நாய் வழி சொர்க்கம், பூனை வழி நரகம்!
கண்ணியத்திற்குரிய சகோதர, சகோதரிகளே, எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்களே! எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் அருளும், அன்பும் நம் அனைவரின் மீதும் நிலவட்டுமாக என்று பிரார்த்தனை செய்தவனாக இந்த உரையை ஆரம்பிக்கிறேன்.
சாலையில் நடந்து செல்லும்போது தாகத்தால் தவிக்கும் ஒரு நாயை நாம் பார்த்திருப்போம். வீட்டு வளாகத்தில் பசியால் அலையும் ஒரு பூனையையும் பார்த்திருப்போம். பெரும்பாலும் நாம் அவற்றைக் கடந்து சென்றுவிடுவோம் — அவை நம் கவனத்திற்குரிய விஷயமே அல்ல என்று நினைத்துக்கொண்டு.
ஆனால் இஸ்லாம் ஒரு முழுமையான வாழ்க்கை முறை. அது தொழுகை, நோன்பு, ஸகாத் என்பதோடு நின்றுவிடவில்லை; அது நம் வீட்டு விலங்கையும், சாலையில் தென்படும் ஒரு பறவையையும், நம் காலடியில் ஊர்ந்து செல்லும் ஒரு எறும்பையும் கூட சென்றடைகிறது.
இன்று நாம் இரண்டு சம்பவங்களைத் தெரிந்துகொள்ளப் போகிறோம் — ஒரு நாய்க்குத் தண்ணீர் புகட்டியதற்காக ஒரு மனிதர் சொர்க்கம் அடைந்தார்; ஒரு பூனையைப் பட்டினி போட்டதற்காக ஒரு பெண் நரகம் அடைந்தாள். இது குறித்து விரிவாக இந்த உரையில் தெரிந்துக் கொள்வோம்.
நம் அளவுகோலில் விலங்குகளும் பறவைகளும் சொற்பமானவை என தோன்றலாம்; ஆனால் அல்லாஹ்வின் பார்வையில் அவை வேறு.
“பூமியில் வாழும் எந்த உயிரினமானாலும், தமது இறக்கைகளால் பறந்து செல்லும் எந்தப் பறவையானாலும் அவை உங்களைப் போன்ற சமுதாயங்களே. அந்தப் புத்தகத்தில் எந்த ஒன்றையும் நாம் விட்டுவிடவில்லை. பின்னர் அவர்கள் தம் இறைவனிடம் ஒன்று திரட்டப்படுவார்கள்.”
இந்த வசனத்தில் அல்லாஹ் கூறுகிறான்: பூமியில் ஊர்ந்து செல்லும் உயிரினங்களும், இறக்கைகளால் பறந்து செல்லும் பறவைகளும் நம்மைப் போன்றே ஒரு சமுதாயம் என்று. அதாவது, அவைகளுக்கும் ஒரு அமைப்பு உண்டு, ஒரு வாழ்க்கை முறை உண்டு, அல்லாஹ்விடம் ஒரு பொறுப்பு உண்டு.
நாம் ஒரு சமுதாயமாக மதிக்கப்படுவதுபோல, அவைகளும் அல்லாஹ்வின் படைப்புகளாக மதிக்கப்பட வேண்டியவை. அவற்றை அற்பமாக நினைத்து புறக்கணிக்கவோ, துன்புறுத்தவோ நமக்கு உரிமையில்லை.
“(முஹம்மதே!) அகிலத்தாருக்கு அருளாகவே உம்மை அனுப்பியுள்ளோம்.”
நபி (ஸல்) அவர்களை அல்லாஹ் அனுப்பியது அகிலத்தார் அனைவருக்கும் அருளாகவே என இந்த வசனம் கூறுகிறது. “அகிலத்தார்” என்பது மனிதர்கள் மட்டுமல்ல; இந்த உலகின் அனைத்துப் படைப்புகளும் அதில் அடங்கும்.
