16) தன் தோழர்கள் மீது அக்கறை காட்டிய நபிகளார்

நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பெரும் தலைவராக இருந்தபோதிலும், பிற தலைவர்களைப் போன்று மக்களிடம் எவ்வித ஆதிக்கத்தையோ, அடிமைத்தனத்தையோ விரும்பவில்லை. மாறாக, மக்களுக்கு ஓர் எளிய வாழ்க்கையை வழங்க வேண்டும் என்பதிலேயே அவர்கள் எப்போதும் அதிகக் கவனம் செலுத்தினார்கள்.

இன்றைய அரசியல் மற்றும் ஆன்மீகத் தலைவர்கள் பலர் மக்கள் தங்களுக்காகச் சிரமப்படுவதைக் கண்டு பெருமிதமும் மகிழ்ச்சியும் அடைகிறார்கள். வெயிலில் மக்கள் மணிக்கணக்காகக் காத்துக்கிடப்பதையோ, வரிசையில் நின்றுகொண்டே இருப்பதையோ அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால், தமக்காகவோ ஏதேனும் பிரச்சனைக்காகவோ யாரேனும் தீக்குளித்து உயிரை மாய்த்துக்கொண்டால், அதைக் கண்டிக்காமல் அவர்களுக்கு நிதியுதவி அளிப்பதும், குடும்பத்தினருக்குப் பணி வழங்குவதும், அரசு அலுவலகங்கள் மற்றும் மருத்துவமனைகளுக்கு அவர்தம் பெயரைச் சூட்டுவதும் என அத்தகைய தவறான செயல்களை ஊக்குவிக்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு தலைவர் என்பவர் தங்களைப் பின்பற்றுவோர் எவ்விதத்திலும் சிரமப்படக்கூடாது என்பதில் கண்ணுங்கருத்துமாக இருக்க வேண்டும். அந்த வகையில் நபி (ஸல்) அவர்கள் முதலிடத்தில் திகழ்கிறார்கள்.

ஆன்மீக வழிகாட்டலிலும் கூட மக்கள் தம்மைத்தாமே வருத்திக்கொள்வதை நபி (ஸல்) அவர்கள் அனுமதிக்கவில்லை. மார்க்கத்தை மக்கள் தமக்குத்தாமே கடினமாக்கிக்கொண்டால், அதைத் தொடர்ந்து செய்ய முடியாமல் போய்விடும் என்பதால், மார்க்கத்தில் தீவிரத்தன்மையைக் கடைப்பிடிக்காமல் நடுநிலையோடும் இயன்ற அளவிலும் அமல்கள் செய்யுமாறு போதித்தார்கள்.

إن الدين يسر ولن يشاد الدين أحد إلا غلبه فسددوا وقاربوا وأبشروا واستعينوا بالغدوة والروحة وشيء من الدلجة
நிச்சயமாக இந்த மார்க்கம் எளிதானது; இந்த மார்க்கத்தை எவரேனும் தனக்குக் கடினமாக்கிக்கொண்டால் அது அவரை மிகைத்துவிடும். எனவே நடுநிலையைக் கடைப்பிடியுங்கள், நிதானமாக இருங்கள், நற்செய்தி பெறுங்கள்; காலையிலும் மாலையிலும் இரவின் ஒரு பகுதியிலும் அல்லாஹ்விடம் உதவி தேடுங்கள்.
(புகாரி: 39) ➚

அல்லாஹ்விற்கு மிகவும் விருப்பமான செயல் எது என்று நபித்தோழர்கள் கேட்டபோது, தொழுகை அல்லது நோன்பு போன்ற ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட வணக்கத்தை நபி (ஸல்) அவர்கள் குறிப்பிடுவார்கள் என்று எதிர்பார்த்தார்கள். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ, அளவால் குறைவாக இருந்தாலும் தொடர்ந்து செய்யக்கூடிய அமலே சிறந்தது என்று விளக்கினார்கள். ஒரே நாளில் அளவுக்கு மீறி வணங்கிவிட்டுப் பின்னர் முற்றிலும் விட்டுவிடுவதை விட, தினமும் செய்ய முடிந்த எளிய வணக்கங்களைத் தொடர்ச்சியாகச் செய்வதையே அல்லாஹ் விரும்புகிறான். கடவுளுக்காக வெயிலில் நடப்பது, செருப்பணியாமல் நடப்பது, குளிரில் ஈரத்துணியுடன் வழிபடுவது போன்ற உடலை வருத்தும் செயல்களையே பக்தி என்று மக்கள் கருதிக்கொண்டிருந்த காலத்தில், சக்திக்குட்பட்டதை மட்டுமே செய்ய வேண்டும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் போதித்தார்கள்.

أَيُّ الْأَعْمَالِ أَحَبُّ إِلَى اللَّهِ؟ أَدْوَمُهَا وَإِنْ قَلَّ، اكْلَفُوا مِنَ الْأَعْمَالِ مَا تُطِيقُونَ
அல்லாஹ்விற்கு மிகவும் விருப்பமான செயல் எது? என்று கேட்கப்பட்ட போது, “குறைவாக இருந்தாலும் தொடர்ந்து செய்யப்படுவதே” என்று பதிலளித்த நபி (ஸல்) அவர்கள், “உங்கள் சக்திக்குட்பட்ட அமல்களையே நீங்கள் செய்யுங்கள்” என்றும் வழிகாட்டினார்கள்.
(புகாரி: 6465) ➚

அல்லாஹ்வும் கூட நோன்பைக் கடமையாக்கும் போது மக்களுக்குச் சிரமத்தை நாடவில்லை. பசித்திருப்பது இயல்பாகவே சிரமமான காரியம் என்பதால், ஒருவருக்கு உடல்நலக் குறைவு ஏற்பட்டாலோ அல்லது அவர் பயணத்தில் இருந்தாலோ ரமலான் மாதத்தில் நோன்பை விட்டுவிட்டு, மற்றொரு நாளில் அதை ஈடு செய்துகொள்ளும் சலுகையை வழங்கியுள்ளான். அல்லாஹ் நினைத்திருந்தால் பயணத்திலும் நோன்பைத் தொடர வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டிருக்கலாம். ஆனால், மனிதர்களுக்கு எளிதானதையே அல்லாஹ் நாடுகிறான் என்பதை அவனது திருமறை தெளிவுபடுத்துகிறது.

