவுக்கு அருகில் இருந்த கைபர் யூதர்கள் முஸ்லிம்களுக்குத் தொடர்ந்து தொல்லைகளைக் கொடுத்து வந்ததால், அவர்களுடன் போரிட வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. கைபர் போருக்குச் சென்றபோதும் தோழர்களுக்குக் கடுமையான பசி ஏற்பட்டது. அங்கு அவர்களுக்கு உணவாக வழங்குவதற்குச் சிறிதளவு மாவு மட்டுமே இருந்தது. போர்க்களத்தில் நின்ற வீரர்கள் அனைவரும் அந்த மாவைக் குழைத்து உண்டுதான் பசியைப் போக்கிக் கொண்டார்கள். கால்நடைகளை அறுத்துப் படையினருக்கு விருந்தளிக்கும் அளவுக்கு அப்போது நிதி ஆதாரங்கள் இருக்கவில்லை. இத்தகைய சொல்லொணாக் கஷ்டங்களையும் பசியையும் பொறுத்துக்கொண்டுதான் நபி (ஸல்) அவர்களும் அவர்களது தோழர்களும் இந்த மார்க்கத்தைப் பாதுகாத்தார்கள்.

அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறும்போது, “நாங்கள் ஆட்டுக்காலில் ஒரு குழம்பு வைப்போம். அதில் அவ்வப்போது மீண்டும் மீண்டும் தண்ணீர் ஊற்றி, சூடாக்கி, பதினைந்து நாட்கள் வரை நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு உணவாக வைப்போம்” என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். அன்றாடம் புதிதாகக் குழம்பு வைப்பதற்குத் தேவையான இறைச்சி, எண்ணெய், மசாலாப் பொருட்களை வாங்குவதற்குரிய பொருளாதார வசதி அப்போது அவர்களிடம் இருக்கவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்களும் எவ்வித முகம் சுளிப்புமின்றி அதையே உண்டு வாழ்ந்தார்கள்.

கிடைத்ததைக்கொண்டு திருப்தியடைந்து வாழும் நிலையே அக்காலத்தில் நிலவியது. உணவைக் கெடாமல் பாதுகாக்கும் குளிரூட்டிகள் நிறைந்த இக்காலத்தில்கூட ஓர் உணவைத் தொடர்ந்து பதினைந்து நாட்கள் திரும்பத் திரும்பச் சூடாக்கி உண்பதை நம்மால் நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாது. வசதியற்ற எளிய மக்கள்கூட முதல் நாள் உணவை மறுநாள் உண்பார்களே தவிர, பல நாட்கள் வைத்திருந்து உண்ண மாட்டார்கள். ஆனால் அக்காலத்தில் உணவைப் பாதுகாக்கும் வசதிகள் எதுவும் இல்லாத நிலையிலும், கிடைத்த ஆட்டுக்காலை மீண்டும் மீண்டும் சூடாக்கிப் பதினைந்து நாட்கள் உண்டு வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் (புகாரி: 5438) ➚.

நபி (ஸல்) அவர்களின் தோழர் சஹ்ல் இப்னு சஅத் (ரலி) அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களின் எளிய வாழ்க்கையை விவரிக்கும்போது, அல்லாஹ் அவர்களை நபியாக அனுப்பியது முதல் மரணிக்கும் வரை அவர்கள் சல்லடையைப் பார்த்ததே இல்லை என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்காவில் வாழ்ந்த காலத்தில் பொருளாதார வசதியோடு இருந்தபோதிலும், மதீனா வாழ்வில் நிலவிய கடுமையான வறுமையையே இது காட்டுகிறது. மாவிலுள்ள உமியை நீக்கி, அதனைப் பட்டுப் போன்று மென்மையாக்குவதற்குப் பயன்படும் சல்லடையை நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒருபோதும் பயன்படுத்தியதில்லை.

مَا رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُنْخُلًا، مِنْ حِينَ ابْتَعَثَهُ اللَّهُ حَتَّى قَبَضَهُ اللَّهُ.
அல்லாஹ் நபி (ஸல்) அவர்களை நபியாக அனுப்பியது முதல் அவர்கள் மரணிக்கும் வரை அவர்கள் சல்லடையைக் கண்டதே இல்லை.
(புகாரி: 5413) ➚

மாவை நைசாக அரைக்கும் இயந்திரங்களோ, மாவை மென்மையாக்கும் சல்லடையோ இல்லாத அக்காலத்தில், சலிக்கப்படாத மாவை எவ்வாறு உண்டீர்கள் என்று அச்சஹாபியிடம் கேட்கப்பட்டது.

كَيْفَ كُنْتُمْ تَأْكُلُونَ الشَّعِيرَ غَيْرَ مَنْخُولٍ؟
சலிக்கப்படாத பார்லியை நீங்கள் எவ்வாறு உண்பீர்கள்?
(புகாரி: 5413) ➚

அதற்கு அவர், كُنَّا نَطْحَنُهُ (நாங்கள் அதனை அரைப்போம்) என்று கூறி, கல் திருகையில் இட்டுக் குருணலாக அரைத்து, பின்னர் வாயால் ஊதி உமியைப் பறக்கவிட்டு, எஞ்சியதை நீரில் குழைத்து உண்போம் என்று நபி (ஸல்) அவர்களின் எளிய உணவு முறையை விளக்கினார்.

நபி (ஸல்) அவர்களின் இத்தகைய எளிமையான வாழ்க்கை மனித கற்பனைக்கும் எட்டாத ஒன்றாகும். பொதுவாக ஒரு மதத்தையோ, இயக்கத்தையோ, சங்கத்தையோ அல்லது கட்சியையோ நிறுவிய தலைவர்களிடம் ஏதேனும் ஒரு சுயநலமோ உலகியல் ஆதாயமோ இருப்பதை நாம் பார்க்கலாம். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்களிடம் எவ்வித சுயநலமோ உலக எதிர்பார்ப்போ இல்லாத அவர்களின் மாசற்ற நேர்மையைக் கண்டே பலர் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

நபி (ஸல்) அவர்களின் தன்னலமற்ற எளிமையும் எவ்வித எதிர்பார்ப்புமற்ற தூய நேர்மையுமே அவர்களது தூதுத்துவத்தின் உண்மைத்தன்மைக்குச் சான்றாகவும், மக்கள் சத்தியத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்குக் காரணமாகவும் அமைந்தன.