14) எளிமையான பொருட்களை பயன்படுத்திய நபிகளார்
நபி (ஸல்) அவர்கள் ஓர் ஆட்சித் தலைவராகவும் ஆன்மீகத் தலைவராகவும் இருந்தபோதிலும், தங்கள் வாழ்க்கைத் தேவைகளுக்காக மிகக் குறைந்த அளவிலான சாதனங்களையே வைத்திருந்தார்கள். வழக்கமாக மக்கள் தண்ணீர் சேமித்து வைப்பதற்குப் பெரிய பாத்திரங்களையோ மண் குடங்களையோ பயன்படுத்துவார்கள். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் அந்தப் பகுதிகளில் மண் குடங்கள் புழக்கத்தில் இருக்கவில்லை. மாறாக, ஆடு மற்றும் மாடுகளின் தோல்களைத் தைத்துப் பை போன்ற பாத்திரங்களைச் செய்து, அவற்றில் தண்ணீரை ஊற்றி உயரமான இடங்களில் கட்டித் தொங்கவிடுவார்கள். அவ்வாறு தொங்கவிடப்படும் தோல் துருத்தியில் இருக்கும் தண்ணீர், குளிர்காலத்தில் கடுமையான குளிராகவோ, வெயில்காலத்தில் கடுமையான வெப்பமாகவோ மாறாமல் சீரான வெப்பநிலையில் இருக்கும்.
வீட்டு உபயோகத்திற்கும் உளூ செய்வதற்கும் தேவையான தண்ணீரை நபி (ஸல்) அவர்கள் இத்தகைய தோல் பையில்தான் வைத்திருந்தார்கள். ஒரு நாள் நள்ளிரவில் நபி (ஸல்) அவர்கள் மைமூனா (ரலி) அவர்களின் வீட்டில் எழுந்து, தொங்கவிடப்பட்டிருந்த ஒரு தோல் பையிலிருந்து தண்ணீர் எடுத்து உளூ செய்ததாக இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள் (புகாரி: 183) ➚. நபி (ஸல்) அவர்கள் இரவுத் தொழுகைக்காக எழுந்ததை விவரிக்கும் இந்தச் செய்தி, அவர்களின் வீட்டில் தண்ணீர் சேமித்து வைக்க தோல் பை மட்டுமே பயன்பட்டது என்பதையும் காட்டுகிறது.
குடிநீரையும் நபி (ஸல்) அவர்கள் இத்தகைய தோல் பையிலேயே வைத்திருந்தார்கள். அக்காலத்தில் ஆழமான ஊற்றுகளில் இருந்து எடுக்கப்படும் நல்ல குடிநீரையும், புழங்குவதற்குரிய தண்ணீரையும் தனித்தனியாகப் பிரித்து வைத்திருப்பார்கள். இரவில் தோல் பையில் ஊற்றி வைக்கப்படும் தண்ணீர் காலையில் குடிப்பதற்கு இதமான குளிர்ச்சியுடன் இருக்கும். ஒருமுறை நபி (ஸல்) அவர்கள் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களுடன் ஓர் அன்சாரித் தோழரின் தோட்டத்திற்குச் சென்றார்கள். அப்போது வீட்டில் குளிர்ந்த குடிநீர் தீர்ந்துபோயிருந்ததால், அந்தத் தோழரிடம், إِنْ كَانَ عِنْدَكَ مَاءٌ بَاتَ هَذِهِ اللَّيْلَةَ فِي شَنَّةٍ (தோல் பையில் இரவில் ஊற்றி வைக்கப்பட்ட தண்ணீர் உம்மிடம் இருக்கிறதா?) என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், நேற்று இரவு ஊற்றி வைத்த தண்ணீர் இருக்கிறது என்று கூறி, இருவரையும் பந்தலுக்கு அழைத்துச் சென்று அந்தத் தண்ணீரைக் கொடுத்தார்.
சாதாரண தண்ணீரைத் தவிர்த்து, பேரீச்சம்பழம் அல்லது காய்ந்த திராட்சையைத் தண்ணீரில் ஊறவைத்தும் நபி (ஸல்) அவர்கள் அருந்தினார்கள். தோல் பையிலோ அல்லது கல்லினால் ஆன சிறிய தொட்டியிலோ தண்ணீரை ஊற்றி, அதில் பேரீச்சம்பழத்தையோ திராட்சையையோ ஊறவைத்து நபி (ஸல்) அவர்களுக்காக வைப்பார்கள். அது தண்ணீரின் உப்புத் தன்மையை நீக்கி இனிப்புச் சுவையைத் தரும். இந்தத் தண்ணீரை முதல் நாளும், மறுநாளும், அதற்கு அடுத்த நாளும் என மூன்று நாட்கள் வரை நபி (ஸல்) அவர்கள் குடிப்பார்கள். நான்காவது நாள் அதில் ஏதேனும் மிச்சமிருந்தால் அதைக் கொட்டிவிடுவார்கள். ஏனெனில், அதற்கு மேல் அது புளித்து நொதித்துப் போதைப் பொருளாக மாறிவிடும் என்பதால் அவ்வாறு செய்தார்கள் (முஸ்லிம்).
