வாக்குறுதியும் நேர்மையான வியாபாரமும்
கண்ணியத்திற்குரிய சகோதர, சகோதரிகளே, எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்களே! எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் அருளும், அன்பும் நம் அனைவரின் மீதும் நிலவட்டுமாக என்று பிரார்த்தனை செய்தவனாக இந்த உரையை ஆரம்பிக்கிறேன்.
நாம் அன்றாடம் எத்தனையோ வார்த்தைகளைச் சொல்லிக் கடந்து போகிறோம் — “நாளை காலையில் வருகிறேன்”, “இந்த வேலையை நிச்சயம் முடிச்சுக் கொடுக்கிறேன்”, “இந்தப் பொருள் மிகச் சிறந்தது, குறையே இல்லை” என்று. இந்த வார்த்தைகள் சாதாரணமாகத் தோன்றினாலும், அவை நம் மார்க்கத்தில் மிகப் பெரிய எடையுள்ளவை.
ஒரு மனிதனின் மார்க்கமும் மனிதத்தன்மையும் அளக்கப்படுவது, அவன் தொழுத ரக்அத்துகளின் எண்ணிக்கையால் மட்டுமல்ல; அவன் கொடுத்த வாக்கை எவ்வளவு காப்பாற்றுகிறான், வியாபாரத்தில் எவ்வளவு நேர்மையாக நடக்கிறான் என்பதாலும்தான்.
இறைத்தூதரை, அவரை நிராகரித்த மக்கா நகரத்தினரே ‘அல்-அமீன்’ (முழு நம்பகமானவர்) என்று அழைத்தார்கள் என்பதை நாம் அறிவோம். வாக்குத் தவறாமையும் வர்த்தக நேர்மையும் அவருடைய இயல்பான அடையாளமாக இருந்தன.
இன்று நாம் இந்த இரண்டு விஷயங்களை — கொடுத்த வாக்கையும், வியாபார நேர்மையையும் — எந்த அளவுக்கு நம் வாழ்வில் காப்பாற்றுகிறோம் என்பதை இந்த உரையில் தெரிந்துக் கொள்வோம்.
இது குறித்து இறைவன் தன் திருக்குர்ஆனில், வெற்றி பெறும் இறைநம்பிக்கையாளர்களின் அடையாளமாகவே குறிப்பிடுகிறான்.
“தமது அமானிதங்களையும், உடன்படிக்கையையும் அவர்கள் பேணுவார்கள்.”
இந்த வசனம், சொர்க்கத்தில் வெற்றி பெறும் இறைநம்பிக்கையாளர்களின் பண்புகளை பட்டியலிடும் ஒரு தொடரின் ஒரு பகுதி. அதில் அமானிதத்தையும் வாக்குறுதியையும் காப்பது ஒரு தனி அடையாளமாகவே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.
அமானிதம் என்பது நமக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட பொருளோ ரகசியமோ மட்டுமல்ல; நாம் யாருக்கேனும் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு வாக்கும் ஒரு அமானிதமே. அதை நிறைவேற்றுவது இறைநம்பிக்கையின் ஓர் அடையாளம் என்று இந்த வசனம் தெளிவாகக் கூறுகிறது.
“அனாதையின் சொத்தை அவர் பருவமடைவது வரை அழகிய முறையிலேயே தவிர நெருங்காதீர்கள்! வாக்கை நிறைவேற்றுங்கள்! வாக்கு விசாரிக்கப்படும்.”
இங்கு “வாக்கு விசாரிக்கப்படும்” என்று இறைவன் நேரடியாக எச்சரிக்கிறான். நாம் இந்த உலகில் யாருக்கேனும் ஒரு வாக்கு கொடுத்தால், அது மறுமையில் நம்மிடம் கேட்கப்படும் ஒரு பொறுப்பாக மாறிவிடுகிறது.
இந்த வசனம் அனாதையின் சொத்தைப் பாதுகாப்பது பற்றிய சூழலில் வந்தாலும், “வாக்கை நிறைவேற்றுங்கள்” என்ற கட்டளை பொதுவானது; நாம் கொடுக்கும் வாக்குறுதிகள் அனைத்திற்கும் இது பொருந்தும்.