எனவே நபியவர்களின் வழியைப் பின்பற்றும் நாமும், மனிதர்களிடம் மட்டுமல்ல, விலங்குகள், பறவைகள் என அனைத்து உயிரினங்களிடமும் கருணை காட்ட வேண்டும்.
இதோ இரு சம்பவங்களைக் கேளுங்கள் — ஒன்று சொர்க்கத்திற்கு, மற்றொன்று நரகத்திற்கு வழிவகுத்தது.
«بَيْنَمَا رَجُلٌ يَمْشِي بِطَرِيقٍ اشْتَدَّ عَلَيْهِ الْعَطَشُ، فَوَجَدَ بِئْرًا، فَنَزَلَ فِيهَا فَشَرِبَ، ثُمَّ خَرَجَ فَإِذَا كَلْبٌ يَلْهَثُ يَأْكُلُ الثَّرَى مِنَ الْعَطَشِ، فَقَالَ الرَّجُلُ لَقَدْ بَلَغَ هَذَا الْكَلْبَ مِنَ الْعَطَشِ مِثْلُ الَّذِي كَانَ بَلَغَ مِنِّي، فَنَزَلَ الْبِئْرَ فَمَلَأَ خُفَّهُ مَاءً، ثُمَّ أَمْسَكَهُ بِفِيهِ حَتَّى رَقِيَ فَسَقَى الْكَلْبَ فَشَكَرَ اللهُ لَهُ فَغَفَرَ لَهُ» قَالُوا: يَا رَسُولَ اللهِ وَإِنَّ لَنَا فِي هَذِهِ الْبَهَائِمِ لَأَجْرًا؟ فَقَالَ: «فِي كُلِّ كَبِدٍ رَطْبَةٍ أَجْرٌ»
அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: “ஒரு மனிதர் ஒரு பாதை வழியே நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது அவருக்குக் கடுமையான தாகம் ஏற்பட்டது. அவர் (வழியில்) கிணறு ஒன்றைக் கண்டார். உடனே அதில் இறங்கித் தண்ணீர் குடித்தார். பிறகு (கிணற்றிலிருந்து) அவர் வெளியே வந்தார். அப்போது நாய் ஒன்று தாகத்தால் (தவித்து) நாக்கைத் தொங்கவிட்டபடி ஈரமண்ணை நக்கிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். அந்த மனிதர் (தமது மனதுக்குள்) “எனக்கு ஏற்பட்டதைப் போன்ற அதே (கடுமையான) தாகம் இந்த நாய்க்கும் ஏற்பட்டிருக்கின்றது போலும்!” என்று சொல்லிக்கொண்டார். உடனே (மீண்டும்) அக்கிணற்றில் இறங்கித் (தண்ணீரைத் தோலால் ஆன) தனது காலுறையில் நிரப்பிக்கொண்டு, அதைத் தமது வாயால் கவ்விய படி மேலேறி வந்து அந்த நாய்க்குப் புகட்டினார். அல்லாஹ் இதற்கு நன்றியாக அவரை (அவருடைய பாவங்களை) மன்னித்தான்” என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.
(இதைச் செவியுற்ற) மக்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! இந்த மிருகங்கள் விஷயத்திலும் (அவற்றுக்கு உதவுவதால்) எங்களுக்கு (மறுமையில்) நற்பலன் கிடைக்குமா?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் “(ஆம்;) உயிர் பிராணிகள் ஒவ்வொன்றின் விஷயத்திலும் (அதற்கு உதவி செய்யும்பட்சத்தில் மறுமையில்) அதற்கான நற்பலன் கிடைக்கும்” என்று சொன்னார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி)
பாதை வழியே நடந்து சென்ற ஒரு மனிதருக்குக் கடுமையான தாகம் ஏற்பட்டது. கிணற்றில் இறங்கி தண்ணீர் குடித்துவிட்டு மேலே வந்தபோது, ஒரு நாய் தாகத்தால் தவித்து ஈரமண்ணை நக்கிக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டார். “எனக்கு ஏற்பட்ட அதே தாகம் இதற்கும் ஏற்பட்டிருக்கும்” என எண்ணி, மீண்டும் கிணற்றில் இறங்கி, தன் காலணியில் தண்ணீர் நிரப்பி, அதை வாயால் கவ்வியபடி ஏறி வந்து அந்த நாய்க்குப் புகட்டினார்.