நபி (ஸல்) அவர்கள் தண்ணீர் அருந்துவதற்கு மரத்தாலான குவளை ஒன்றைப் பயன்படுத்தினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களின் மறைவிற்குப் பிறகு அவர்களின் ஊழியராக இருந்த அனஸ் (ரலி) அவர்கள் அந்தக் குவளையை மக்களுக்கு எடுத்துக் காட்டினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் பலமுறை பயன்படுத்தியதால் அந்தக் குவளை இரண்டாகப் பிளந்துவிட்டது. அதைத் தூக்கி எறியாமல், நபி (ஸல்) அவர்கள் பயன்படுத்திய பொருள் என்ற நினைவாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காக அனஸ் (ரலி) அவர்கள் வெள்ளியை உருக்கி ஊற்றி, அந்தப் பிளவை இணைத்து வைத்திருந்தார்கள். இந்தக் குவளையின் மூலமே நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு எண்ணற்ற முறை தாம் தண்ணீர் புகட்டியதாக அனஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள் (புகாரி: 5638) ➚.
நபி (ஸல்) அவர்களிடம் நான்கு பேர் சேர்ந்து தூக்கும் அளவிற்கு மிகப் பெரிய உணவுத் தட்டு ஒன்று இருந்தது. பொதுவாக ஆன்மீகத் தலைவர்கள் மக்களிடமிருந்து வாங்கி உண்பதே வழக்கம். ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்களோ, தாம் சிரமமான சூழலில் இருந்தபோதிலும் தம் தோழர்களுக்கு விருந்தளிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்கள். ளுஹாத் தொழுகை முடிந்ததும் அந்தப் பெரிய தட்டில் உணவு தயார் செய்யப்பட்டு கொண்டுவரப்படும். தோழர்கள் அதைச் சுற்றி அமர்ந்து உணவருந்துவார்கள். மக்கள் அதிகமாக வந்து இடம் நெருக்கடியானால், நபி (ஸல்) அவர்கள் மற்றவர்களுக்கு இடம் கொடுக்கும் வகையில் சம்மணமிட்டு அமராமல், அத்தஹிய்யாத்தில் அமர்வது போன்று மண்டியிட்டு அமர்ந்து உணவருந்துவார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் உணவு உண்பதற்காக அமர்ந்திருந்த எளிமையான முறையைக் கண்ட ஒரு கிராமவாசி, “ஏன் இவ்வாறு அமர்ந்திருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், தம்மை அல்லாஹ் ஒரு பணிவுள்ள அடியானாகவே ஆக்கியுள்ளானே தவிர, கர்வம் கொண்ட பெருமைக்காரனாக ஆக்கவில்லை என்று கூறிவிட்டு அவ்வாறே உண்டார்கள். அபூதாவூத் நூலில் இடம்பெற்றுள்ள ஆதாரப்பூர்வமான செய்தியின்படி, நபி (ஸல்) அவர்களிடம் பலரும் சுற்றிலும் அமர்ந்து உண்ணக்கூடிய ஒரு பெரிய தட்டு இருந்தது. அதில் பத்து முதல் முப்பது பேர் வரை அமர்ந்து உணவருந்துவார்கள். ஒரு குழுவினர் சாப்பிட்டு முடித்ததும் அடுத்த குழுவினர் எனப் பலர் மாறி மாறி ஒரே தட்டில் உணவருந்தும் அளவுக்கு அந்த விருந்துத் தட்டு பெரிதாக இருந்தது.
நபி (ஸல்) அவர்களிடம் குளிப்பதற்காகப் பயன்படக்கூடிய ஒரு பாத்திரம் இருந்தது. சுமார் பன்னிரண்டு முதல் பதினைந்து லிட்டர் வரை கொள்ளளவு கொண்ட அப்பாண்டத்திற்கு ஃபரக் என்று பெயர். அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்களும் நபி (ஸல்) அவர்களும் அந்த ஒரே பாத்திரத்தில் இருந்துதான் ஒன்றாகக் குளிப்பார்கள். கணவன் மனைவி இருவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து குளிப்பது இல்லற மகிழ்ச்சியை அதிகரிக்கும் விஷயமாகும். அவ்விருவரும் அந்தப் பாத்திரத்திலிருந்து தண்ணீரை மொண்டு தலையில் ஊற்றிக் குளித்த செய்தி புகாரியில் இடம் பெற்றுள்ளது. நபி (ஸல்) அவர்களின் இல்லத்தில் இரண்டு மூன்று தோல் பைகளும், ஒரு மரக் குவளையும், விருந்தளிக்கும்போது பயன்படுத்துவதற்காகப் பலரும் சேர்ந்து தூக்கக்கூடிய ஒரு பெரிய தட்டும் மட்டுமே இருந்தன.
