இருளிலும் மலர்ந்த உபசரிப்பு
கண்ணியத்திற்குரிய சகோதர, சகோதரிகளே, எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்களே! எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் அருளும், அன்பும் நம் அனைவரின் மீதும் நிலவட்டுமாக என்று பிரார்த்தனை செய்தவனாக இந்த உரையை ஆரம்பிக்கிறேன்.
நள்ளிரவில் வீட்டுக் கதவைத் தட்டும் ஓர் அறிமுகமில்லாத பயணி, மாலையில் திடீரென வந்திறங்கும் ஓர் உறவினர் — இவர்களைப் பார்க்கும்போது நம் முகத்தில் மலரும் உணர்வு என்ன? சிலருக்கு அது மகிழ்ச்சி; சிலருக்கோ அது ஒரு சுமை.
இஸ்லாம் விருந்தினரை உபசரிப்பதை வெறும் பண்பாடாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; அதை ஈமானின் ஓர் அடையாளமாகவே வைத்திருக்கிறது. நம் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வாழ்க்கையிலும், நமக்கு முன் வாழ்ந்த இறை நல்லடியார்களின் வரலாற்றிலும், இந்தப் பண்பை நாம் மீண்டும் மீண்டும் காண்கிறோம்.
விருந்தோம்பல் ஏன் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது, அதை எப்படிச் செய்ய வேண்டும், இன்று நம் நிலை என்ன என்பதை இந்த உரையில் தெரிந்துக் கொள்வோம்.
இது குறித்து மிகத் தெளிவான ஒரு போதனை இதோ.
«مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَاليَوْمِ الآخِرِ فَلاَ يُؤْذِ جَارَهُ، وَمَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَاليَوْمِ الآخِرِ فَلْيُكْرِمْ ضَيْفَهُ، وَمَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَاليَوْمِ الآخِرِ فَلْيَقُلْ خَيْرًا أَوْ لِيَصْمُتْ»
இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். அல்லாஹ்வையும் மறுமை நாளையும் நம்பிக்கை கொண்டவர் தம் அண்டை வீட்டாருக்குத் தொல்லை தரவேண்டாம். அல்லாஹ்வையும் மறுமை நாளையும் நம்பிக்கை கொண்டவர் தம் விருந்தாளியைக் கண்ணியப்படுத்தட்டும். அல்லாஹ்வையும் மறுமை நாளையும் நம்பிக்கை கொண்டவர் (ஒன்று) நல்லதைப் பேசட்டும். அல்லது வாய் மூடி இருக்கட்டும். என அபூஹுரைரா (ரலி) அறிவித்தார்.
அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி)
இந்த ஹதீஸில் நபி (ஸல்) அவர்கள் மூன்று விஷயங்களை ஒன்றாக இணைக்கிறார்கள்: அண்டை வீட்டாருக்குத் தொல்லை தராமல் இருப்பது, விருந்தினரைக் கண்ணியப்படுத்துவது, நல்லதைப் பேசுவது அல்லது மௌனமாக இருப்பது. இவை மூன்றும் ஒரே மூச்சில் சொல்லப்பட்டிருப்பதே காட்டுகிறது — விருந்தோம்பல் என்பது ஒரு சாதாரண பழக்கமல்ல, அது நம் ஈமானின் அளவுகோலாக நபி (ஸல்) அவர்களால் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
நம்மில் எத்தனை பேர், திடீரென வீட்டு வாசலில் நிற்கும் ஒருவரை உண்மையான மனமகிழ்ச்சியுடன் உள்ளே அழைக்கிறோம்? அல்லது ‘ஏன் இந்த நேரத்தில் வந்தார்’ என்று மனதுக்குள் முணுமுணுக்கிறோமா?
இதை இறைவன் தன் நேசத் தூதரின் வரலாற்றிலேயே நமக்குக் காட்டுகிறான்.
