பணிவு உயர்த்தும்; பெருமை தாழ்த்தும்!
அன்பிற்குரிய அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்களே! எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் அருளும், அன்பும் நம் அனைவரின் மீதும் நிலவட்டுமாக என்று பிரார்த்தனை செய்தவனாக இந்த உரையை ஆரம்பிக்கிறேன்.
நாம் அனைவரும் ஏதோ ஒரு வகையில் சிறந்து விளங்க விரும்புகிறோம் — படிப்பில், வேலையில், செல்வத்தில், அழகில். இது இயற்கையான ஆசைதான். ஆனால் அந்த சிறப்பு நம் உள்ளத்தில் மெல்ல ஒரு விஷமான உணர்வாக மாறிவிடும் அபாயம் உண்டு: ‘நான் மற்றவர்களை விட உயர்ந்தவன்’ என்ற எண்ணம்.
பெருமை என்பது பெரிய பதவியில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டும் வரும் நோய் அல்ல. வீட்டு வேலை செய்பவரிடமும், மார்க்க அறிவு படைத்தவரிடமும், ஏழையிடமும் கூட இது வேரூன்றிவிடும். வெளியில் தெரியாமலேயே உள்ளத்தில் அது வளரும்.
பெருமையின் ஆபத்து பற்றி இஸ்லாம் மிகக் கடுமையாக எச்சரிக்கிறது. ஒரு சிறு அளவு பெருமை கூட மனிதனை சொர்க்கத்திலிருந்து தடுக்கும் அளவுக்கு அது கடுமையானது. அதே நேரத்தில், பணிவைக் கடைப்பிடிப்பவரை இறைவன் உயர்த்துகிறான் என்ற நற்செய்தியும் நமக்கு இருக்கிறது.
பெருமையின் ஆபத்தையும், பணிவின் மகத்துவத்தையும் குர்ஆன் வசனங்கள் மற்றும் வரலாற்றுச் சம்பவங்கள் வழியே இந்த உரையில் தெரிந்துக் கொள்வோம்.
இறைவன் மறுமை வீட்டை யாருக்கு வாக்களிக்கிறான் எனப் பாருங்கள்.
“பூமியில் ஆணவத்தையும், குழப்பத்தையும் விரும்பாதவர்களுக்காக அந்த மறுமை வாழ்வை ஏற்படுத்தியுள்ளோம். நல்ல முடிவு (இறைவனை) அஞ்சுவோர்க்கே.”
மறுமையின் நிரந்தர வீடான சொர்க்கத்தை, பூமியில் தன்னை உயர்த்திக் காட்ட நினைக்காதவர்களுக்கும், குழப்பம் விளைவிக்காதவர்களுக்குமே இறைவன் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறான் என இந்த வசனம் தெளிவாகக் கூறுகிறது.
அதாவது, சொர்க்கத்திற்குத் தகுதி பெறுவதற்கு வெறும் தொழுகை, நோன்பு மட்டும் போதாது. உள்ளத்தில் பெருமை இல்லாத தூய்மையும் தேவை.
«لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ» قَالَ رَجُلٌ: إِنَّ الرَّجُلَ يُحِبُّ أَنْ يَكُونَ ثَوْبُهُ حَسَنًا وَنَعْلُهُ حَسَنَةً، قَالَ: «إِنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمَالَ، الْكِبْرُ بَطَرُ الْحَقِّ، وَغَمْطُ النَّاسِ»
அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: நபி (ஸல்) அவர்கள் “யாருடைய உள்ளத்தில் அணுவளவு தற்பெருமை இருக்கிறதோ அவர் சொர்க்கத்தில் நுழையமாட்டார்” என்று கூறினார்கள். அப்போது ஒரு மனிதர், “தமது ஆடை அழகாக இருக்க வேண்டும்; தமது காலணி அழகாக இருக்க வேண்டும் என ஒருவர் விரும்புகிறார். (இதுவும் தற்பெருமையில் சேருமா?)” என்று கேட்டார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “அல்லாஹ் அழகானவன்; அழகையே அவன் விரும்புகின்றான். தற்பெருமை என்பது (ஆணவத்தோடு) உண்மையை மறுப்பதும், மக்களைக் கேவலமாக கருதுவதும்தான்” என்று கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி)
இந்த நபிமொழியில் நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறார்கள்: உள்ளத்தில் ஓர் அணுவளவு பெருமை இருந்தாலும் போதும், அவர் சொர்க்கத்தில் நுழையமாட்டார். இது எவ்வளவு பயமுறுத்தும் எச்சரிக்கை பாருங்கள்.