அன்னை மைமூனா (ரலி) அவர்களின் இல்லத்திலும் இத்தகைய ஒரு பாத்திரம் இருந்தது. அவரும் நபி (ஸல்) அவர்களும் மாவு பிசைந்த சுவடுகள் ஆங்காங்கே ஒட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு பாத்திரத்தில் தண்ணீர் ஊற்றி ஒன்றாகக் குளித்ததாக நஸயீ நூலில் வந்துள்ளது. நபி (ஸல்) அவர்களின் இல்லங்களில் பாத்திரங்கள் மிகக் குறைவாகவே இருந்ததால், மாவு பிசையும் அதே பாத்திரத்தை மேலோட்டமாகக் கழுவிவிட்டு அதிலேயே குளிக்கவும் செய்தார்கள். இவ்வாறு தங்கள் மனைவியரின் இல்லங்களில் அன்றாடப் பயன்பாடுகளுக்கு மிகக் குறைந்த அளவிலான பாத்திரங்களையே அவர்கள் வைத்திருந்தார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்களிடம் இருந்த அந்தப் பெரிய தட்டில் ஒருமுறை மக்களுக்கு இரவு உணவு வழங்கப்பட்டது. நபி (ஸல்) அவர்கள் அனைவரையும் விருந்துக்கு அழைத்திருந்த காரணத்தால், தோழர்கள் பத்து பத்துப் பேராகவும் இருபது இருபது பேராகவும் சுப்ஹ் தொழுகை நேரம் வரை விடிய விடியக் காத்திருந்து முறை வைத்து அந்த ஒரே தட்டில் சாப்பிட்டு முடித்தார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் தண்ணீரில் பேரீச்சம்பழத்தை ஊற வைத்து அருந்தும் வழக்கம் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்கள் திங்கட்கிழமை இரவில் ஊற வைத்தால் திங்கட்கிழமை காலையிலும், செவ்வாய்க்கிழமையும், புதன்கிழமையும் அதனை அருந்துவார்கள் என்று ஹதீஸில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஒரு நாளின் தொடக்கம் ஃபஜ்ரிலிருந்துதான் ஆரம்பமாகிறது என்று வாதிடுபவர்களுக்கு இந்த ஹதீஸில் தெளிவான மறுப்பு உள்ளது. இஸ்லாமிய வழக்கப்படி மஃரிப் நேரத்திலிருந்தே புதிய நாள் தொடங்குகிறது. திங்கட்கிழமை இரவில் ஊற வைத்ததை, விடிந்த பின் வரும் பகலிலும் ‘திங்கட்கிழமை’ என்றே குறிப்பிடப்படுகிறது. சுப்ஹில் நாள் ஆரம்பிப்பதாக இருந்தால் அந்தப் பகலைச் ‘செவ்வாய்க்கிழமை’ என்று குறிப்பிட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், எந்த இரவில் ஊற வைத்தார்களோ அதற்குப் பின்வரும் பகலையும் அந்த நாளின் பெயரிலேயே அழைத்துள்ளார்கள். எனவே, இரவே நாளின் ஆரம்பம் என்பது உறுதியாகிறது. உலகப் படைப்பிலும் கூட வெளிச்சத்திற்கு முன்பாக இருளே முதலில் இருந்தது.
وَءَايَةٌ لَّهُمُ ٱلَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ ٱلنَّهَارَ
இரவு அவர்களுக்கு ஓர் அத்தாட்சியாகும்; அதிலிருந்து நாம் பகலை உரித்து எடுக்கிறோம்.
(அல்குர்ஆன்: 36:37)➚
நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்க்கையை ஆராய்ந்து பார்த்தால், நம்மிடம் இருப்பது போன்ற எண்ணற்ற பாத்திரப் பண்டங்கள் அவர்களிடம் இருக்கவில்லை. ஒரு மரக் குவளை, அரிதாக விருந்துக்கு உதவும் ஒரு பெரிய தட்டு, குளிப்பதற்கும் மாவு பிசைவதற்கும் எனப் பல தேவைகளுக்கும் சேர்த்துப் பயன்படுத்திய ஒன்றிரண்டு பாத்திரங்கள் மட்டுமே அவர்களிடம் இருந்தன. பாத்திரங்கள் தவிர்த்து நபி (ஸல்) அவர்கள் பயன்படுத்திய உடமைகள், வாகனப் பிராணிகள் குறித்த விவரங்களை அடுத்ததாகப் பார்ப்போம்.