“இப்ராஹீமின் மரியாதைக்குரிய விருந்தினர்கள் பற்றிய செய்தி உமக்குக் கிடைத்ததா? அவரிடம் அவர்கள் வந்து ஸலாம் கூறியபோது அவரும் ஸலாம் கூறினார். அவர்கள் (அவருக்கு) அறிமுகமில்லாத சமுதாயம்! தமது குடும்பத்தாரிடம் விரைந்து சென்று பொரித்த காளைக் கன்றைக் கொண்டு வந்தார். அதை அவர்களின் அருகில் வைத்து “சாப்பிட மாட்டீர்களா?”171 என்றார்.”
இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களிடம் வந்தவர்கள் அவருக்கு அறிமுகமே இல்லாதவர்கள். ஆனாலும் அவர் தயங்கவில்லை; உடனடியாகத் தன் இல்லத்திற்குச் சென்று, தன் கையாலேயே சிறந்த உணவைத் தயார் செய்து கொண்டு வந்தார்.
கவனியுங்கள் — அல்லாஹ்வின் நேசத் தோழராக இருந்தும் அவர் பணியாளரை அனுப்பவில்லை; தானே சென்று தானே பரிமாறினார். விருந்தினரின் அடையாளம் தெரியுமா தெரியாதா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், அவரது கண்ணியத்தையே அவர் மதித்தார்.
இதை நடைமுறையில் நிரூபித்த ஓர் அன்சாரி தம்பதியின் சம்பவத்தைப் பாருங்கள்.
“அவர்களுக்கு முன்பே நம்பிக்கையையும், இவ்வூரையும் தமதாக்கிக் கொண்டோருக்கும் (உரியது). ஹிஜ்ரத் செய்து தம்மிடம் வருவோரை அவர்கள் நேசிக்கின்றனர். அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படுவது குறித்து தமது உள்ளங்களில் காழ்ப்புணர்வு கொள்ள மாட்டார்கள். தமக்கு வறுமை இருந்தபோதும் தம்மை விட (அவர்களுக்கு) முன்னுரிமை அளிக்கின்றனர். தன்னிடமுள்ள கஞ்சத் தனத்திலிருந்து காக்கப்படுவோரே வெற்றி பெற்றோர்.”
இங்கே அல்லாஹ் அன்சாரிகளின் ஒரு தனிச்சிறப்பான குணத்தைப் புகழ்கிறான் — தமக்கே தேவை இருந்தபோதும், தம்மை விட மற்றவர்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கும் மனப்பான்மை. இதைச் செய்பவர்களே உண்மையான வெற்றியாளர்கள் என்று அறிவிக்கிறான்.
أَنَّ رَجُلًا أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَبَعَثَ إِلَى نِسَائِهِ فَقُلْنَ: مَا مَعَنَا إِلَّا المَاءُ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ يَضُمُّ أَوْ يُضِيفُ هَذَا»، فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ: أَنَا، فَانْطَلَقَ بِهِ إِلَى امْرَأَتِهِ، فَقَالَ: أَكْرِمِي ضَيْفَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَتْ: مَا عِنْدَنَا إِلَّا قُوتُ صِبْيَانِي، فَقَالَ: هَيِّئِي طَعَامَكِ، وَأَصْبِحِي سِرَاجَكِ، وَنَوِّمِي صِبْيَانَكِ إِذَا أَرَادُوا عَشَاءً، فَهَيَّأَتْ طَعَامَهَا، وَأَصْبَحَتْ سِرَاجَهَا، وَنَوَّمَتْ صِبْيَانَهَا، ثُمَّ قَامَتْ كَأَنَّهَا تُصْلِحُ سِرَاجَهَا فَأَطْفَأَتْهُ، فَجَعَلاَ يُرِيَانِهِ أَنَّهُمَا يَأْكُلاَنِ، فَبَاتَا طَاوِيَيْنِ، فَلَمَّا أَصْبَحَ غَدَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ: «ضَحِكَ اللَّهُ اللَّيْلَةَ، أَوْ عَجِبَ، مِنْ فَعَالِكُمَا» فَأَنْزَلَ اللَّهُ: {وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ المُفْلِحُونَ} [الحشر: 9]