இந்த ஒரு செயலுக்காக அல்லாஹ் அவரை மன்னித்தான் என நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். மக்கள் ஆச்சரியத்தில் “விலங்குகள் விஷயத்திலும் எங்களுக்கு நற்பலன் உண்டா?” எனக் கேட்க, “உயிருள்ள ஒவ்வொரு பிராணியிடமும் காட்டும் கருணைக்கும் கூலி உண்டு” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் உறுதிப்படுத்தினார்கள்.
ஒரு நிமிடத்தில் செய்த ஒரு சிறு உதவி — அவருடைய வாழ்நாள் பாவங்கள் அனைத்தையும் மன்னிக்கக் காரணமாக அமைந்தது. கருணை எவ்வளவு எளிதானது, ஆனால் அதன் கூலி எவ்வளவு பெரியது என்று இது நமக்குக் காட்டுகிறது.
«عُذِّبَتِ امْرَأَةٌ فِي هِرَّةٍ سَجَنَتْهَا حَتَّى مَاتَتْ، فَدَخَلَتْ فِيهَا النَّارَ، لاَ هِيَ أَطْعَمَتْهَا وَلاَ سَقَتْهَا، إِذْ حَبَسَتْهَا، وَلاَ هِيَ تَرَكَتْهَا تَأْكُلُ مِنْ خَشَاشِ الأَرْضِ»
இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: ஒரு பூனையை, அது சாகும் வரை (பட்டினி போட்டு) கட்டி வைத்த காரணத்தால் பெண் ஒருத்தி (நரகத்தில்) வேதனை செய்யப்பட்டாள். அதை அடைத்து வைத்தபோது அவள் அதற்குத் தீனியும் போடவில்லை; அதற்கு (குடிக்கத்) தண்ணீரும் கொடுக்கவில்லை; அவள் அதை பூமியின் புழு பூச்சிகளைத் தின்ன (அவிழ்த்து) விடவுமில்லை. என இப்னு உமர்(ரலி) அறிவித்தார்.
அறிவிப்பவர்: இப்னு உமர் (ரலி)
மாறாக, ஒரு பெண் ஒரு பூனையைக் கட்டிவைத்தாள். அதற்கு உணவும் தண்ணீரும் கொடுக்கவில்லை; பூமியின் புழுபூச்சிகளைத் தின்று பிழைத்துக்கொள்ளும்படி அதை அவிழ்த்தும் விடவில்லை. அந்தப் பூனை பட்டினியால் இறந்தது.
இந்த ஒரு கொடுமைக்காக அவள் நரகில் வேதனை செய்யப்பட்டாள் என நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். அவள் யாரையும் கொலை செய்யவில்லை, திருடவில்லை; ஒரு பூனையை அலட்சியப்படுத்தினாள் — அவ்வளவே. ஆனாலும் அது அவளை நரகத்திற்கு இட்டுச் சென்றது.
நம் வீட்டில் வளர்க்கும் ஒரு செல்லப்பிராணிக்கு நாம் சரியாகத் தீனி போடுகிறோமா? சாலையில் தவிக்கும் ஒரு பூனைக்கோ, நாய்க்கோ ஒரு முறையாவது தண்ணீர் வைத்திருக்கிறோமா? — நம்மில் எத்தனை பேர் இதைச் சிந்தித்திருக்கிறோம்?
கருணை என்பது வெறும் உணர்ச்சி அல்ல; அதற்குத் தெளிவான நெறிகளும் உண்டு.