وَمَن كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ يُرِيدُ ٱللَّهُ بِكُمُ ٱلْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ ٱلْعُسْرَ
உங்களில் எவரேனும் நோயாளியாகவோ அல்லது பயணத்திலோ இருந்தால் (அவர் விட்டுப்போன நோன்புகளை) வேறு நாட்களில் கணக்கிட்டு நோற்க வேண்டும்; அல்லாஹ் உங்களுக்கு எளிதானதையே நாடுகிறான், அவன் உங்களுக்குக் கடினமானதை நாடவில்லை.
(அல்குர்ஆன்: 2:185)➚

நபி (ஸல்) அவர்கள் எந்தவொரு வழிபாட்டிலும் மக்கள் தமக்குத்தாமே சிரமத்தை உண்டாக்குவதை விரும்பியதில்லை. யாரேனும் இரவெல்லாம் தூங்காமல் நின்று வணங்குவதையோ, இடைவிடாது நோன்பு நோற்பதையோ வழக்கமாகக் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிந்தால், அவர்களை அழைத்து நபி (ஸல்) அவர்கள் அறிவுரை கூறுவார்கள். அதிகமான வணக்கங்களைச் செய்துவிட்டால் அதன் மூலம் சொர்க்கத்திற்குச் சென்றுவிடலாம் என்ற எண்ணத்திலேயே மக்கள் அவ்வாறு செய்கிறார்கள். ஆனால், வெறும் அமல்களை மட்டுமே நம்பி எவரும் சொர்க்கம் புக முடியாது என்ற அடிப்படை உண்மையை நபி (ஸல்) அவர்கள் தெளிவுபடுத்தினார்கள்.

لَا يُدْخِلُ أَحَدًا الْجَنَّةَ عَمَلُهُ، قَالُوا: وَلَا أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: وَلَا أَنَا، إِلَّا أَنْ يَتَغَمَّدَنِي اللَّهُ بِمَغْفِرَةٍ وَرَحْمَةٍ
“உங்களில் எவருடைய அமலும் அவரைச் சொர்க்கத்தில் சேர்க்காது” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். நபித்தோழர்கள் “நபி (ஸல்) அவர்களே, நீங்களுமா?” என்று கேட்டபோது, “அல்லாஹ் தனது மன்னிப்பாலும் கருணையாலும் என்னை மூடிக்கொண்டாலே தவிர நானும் தான்” என்று பதிலளித்தார்கள்.
(புகாரி: 6463) ➚

மனிதர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் இடைவிடாது வணக்க வழிபாடுகளில் மூழ்கியிருந்தாலும், குடும்பத்தையும் உலகக் கடமைகளையும் புறக்கணித்து வணங்கிக்கொண்டே இருந்தாலும், அந்த அமல்களின் தகுதியால் மட்டும் சொர்க்கம் கிடைத்துவிடாது. அல்லாஹ்வின் பேரருளும் மன்னிப்பும் கிடைக்கும் போதுதான் சொர்க்கம் சாத்தியமாகும். எனவே, ஒரு மனிதன் தன் ஆயுள் முழுவதையும் தொழுகையிலோ அல்லது நோன்பிலோ கழித்தாலும் அவனது அமல் மட்டுமே அவனைச் சொர்க்கத்தில் சேர்த்துவிடாது.

ஒருவர் தம் வாழ்நாளில் எண்பது ஆண்டுகள் வணக்க வழிபாடுகள் செய்திருந்தாலும், அதே எண்பது ஆண்டுகள் அவர் இவ்வுலகின் இன்பங்களை அனுபவித்திருக்கிறார்; அந்த எண்பது ஆண்டுகள் சுவாசித்த மூச்சுக் காற்றிற்கே அவர் செய்த தொழுகையும் நோன்பும் ஈடாகிவிடும். எனவே, ஏதோ பெரிய சாதனை செய்துவிட்டதாக யாரும் நினைக்கக் கூடாது. நாம் செய்யும் அமல்களுக்குக் கூலியாக சொர்க்கம் கிடைப்பதில்லை; அல்லாஹ்வின் தனிப்பெரும் கருணையினால்தான் சொர்க்கம் கிடைக்கிறது. நாம் ஒரு நாளைக்கு ஐந்து நேரத் தொழுகைக்கும் சேர்த்து ஐம்பது நிமிடங்கள் தொழுகிறோம் என்று வைத்துக்கொண்டால், ஒரு மாதத்திற்கு அது இருபத்தைந்து மணி நேரம்கூட வராது. நாற்பது ஆண்டுகள் கணக்கிட்டுப் பார்த்தால், முழுமையாக மூன்று மாதங்கள் மட்டுமே நாம் வணக்கத்தில் ஈடுபட்டிருப்போம். மூன்று மாத வேலைக்கு இவ்வுலகில் என்ன கூலி கிடைத்துவிடும்? ஆனால் அல்லாஹ்வோ சொர்க்கத்தில் நிரந்தரமான மாளிகைகளையும், பட்டாடைகளையும், ஆபரணங்களையும், அழிந்துபோகாத பேரின்பங்களையும் தருகிறான்.