அபூ ஹுரைரா (ரலி) அறிவித்தார். ஒருவர் நபி(ஸல்) அவர்களிடம் (விருந்தாளியாக) வந்தார். நபி(ஸல்) அவர்கள் (அவருக்கு உணவளிப்பதற்காகத்) தம் மனைவிமார்களிடம் சொல்லியனுப்பினார்கள். அப்போது அவர்கள், ‘எங்களிடம் தண்ணீரைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை’ என்று பதிலளித்தார்கள். எனவே, இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் (தம் தோழர்களை நோக்கி), ‘இவரை (தம்முடன் உணவில்) சேர்த்துக் கொள்பவர் யார்?.’.. அல்லது ‘இவருக்கு விருந்தளிப்பவர் யார்?.’.. என்று கேட்டார்கள். அப்போது அன்சாரிகளில் ஒருவர், ‘நான் (விருந்தளிக்கிறேன்)’ என்று சொல்லி அவரை அழைத்துக் கொண்டு தம் மனைவியிடம் சென்றார். (மனைவியிடம்) ‘இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்களின் விருந்தாளியைக் கண்ணியப்படுத்து’ என்று கூறினார். அதற்கு அவரின் மனைவி, ‘நம்மிடம் நம் குழந்தைகளின் உணவைத் தவிர வேறெதுவுமில்லை’ என்று கூறினார்.
அதற்கு அந்த அன்சாரித் தோழர், ‘உன் (குடும்பத்திற்கான) உணவைத் தயாராக எடுத்து வைத்துவிட்டு விளக்கை ஏற்றி (விடுவதைப் போல் பாவனை செய்து அணைத்து) விடு. உன் குழந்தைகள் உணவு உண்ண விரும்பினால் அவர்களைத் தூங்கச் செய்து விடு’ என்று கூறினார். அவ்வாறே அவரின் மனைவியும் உணவைத் தயாராக எடுத்து வைத்து, விளக்கை ஏற்றிவிட்டுத் தம் குழந்தைகளைத் தூங்கச் செய்துவிட்டார். பிறகு விளக்கைச்சரி செய்வது போல் நின்று (பாவனை செய்து கொண்டே) விளக்கை அணைத்துவிட்டார். பிறகு அவரும் அவரின் மனைவியும் உண்பது போல் (விருந்தாளியான) அந்த மனிதருக்கு (பாவனை) காட்டலானார்கள். பிறகு இருவரும் (உணவு உண்ணாமல்) வயிறு ஒட்டியவர்களாக இரவைக் கழித்தனர். காலையானதும் அந்த அன்சாரி இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்களிடம் சென்றார். நபி(ஸல்) அவர்கள், ‘நீங்கள் இருவரும் செய்ததைக் கண்டு அல்லாஹ் இன்றிரவு (மகிழ்ச்சியால்) சிரித்துக் கொண்டான் அல்லது வியப்படைந்தான்’ என்று கூறினார்கள்.
அப்போது அல்லாஹ், ‘தமக்கே தேவை இருந்தும் கூடு, தம்மை விடப் பிறருக்கே அவர்கள் முன்னுரிமை வழங்குகிறார்கள். உண்மையில், தம் உள்ளத்தின் கருமித்தனத்திலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டவர்களே வெற்றியாளர்கள்’ என்றும் (அல்குர்ஆன்: 59:9)➚ம்) வசனத்தை அருளினான்.
அறிவிப்பவர்: அபூ ஹுரைரா (ரலி)
நபி (ஸல்) அவர்களிடம் ஒரு பசியுள்ள விருந்தினர் வந்தபோது, அவர்கள் வீட்டில் உணவு இல்லை. ஓர் அன்சாரித் தோழர் அவரை தம் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். ஆனால் அவர் வீட்டிலும் இருந்தது குழந்தைகளுக்கான உணவு மட்டுமே.