அடிப்படைத் தேவைகளுக்கான மிகக் குறைந்த பாத்திரங்களைக் கொண்டே நபி (ஸல்) அவர்கள் வாழ்ந்த எளிய வாழ்க்கை, ஆடம்பரங்களைத் தவிர்த்துப் பணிவோடும் திருப்தியோடும் வாழ வேண்டியதன் அவசியத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறது.
ஓர் ஆட்சித் தலைவராகவும் இறைத்தூதராகவும் திகழ்ந்த நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் வாழ்வில் என்னென்ன சாதனங்களையும் வாகனங்களையும் பயன்படுத்தினார்கள் என்பதை நாம் அறிந்து கொள்வது அவசியமாகும். அந்த வகையில், மக்கா வெற்றி போன்ற நீண்ட பயணங்களை மேற்கொள்வதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் ஓர் ஒட்டகத்தை வாகனமாகப் பயன்படுத்தினார்கள். அக்காலத்தில் சவாரிக்குரிய ஒட்டகங்களைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்தி வந்ததால், அவற்றுக்குப் பெயர் வைத்து அழைக்கும் வழக்கம் மக்களிடம் இருந்தது. அதற்கேற்ப நபி (ஸல்) அவர்கள் சவாரிக்குரிய அந்த ஒட்டகத்திற்கு ‘அள்பா’ என்றும் ‘கஸ்வா’ என்றும் பெயரிட்டிருந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அள்பா என்ற பெயரில் ஓர் ஒட்டகம் இருந்தது என்ற செய்தி (புகாரி: 2871) ➚ பதிவாகியுள்ளது.
அந்த ஒட்டகம் அக்காலத்தில் இருந்த ஒட்டகங்களிலேயே வேகத்திற்குப் பெயர் பெற்றதாக விளங்கியது. எந்த ஒட்டகத்தாலும் அதனை முந்திச் செல்ல முடியாத அளவுக்கு அது அதிவேகமாக ஓடக்கூடியதாக இருந்தது.
لاَ تَكَادُ تُسْبَقُ
அதனை எவராலும் முந்திச் செல்ல முடியாது.
(புகாரி: 2872) ➚
இந்த ஒட்டகத்தை நபி (ஸல்) அவர்கள் விலை கொடுத்து வாங்கவில்லை; அது அவர்களுக்குக் கிடைத்ததற்குப் பின்னால் ஒரு வரலாறு உண்டு. நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் தாயிஃப் பகுதியைச் சேர்ந்த ‘ஸகீஃப்’ கூட்டத்தாரும், ‘பனூ உகைல்’ கூட்டத்தாரும் இஸ்லாத்தின் எதிரிகளாக இருந்தார்கள். நேட்டோ போன்ற கூட்டமைப்புகளில் உள்ள ஒரு நாட்டின் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டால் மற்ற நாடுகள் ஒன்றிணைந்து பதிலடி கொடுப்பது போல, அவ்விரு கூட்டத்தாரும் தங்களுக்குள் ஓர் ஒப்பந்தம் செய்திருந்தார்கள். தங்களில் யாருக்கு ஆபத்து வந்தாலும் மற்றவர் துணை நிற்க வேண்டும் என்றும், நபி (ஸல்) அவர்களின் கை ஓங்கிவிடாமல் அவர்களை எதிர்க்க ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும் என்றும் அவர்கள் உடன்படிக்கை செய்திருந்தார்கள்.
இந்நிலையில், ஸகீஃப் கூட்டத்தார் மதீனாவிற்குள் நுழைந்து இரண்டு சஹாபாக்களைக் கடத்திச் சென்றுவிட்டார்கள். அவர்கள் அவ்வாறு கடத்துவதற்கு உள்ளூரில் உள்ள பனூ உகைல் கூட்டத்தாரின் ஆதரவு இல்லாமல் சாத்தியமில்லை என்பதாலும், அவ்விரு கூட்டத்தாரும் ஒன்றுபட்ட ஒப்பந்தத்தில் இருந்த காரணத்தாலும், அதற்குப் பதிலடியாக பனூ உகைல் கூட்டத்திலிருந்து ஆட்களைப் பிடித்து வருமாறு நபி (ஸல்) அவர்கள் உத்தரவிட்டார்கள். தம் நாட்டு மக்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பு ஓர் அரசாங்கத்திற்கு உண்டு; இன்று இரண்டு பேரைக் கடத்தியவர்கள், பதிலடி தராவிட்டால் நாளை பத்து பேரைக் கடத்துவார்கள் என்பதால், எதிரிகளுக்குத் தக்க பதிலடி கொடுப்பது அவசியமாக இருந்தது.