ஆகவே, நம்முடைய அமல்களுக்கான கூலியாக சொர்க்கம் தரப்படுவதில்லை; நாம் செய்த அமல்களைவிடப் பல கோடி மடங்கு மேலான அருளை அல்லாஹ் நமக்கு வழங்குகிறான். தம்முடைய அமலினால் எவருமே சொர்க்கத்தில் நுழைய முடியாது, தாமும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல என்று நபி (ஸல்) அவர்களே தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்கள் (புகாரி: 6467) ➚. மனிதன் வாழ்நாளெல்லாம் வணங்கிக்கொண்டே இருந்தாலும் அல்லாஹ்வின் அருட்கொடைகளுக்கு அது ஈடாகாது. எனவே, நடுநிலையாகச் செயல்பட்டு, கடமைகளை ஒழுங்காக நிறைவேற்றுவதோடு, அல்லாஹ் அனுமதித்துள்ள வியாபாரம், தொழில் போன்ற உலகக் காரியங்களையும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களுக்கு எந்தவொரு கட்டளையை இட்டாலும், أَمَرَهُمْ مِنَ الْأَعْمَالِ بِمَا يُطِيقُونَ (செயல்களில் அவர்களால் இயன்றவற்றையே அவர்களுக்குக் கட்டளையிடுவார்கள்). ஆனால் நபித்தோழர்களுக்கோ அது குறைவாகத் தெரிந்தது. உலகத்தில் எந்தத் துறையிலுமே வேலை செய்பவர்கள் வேலை அதிகம் என்றுதான் சொல்வார்கள்; ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களோ தங்களுக்குக் கற்றுத்தரப்படும் வணக்கங்கள் குறைவாக இருப்பதாகக் கருதினார்கள். அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், إِنَّا لَسْنَا كَهَيْئَتِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ (நபி (ஸல்) அவர்களே! நாங்கள் உங்களைப் போன்றவர்கள் அல்லர்), إِنَّ اللَّهَ قَدْ غَفَرَ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ (அல்லாஹ் உங்களுடைய முந்தைய, பிந்தைய பாவங்களை மன்னித்துவிட்டான்) என்று கூறினார்கள். சூரத்துல் ஃபத்ஹில் அல்லாஹ், لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ (உமது முந்தைய, பிந்தைய பாவங்களை அல்லாஹ் மன்னிப்பதற்காக) என்று உத்தரவாதம் அளித்திருப்பதால், நீங்கள் குறைவாகச் செய்தாலும் போதும்; ஆனால் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படாத எங்களுக்கு இன்னும் அதிகமாக வணக்கங்களைச் சொல்லித் தரக்கூடாதா என்று அவர்கள் கேட்டார்கள்.

இக்கேள்வியைக் கேட்டதும் நபி (ஸல்) அவர்கள், فَيَغْضَبُ حَتَّى يُعْرَفَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ (அவர்களின் முகத்தில் தெரியும் அளவுக்குக் கோபப்பட்டார்கள்). நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு வணக்கத்தை இவ்வளவு போதும் என்று கூறினால், அதில் அல்லாஹ் திருப்தியடைகிறான் என்று பொருள். அப்படியிருக்க, இது போதாது என்று கூறுவது அல்லாஹ்வைப் பற்றி தமக்குத் தெரியாதா என்ற பொருளைத் தருவதால்தான் நபி (ஸல்) அவர்கள் கோபமுற்று எச்சரித்தார்கள்.

إِنَّ أَتْقَاكُمْ وَأَعْلَمَكُمْ بِاللَّهِ أَنَا
உங்களில் அல்லாஹ்வை அதிகம் அஞ்சுபவனும், அவனைப் பற்றி மிக அறிந்தவனும் நானே.
(புகாரி: 20) ➚

ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: பனூ அஸத் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்மணி வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். நபி (ஸல்) அவர்கள் வீட்டிற்குள் வந்து, مَنْ هَذِهِ (இவர் யார்?) என்று கேட்டார்கள். வழக்கமாக ஒருவரைப் பெயர் சொல்லியோ, ஊர் அல்லது குடும்பப் பின்னணியைச் சொல்லியோதான் அறிமுகப்படுத்துவார்கள். ஆனால் ஆயிஷா (ரலி) அவர்களோ அப்பெண்ணின் பெயரைக் கூறாமல், இவர் இரவெல்லாம் தூங்காமல் தொழுதுகொண்டே இருப்பார் என்று அவரது வணக்கத்தை முன்னிறுத்தி அறிமுகப்படுத்தினார்கள். அதைக் கேட்ட நபி (ஸல்) அவர்கள் உடனே அதைத் தடுத்து, சக்திக்குட்பட்டதை மட்டுமே செய்ய வேண்டும் என்று கூறினார்கள். மனிதனால் வாழ்நாள் முழுவதும் இரவில் தூங்காமல் தொழுதுகொண்டே இருக்க முடியாது; இயலாத ஒன்றைச் செய்ய முற்படுவதை அல்லாஹ் விரும்புவதில்லை. மனிதனுக்கு வேறு பல பொறுப்புகளும் பணிகளும் இருக்கின்றன. தலைவர்கள் பொதுவாக மக்கள் தங்களை முழுமையாக அர்ப்பணிப்பதையே விரும்புவார்கள்; ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ வணக்க வழிபாடுகளில் எல்லை மீறிச் செல்வதைக் கண்டித்து, அளவோடு செய்யுமாறு வழிகாட்டினார்கள்.