அவர் என்ன செய்தார் என்று பாருங்கள் — குழந்தைகளைத் தூங்க வைத்தார், விளக்கை அணைத்தார், தானும் தம் மனைவியும் உண்பது போல் பாவனை செய்தார். இரவு முழுவதும் பசியுடன் தூங்கினார்கள். ஆனால் விருந்தினர் நிறைவாக உண்டார்.
இந்தச் செயலைக் கண்டு அல்லாஹ் மகிழ்ந்ததாக நபி (ஸல்) அவர்களே சொன்னார்கள். வறுமை நமக்குச் சாக்குப்போக்கல்ல என்பதை இந்தச் சம்பவம் காட்டுகிறது. கையில் அதிகம் இல்லாதபோதும், மனதில் விருந்தோம்பலுக்கான இடம் இருந்தால் போதும் — அல்லாஹ் அதைப் பார்க்கிறான்.
விருந்தோம்பல் வெறும் நல்லெண்ணமல்ல, அது ஒரு தெளிவான கடமை என்பதை இனி வரும் வரிகள் விளக்குகின்றன.
«مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَاليَوْمِ الآخِرِ فَلْيُكْرِمْ جَارَهُ، وَمَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَاليَوْمِ الآخِرِ فَلْيُكْرِمْ ضَيْفَهُ جَائِزَتَهُ» قَالَ: وَمَا جَائِزَتُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: «يَوْمٌ وَلَيْلَةٌ، وَالضِّيَافَةُ ثَلاَثَةُ أَيَّامٍ، فَمَا كَانَ وَرَاءَ ذَلِكَ فَهُوَ صَدَقَةٌ عَلَيْهِ، وَمَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَاليَوْمِ الآخِرِ فَلْيَقُلْ خَيْرًا أَوْ لِيَصْمُتْ»
அபூ ஷுரைஹ் அல்அதனீ(ரலி) அறிவித்தார் நபி(ஸல்) அவர்கள் பேசியபோது என் காதுகளால் கேட்டேன்; என் கண்களால் பார்த்தேன். அப்போது அவர்கள், ‘அல்லாஹ்வையும் மறுமை நாளையும் நம்பிக்கை கொண்டவர் தம் அண்டை வீட்டாரைக் கண்ணியப்படுத்தட்டும். அல்லாஹ்வையும் மறுமை நாளையும் நம்பிக்கை கொண்டவர் தம் விருந்தாளிக்குத் தம் கொடையைக் கண்ணியமாக வழங்கட்டும்’ என்று கூறினார்கள். அப்போது, ‘இறைத்தூதர் அவர்களே! அவரின் கொடை என்ன?’ என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், ‘(அவரின் கொடை) ஒரு பகல் ஓர் இரவு (உபசரிப்பது) ஆகும். விருந்துபசாரம் மூன்று தினங்களாகும். அதற்கு மேல் (அளிக்கும் உணவும் உபசரிப்பும்) அவருக்குத் தர்மமாக அமையும். மேலும், அல்லாஹ்வையும் மறுமை நாளையும் நம்பிக்கை கொண்டவர் (ஒன்று) நல்லதைப் பேசட்டும். அல்லது வாய் மூடி இருக்கட்டும்’ என்று கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூ ஷுரைஹ் அல்அதனீ (ரலி)
விருந்தினருக்கு ஒரு பகல், ஓர் இரவு சிறப்பாக உபசரிப்பது கட்டாயமான உரிமை என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் விளக்குகிறார்கள். அதற்குப் பிறகு மூன்று நாட்கள் வரை தொடர்ந்து உபசரிக்கலாம். அதற்கும் மேல் கொடுப்பது தர்மமாக மாறுகிறது.
இது ஒரு அழகான சமநிலை — விருந்தினரை எல்லையின்றி தங்கவைத்துக் கொள்ளும் பொறுப்பையும் இது சுமத்தவில்லை; அதே நேரம், முதல் நாள் இரவு கண்ணியமாக நடத்தப்பட வேண்டியது கட்டாயம் என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகிறது.