அதன்படி பனூ உகைல் கூட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரை நபித்தோழர்கள் பிடித்து வந்தார்கள். அவரிடம் அள்பா என்ற அந்த அதிவேக ஒட்டகமும் இருந்தது; அதையும் சேர்த்துப் பிடித்து வந்தார்கள். அந்த நபர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், “என்னை ஏன் பிடித்து வந்தீர்கள்? உலகிலேயே மிக வேகமாக ஓடக்கூடிய என் ஒட்டகத்தை ஏன் கொண்டு வந்தீர்கள்?” என்று கேட்டார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “நீங்கள் யாருடன் ஒப்பந்தம் செய்துள்ளீர்களோ அவர்கள் எங்களில் இரண்டு பேரைக் கடத்திச் சென்ற காரணத்தினால்தான், அதற்குப் பகரமாக உன்னையும் உன் ஒட்டகத்தையும் பிடித்து வந்தோம்” என்று பதிலளித்தார்கள்.
தம்முடன் ஒப்பந்தம் செய்திருந்த பனூ உகைல் நபர் பிடிபட்டதை அறிந்த ஸகீஃப் கூட்டத்தார் உடனே பேச்சுவார்த்தைக்கு வந்தார்கள். அவர்கள் கடத்திச் சென்ற இரண்டு சஹாபாக்களையும் ஒப்படைத்த பிறகு, பிடித்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த நபரையும் நபி (ஸல்) அவர்கள் விடுவித்தார்கள். ஆனால், அவர்கள் செய்த அத்துமீறலுக்கு அபராதமாக அந்த ஒட்டகத்தை விடுவிக்காமல் அரசாங்கத்திற்காக நபி (ஸல்) அவர்கள் பறிமுதல் செய்துகொண்டார்கள்.
எனவே, அள்பா என்பது நபி (ஸல்) அவர்களின் சொந்த ஒட்டகம் அல்ல; அது அரசின் பொதுச் சொத்தாகும். ஆட்சித் தலைவர் என்ற முறையில் அரசுப் பணிகளுக்காக மட்டுமே நபி (ஸல்) அவர்கள் அதனைப் பயன்படுத்தினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களின் பயணங்கள் சொந்தக் காரணங்களுக்காக அமையாமல், நாடு மற்றும் போர் சார்ந்த நிர்வாகப் பணிகளாகவே இருந்தன. நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணித்தபோது விட்டுச் சென்ற பொருள்களை அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் பட்டியலிடும்போது, வெள்ளைக் கோவேறு கழுதையையும் ஆயுதங்களையும் குறிப்பிட்டார்களே தவிர, இந்த ஒட்டகத்தைக் குறிப்பிடவில்லை. ஏனெனில் இது அவர்களின் தனிப்பட்ட சொத்தல்ல; பைத்துல் மாலுக்குரிய அரசின் சொத்தாகும்.
பின்னர் ஒருமுறை, ஸகீஃப் கூட்டத்தார் மதீனாவின் மீது மீண்டும் ஊடுருவி, அந்த ஒட்டகத்தையும் மதீனாவைச் சேர்ந்த ஓர் அன்சாரிப் பெண்மணியையும் கடத்திச் சென்றார்கள். இரவில் ஒட்டகங்கள் கட்டப்பட்டிருந்த இடத்தில் அந்தப் பெண்மணி சிறை வைக்கப்பட்டிருந்தார். அவர் எதிரிகளின் கண்களில் மண்ணைத் தூவிவிட்டு இரவோடு இரவாகத் தப்பித்து, அங்கு நின்றுகொண்டிருந்த அள்பா ஒட்டகத்தின் மீதேறி மதீனாவிற்கு வந்து சேர்ந்தார். அப்போது அந்தப் பெண்மணி, தன்னை அல்லாஹ் காப்பாற்றினால் இந்த ஒட்டகத்தை அவனுக்காக அறுத்துப் பலியிடுவதாக நேர்ச்சை செய்ததாகக் கூறினார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “உமக்குச் சொந்தமில்லாத ஒன்றில் உம்மால் எவ்வாறு நேர்ச்சை செய்ய முடியும்? இந்த ஒட்டகம் நமக்குச் சொந்தமானது” என்று கூறித் தடுத்துவிட்டார்கள் என்ற செய்தி முஸ்லிமில் பதிவாகியுள்ளது. இதன் மூலமும், பெரும் மதிப்புமிக்க இந்த அதிவேக ஒட்டகம் நபி (ஸல்) அவர்களின் சொந்தச் சொத்தல்ல, அரசின் சொத்தே என்பது தெளிவாகிறது.