عَلَيْكُمْ مَا تُطِيقُونَ مِنَ الْأَعْمَالِ
செயல்களில் உங்களால் இயன்றவற்றைச் செய்யுங்கள்.
(புகாரி: 1151) ➚

ஒருவர் வணக்கத்திலேயே மூழ்கியிருப்பவர் என்றெல்லாம் பேசப்படுவதை நபி (ஸல்) அவர்கள் விரும்பவில்லை. ஒருமுறை நபி (ஸல்) அவர்கள் பள்ளிவாசலுக்குள் வந்தபோது, இரண்டு தூண்களுக்கு இடையே ஒரு கயிறு கட்டப்பட்டிருப்பதைக் கண்டார்கள். உடனே நபி (ஸல்) அவர்கள், مَا هَذَا الْحَبْلُ (இந்தக் கயிறு என்ன?) என்று கேட்டார்கள். அதற்கு மக்கள், هَذَا حَبْلٌ لِزَيْنَبَ (இது ஸைனப் அவர்களுக்குரிய கயிறு) என்று கூறி, நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியான ஸைனப் (ரலி) அவர்கள் நின்று தொழும்போது சோர்வடைந்து கீழே விழும் நிலைக்கு வரும்போது, பிடித்துக்கொள்வதற்காக இக்கயிற்றைக் கட்டியிருக்கிறார்கள் என்று விளக்கினார்கள். அதிக நேரம் தொழும்போது நிற்க முடியாமல் போனால், தம்மைச் சமன்படுத்திக் கொள்வதற்காக அக்கயிறு பயன்படுத்தப்பட்டது.

பள்ளிவாசலில் குறுக்கே ஒரு கயிறு கட்டப்பட்டிருப்பதை அறிந்த நபி (ஸல்) அவர்கள், அதை உடனடியாக அவிழ்த்துவிடுமாறு உத்தரவிட்டார்கள்.

لَا حُلُّوهُ لِيُصَلِّ أَحَدُكُمْ نَشَاطَهُ فَإِذَا فَتَرَ فَلْيَقْعُدْ
இல்லை, அதை அவிழ்த்துவிடுங்கள். உங்களில் ஒருவர் தம்மிடம் உற்சாகம் இருக்கும் வரை தொழட்டும்; சோர்வு ஏற்பட்டால் அமர்ந்து கொள்ளட்டும்.
(புகாரி: 1150) ➚

சுன்னத்தான உபரித் தொழுகைகளை நிறைவேற்றும்போது உடல் சோர்வடைந்தால், கயிறுகளையோ சுவர்களையோ தூண்களையோ பிடித்துக்கொண்டு தங்களை வருத்திக்கொண்டு நிற்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இயன்றால் நின்று தொழ வேண்டும்; இயலாவிட்டால் அமர்ந்து கொள்ள வேண்டும். வணக்கம் என்ற பெயரில் கூட மக்கள் எல்லை மீறிச் சிரமப்படக்கூடாது என்பதில் நபி (ஸல்) அவர்கள் உறுதியாக இருந்தார்கள். ஆன்மீகத்தின் பெயரால் பிறர் சிரமங்களைச் சுமத்துவது போலில்லாமல், மக்களை அத்தகைய சிரமங்களிலிருந்து விடுவித்து முறையான இறையச்சத்தை ஊட்டினார்கள். வரம்பு மீறி வணக்கங்களில் மூழ்கிவிடுவதாகக் கூறுபவர்களை விட, மார்க்க வரம்புகளுக்கு உட்பட்டு அளவோடு அமல் செய்பவர்களுக்கே அல்லாஹ் அதிக இறையச்சத்தை வழங்குகிறான்.

அவ்வாறே, நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பயணத்தில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ஒரு மனிதருக்கு வெயில் படாமல் இருப்பதற்காக மக்கள் துணியைப் பிடித்து நிழல் செய்துகொண்டிருந்ததைக் கண்டார்கள். எல்லாரும் சாதாரணமாக இருக்கும்போது, இவருக்கு மட்டும் ஏன் துணியால் நிழல் பந்தல் அமைக்கிறீர்கள் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டார்கள். அதற்கு மக்கள், قَالُوا رَجُلٌ صَائِمٌ (அவர் நோன்பு நோற்றிருக்கிறார் என்று) கூறினார்கள். அவர் நோன்பால் மிகவும் களைப்படைந்திருப்பதைக் கண்ட நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

لَيْسَ مِنَ الْبِرِّ أَنْ تَصُومُوا فِي السَّفَرِ
பயணத்தில் நோன்பு நோற்பது நற்செயல் அல்ல.
(முஸ்லிம்: 1115) ➚

கடமையான ரமலான் நோன்பையே பயணத்தின் போது விட்டுவிட்டு, வேறு நாட்களில் நோற்றுக் கொள்ளலாம் என்று அல்லாஹ் சலுகை அளித்திருக்கும்போது, உபரியான நோன்பைப் பயணத்தில் நோற்று மயங்கி விழும் அளவிற்கு உடலை வருத்த வேண்டியதில்லை என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் அறிவுறுத்தினார்கள். இவ்வாறாக வணக்கம் என்ற பெயரில் மக்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே சிரமங்களை உண்டாக்கிக்கொண்டு எல்லை மீறும் போதெல்லாம், நபி (ஸல்) அவர்கள் உடனே தலையிட்டு மார்க்கத்தின் சரியான வரம்புகளைக் கற்றுக்கொடுத்துள்ளார்கள்.