ஒருவர் அழகான ஆடை, செருப்பு விரும்புவதைப் பெருமையா எனக் கேட்டதற்கு, நபி (ஸல்) அவர்கள் பெருமையின் உண்மையான வரையறையைச் சொன்னார்கள்: உண்மையை ஏற்க மறுப்பதும், மக்களைக் கேவலமாகக் கருதுவதும்தான் பெருமை. அழகை விரும்புவது பெருமை அல்ல.
நாம் ஒரு வெற்றி பெறும்போது, அது நம் சொந்த திறமையால் மட்டுமே கிடைத்தது என நினைத்துக் கொள்கிறோமா? அல்லது அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் இறைவனின் அருளை நினைவில் வைத்திருக்கிறோமா? இந்த ஒரு கேள்வியே நம் உள்ளத்தின் நிலையைக் காட்டிவிடும்.
பெருமை என்ற நோயின் முதல் நோயாளி யார் தெரியுமா?
“”நான் அவரை விடச் சிறந்தவன். என்னை நெருப்பால் நீ படைத்தாய். அவரைக் களிமண்ணால்&506 படைத்தாய்” என்று அவன் கூறினான்.”
இறைவன் ஆதமைப் படைத்து, அவருக்குச் சிரம் பணியுமாறு வானவர்களுக்கும் இப்லீஸுக்கும் கட்டளையிட்டான். எல்லோரும் பணிந்தார்கள்; இப்லீஸ் மட்டும் மறுத்தான். அதற்குக் காரணமாக அவன் சொன்ன வார்த்தை இதுதான்: ‘நான் அவனை விடச் சிறந்தவன்.’
நெருப்பால் படைக்கப்பட்டேன் என்ற ஒரே காரணத்தை வைத்து, களிமண்ணால் படைக்கப்பட்ட ஆதமை விடத் தான் உயர்ந்தவன் என இப்லீஸ் நினைத்தான். இந்த ஒரு எண்ணம்தான் அவனை என்றென்றைக்குமான சாபத்திற்கு உள்ளாக்கியது. பெருமையின் வேர் இதுதான் — ‘நான் உயர்ந்தவன், மற்றவன் தாழ்ந்தவன்’ என்ற ஒப்பீடு.
“”என்னை அழையுங்கள்! உங்களுக்குப் பதிலளிக்கிறேன்;49 எனது வணக்கத்தை விட்டும் பெருமையடிப்போர் நரகத்தில் இழிந்தோராக நுழைவார்கள்” என்று உங்கள் இறைவன் கூறுகிறான்.”
இறைவனை அழைத்துப் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு கட்டளையிட்ட உடனேயே, தன்னை வணங்குவதில் இருந்து பெருமை பாராட்டுவோர் இழிவுபட்ட நிலையில் நரகில் நுழைவார்கள் என இறைவன் எச்சரிக்கிறான்.
பிரார்த்தனை செய்வது பலவீனத்தின் அடையாளம் என நினைப்பவர்கள் இன்றும் இருக்கிறார்கள். ‘மற்றவர்கள் முன் கை நீட்டுவது போலத் தெரியுமே’ என்ற பெருமை, சிலரை பிரார்த்தனையை விட்டே விலக்கி வைத்திருக்கிறது. இதுவும் இப்லீஸின் அதே பெருமைதான்.
பெருமை மனிதனை எந்த அளவுக்குக் கொண்டு செல்லும் என்பதற்கு இந்த சம்பவம் ஒரு எடுத்துக்காட்டு.