ஹுதைபிய்யா உடன்படிக்கையின்போது, நபி (ஸல்) அவர்கள் உம்ரா செய்வதற்காகப் புறப்பட்டார்கள். அப்போது குறைஷியர்கள் தங்களைத் தடுக்கத் திட்டமிட்டுள்ளார்கள் என்ற செய்தி கிடைத்ததும், அவர்களைத் தவிர்த்து மாற்றுப் பள்ளத்தாக்கு வழியாக மக்காவிற்குள் நுழைய நபி (ஸல்) அவர்கள் தீர்மானித்தார்கள். அப்பயணத்திலும் நபி (ஸல்) அவர்கள் அள்பா என்றழைக்கப்படும் இந்த கஸ்வா ஒட்டகத்திலேயே சென்றார்கள். மக்காவின் எல்லைப் பகுதியை அடைந்தபோது, அந்த ஒட்டகம் திடீரெனத் தரையில் மண்டியிட்டுப் படுத்துக்கொண்டது. சஹாபாக்கள் எவ்வளவோ முயன்றும் அது எழுந்திருக்காமல் அதே இடத்திலேயே அமர்ந்திருந்தது.
ஹுதைபிய்யா உடன்படிக்கையின்போது நபி (ஸல்) அவர்களின் கஸ்வா என்ற ஒட்டகம் ஓரிடத்தில் மண்டியிட்டு அமர்ந்துவிட்டது. அப்போது நபித்தோழர்கள், خَلَأَتِ الْقَصْوَاءُ (கஸ்வா பிடிவாதம் பிடிக்கிறது) என்று கூறினார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், அந்த ஒட்டகம் பிடிவாதம் பிடிக்கவில்லை; பிடிவாதம் பிடிப்பது அதன் சுபாவமும் அல்ல என்று தெளிவுபடுத்தினார்கள். மக்காவுக்குள் நுழைந்தால் போர் மூண்டு புனிதத் தலத்தில் இரத்தம் சிந்தப்படும் என்பதால், அதனைத் தடுக்கும் பொருட்டு அல்லாஹ்வின் உத்தரவின் பேரிலேயே அந்த ஒட்டகம் அமர்ந்தது. எனவே, இரத்தம் சிந்தாமல் உடன்படிக்கை செய்து கொள்வதே சிறந்தது என்று கருதி, அடுத்த ஆண்டு உம்ரா செய்வதாக முடிவு செய்து ஹுதைபிய்யா உடன்படிக்கையை மேற்கொண்டார்கள்.
وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ
மாறாக, யானைப் படையைத் தடுத்த இறைவனே இதனைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.
(புகாரி: 2731) ➚
நபி (ஸல்) அவர்கள் நெடுந்தூரப் பயணங்களுக்குப் பயன்படுத்திய கஸ்வா உள்ளிட்ட ஒட்டகங்கள் அவர்களின் தனிப்பட்ட சொத்தாக இருக்கவில்லை. ஓர் ஆட்சித் தலைவர் என்ற முறையிலேயே அவற்றை அவர்கள் பயன்படுத்தினார்களே தவிர, தங்களின் மரணத்திற்குப் பிறகு தம் குடும்பத்தார் உரிமைகோரக்கூடிய வகையில் சொந்தச் சொத்தாக எதையும் விட்டுச் செல்லவில்லை.
அடுத்ததாக, நபி (ஸல்) அவர்களிடம் ஒரு வெள்ளைக் கோவேறுக் கழுதை இருந்தது. அது ஒருவரால் அன்பளிப்பாக வழங்கப்பட்டு நபி (ஸல்) அவர்களுக்குச் சொந்தமானதாக இருந்தது. நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணிக்கும்போது சில ஆயுதங்களையும் இந்த வெள்ளைக் கோவேறுக் கழுதையையும் தவிர வேறெந்தச் சொத்தையும் விட்டுச் செல்லவில்லை என்று ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள்.
போர்க்களத்தில் வேகமாகச் செயல்படுவதற்கும் தாக்குதல் நடத்துவதற்கும் குதிரைகளும் கோவேறுக் கழுதைகளுமே பொருத்தமானவை என்பதால், நபி (ஸல்) அவர்கள் பல போர்க்களங்களுக்கு இந்த வெள்ளைக் கோவேறுக் கழுதையிலேயே சென்றிருக்கிறார்கள். கோவேறுக் கழுதை என்பது குதிரையை விடச் சிறியதாகவும் கழுதையை விடப் பெரியதாகவும், இருவர் அமர்ந்து செல்லும் அளவுக்கு வலிமை வாய்ந்ததாகவும் இருக்கும்.