வணக்க வழிபாடுகளில் தங்களை வருத்திக்கொண்டு எல்லை மீறுவது ஆன்மீகம் அல்ல; மார்க்கம் வழங்கிய சலுகைகளையும் வரம்புகளையும் பேணி, உற்சாகத்தோடும் இயன்ற அளவிலும் அமல்கள் செய்வதே உண்மையான இறையச்சமாகும்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் அல்லாஹ்விடமிருந்து பெற்றுத் தந்த இஸ்லாம் ஒரு மிகச்சிறந்த ஆன்மீக நெறியாகும். ஆன்மீகத்தின் பெயரால் மக்கள் எல்லை மீறி, தங்களுக்குத் தாங்களே சிரமத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்வதைத் தடுத்து நிறுத்துவதில் நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகுந்த கவனம் செலுத்தினார்கள். அதிக வணக்கம் புரிகிறேன், அதிகம் தொழுகிறேன், அதிக தான தர்மம் செய்கிறேன் என்று கூறி தமக்குத்தாமே சிரமத்தை உண்டாக்கிக் கொள்வதை மார்க்கம் ஒருபோதும் அனுமதிப்பதில்லை.

நபி (ஸல்) அவர்கள் வாகனத்தில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, நடக்கவோ நிற்கவோ இயலாத ஒரு முதியவர் தம் இரு மகன்களின் தோள்களில் கைத்தாங்கலாக நடந்து செல்வதைக் கண்டார்கள். இயலாத இவர் ஏன் இப்படி நடந்து செல்ல வேண்டும் என்று விசாரித்தபோது, அவர் نَذَرَ أَنْ يَمْشِيَ (நடந்தே செல்வதாக நேர்ச்சை செய்துள்ளார்) என்று மக்கள் கூறினார்கள். ஒருவர் தன்னைத்தானே சிரமப்படுத்திக் கொள்வதில் அல்லாஹ்வுக்கு எந்தத் தேவையும் மகிழ்ச்சியும் இல்லை என்று தெளிவுபடுத்திய நபி (ஸல்) அவர்கள், அவரை வாகனத்தில் ஏறிச் செல்லுமாறு وَأَمَرَهُ أَنْ يَرْكَبَ (வாகனத்தில் ஏறிச் செல்லுமாறு உத்தரவிட்டார்கள்) கட்டளையிட்டார்கள்.

إِنَّ اللَّهَ عَنْ تَعْذِيبِ هَذَا نَفْسَهُ لَغَنِيٌّ
நிச்சயமாக இந்த மனிதர் தன்னைத்தானே வேதனைப்படுத்திக் கொள்வது அல்லாஹ்வுக்குத் தேவையற்றதாகும்.
(புகாரி: 1865) ➚

இறைவழிபாடு என்ற பெயரில் பல நூறு மைல்கள் கால்நடையாகப் பயணம் செய்வதை இன்றும் மக்கள் வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். குறுகிய நேரத்தில் சென்றடைய வாய்ப்பிருந்தும், பல நாட்கள் உடலை வருத்தி நடப்பதே சிறந்த பக்தி என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள். ஆனால், பக்தி என்ற பெயரிலோ வணக்கம் என்ற பெயரிலோ மக்கள் இத்தகைய வீண் சிரமங்களைச் சுமந்துவிடக் கூடாது என்பதில் நபி (ஸல்) அவர்கள் எச்சரிக்கையாக இருந்தார்கள்.

மற்றொரு முறை நபி (ஸல்) அவர்கள் மேடையில் நின்று உரை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தபோது, பள்ளிவாசலுக்கு வெளியே வெயிலில் ஒரு மனிதர் நின்றுகொண்டிருப்பதைக் கண்டார்கள்: فَإِذَا هُوَ بِرَجُلٍ قَائِمٍ (அங்கே ஒரு மனிதர் நின்றுகொண்டிருந்தார்). நபி (ஸல்) அவர்கள் உரையை நிறுத்திவிட்டு, அவர் யார், ஏன் நிற்கிறார் என்று விசாரித்தார்கள். அவர் பெயர் அபூ இஸ்ராயில் என்றும், அவர் உட்காராமல் நின்றுகொண்டே இருப்பதாகவும் نَذَرَ أَنْ يَقُومَ وَلَا يَقْعُدَ (உட்காராமல் நிற்பதாக நேர்ச்சை செய்துள்ளார்), நிழலில் ஒதுங்காமல் வெயிலிலேயே நிற்பதாகவும் وَلَا يَسْتَظِلَّ (நிழலில் ஒதுங்க மாட்டேன் என்றும்), யாரிடமும் பேசாமல் மௌன விரதம் இருப்பதாகவும் وَلَا يَتَكَلَّمَ (பேச மாட்டேன் என்றும்), அதே வேளையில் நோன்பு நோற்றிருப்பதாகவும் وَيَصُومَ (நோன்பு நோற்பதாகவும்) நேர்ச்சை செய்துள்ளார் என்று மக்கள் கூறினார்கள்.

மனிதன் பேசுவதற்கே படைக்கப்பட்டுள்ளான்; மௌனம் காப்பதோ வெயிலில் நிற்பதோ உடலை வருத்துவதோ ஒருபோதும் வணக்கம் ஆகாது. இஸ்லாத்தில் தொழுகை, நோன்பு, தான தர்மம் போன்ற நற்செயல்களுக்கு மட்டுமே நேர்ச்சை செய்ய வேண்டும். மாறாக, ஒற்றைக் காலில் நிற்பேன், தரையில் படுத்துக் கிடப்பேன் என்றெல்லாம் நேர்ச்சை செய்யக் கூடாது. எனவே, அந்த மனிதர் செய்தவற்றில் நோன்பு மட்டுமே மார்க்கம் அங்கீகரித்த வணக்கம் என்பதால், அந்த நோன்பை மட்டும் அவர் முழுமைப்படுத்த வேண்டும் என்றும், மற்ற வீண் கட்டுப்பாடுகளை உடனே கைவிட வேண்டும் என்றும் நபி (ஸல்) அவர்கள் உத்தரவிட்டார்கள்.