قُلْنَا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّكَ تَبْعَثُنَا، فَنَنْزِلُ بِقَوْمٍ فَلاَ يَقْرُونَنَا، فَمَا تَرَى؟ فَقَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنْ نَزَلْتُمْ بِقَوْمٍ فَأَمَرُوا لَكُمْ بِمَا يَنْبَغِي لِلضَّيْفِ فَاقْبَلُوا، فَإِنْ لَمْ يَفْعَلُوا، فَخُذُوا مِنْهُمْ حَقَّ الضَّيْفِ الَّذِي يَنْبَغِي لَهُمْ»
உக்பா இப்னு ஆமிர்(ரலி) அறிவித்தார். நாங்கள் ‘இறைத்தூதர் அவர்களே! தாங்கள் எங்களை ஒரு சமூகத்தாரிடம் அனுப்பி வைக்கிறீர்கள். நாங்களும் (அங்கு) சென்று அவர்களிடம் தங்குகிறோம். ஆனால், அவர்கள் எங்களை உபசரிகக மறுக்கின்றார்கள். அவ்வாறெனில், அது குறித்து தாங்கள் என்ன கருதுகின்றீர்கள்?’ என்று கேட்டோம். அதற்கு இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் எங்களிடம், ‘நீங்கள் ஒரு சமூகத்தாரிடம் செல்ல, அவர்கள் விருந்தினர்களுக்கு வேண்டிய வசதிகளை உங்களுக்குச் செய்து தர ஏற்பாடு செய்தால் அதை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். அவர்கள் அப்படிச் செய்யவில்லையென்றால் அவர்களிடமிருந்து விருந்தினர்களான உங்களுக்குத் தேவையான விருந்தினர் உரிமையை (நீங்களே) எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று பதிலளித்தார்கள்.
அறிவிப்பவர்: உக்பா இப்னு ஆமிர் (ரலி)
ஒரு ஊருக்குச் செல்லும் தோழர்கள், அங்குள்ளவர்கள் விருந்தோம்பல் செய்யாவிட்டால் என்ன செய்வது எனக் கேட்டபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள், விருந்தினர் உரிமையை நீங்களே பெற்றுக் கொள்ளுங்கள் என்று பதிலளித்தார்கள். இது எவ்வளவு பெரிய உரிமை என்பதைக் காட்டுகிறது — இது வெறும் அறிவுரையல்ல, ஓர் உரிமையாகவே கருதப்பட்டது.
இந்த உரிமை ஒருதலைப்பட்சமானதல்ல; விருந்தினருக்கும் சில பொறுப்புகள் உண்டு.
أَمَرَنَا النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِسَبْعٍ، وَنَهَانَا عَنْ سَبْعٍ: أَمَرَنَا بِعِيَادَةِ المَرِيضِ، وَاتِّبَاعِ الجِنَازَةِ، وَتَشْمِيتِ العَاطِسِ، وَإِجَابَةِ الدَّاعِي، وَرَدِّ السَّلاَمِ، وَنَصْرِ المَظْلُومِ، وَإِبْرَارِ المُقْسِمِ. وَنَهَانَا عَنْ سَبْعٍ: عَنْ خَاتَمِ الذَّهَبِ، أَوْ قَالَ: حَلْقَةِ الذَّهَبِ، وَعَنْ لُبْسِ الحَرِيرِ، وَالدِّيبَاجِ، وَالسُّنْدُسِ، وَالمَيَاثِرِ
பராஉ இப்னு ஆஸிப் (ரலி) அறிவித்தார். நபி (ஸல்) அவர்கள் ஏழு விஷயங்களைக் கடைப்பிடிக்கும்படி எங்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்கள். ஏழு செயல்களைச் செய்ய வேண்டாமென எங்களுக்குத் தடைவிதித்தார்கள். எங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட ஏழு விஷயங்கள் இவைதாம்: நோயாளிகளை நலம் விசாரிப்பது. ஜனாஸாவைப் பின்தொடர்ந்து செல்வது. தும்மிய(வர் ‘அல்லாஹ்வுக்கே எல்லாப் புகழும்’ என்று கூறினால் அ)வருக்கு (‘அல்லாஹ் உங்களுக்குக் கருணை புரிவானாக’ என்று) மறுமொழி கூறுவது. விருந்து அழைப்பை ஏற்றுக் கொள்வது. சலாமுக்கு (முகமனுக்கு) பதில் உரைப்பது அநீதியிழைக்கப்பட்டவருக்கு உதவுவது. சத்தியம் செய்தவர் அதை நிறைவேற்ற உதவுவது. (ஆண்களாகிய) எங்களுக்கு அவர்கள் தடை செய்த ஏழு விஷயங்கள் இவைதாம்: 1. ‘தங்கமோதிரம் அணிவது’ அல்லது ‘தங்க வளையம் அணிவது’ 2. சாதாரணப் பட்டு அணிவது. 3. அலங்காரப் பட்டு அணிவது. 4. மென்பட்டு அணிவது. 5. மென்பட்டுத் திண்டு பயன்படுத்துவது.