«مَنْ يَنْظُرُ لَنَا مَا صَنَعَ أَبُو جَهْلٍ؟» فَانْطَلَقَ ابْنُ مَسْعُودٍ، فَوَجَدَهُ قَدْ ضَرَبَهُ ابْنَا عَفْرَاءَ، حَتَّى بَرَكَ، قَالَ: فَأَخَذَ بِلِحْيَتِهِ، فَقَالَ: آنْتَ أَبُو جَهْلٍ؟ فَقَالَ: وَهَلْ فَوْقَ رَجُلٍ قَتَلْتُمُوهُ – أَو قَالَ: قَتَلَهُ قَوْمُهُ -، قَالَ: وَقَالَ أَبُو مِجْلَزٍ: قَالَ أَبُو جَهْلٍ: فَلَوْ غَيْرُ أَكَّارٍ قَتَلَنِي، حَدَّثَنَا حَامِدُ بْنُ عُمَرَ الْبَكْرَاوِيُّ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، قَالَ: سَمِعْتُ أَبِي، يَقُولُ: حَدَّثَنَا أَنَسٌ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ يَعْلَمُ لِي مَا فَعَلَ أَبُو جَهْلٍ» بِمِثْلِ حَدِيثِ ابْنِ عُلَيَّةَ، وَقَوْلِ أَبِي مِجْلَزٍ كَمَا ذَكَرَهُ إِسْمَاعِيلُ
அனஸ் பின் மாலிக் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: (பத்ருப் போர்க் களத்தில்) “அபூஜஹ்ல் என்ன ஆனான் எனப் பார்த்து வருபவர் யார்?” என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கேட்டார்கள். உடனே இப்னு மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள் (அவனைப் பார்த்துவரச்) சென்றார்கள். அவனை (அன்சாரியான) அஃப்ரா என்பவருடைய இரு புதல்வர்கள் (முஆத், முஅவ்வித் ஆகிய இருவரும் பலமாகத்) தாக்கிவிடவே அவன் (குற்றுயிராக) வீழ்ந்து கிடப்பதைக் கண்டார்கள். இப்னு மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள் அவனது தாடியைப் பிடித்துக்கொண்டு, “அபூஜஹ்ல் நீதானே!” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அபூஜஹ்ல், “நீங்கள் கொன்றுவிட்ட ஒரு மனிதனுக்கு மேலாக” அல்லது “தன்னுடைய (சமுதாயத்து) மக்களாலேயே கொல்லப்பட்டுவிட்ட ஒரு மனிதனுக்கு மேலாக” ஒருவன் உண்டா?” என்று (தன்னைத்தானே பெருமைப்படுத்திய) அவன் கேட்டான். அபூமிஜ்லஸ் (ரஹ்) அவர்களது அறிவிப்பில் “விவசாயக் குடியில் பிறக்காத ஒருவன் (அன்சாரி அல்லாதவன்) என்னைக் கொன்றிருந்தால் நன்றாயிருந்திருக்குமே!”
என அபூஜஹ்ல் கூறினான் என்று இடம்பெற்றுள்ளது. – மேற்கண்ட ஹதீஸ் அனஸ் (ரலி) அவர்களிடமிருந்தே மற்றோர் அறிவிப்பாளர்தொடர் வழியாகவும் வந்துள்ளது. அதில் “அபூஜஹ்ல் என்ன செய்கிறான் என எனக்காக அறிந்துவருபவர் யார்?” என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கேட்டார்கள் என ஹதீஸ் ஆரம்பமாகிறது. மற்ற தகவல்கள் மேற்கண்ட ஹதீஸில் உள்ளதைப் போன்றே இடம்பெற்றுள்ளன. அபூமிஜ்லஸ் (ரஹ்) அவர்களின் குறிப்பும் இதில் இடம்பெறுகிறது.
அறிவிப்பவர்: அனஸ் பின் மாலிக் (ரலி)
பத்ரு போரில் காயமுற்று வீழ்ந்து கிடந்த அபூஜஹ்லிடம் இப்னு மஸ்ஊத் (ரலி) சென்று, ‘அபூஜஹ்ல் நீதானா?’ என்று கேட்டார்கள். சாகும் தறுவாயில் இருந்த அவன், தன் மரணத்தைப் பற்றியோ, இறைவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்பதைப் பற்றியோ சிந்திக்கவில்லை.