مُرْهُ فَلْيَتَكَلَّمْ وَلْيَسْتَظِلَّ وَلْيَقْعُدْ وَلْيُتِمَّ صَوْمَهُ
அவரைப் பேசச் சொல்லுங்கள், நிழலில் ஒதுங்கச் சொல்லுங்கள், உட்காரச் சொல்லுங்கள், அவருடைய நோன்பை மட்டும் அவர் முழுமைப்படுத்தட்டும்.
(புகாரி: 6704) ➚

சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் செருப்பில்லாமல் நடப்பது, கடும் குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டு தவம் செய்வது, நெருப்புக் குண்டத்தில் இறங்கித் தீமிதிப்பது போன்ற செயல்களெல்லாம் இறைவனுக்குப் பிடிக்கும் என்று மக்கள் தவறாக எண்ணுகிறார்கள். ஆனால் இஸ்லாமிய மார்க்கம் இத்தகைய மடத்தனங்களை முற்றிலும் தகர்த்தெறிகிறது.

இவ்வாறே மூன்று குழுவினர் ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடம் வந்து, இல்லத்தில் நபி (ஸல்) அவர்களின் வணக்க வழிபாடுகள் எவ்வாறு இருக்கும் என்று يَرْسَلُوْنَ عَنْ عِبَادَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ (நபி (ஸல்) அவர்களின் வணக்க வழிபாடுகளைப் பற்றிக் கேட்டார்கள்). நபி (ஸல்) அவர்கள் இரவில் சிறிது நேரம் தூங்குவார்கள், சிறிது நேரம் தொழுவார்கள் என்று ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் விளக்கமளித்தார்கள். இஷா தொழுகை முடிந்தது முதல் விடியும் வரை நபி (ஸல்) அவர்கள் தூங்காமல் தொழுதுகொண்டே இருப்பார்கள் என்று எதிர்பார்த்து வந்த அந்த மூவருக்கும் இந்த பதில் வியப்பையும் ஏமாற்றத்தையும் தந்தது.

فَلَمَّا أُخْبِرُوا كَأَنَّهُمْ تَقَالُّوهَا
அவர்களுக்கு அது பற்றி தெரிவிக்கப்பட்டபோது, அவர்கள் அதை மிகக் குறைவாகக் கருதினார்கள்.
(புகாரி: 5063) ➚

நபி (ஸல்) அவர்களின் வணக்க வழிபாடுகள் குறித்த விவரத்தைக் கேட்ட அந்த மூவருக்கும் அது மிகவும் குறைவாகத் தெரிந்தது. “أَيْنَ نَحْنُ مِنَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَمَا تَأَخَّرَ (முன்-பின் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டுவிட்ட நபி (ஸல்) அவர்களோடு நாம் எவ்வாறு ஒப்பாக முடியும்?)” என்று தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர். நபி (ஸல்) அவர்களின் வணக்க முறையை முன்மாதிரியாக எடுத்துக்கொள்வதை விடுத்து, தங்களுக்கு அது போதாது என்றும், தாங்கள் வெற்றிபெற வேண்டுமானால் அவர்களை விட அதிகமாக வணங்க வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்தனர்.

அவர்களில் ஒருவர், “أَمَّا أَنَا فَإِنِّي أُصَلِّي اللَّيْلَ أَبَدًا (நானோ இனி எப்போதும் இரவு முழுவதும் தொழுவேன்)” என்றார். இரவு என்பது தூங்குவதற்கும், மனைவியோடு இல்லறத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்கும் அல்லாஹ் வழங்கிய அருட்கொடையாகும். இரவு முழுவதும் தொழுதால் தூக்கமும் குடும்ப வாழ்க்கையும் புறக்கணிக்கப்பட்டுவிடும். மற்றொருவர், “أَنَا أَصُومُ الدَّهْرَ وَلَا أُفْطِرُ (நான் காலம் முழுவதும் தொடர்ந்து நோன்பு நோற்பேன்; ஒரு நாளும் நோன்பை விடமாட்டேன்)” என்றார். மூன்றாமவர், “أَنَا أَعْتَزِلُ النِّسَاءَ فَلَا أَتَزَوَّجُ أَبَدًا (நான் பெண்களை விட்டும் விலகியிருப்பேன்; ஒருபோதும் திருமணம் செய்து கொள்ள மாட்டேன்)” என்றார். திருமணம் செய்து குடும்பப் பொறுப்புகளில் ஈடுபட்டால் வணக்கம் குறைந்துவிடும்; எனவே துறவறம் மேற்கொள்வதே இறைவனுக்கான தியாகம் என்று அவர் கருதினார்.

இதை அறிந்த நபி (ஸல்) அவர்கள் அவர்களிடம் வந்து, இன்னின்னவாறு கூறியது நீங்கள் தானா என்று விசாரித்தார்கள். பின்னர், தாம் இறைவனை அதிகம் அஞ்சுபவராக இருந்தும் எவ்வாறு சமநிலையான வாழ்க்கையை மேற்கொள்கிறார்கள் என்பதை அவர்களுக்குத் தெளிவுபடுத்தினார்கள். எந்த ஒரு மனிதரும் இறையச்சத்தில் நபி (ஸல்) அவர்களை விஞ்சிவிட முடியாது. எனவே நபி (ஸல்) அவர்கள் எதைச் செய்தார்களோ அதுவே இறையச்சத்தின் உச்சக்கட்டமாகும். அதை மீறி பக்தி என்ற பெயரில் எல்லை மீறுவதோ, அவர்களின் வழிமுறையைப் புறக்கணிப்பதோ கூடாது என்று கண்டித்தார்கள்.