மக்கா வெற்றிக்குப் பிறகு ஹவாஸின் கோத்திரத்தாருக்கு எதிராக நடைபெற்ற ஹுனைன் போரிலும் நபி (ஸல்) அவர்கள் இந்தக் கோவேறுக் கழுதையின் மீதே சென்றார்கள். முஸ்லிம்களின் படை எட்டாயிரம் பேரைக் கொண்ட பெரும் படையாகச் சென்றது. தொடக்கத்தில் எதிரிகள் புறமுதுகிட்டு ஓடியதால் முஸ்லிம்கள் வெற்றிப் பொருட்களைத் திரட்டத் தொடங்கினார்கள். அப்போது குறிபார்த்து அம்பு எய்வதில் கைதேர்ந்த ஹவாஸின் படையினர் திடீரெனச் சுற்றிலும் சரமாரியாக அம்புமழை பொழிந்தனர். இந்த எதிர்பாராத தாக்குதலைத் தாங்க முடியாமல் முஸ்லிம் படையினர் நாலாபுறமும் சிதறி ஓடினர்.
அப்போது எட்டாயிரம் பேர் கொண்ட பெரும்படையில் நபி (ஸல்) அவர்களோடு வெறும் எண்பது பேர் மட்டுமே போர்க்களத்தில் எஞ்சியிருந்தனர். பரா இப்னு ஆஸிப் (ரலி) அவர்களிடம், நீங்கள் அனைவரும் ஹுனைன் போரில் புறமுதுகிட்டு ஓடினீர்களா என்று கேட்கப்பட்டபோது, மக்கள் ஓடியது உண்மைதான்; ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்கள் பின்வாங்கவே இல்லை என்று பதிலளித்தார்கள். அம்புகள் நாலாபுறமும் பாய்ந்தபோதும் நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது வெள்ளைக் கோவேறுக் கழுதையில் அமர்ந்தவாறே மலைபோல் உறுதியாக நின்றார்கள். அவர்களின் வலப்பக்கம் அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களும் இடப்பக்கம் அபூசுஃப்யான் (ரலி) அவர்களும் நின்றிருந்தனர்.
அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள், உரத்த குரல் வளம் கொண்ட அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களிடம், ஓடிப்போன மக்களைத் திரும்ப அழைக்குமாறு உத்தரவிட்டார்கள். குறிப்பாக, ஹுதைபிய்யாவில் மரத்தடியில் உயிரைக் கொடுத்துப் போராடுவதாக உடன்படிக்கை செய்த தோழர்களை يَا أَصْحَابَ السَّمُرَةِ (இலந்த மரத்தின் தோழர்களே!) என்றும், மதீனா தோழர்களை يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ (அன்ஸார் சமூகத்தினரே!) என்றும் அழைக்குமாறு கூறினார்கள். அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களின் குரலைக் கேட்டு நபி (ஸல்) அவர்கள் களத்தில் உறுதியாக நிற்பதை அறிந்ததும், கன்றைக் கண்ட பசுவைப்போல ஓடிய மக்கள் அனைவரும் மீண்டும் போர்க்களத்திற்குத் திரும்பி வந்தனர். அதன்பின்னர் முஸ்லிம்கள் தீவிரமாகத் தாக்கி வெற்றியைப் பெற்றனர். ஆபத்தான வேளையில் தலைவர்களே பதுங்கிக்கொள்ளும் சூழலில், எண்பது பேரோடு நின்று அத்தனை மக்களையும் உத்வேகப்படுத்திப் போரை வெற்றிப் பாதைக்கு மாற்றிய மாவீரராக நபி (ஸல்) அவர்கள் அந்தக் கோவேறுக் கழுதையில் நின்றார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்களிடம் ‘உஃபைர்’ என்ற பெயருடைய ஒரு கழுதையும் இருந்தது. ஆனால் அது அவர்கள் மரணிக்கும்போது விட்டுச் சென்ற சொத்துக்கள் பட்டியலில் இருக்கவில்லை; இடைக்காலத்தில் அது இறந்திருக்கலாம் அல்லது விற்கப்பட்டிருக்கலாம். நெடுந்தூரப் பயணங்களுக்கு ஒட்டகங்களையும் கோவேறுக் கழுதைகளையும் பயன்படுத்திய நபி (ஸல்) அவர்கள், உள்ளூர் மற்றும் குறுகிய தூரப் பயணங்களுக்கு இந்தக் கழுதையைப் பயன்படுத்தினார்கள். சாதாரணமாக வளர்க்கப்படும் கழுதைகள் பலவீனமானவையாக இல்லாமல், இருவர் ஏறிச் செல்லும் அளவுக்கு வலிமை உள்ளவையாகவே இருக்கும்.
முஆத் (ரலி) அவர்களை யமன் நாட்டுக்கு ஆளுநராக அனுப்பிவைத்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது உஃபைர் கழுதையின் பின்னால் அவர்களை அமரவைத்து ஊர் எல்லை வரை சென்று வழியனுப்பினார்கள்.