தன்னைக் கொன்றது யார் என்பதைப் பற்றி மட்டுமே அவன் கவலைப்பட்டான் — சாதாரண மனிதனால் கொல்லப்பட்டது தன் கண்ணியத்திற்குக் குறைச்சலா எனப் பெருமையுடன் கேட்டான். இறக்கும் கடைசி நொடியிலும் அவனை விடாமல் பிடித்திருந்தது பெருமைதான்.
பெருமை ஒரு மனிதனை எந்த அளவுக்குக் குருடாக்கிவிடும் எனப் பாருங்கள். மரணத்தின் முன் நின்றும் அவன் திருந்தவில்லை; தன் இழிவைக் கூட ஒரு பெருமையாகச் சொல்லிக் கொண்டான்.
எது உண்மையான பெருமை, எது வெறும் இயல்பான குறை என்பதை இந்த சம்பவம் நமக்குக் காட்டுகிறது.
أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ ذَكَرَ فِي الإِزَارِ مَا ذَكَرَ، قَالَ أَبُو بَكْرٍ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ إِزَارِي يَسْقُطُ مِنْ أَحَدِ شِقَّيْهِ؟ قَالَ: «إِنَّكَ لَسْتَ مِنْهُمْ»
அப்துல்லாஹ் இப்னு உமர்(ரலி) அறிவித்தார் இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கீழங்கி குறித்து (ஆடையைப் பெருமையுடன் தரையில் படும்படி இழுத்துச் செல்கிறவரை மறுமையில் அல்லாஹ் ஏறெடுத்தும் பார்க்கமாட்டான் என்று) குறிப்பிட்டபோது அபூ பக்ர்(ரலி), ‘இறைத்தூதர் அவர்களே! என் கீழங்கியின் இரண்டு பக்கங்களில் ஒன்று (இடுப்பில் நிற்காமல் கீழே) விழுந்துவிடுகிறதே!’ என்று கேட்டார்கள். அதற்கு நபி(ஸல்) அவர்கள், ‘நீங்கள் (தற்பெருமையுடன் கீழங்கியைத் தொங்க விடும்) அவர்களில் உள்ளவர் அல்லர்’ என்று கூறினார்கள்.80 பகுதி 56 ‘நிச்சயமாக அல்லாஹ் நீதி செலுத்துமாறும், நன்மை செய்யுமாறும், உறவினர்களுக்குக் கொடுத்து உதவுமாறும் (உங்களை) ஏவுகிறான். அன்றியும் மானக்கேடான செயல்கள், பாவங்கள், அக்கிரமங்கள் ஆகியவற்றைச் செய்வதற்குத் தடை விதிக்கிறான். நீங்கள் நினைவு கூர்ந்து சிந்திப்பதற்காக அவன் உங்களுக்கு நல்லுபதேசம் செய்கிறான்’ எனும் (அல்குர்ஆன்: 16:90)➚வது) இறைவசனம்.
‘(மனிதர்களே!) உங்களுடைய அக்கிரமங்கள் எல்லாம் உங்களுக்கே கேடாக முடியும்’ எனும் (அல்குர்ஆன்: 10:23)➚வது) இறைவசனம். ‘அதன்பின்னர் அவனுக்குக் கொடுமை இழைக்கப்படுமானால் நிச்சயமாக அல்லாஹ் அவனுக்கு உதவுவான்’ எனும் (அல்குர்ஆன்: 22:60)➚வது) இறைவசனம். மேலும், முஸ்லிமுக்கெதிராகவோ இறைமறுப்பாளருக்கெதிராகவோ வன்மத்தைத் தூண்டாமல் இருப்பது.
அறிவிப்பவர்: அப்துல்லாஹ் இப்னு உமர் (ரலி)
ஆடையைப் பெருமையுடன் தரையில் இழுத்துச் செல்பவரை மறுமையில் அல்லாஹ் ஏறெடுத்தும் பார்க்கமாட்டான் என நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியபோது, அபூபக்ர் (ரலி) கவலையுடன், ‘என் கீழங்கியின் ஒரு பக்கம் தானாகவே கீழே விழுந்துவிடுகிறதே!’ என்று கேட்டார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் உடனே, ‘நீங்கள் அவர்களில் உள்ளவர் அல்லர்’ என்று உறுதி கூறினார்கள். ஏனெனில் அபூபக்ர் (ரலி) அதைப் பெருமையுடன் செய்யவில்லை; அது ஓர் இயல்பான குறை மட்டுமே.