أَنْتُمُ الَّذِينَ قُلْتُمْ كَذَا وَكَذَا أَمَا وَاللَّهِ إِنِّي لَأَخْشَاكُمْ لِلَّهِ لَكِنِّي أَصُومُ وَأُفْطِرُ وَأُصَلِّي وَأَرْقُدُ وَأَتَزَوَّجُ النِّسَاءَ فَمَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتِي فَلَيْسَ مِنِّي
இன்னின்னவாறு கூறியவர்கள் நீங்கள் தானா? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, உங்களை விட நான் அல்லாஹ்வை அதிகம் அஞ்சுகிறேன்; ஆயினும் நான் நோன்பு நோற்கவும் செய்கிறேன், நோன்பை விடவும் செய்கிறேன்; தொழவும் செய்கிறேன், தூங்கவும் செய்கிறேன்; பெண்களைத் திருமணமும் செய்துகொள்கிறேன்; எனவே, யார் என்னுடைய வழிமுறையைப் புறக்கணிக்கிறாரோ அவர் என்னைச் சார்ந்தவர் அல்ல.
(புகாரி: 5063) ➚

பொதுவாக உலக மதங்கள் அனைத்தும் உலகைத் துறந்து, குடும்பத்தை விட்டுவிட்டு எப்போதும் வணக்கத்திலேயே மூழ்கியிருப்பவனையே பெரிய ஞானியாகவும் பக்தனாகவும் பார்க்கின்றன. ஆனால் இஸ்லாமோ, அவ்வாறு எல்லை மீறுபவன் இஸ்லாத்தைச் சார்ந்தவனே அல்ல என்று பிரகடனம் செய்கிறது. மார்க்கத்தின் பெயரால் மக்கள் தங்களைத் தாங்களே வருத்திக்கொள்ளக் கூடாது என்பதில் நபி (ஸல்) அவர்கள் உறுதியாக இருந்தார்கள்.

ஆன்மீகத்தின் பெயரால் மனைவி, பிள்ளைகள், தொழில் ஆகியவற்றை முற்றிலும் புறக்கணித்துவிட்டுத் துறவறம் போன்று வாழ்வதை இஸ்லாம் ஒருபோதும் ஏற்பதில்லை. தொழுகைக்கு அழைப்பது போன்ற நற்செயல்களில் ஈடுபட்டாலும் கூட, அதற்காகத் தங்களின் குடும்பக் கடமைகளையும் பொருளாதாரப் பொறுப்புகளையும் கைவிட்டுவிட்டு, மாதக்கணக்கிலும் வருடக்கணக்கிலும் சில்லா என்று சென்று தங்கள் வியாபாரத்தையும் குடும்ப வாழ்க்கையையும் பாழாக்கிக் கொள்வதை இஸ்லாம் அனுமதிக்கவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்கள் காட்டிய வழியைத் தாண்டி பக்தி என்ற பெயரில் குடும்பத்தைப் புறக்கணிப்பவர்கள் தம்மைச் சார்ந்தவர்கள் அல்ல என்றே நபி (ஸல்) அவர்கள் எச்சரித்தார்கள்.

நபித்தோழர் அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ர் இப்னுல் ஆஸ் என்பவரின் வாழ்க்கையிலும் இதேபோன்ற ஒரு நிகழ்வு நடந்தது. அவர் திருமணம் முடித்த பின்பும், பகல் முழுவதும் நோன்பு நோற்பதும் இரவு முழுவதும் நின்று வணங்குவதுமாகவே இருந்தார். பகலில் நோன்பு, இரவில் தொழுகை என்பதால் இல்லற வாழ்க்கையே அவரிடம் இல்லாமல் போனது. இது குறித்து அவரது குடும்பத்தினர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் முறையிட்டனர்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரை அழைத்து, “أَلَمْ أُخْبَرْ أَنَّكَ تَصُومُ النَّهَارَ وَتَقُومُ اللَّيْلَ (நீர் பகலெல்லாம் நோன்பு நோற்று, இரவெல்லாம் நின்று வணங்குவதாக எனக்குக் கூறப்படுகிறதே, அது உண்மையா?)” என்று விசாரித்தார்கள். அதற்கு அவர் ஆம் என்று ஒப்புக் கொண்டார். வணக்க வழிபாடுகளில் அளவுக்கு மீறிச் செல்வதும் மார்க்கத்தில் குற்றமே என்பதால், நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம் அவ்வாறு செய்யக்கூடாது என்று தடுத்து, உடலுக்கும் கண்களுக்கும் மனைவிக்கும் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை நிறைவேற்றுமாறு அறிவுரை வழங்கினார்கள்.