كُنْتُ رِدْفَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَசَلَّمَ عَلَى حِمَارٍ يُقَالُ لَهُ عُفَيْرٌ
உஃபைர் என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு கழுதையின் மீது நான் நபி (ஸல்) அவர்களுக்குப் பின்னால் அமர்ந்து சென்றேன்.
(புகாரி: 2856) ➚
இதே கழுதையைப் பயன்படுத்திய மற்றொரு நிகழ்வும் உண்டு. நயவஞ்சகர்களின் தலைவனான அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை என்பவன் செல்வாக்கு மிக்க ஒரு பிரமுகராக இருந்ததால், அவனிடம் சென்று இஸ்லாமிய அழைப்புப் பணி மேற்கொள்ளலாம் என்று நபித்தோழர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கூறினார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவின் சற்று தொலைவிலிருந்த ஒருவனைச் சந்திப்பதற்காக ஒரு கழுதையின் மீது ஏறிச் சென்றார்கள். அந்த இடத்தைச் சென்றடைந்தபோது, அவன் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கழுதையின் நாற்றம் தாங்க முடியவில்லை என்று கூறி விலகிப்போகச் சொன்னான். இதனால் அங்கே வாக்குவாதமும் கைகலப்பும் ஏற்படும் சூழல் உருவானது. இச்சம்பவம் (புகாரி: 691) ➚ பதிவாகியுள்ளது.
நபி (ஸல்) அவர்கள் ஏற்கனவே முஆத் (ரலி) அவர்களுடன் சென்றபோதும் இதேபோன்றதொரு கழுதையைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுக்கப்பட்ட சொந்தக் கழுதை ஒன்று அவர்களிடம் இருந்தது என்பதை முஆத் இப்னு ஜபல் (ரலி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணிக்கும்போது விட்டுச் சென்ற சொத்துக்களின் பட்டியலில் இந்தக் கழுதை இடம்பெறவில்லை; கோவேறு கழுதை மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எனவே, அந்தச் சாதாரணக் கழுதை நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்நாளிலேயே இறந்திருக்கலாம் அல்லது விற்கப்பட்டிருக்கலாம்.
அதேபோன்று நபி (ஸல்) அவர்களுக்குச் சொந்தமாக ஒரு குதிரையும் இருந்தது; அது ஒரு நபித்தோழரின் வீட்டுத் தோட்டத்தில் கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது என்ற செய்தி புகாரியில் ஆதாரப்பூர்வமாக இடம்பெற்றுள்ளது. எனினும், அவர்கள் அந்தக் குதிரையில் வழக்கமாகப் பயணம் செய்ததற்கான ஆதாரங்கள் இல்லை. போர்க்களங்களுக்குக் கூட குதிரைகளில் சென்றதாகக் காண முடிவதில்லை.
ஒருமுறை மதீனாவில் எதிரிகள் தாக்குதல் நடத்த வருவதாக வதந்தி பரவியபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் இரவலாகப் பெறப்பட்ட ஒரு குதிரையின் மீது மின்னல் வேகத்தில் தனியாகச் சென்று நிலைமையை ஆராய்ந்துவிட்டு, அங்கே அச்சுறுத்தல் ஏதுமில்லை என்று மக்களுக்கு நிம்மதியளித்தார்கள். அந்த நிகழ்வின் மூலம் நபி (ஸல்) அவர்களுக்குச் சிறந்த குதிரையேற்றப் பயிற்சி இருந்தது என்பது புலனாகிறது. எனினும், நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணித்தபோது இந்தக் குதிரையும் அவர்களின் சொத்துப் பட்டியலில் இருக்கவில்லை.
நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்நாளில் பொதுச்சொத்தான ஒட்டகத்தைத் தவிர்த்து, ஒரு கோவேறு கழுதை, ஒரு சாதாரணக் கழுதை மற்றும் ஒரு குதிரை ஆகியவை அவர்களது வாகனங்களாகப் பயன்பாட்டில் இருந்துள்ளன. எனினும், அவர்கள் மரணிக்கும் தருவாயில் அந்த வெள்ளைக் கோவேறு கழுதையைத் தவிர வேறு எந்த வாகனமும் அவர்களிடம் எஞ்சியிருக்கவில்லை.
நபி (ஸல்) அவர்கள் உலக வாகனங்களை ஆடம்பரமாகச் சேர்த்து வைக்காமல், தேவைக்கேற்ப மட்டுமே பயன்படுத்திவிட்டு, மரணிக்கும் போது ஒரு கோவேறு கழுதையைத் தவிர வேறெந்த வாகனத்தையும் விட்டுச் செல்லாத எளிய வாழ்வையே வாழ்ந்து காட்டியுள்ளார்கள்.