இதிலிருந்து நமக்குப் புரிய வேண்டியது: பெருமை என்பது வெளித்தோற்றத்தில் இல்லை, உள்ளத்தின் நோக்கத்தில்தான் இருக்கிறது. ஆனால் இது எல்லாக் குறைகளுக்கும் நியாயம் தேட ஒரு சாக்குப்போக்கு அல்ல — நம் நோக்கத்தை நாமே தொடர்ந்து சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும்.
قَامَ فِينَا رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ خَطِيبًا، فَقَالَ: «إِنَّ اللهَ أَمَرَنِي» وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمِثْلِ حَدِيثِ هِشَامٍ، عَنْ قَتَادَةَ، وَزَادَ فِيهِ «وَإِنَّ اللهَ أَوْحَى إِلَيَّ أَنْ تَوَاضَعُوا حَتَّى لَا يَفْخَرَ أَحَدٌ عَلَى أَحَدٍ، وَلَا يَبْغِي أَحَدٌ عَلَى أَحَدٍ» وَقَالَ فِي حَدِيثِهِ «وَهُمْ فِيكُمْ تَبَعًا لَا يَبْغُونَ أَهْلًا وَلَا مَالًا»، فَقُلْتُ: فَيَكُونُ ذَلِكَ؟ يَا أَبَا عَبْدِ اللهِ قَالَ: نَعَمْ، وَاللهِ لَقَدْ أَدْرَكْتُهُمْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ، وَإِنَّ الرَّجُلَ لَيَرْعَى عَلَى الْحَيِّ، مَا بِهِ إِلَّا وَلِيدَتُهُمْ يَطَؤُهَا
மேற்கண்ட ஹதீஸ் முஜாஷிஉ குலத்தாரான இயாள் பின் ஹிமார் (ரலி) அவர்களிடமிருந்தே மற்றோர் அறிவிப்பாளர்தொடர் வழியாகவும் வந்துள்ளது. அதில் “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடையே நின்று உரையாற்றினார்கள்” என்று ஹதீஸ் ஆரம்பமாகிறது. மற்ற விவரங்கள் மேற்கண்ட ஹதீஸில் உள்ளதைப் போன்றே இடம்பெற்றுள்ளன. இந்த அறிவிப்பில், “பணிவாக நடந்துகொள்ளுங்கள். உங்களில் ஒருவர் மற்றவரிடம் பெருமையடிக்க வேண்டாம். ஒருவர் மற்றவரிடம் எல்லை மீற வேண்டாம்” என்று இறைவன் எனக்கு அறிவித்தான் என நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாகக் கூடுதலாக இடம்பெற்றுள்ளது. மேலும், (நரகவாசிகளில் முதலாமவர் குறித்து) “அவர்கள் உங்களையே பின் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் தமக்கெனக் குடும்பத்தையோ செல்வத்தையோ தேடிக்கொள்ள மாட்டார்கள்” என்று (சிறு வேறுபாட்டுடன்) இடம்பெற்றுள்ளது.
அதில் கத்தாதா (ரஹ்) அவர்கள் பின்வருமாறு கூறியதாகவும் காணப்படுகிறது: நான் முதர்ரிஃப் (ரஹ்) அவர்களிடம், “அபூஅப்தில்லாஹ்! இப்படியும் நடக்குமா? (தமக்கென குடும்பத்தையோ செல்வத்தையோ தேடிக்கொள்ளாதவர்களும் உண்டா?)” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், “ஆம்; அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! இ(த்தகைய)வர்களை நான் அறியாமைக் காலத்தில் (இருந்ததாக அவர்களுடைய வரலாறுகளில்) கண்டிருக்கிறேன். ஒரு மனிதர் ஒரு குலத்தாருக்காகக் கால்நடைகளை மேய்ப்பார். (அதற்காகக் கூலி எதையும் பெறமாட்டார்.) அவரது தாம்பத்திய உறவுக்காக அக்குலத்தாரின் அடிமைப் பெண் மட்டும் அவருக்குக் கிடைப்பாள்” என்று கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: இயாள் பின் ஹிமார் (ரலி)
இறைவன் நேரடியாக நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அறிவித்த ஒரு கட்டளை இதில் இடம்பெறுகிறது: ‘பணிவாக நடந்துகொள்ளுங்கள். ஒருவர் மற்றவரிடம் பெருமையடிக்க வேண்டாம்.’