فَلَا تَفْعَلْ صُمْ وَأَفْطِرْ وَقُمْ وَنَمْ فَإِنَّ لِجَسَدِكَ عَلَيْكَ حَقًّا وَإِنَّ لِعَيْنِكَ عَلَيْكَ حَقًّا وَإِنَّ لِزَوْجِكَ عَلَيْكَ حَقًّا
அவ்வாறு செய்யாதீர்; நோன்பு நோற்பீராக, நோன்பை விட்டும் இருப்பீராக; தொழவும் செய்வீராக, தூங்கவும் செய்வீராக; நிச்சயமாக உம் உடலுக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமை உமக்கு உண்டு; உம் கண்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமை உமக்கு உண்டு; உம் மனைவிக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமையும் உமக்கு உண்டு.
(புகாரி)

வருடம் முழுவதும் இடைவிடாமல் நோன்பு நோற்றுக் கொண்டே இருந்தால் உடல் நலிவுற்றுப் பலவீனமடைந்துவிடும். எனவே உடலுக்குத் தேவையான ஊட்டச்சத்தை வழங்கி அதைப் பேணுவதும், கண்களுக்குத் தூக்கத்தைக் கொடுப்பதும் மனிதனின் கடமையாகும். இறைவனை வணங்குவது எவ்வாறு கடமையோ, அவ்வாறே உடலை ஆரோக்கியமாகப் பராமரிப்பதும் மனிதன் மீதுள்ள கடமையாகும்.

கண்களுக்கு ஓய்வு கொடுக்க வேண்டும். இரவெல்லாம் தூங்காமல் வணங்கிக் கொண்டிருந்தால் கண்களுக்குரிய கடமையைச் செய்ய முடியாது. அதேபோன்று மனைவியின் இல்லறத் தேவைகளை நிறைவேற்றுவதும் கணவன் மீதுள்ள கடமையாகும். உடலையும் மனைவியையும் வருத்திக்கொண்டு இவ்வாறு இரவெல்லாம் வணங்குவதை நபி (ஸல்) அவர்கள் கண்டித்தார்கள்.

وَلِزَوْجِكَ عَلَيْكَ حَقًّا
உன் மனைவிக்கும் உன் மீது உரிமை உண்டு.
(புகாரி: 5199) ➚

நபி (ஸல்) அவர்கள் இவ்வாறு அறிவுறுத்திய பிறகும், தமக்கு உடல் வலிமை இருப்பதாகவும், தினசரி நோன்பு நோற்பதற்குத் தம்மால் இயலும் என்றும் அவர் கூறினார்.

إِنِّي لَأَقْوَى لِذَلِكَ
நிச்சயமாக எனக்கு இதற்குச் சக்தி இருக்கிறது.
(புகாரி: 1977) ➚

மனிதர்களின் சொந்த சக்தியைக் கொண்டு மார்க்கத்தின் சட்டங்களைத் தீர்மானிக்க முடியாது. எனவே, ஒருவருக்கு நோன்பு நோற்க அதிக வலிமை இருந்தாலும், அவர் தாவூத் (அலை) அவர்கள் நோற்றது போன்று ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் மட்டுமே நோன்பு நோற்க வேண்டும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். உபரியான நோன்புகளில் அதிகபட்ச வரம்பே இதுதான்; இது ரமலான் மாதக் கடமையான நோன்பைப் பற்றியதல்ல. மேலும், ஒருவர் தொடர்ந்து ஆண்டு முழுவதும் நோன்பு நோற்றாலும் அது நோன்பாகக் கருதப்படாது என்றும் தெளிவுபடுத்தினார்கள்.

فَصُمْ صِيَامَ دَاوُدَ عَلَيْهِ السَّلَامُ كَانَ يَصُومُ يَوْمًا وَيُفْطِرُ يَوْمًا
தாவூத் (அலை) அவர்களின் நோன்பை நீர் நோற்பீராக! அவர்கள் ஒரு நாள் நோன்பு நோற்று, ஒரு நாள் விட்டுவிடுவார்கள்.

لَا صَامَ مَنْ صَامَ الأَبَدَ
காலமெல்லாம் நோன்பு நோற்றவர் நோன்பு நோற்கவே இல்லை.

அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ர் (ரலி) அவர்களிடம் நடைபெற்ற இந்த உரையாடலின் மற்றொரு அறிவிப்பில், பகல் முழுவதும் நோன்பு நோற்று இரவு முழுவதும் நின்று வணங்கினால் கண்கள் சோர்வடைந்துவிடும், உள்ளமும் உடலும் பலவீனமடைந்துவிடும் என்ற காரணத்தைக் கூறி நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரைத் தடுத்தார்கள்.

فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ هَجَمَتْ عَيْنُكَ وَنَفِهَتْ نَفْسُكَ
நீர் அவ்வாறு செய்தால் உம்முடைய கண்கள் சோர்வடைந்துவிடும்; உம்முடைய உயிர் பலவீனமடைந்துவிடும்.
(புகாரி: 1153) ➚

அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ர் (ரலி) அவர்கள் அல்லாஹ்வையும் மறுமையையும் சொர்க்கத்தையும் நம்பியதால், இறைவனை அதிகம் அஞ்சி, மற்றவர்களை விடக் கூடுதலாக வணங்கி சொர்க்கத்தை அடைய வேண்டும் என்ற நல்ல நோக்கத்திலேயே இவ்வாறு செய்தார். இருப்பினும், நோக்கம் நல்லதாக இருந்தாலும் வரம்புகளை மீறுவதை மார்க்கம் அனுமதிப்பதில்லை. மனிதர்கள் ஆர்வக் கோளாறினால் உலகக் கடமைகளைப் புறக்கணித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே நபி (ஸல்) அவர்கள் வணக்க வழிபாடுகளுக்குத் தெளிவான எல்லைகளை வகுத்துத் தந்துள்ளார்கள்.

ஆன்மிகத்தின் பெயரால் எல்லை மீறாமல், நபி (ஸல்) அவர்கள் கற்றுத் தந்த வரம்புகளுக்கு உட்பட்டு சமநிலையான வாழ்க்கை முறையைப் பேணுவதே உண்மையான இறைவணக்கமாகும்.