«نَهَى رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، عَنِ الضَّرْبِ فِي الْوَجْهِ، وَعَنِ الْوَسْمِ فِي الْوَجْهِ»
– وحَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللهِ، حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ، ح وَحَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ كِلَاهُمَا، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ: أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللهِ، يَقُولُ: نَهَى رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِثْلِهِ
ஜாபிர் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், முகத்தில் அடிக்கவேண்டாம் என்றும், முகத்தில் அடையாளச் சூடிட வேண்டாம் என்றும் தடை செய்தார்கள்.
அறிவிப்பவர்: ஜாபிர் (ரலி)
முகத்தில் அடிக்கவும், முகத்தில் சூடு இட்டு அடையாளமிடவும் நபி (ஸல்) அவர்கள் தடை விதித்தார்கள். இது விலங்குகள் தொடர்பாக அறிவிக்கப்பட்ட நபிமொழி.
முகம் என்பது உணர்வுக்கூர்மை மிகுந்த பகுதி. ஒரு விலங்கைப் பயிற்றுவிக்கும்போதும், அடையாளமிடும் போதும் அதற்குத் தேவையற்ற வலியையும் கொடூரத்தையும் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம்.
دَخَلْتُ مَعَ أَنَسٍ، عَلَى الحَكَمِ بْنِ أَيُّوبَ، فَرَأَى غِلْمَانًا، أَوْ فِتْيَانًا، نَصَبُوا دَجَاجَةً يَرْمُونَهَا، فَقَالَ أَنَسٌ: «نَهَى النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ تُصْبَرَ البَهَائِمُ»
ஹிஷாம் இப்னு ஸைத்(ரஹ்) கூறினார் நான் (ஒரு முறை என் பாட்டனார்) அனஸ்(ரலி) அவர்களுடன் (பஸராவின் ஆட்சியரான) ஹகம் இப்னு அய்யூபிடம் சென்றேன். அங்கு சில ‘சிறுவர்கள்’ அல்லது ‘இளைஞர்கள்’ கோழியொன்றைக் கட்டி வைத்து அதன் மீது அம்பெய்து கொண்டிருந்ததை அனஸ்(ரலி) ‘விலங்குகளைக் கட்டிவைத்து அம்பெய்து கொல்வதற்கு நபி(ஸல்) அவர்கள் தடை விதித்தார்கள்’ என்று கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அனஸ் (ரலி)
சில இளைஞர்கள் ஒரு கோழியைக் கட்டிவைத்து அதன் மீது அம்பெய்து விளையாடிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்ட அனஸ் (ரலி) அவர்கள், விலங்குகளைக் கட்டிவைத்துக் கொல்வதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் தடை விதித்திருந்ததை நினைவுபடுத்தினார்கள்.
ஒரு உயிரைப் பொழுதுபோக்குக்காக, விளையாட்டுக்காக வேதனைப்படுத்துவது இஸ்லாத்தில் அறவே அனுமதிக்கப்படவில்லை. இன்று சமூக வலைதளங்களில் “வேடிக்கைக்காக” விலங்குகளைத் துன்புறுத்தும் காணொளிகள் பரவும்போது, இந்த நபிமொழியை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
எச்சரிக்கை இங்கு மிகவும் தெளிவானது — ஒரு சிறிய பிராணியிடம் கூட அளவுக்கு மீறினால், அந்த நபிக்கே அல்லாஹ் உணர்த்தி திருத்தியிருக்கிறான்.