தண்ணீர் எப்போதும் தானாகத் தாழ்வான இடத்தை நோக்கி ஓடி, அங்கே தேங்கி நிற்கிறது; உயரமான இடத்தில் அது தங்குவதே இல்லை. அதே போல, பணிவான உள்ளங்களில்தான் இறை அருள் தேங்கி நிற்கும். பெருமையின் மேட்டில் அது நிலைக்காது.
உலகில் பெருமையுடன் தலை நிமிர்ந்து நிற்பவை நிரந்தரமாக நிற்குமா?
كَانَتْ نَاقَةٌ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تُسَمَّى: العَضْبَاءَ، وَكَانَتْ لاَ تُسْبَقُ، فَجَاءَ أَعْرَابِيٌّ عَلَى قَعُودٍ لَهُ فَسَبَقَهَا، فَاشْتَدَّ ذَلِكَ عَلَى المُسْلِمِينَ، وَقَالُوا: سُبِقَتِ العَضْبَاءُ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ حَقًّا عَلَى اللَّهِ أَنْ لاَ يَرْفَعَ شَيْئًا مِنَ الدُّنْيَا إِلَّا وَضَعَهُ»
அனஸ் இப்னு மாலிக்(ரலி) அறிவித்தார். இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்களிடம் ‘அள்பா’ என்று அழைக்கப்பட்ட ஒட்டகம் ஒன்று இருந்தது. அது பந்தயத்தில் எவராலும் வெல்ல முடியாத (அளவுக்கு விரைவாக ஓடக்கூடிய)தாக இருந்தது. (ஒரு பயணத்தின் போது) கிராமவாசி ஒருவர் தம் (ஆறு வயதுக்குட்பட்ட) வாட்டசாட்டமான ஒட்டகத்தின் மீது வந்து நபிகளாரின் அந்த ஒட்டகத்தை முந்திச் சென்றார். இது முஸ்லிம்களுக்கு மிகுந்த மன வேதனையை அளித்தது. முஸ்லிம்கள் ‘அள்பா பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டது’ என்று கூறினர்.
அறிவிப்பவர்: அனஸ் இப்னு மாலிக் (ரலி)
நபி (ஸல்) அவர்களின் ‘அள்பா’ எனும் ஒட்டகத்தை ஒரு நாடோடி தன் இளம் ஒட்டகத்தில் முந்திச் சென்றபோது, முஸ்லிம்களுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் சொன்ன வார்த்தை: ‘உலகில் உயர்ந்துவிடுகிற எந்தப் பொருளாயினும், ஒரு நாள் அதைக் கீழே கொண்டுவருவதே அல்லாஹ்வின் நியதி.’
1912-ஆம் ஆண்டு, ‘மூழ்காத கப்பல்’ என்று பெருமையுடன் அழைக்கப்பட்ட டைட்டானிக் கப்பல், முதல் பயணத்திலேயே பனிப்பாறையில் மோதிக் கடலில் மூழ்கியது; ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்தனர். மனிதனின் எந்தச் சாதனையும், ‘இது ஒருபோதும் தோற்காது’ என்ற பெருமையும் இறைவனின் நிர்ணயத்தின் முன் ஒன்றுமில்லை.