அறிவிப்பவர்: பராஉ இப்னு ஆஸிப் (ரலி)
நபி (ஸல்) அவர்கள் கட்டளையிட்ட ஏழு விஷயங்களில் ஒன்று — விருந்து அழைப்பை ஏற்றுக் கொள்வது. ஒரு நல்லெண்ணத்துடன் அழைக்கப்படும் விருந்தை, செல்லுபடியான காரணமின்றி நிராகரிப்பது, அழைத்தவரின் மனதைப் புண்படுத்தும் செயலாகும்.
لَمَّا تَزَوَّجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ زَيْنَبَ، دَخَلَ القَوْمُ فَطَعِمُوا، ثُمَّ جَلَسُوا يَتَحَدَّثُونَ، فَأَخَذَ كَأَنَّهُ يَتَهَيَّأُ لِلْقِيَامِ فَلَمْ يَقُومُوا، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَامَ، فَلَمَّا قَامَ قَامَ مَنْ قَامَ مِنَ القَوْمِ وَقَعَدَ بَقِيَّةُ القَوْمِ، وَإِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَاءَ لِيَدْخُلَ، فَإِذَا القَوْمُ جُلُوسٌ، ثُمَّ إِنَّهُمْ قَامُوا فَانْطَلَقُوا، فَأَخْبَرْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَاءَ حَتَّى دَخَلَ، فَذَهَبْتُ أَدْخُلُ فَأَلْقَى الحِجَابَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ، وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى: {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ} [الأحزاب: 53] الآيَةَ ” قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ: ” فِيهِ مِنَ الفِقْهِ: أَنَّهُ لَمْ يَسْتَأْذِنْهُمْ حِينَ قَامَ وَخَرَجَ، وَفِيهِ: أَنَّهُ تَهَيَّأَ لِلْقِيَامِ وَهُوَ يُرِيدُ أَنْ يَقُومُوا
அனஸ் இப்னு மாலிக் அவர்கள் அறிவித்தார். நபி(ஸல்) அவர்கள் ஸைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ்(ரலி) அவர்களை மணமுடித்துக்கொண்டபோது மக்கள் வந்து (வலீமா – மணவிருந்து) உண்டுவிட்டு, பிறகு (எழுந்து செல்லாமல் அங்கேயே) அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். நபி(ஸல்) அவர்கள் எழுவதற்குத் தயாராவதைப் போன்று காட்டலானார்கள். ஆனால், மக்கள் எழுந்தபாடில்லை. இதைக் கண்டபோது நபி(ஸல்) அவர்கள் எழுந்து சென்றார்கள். நபி(ஸல்) அவர்கள் எழுந்து சென்றபோது மக்களில் சிலரும் எழுந்து சென்றனர். மற்றவர்கள் அமர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். (வெளியில் சென்றுவிட்டு) நபி(ஸல்) அவர்கள் (வீட்டுக்குள்) நுழைய வந்தபோது அந்தச் சில பேர் (அப்போதும்) அமர்ந்துகொண்டேயிருந்தார்கள். (சிறிது நேரத்திற்குப்) பிறகு அவர்களும் எழுந்து நடந்தார்கள். (மீண்டும் வெளியில் சென்றிருந்த) நபி(ஸல்) அவர்களிடம் நான் (சென்று அந்தச் சிலர் எழுந்து சென்றுவிட்டதைத்) தெரிவித்தேன்.