نَزَلَ نَبِيٌّ مِنَ الأَنْبِيَاءِ تَحْتَ شَجَرَةٍ، فَلَدَغَتْهُ نَمْلَةٌ، فَأَمَرَ بِجَهَازِهِ فَأُخْرِجَ مِنْ تَحْتِهَا، ثُمَّ أَمَرَ بِبَيْتِهَا فَأُحْرِقَ بِالنَّارِ، فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِ: فَهَلَّا نَمْلَةً وَاحِدَةً
இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: இறைத் தூதர்களில் ஒருவர் ஒரு (பயணத்தில்) மரத்தின் கீழே தங்கினார். அவரை எறும்பு ஒன்று கடித்துவிட்டது. உடனே, அவர் தம் (பயண) மூட்டை முடிச்சுகளை அப்புறப்படுத்தும்படி உத்தரவிட்டார். அவ்வாறே அவை மரத்தின் கீழிருந்து அப்புறப்படுத்தப்பட்டன. பிறகு எறும்புப் புற்றை எரிக்கும்படி உத்தரவிட்டார். அவ்வாறே அது தீயிட்டு எரிக்கப்பட்டது. அப்போது அல்லாஹ் அவருக்கு, ‘உங்களைக் கடித்தது ஒரேயொர் எறும்பல்லவா? (அதற்காக ஓர் எறும்பு கூட்டத்தையே எரிக்கலாமா?)’ என்று வஹீ (இறைச்செய்தி) அறிவித்(து அவரைக் கண்டித்)தான்.
முன்னைய இறைத்தூதர்களில் ஒருவரை ஒரு எறும்பு கடித்துவிட்டது. கோபமடைந்த அவர், அந்த முழு எறும்புப் புற்றையும் எரிக்கும்படி உத்தரவிட்டார். உடனே அல்லாஹ், “உன்னைக் கடித்தது ஒரேயொரு எறும்புதானே? அதற்காக ஓர் எறும்புக் கூட்டத்தையுமா எரிக்கிறாய்?” என வஹீ மூலம் அவரைக் கண்டித்தான்.
ஒரு எறும்பு கூட அல்லாஹ்விடம் ஒரு “சமுதாயம்” என மதிக்கப்படுகிறது என்பதை இந்த சம்பவம் நமக்குக் காட்டுகிறது. நமக்குத் தொல்லை தந்த ஒரு உயிரைக் கூடத் தேவைக்கு மீறி அழிப்பது நியாயமற்றது. நம் வீட்டு வளாகத்தில் ஓர் எறும்புப் புற்று இருந்தால், அதை உடனே முழுவதுமாக அழிக்க வேண்டும் என நினைக்கிறோமா, அல்லது பொறுத்துக்கொள்ளக் கற்றுக்கொள்கிறோமா?
“பூமியில் உள்ள உயிரினம் எதுவாக இருந்தாலும் அவற்றுக்கு உணவளிப்பது அல்லாஹ்வின் பொறுப்பாகும். அவற்றின் வசிப்பிடத்தையும், அவை சென்றடையும் இடத்தையும் அவன் அறிவான். ஒவ்வொன்றும் தெளிவான பதிவேட்டில் உள்ளது.”
பூமியில் உள்ள ஒவ்வொரு உயிரினத்தின் உணவும் அல்லாஹ்வின் பொறுப்பில் உள்ளது என்று இந்த வசனம் உறுதி செய்கிறது. ஒவ்வொரு எறும்புக்கும், ஒவ்வொரு பூனைக்கும் அவனே உணவு நிர்ணயித்திருக்கிறான்.
அல்லாஹ் பொறுப்பேற்றுக்கொண்ட ஒரு உயிரை நாம் பட்டினி போட்டு வதைப்பதா, கட்டிவைத்துத் தண்ணீர் மறுப்பதா? — இது அல்லாஹ்வின் ஏற்பாட்டை மீறும் செயல்.
இந்த அழகிய நெறிகளை நாம் எவ்வளவு தூரம் நினைவில் வைத்திருக்கிறோம் என்று சிந்திப்போம்.
“வானங்களிலும்,507 பூமியிலும் உள்ளவையும், அணிவகுத்த நிலையில் பறவைகளும் அல்லாஹ்வைத் துதிப்பதை நீர் அறியவில்லையா? ஒவ்வொன்றும் தனது வணக்கத்தையும், துதித்தலையும் அறிந்துள்ளன. அவர்கள் செய்வதை அல்லாஹ் அறிந்தவன்.”