«الْعِزُّ إِزَارُهُ، وَالْكِبْرِيَاءُ رِدَاؤُهُ، فَمَنْ يُنَازِعُنِي عَذَّبْتُهُ»
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: கண்ணியம், அ(ந்த இறை)வனுடைய கீழாடையாகும். பெருமை அவனுடைய மேலாடையாகும். (அல்லாஹ் கூறினான்:) ஆகவே, (அவற்றில்) யார் என்னோடு போட்டியிடுகிறானோ அவனை நான் வதைத்துவிடுவேன். இதை அபூசயீத் அல்குத்ரீ (ரலி), அபூஹுரைரா (ரலி) ஆகியோர் அறிவிக்கிறார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி)
இந்த நபிமொழி இன்னும் ஆழமான உண்மையைச் சொல்கிறது: கண்ணியம் இறைவனின் கீழாடை; பெருமை அவனுடைய மேலாடை. அதாவது, பெருமை என்பது இறைவனுக்கு மட்டுமே உரிய தனிச்சிறப்பு.
அதில் யார் அவனுடன் போட்டியிட முயல்கிறாரோ, அவரை இறைவன் வதைத்துவிடுவான் என எச்சரிக்கிறான். மனிதன் தன் எல்லையை மறந்து, இறைவனுக்கே உரிய இடத்தைத் தானே எடுக்க நினைத்தால், அதன் விளைவு அழிவுதான்.
பெருமை இன்று நம் அன்றாட வாழ்வில் எங்கெல்லாம் ஒளிந்திருக்கிறது எனப் பார்ப்போம்.
“அல்லாஹ்வை வணங்குங்கள்! அவனுக்கு எதையும் இணையாகக் கருதாதீர்கள்! பெற்றோர்களுக்கும், உறவினர்களுக்கும், அனாதைகளுக்கும், ஏழைகளுக்கும், நெருங்கிய அண்டை வீட்டாருக்கும், தூரமான அண்டை வீட்டாருக்கும், பயணத் தோழருக்கும், நாடோடிகளுக்கும்,206 உங்கள் அடிமைகளுக்கும் நன்மை செய்யுங்கள்! பெருமையடித்து, கர்வம் கொள்பவரை அல்லாஹ் நேசிக்க மாட்டான்.”
பெற்றோர், உறவினர், அனாதைகள், ஏழைகள், அண்டை வீட்டார் என அனைவருக்கும் நன்மை செய்யுமாறு கட்டளையிட்ட உடனேயே, ‘பெருமையடித்துக் கர்வம் கொள்பவரை அல்லாஹ் நேசிக்க மாட்டான்’ என்று இறைவன் சொல்கிறான். நல்லது செய்வதிலும் பெருமை கலந்துவிடக் கூடாது என்பதை இது காட்டுகிறது.
நாம் யாருக்கு உதவினாலும், அதைச் செய்யும்போதே ஒரு மேலான உணர்வு உள்ளத்தில் வந்துவிடுமானால், அந்த நன்மையின் மதிப்பே கெட்டுவிடும். ஏழை உறவினரிடம் பேசும்போது நம் தொனியில் இருக்கும் இறுமாப்பை நாம் கவனித்திருக்கிறோமா?
பேச்சின் நடுவே நம் வருமானத்தையோ, தொடர்பையோ, வாங்கிய புதிய பொருளையோ பெருமையாக முன்வைக்கும் பழக்கம் இன்று சமூக ஊடகங்களில் மிகவும் சாதாரணமாகிவிட்டது. நம்மில் எத்தனை பேர் நமக்குக் கிடைத்த ஒரு வெற்றியை, மற்றவரை விட நம்மை உயர்த்திக் காட்டும் நோக்கத்துடன் பகிர்கிறோம்?
«رَأْسُ الكُفْرِ نَحْوَ المَشْرِقِ، وَالفَخْرُ وَالخُيَلاَءُ فِي أَهْلِ الخَيْلِ وَالإِبِلِ، وَالفَدَّادِينَ أَهْلِ الوَبَرِ، وَالسَّكِينَةُ فِي أَهْلِ الغَنَمِ»
இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: இறை மறுப்பின் தலைமைப் பீடம் கிழக்குத் திசையில் (நெருப்பை வணங்கும் மஜூஸிகள் வசிக்கும் பாரசீகத்தில்) உள்ளது. குதிரைகள் மற்றும் ஒட்டகங்களின் உரிமையாளர்களிடமும் (நாடோடிப்) பாலைவனவாசிகளான ஒட்டக மேய்ப்பர்(களிடமும் பண்ணை முதலாளி)களிடமும் தற்பெருமையும் அகம்பாவமும் காணப்படுகின்றன. ஆடுகளின் உரிமையாளர்களிடம் (அடக்கமும் கம்பீரமும் கலந்த) அமைதி காணப்படுகிறது. என அபூ ஹுரைரா(ரலி) அறிவித்தார்.