அப்போது நபி(ஸல்) அவர்கள் வந்து (வீட்டுக்குள்) நுழைந்தார்கள். (அவர்களுடன்) நானும் நுழையப் போனேன். அப்போதுதான் எனக்கும் தமக்குமிடையே நபி(ஸல்) அவர்கள் (ஹிஜாப்) திரையிட்டார்கள். மேலும், உயர்ந்தவனான அல்லாஹ் ‘இறைநம்பிக்கையாளர்களே! நபியின் இல்லங்களில் (அழைப்பின்றி) நுழையாதீர்கள். அவ்வாறு (நபியின் இல்லத்தில் நடக்கும்) விருந்துக்காக உங்களுக்கு அனுமதியளிக்கப்பட்டாலும், அப்போதும் கூட உணவு தயாராவதை எதிர்பார்த்து (அங்கே காத்து) இராதீர்கள். மாறாக, (உணவு தயார்; வாருங்கள் என) நீங்கள் அழைக்கப்படும்போது நுழையுங்கள். சாப்பிட்டு முடிந்ததும் கலைந்து சென்றுவிடுங்கள். பேசிக் கொண்டிருப்பதில் ஆர்வமாய் இருந்துவிடாதீர்கள். நிச்சயமாக உங்களின் இச்செயல் நபிக்கு வேதனை அளிக்கின்றது. ஆயினும், இதனை உங்களிடம் கூற அவர் வெட்கப்படுகிறார்.
ஆனால், அல்லாஹ்வோ சத்தியத்தைக் கூற வெட்கப்படுவதில்லை’ எனும் (அல்குர்ஆன்: 33:53)➚வது) வசனத்தை அருளினான். அபூ அப்தில்லாஹ் (புகாரீயாகிய நான்) கூறுகிறேன்: ‘விருந்தளிப்பவர் (அவையிலிருந்து) எழுவதற்கும் வெளியே செல்வதற்கும் விருந்தாளிகளிடம் அனுமதி கேட்க வேண்டியதில்லை’ என்றும், ‘விருந்தாளிகள் எழுந்து செல்லட்டும் என்ற நோக்கில் தாம் எழுந்து போகத் தயாராவது போல் காட்டலாம்’ என்றும் இந்த ஹதீஸிலிருந்து (நமக்கு) மார்க்கச் சட்டம் கிடைக்கிறது. 15
அறிவிப்பவர்: அனஸ் இப்னு மாலிக் (ரலி)
நபி (ஸல்) அவர்களின் மணவிருந்தில் சிலர் உண்டு முடிந்தும் நீண்ட நேரம் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். நபியவர்களுக்கு அது சிரமமாக இருந்தும், வெட்கத்தால் அவர்கள் நேரடியாகச் சொல்லவில்லை; அதற்காகவே அல்லாஹ் இந்த மரியாதையைக் கற்பிக்க வசனம் அருளினான்.
விருந்தினராகச் செல்லும் நாமும் இதைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் — உண்டு முடிந்ததும் கண்ணியமாக விடைபெறுவது, ஆதிதேயரின் நேரத்தையும் வசதியையும் மதிக்கும் செயலாகும்.