வானத்திலும் பூமியிலும் உள்ள அனைத்தும், அணிவகுத்துப் பறக்கும் பறவைகள் உட்பட, அல்லாஹ்வைத் துதிக்கின்றன என்று இந்த வசனம் கூறுகிறது. ஒவ்வொரு உயிரினமும் தன் வழியில் அல்லாஹ்வை வணங்குகிறது.
அல்லாஹ்வைத் துதிக்கும் ஒரு படைப்பை நாம் காரணமின்றி உதைப்பதா, கல்லால் எறிவதா, பட்டினியில் விடுவதா? நகரங்களில் நாம் நடமாடும்போது, தெருநாய்களையும் பூனைகளையும் தொல்லையாகவே பார்க்கிறோம் — கருணை காட்ட வேண்டிய உயிராக அல்ல. இந்த மனநிலை மாற வேண்டும்.
மரணம் எப்போது வரும் என்று நமக்குத் தெரியாது; இது போன்ற சிறு நன்மைகளை இன்றே செய்யத் தொடங்கலாம்.
«مَا مِنْ مُسْلِمٍ غَرَسَ غَرْسًا، فَأَكَلَ مِنْهُ إِنْسَانٌ أَوْ دَابَّةٌ، إِلَّا كَانَ لَهُ بِهِ صَدَقَةٌ»
இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்’ ஒரு முஸ்லிம் மரம் ஒன்றை நட்டு அதிலிருந்து ஒரு மனிதனோ அல்லது (மற்ற) உயிரினமோ உண்டால் (அதன் காரணத்தால்) ஒரு தர்மம் செய்ததற்கான பிரதிபலன் அவருக்குக் கிடைக்காமல் இருப்பதில்லை. என அனஸ் இப்னு மாலிக்(ரலி) அறிவித்தார்.
அறிவிப்பவர்: அனஸ் இப்னு மாலிக் (ரலி)
ஒரு முஸ்லிம் ஒரு மரத்தை நடுகிறார். அதிலிருந்து ஒரு மனிதனோ, ஒரு பறவையோ, ஒரு விலங்கோ உண்டால், அது அவருக்கு ஒரு தர்மம் செய்ததற்கான கூலியாகப் பதிவாகிறது என நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.
ஒரு மரம் நட்டுவிட்டால் போதும்; அது உயிரோடு இருக்கும் வரை, அதன் நிழலில் ஓய்வெடுக்கும் ஒரு பறவை, அதன் கனியைத் தின்னும் ஒரு அணில் — ஒவ்வொரு முறையும் நமக்கு நன்மை சேர்ந்துகொண்டே இருக்கும். இது போன்ற எளிய, தொடர் நன்மைகளை நாம் ஏன் இன்றே தொடங்கக்கூடாது?
ஒரு நாய்க்குத் தண்ணீர் புகட்டியதற்காக ஒரு மனிதருக்குச் சொர்க்கம் கிடைத்தது; ஒரு பூனையைப் பட்டினி போட்டதற்காக ஒரு பெண்ணுக்கு நரகம் கிடைத்தது. இரண்டுமே சிறிய செயல்கள்தான் — ஆனால் அவற்றின் விளைவு மிகப் பெரியது.
நம் அன்றாட வாழ்க்கையில் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு உயிரினத்திடமும் கருணையுடன் நடந்துகொள்ள அல்லாஹ் நமக்கு அருள் புரியட்டும். சிறு நன்மைகளை அற்பமாக மதியாமல், ஒவ்வொன்றையும் தேடிச் செய்யும் உள்ளத்தை அல்லாஹ் நமக்குத் தரட்டும். இந்த உலகில் உள்ள அனைத்துப் படைப்புகளுக்கும் கருணை காட்டும் நல்லடியார்களாக அல்லாஹ் நம்மை ஆக்கி அருள் புரிவானாக!
வாஆகிறு தஃவானா அனில்ஹம்துலில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்.