அறிவிப்பவர்: அபூ ஹுரைரா (ரலி)
செல்வம், வாகனங்கள், பதவி நிறைந்தவர்களிடையே பெருமையும் அகம்பாவமும் அதிகமாகக் காணப்படும் என்றும், மிதமான வாழ்க்கை வாழும் எளியவர்களிடையே அமைதியும் பணிவும் காணப்படும் என்றும் நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.
இன்று நாம் இதை நம்மைச் சுற்றியே பார்க்கலாம். எவ்வளவு அதிகமாக நாம் சேகரிக்கிறோமோ, அவ்வளவு அதிகமாக நம் உள்ளத்தில் பெருமை நுழைவதற்கான வாய்ப்பு அதிகரிக்கிறது. இதைப் பற்றி நாம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்.
மரணம் வருமுன், பணிவை நம் இயல்பாக்கிக் கொள்ள இன்னும் நேரம் இருக்கிறது.
«مَا نَقَصَتْ صَدَقَةٌ مِنْ مَالٍ، وَمَا زَادَ اللهُ عَبْدًا بِعَفْوٍ، إِلَّا عِزًّا، وَمَا تَوَاضَعَ أَحَدٌ لِلَّهِ إِلَّا رَفَعَهُ اللهُ»
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: தர்மம் செல்வத்தைக் குறைப்பதில்லை. மன்னிப்பதால் ஓர் அடியாருக்கு அல்லாஹ் கண்ணியத்தையே அதிகப்படுத்துகிறான். அல்லாஹ்வுக்காக ஒருவர் பணிவு காட்டினால் அவரை அல்லாஹ் உயர்த்தாமல் இருப்பதில்லை. இதை அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி)
தர்மம் செல்வத்தைக் குறைக்காது; மன்னிப்பதால் ஒரு அடியாருக்குக் கண்ணியத்தை இறைவன் அதிகப்படுத்துகிறான்; இறைவனுக்காக ஒருவர் பணிவு காட்டினால் அவரை இறைவன் உயர்த்தாமல் இருப்பதில்லை என நபி (ஸல்) அவர்கள் நமக்கு நற்செய்தி சொல்கிறார்கள்.
அபூஜஹ்லுக்கு மரணத் தறுவாயிலும் திருந்த ஒரு நொடி கிடைத்தது; ஆனால் அவன் அதைப் பயன்படுத்தவில்லை. நமக்கு இன்னும் அந்த நொடி கடக்கவில்லை. நம் உள்ளத்தில் இருக்கும் சிறு பெருமையையும் இன்றே அகற்றி, பணிவை நம் இயல்பாக்கிக் கொள்வோம்.
பெருமை ஒரு அணுவளவாக இருந்தாலும் சொர்க்கத்தை மூடிவிடும் என்பதையும், பணிவு ஒரு மனிதனை இறைவன் முன் உயர்த்தும் என்பதையும் இந்த உரையில் கண்டோம். இப்லீஸிலிருந்து அபூஜஹ்ல் வரை பெருமை கொண்டவர்களின் முடிவு அழிவாகவே இருந்திருக்கிறது; அபூபக்ர் (ரலி) போன்ற பணிந்த உள்ளங்களே இறைவனிடம் நேசத்தைப் பெற்றன. அல்லாஹ் நம் உள்ளங்களிலிருந்து பெருமையின் இறுதித் தூசியையும் அகற்றி, நம்மைப் பணிவுள்ள, சொர்க்கத்தில் நுழையும் அடியார்களாக ஆக்கி அருள் புரிவானாக!
வாஆகிறு தஃவானா அனில்ஹம்துலில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்.