முன்னெல்லாம் திடீரென வீட்டிற்கு வரும் விருந்தினரை மகிழ்ச்சியாக வரவேற்றோம்; கிராமங்களில் அறிமுகமில்லாத பயணிக்குக் கூட உணவு கொடுத்து உபசரித்த பழக்கம் இருந்தது. இன்று நகரங்களில் பலருக்கு ஒரு விருந்தினர் என்பது மகிழ்ச்சியல்ல, ஒரு சுமையாக மாறிவிட்டிருக்கிறது.
جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَيُّ الصَّدَقَةِ أَعْظَمُ أَجْرًا؟ قَالَ: «أَنْ تَصَدَّقَ وَأَنْتَ صَحِيحٌ شَحِيحٌ تَخْشَى الفَقْرَ، وَتَأْمُلُ الغِنَى، وَلاَ تُمْهِلُ حَتَّى إِذَا بَلَغَتِ الحُلْقُومَ، قُلْتَ لِفُلاَنٍ كَذَا، وَلِفُلاَنٍ كَذَا وَقَدْ كَانَ لِفُلاَنٍ»
அபூ ஹுரைரா(ரலி) அறிவித்தார். ஒருவர் நபி(ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, ‘இறைத்தூதர் அவர்களே! அதிக நன்மையுள்ள தர்மம் எது?’ எனக் கேட்டார். ‘நீர், ஆரோக்கியமுள்ளவராகவும் பொருள் தேவை உடையவராகவும், வறுமையைப் பயப்படுபவராகவும் செல்வத்தில் ஆசை உள்ளவராகவும் இருக்கும் நிலையில் தர்மம் செய்வதே அதிக நன்மையுள்ளதாகும். எனவே (தர்மம் செய்வதை) உயிர் தொண்டைக் குழியை நெருங்கும் வரை தாமதப்படுத்த வேண்டாம். அந்நிலையில் இன்னாருக்கு இவ்வளவு; இன்னாருக்கு இவ்வளவு என்று கூறுவதிலும் அர்த்தமில்லை. ஏனெனில் அப்போது உம்முடைய பொருள்கள் மற்றவர்களுக்கென்று ஆகிவிட்டிருக்குமே!’ என்று இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூ ஹுரைரா (ரலி)
நோய் வராமல், செல்வம் குறையாமல் இருக்கும்போதே நல்லது செய்யுங்கள் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் அறிவுறுத்துகிறார்கள். மரணம் நெருங்கும் வரை தாமதிக்காதீர்கள் என்கிறார்கள் — அப்போது நம் பொருள் நமக்கானதாக இருக்காது.
வீட்டிற்கு திடீரென வரும் விருந்தினரை நாம் ஒரு அருள் என்று மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்கிறோமா, அல்லது நேரமும் வசதியும் இருந்தும் அதைச் சுமையாகக் கருதுகிறோமா?
இன்றே ஒரு முடிவெடுப்போம் — மாதத்திற்கு ஒரு முறையாவது ஓர் ஏழை குடும்பத்தையோ, தனிமையில் இருப்பவரையோ நம் வீட்டு உணவுக்கு அழைப்போம். ஆரோக்கியமும் வசதியும் இருக்கும் இந்த நாட்களே, இந்த நல்ல பழக்கத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க சரியான நேரம்.
விருந்தினரை உபசரிப்பது ஈமானின் அடையாளம், நபிமார்களின் பண்பு, இறைவன் விரும்பும் ஒரு நல்லறம். கையில் இருப்பது குறைவாக இருந்தாலும், மனதில் அன்பு இருந்தால் போதும் என்பதை அன்சாரி தம்பதி நமக்குக் கற்பித்தார்கள்.
இன்று நம் வீட்டு வாசலில் நிற்கும் ஒவ்வொரு விருந்தினரையும், அல்லாஹ் அனுப்பிய ஓர் அருளாகவே பார்க்கும் மனநிலையை அல்லாஹ் நமக்குத் தந்தருள்வானாக!
வாஆகிறு தஃவானா அனில்ஹம்துலில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்.