இதோ ஒரு நீண்ட நிகழ்வு, நம் பலவீனத்தையும் இறைவனின் எல்லையற்ற கருணையையும் ஒரே சமயத்தில் காட்டுகிறது.
آخِرُ مَنْ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ رَجُلٌ، فَهْوَ يَمْشِي مَرَّةً، وَيَكْبُو مَرَّةً، وَتَسْفَعُهُ النَّارُ مَرَّةً، فَإِذَا مَا جَاوَزَهَا الْتَفَتَ إِلَيْهَا، فَقَالَ: تَبَارَكَ الَّذِي نَجَّانِي مِنْكِ، لَقَدْ أَعْطَانِي اللهُ شَيْئًا مَا أَعْطَاهُ أَحَدًا مِنَ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ، فَتُرْفَعُ لَهُ شَجَرَةٌ، فَيَقُولُ: أَيْ رَبِّ، أَدْنِنِي مِنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ فَلِأَسْتَظِلَّ بِظِلِّهَا، وَأَشْرَبَ مِنْ مَائِهَا، فَيَقُولُ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ: يَا ابْنَ آدَمَ، لَعَلِّي إِنَّ أَعْطَيْتُكَهَا سَأَلْتَنِي غَيْرَهَا، فَيَقُولُ: لَا، يَا رَبِّ، وَيُعَاهِدُهُ أَنْ لَا يَسْأَلَهُ غَيْرَهَا، وَرَبُّهُ يَعْذِرُهُ لِأَنَّهُ يَرَى مَا لَا صَبْرَ لَهُ عَلَيْهِ، فَيُدْنِيهِ مِنْهَا، فَيَسْتَظِلُّ بِظِلِّهَا، وَيَشْرَبُ مِنْ مَائِهَا، ثُمَّ تُرْفَعُ لَهُ شَجَرَةٌ هِيَ أَحْسَنُ مِنَ الْأُولَى، فَيَقُولُ: أَيْ رَبِّ، أَدْنِنِي مِنْ هَذِهِ لِأَشْرَبَ مِنْ مَائِهَا، وَأَسْتَظِلَّ بِظِلِّهَا، لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَهَا، فَيَقُولُ: يَا ابْنَ آدَمَ، أَلَمْ تُعَاهِدْنِي أَنْ لَا تَسْأَلَنِي غَيْرَهَا، فَيَقُولُ: لَعَلِّي إِنْ أَدْنَيْتُكَ مِنْهَا تَسْأَلُنِي غَيْرَهَا، فَيُعَاهِدُهُ أَنْ لَا يَسْأَلَهُ غَيْرَهَا، وَرَبُّهُ يَعْذِرُهُ لِأَنَّهُ يَرَى مَا لَا صَبْرَ لَهُ عَلَيْهِ، فَيُدْنِيهِ مِنْهَا فَيَسْتَظِلُّ بِظِلِّهَا، وَيَشْرَبُ مِنْ مَائِهَا، ثُمَّ تُرْفَعُ لَهُ شَجَرَةٌ عِنْدَ بَابُِ الْجَنَّةِ هِيَ أَحْسَنُ مِنَ الْأُولَيَيْنِ، فَيَقُولُ: أَيْ رَبِّ، أَدْنِنِي مِنْ هَذِهِ لِأَسْتَظِلَّ بِظِلِّهَا، وَأَشْرَبَ مِنْ مَائِهَا، لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَهَا، فَيَقُولُ: يَا ابْنَ آدَمَ، أَلَمْ تُعَاهِدْنِي أَنْ لَا تَسْأَلَنِي غَيْرَهَا، قَالَ: بَلَى يَا رَبِّ، هَذِهِ لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَهَا، وَرَبُّهُ يَعْذِرُهُ لِأَنَّهُ يَرَى مَا لَا صَبْرَ لَهُ عَلَيْهَا، فَيُدْنِيهِ مِنْهَا، فَإِذَا أَدْنَاهُ مِنْهَا فَيَسْمَعُ أَصْوَاتَ أَهْلِ الْجَنَّةِ، فَيَقُولُ: أَيْ رَبِّ، أَدْخِلْنِيهَا، فَيَقُولُ: يَا ابْنَ آدَمَ مَا يَصْرِينِي مِنْكَ؟ أَيُرْضِيكَ أَنْ أُعْطِيَكَ الدُّنْيَا وَمِثْلَهَا مَعَهَا؟ قَالَ: يَا رَبِّ، أَتَسْتَهْزِئُ مِنِّي وَأَنْتَ رَبُّ الْعَالَمِينَ؟ “، فَضَحِكَ ابْنُ مَسْعُودٍ، فَقَالَ: أَلَا تَسْأَلُونِي مِمَّ أَضْحَكُ فَقَالُوا: مِمَّ تَضْحَكُ، قَالَ: هَكَذَا ضَحِكَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالُوا: مِمَّ تَضْحَكُ يَا رَسُولَ اللهِ، قَالَ: ” مِنْ ضَحِكِ رَبِّ الْعَالَمِينَ حِينَ قَالَ: أَتَسْتَهْزِئُ مِنِّي وَأَنْتَ رَبُّ الْعَالَمِينَ؟ فَيَقُولُ: إِنِّي لَا أَسْتَهْزِئُ مِنْكَ، وَلَكِنِّي عَلَى مَا أَشَاءُ قَادِرٌ
அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (நரகத்திலிருந்து விடுதலை பெறும் மனிதர் குறித்துப் பின்வருமாறு) கூறினார்கள்: (நரகத்திலிருந்து வெளியேறி) இறுதியாக சொர்க்கத்தில் நுழையும் ஒரு மனிதர் சில சமயம் நடந்து வருவார். சில சமயம் தவழ்ந்தபடி வருவார். சில சமயம் நரக நெருப்பு அவரது முகத்தைத் தாக்கிக் கரித்தும்விடும். இந்நிலையில் அவர் நரகத்தைத் தாண்டியதும் அதைத் திரும்பிப் பார்த்து, “உன்னிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றிய (என் இறை)வன் சுபிட்சமிக்கவன்; முன்னோர் பின்னோர் யாருக்கும் வழங்காத (பாக்கியத்)தை அல்லாஹ் எனக்கு வழங்கினான்” என்று கூ(றி இறைவனைப் போற்)றுவார். அப்போது அவருக்கு ஒரு மரம் காட்டப்படும். உடனே அவர், “என் இறைவா! அந்த மரத்தின் அருகே என்னைக் கொண்டு செல்வாயாக!
அதன் நிழலை நான் பெற்றுக் கொள்வேன்; அதன் (கீழே பாயும்) நீரைப் பருகிக்கொள்வேன்” என்று கூறுவார். அதற்கு அல்லாஹ், “மனிதா! அதை நான் உனக்கு வழங்கினால் வேறொன்றை நீ என்னிடம் கேட்கக்கூடுமல்லவா” என்று கூறுவான். அதற்கு அவர், “இல்லை; இறைவா! வேறெதையும் உன்னிடம் நான் கேட்கமாட்டேன்” என்று கூறி, வாக்குறுதி அளிப்பார். அவரிடம் பொறுமை இல்லை என்பதைக் காணும் அவருடைய இறைவன், அவருக்கு வாய்ப்பளித்து, அவரை அந்த மரத்தின் அருகே கொண்டுசெல்வான். அங்கு அவர் அந்த மரத்தின் நிழலைப் பெறுவார்; அதன் நீரையும் பருகிக்கொள்வார். பிறகு அவருக்கு மற்றொரு மரம் காட்டப்படும். அது முதலில் காட்டப்பட்ட மரத்தைவிட மிகவும் அழகாய் இருக்கும். (அதைக் கண்ட) உடன் அவர், “என் இறைவா! இதற்கருகே என்னைக் கொண்டு செல்வாயாக! நான் அதன் நீரைப் பருகி அதன் நிழலை அடைந்து கொள்வேன்!
இதைத் தவிர வேறெதையும் உன்னிடம் நான் கேட்கமாட்டேன்” என்று கூறுவார். அதற்கு இறைவன், “மனிதா! வேறெதையும் கேட்கமாட்டேன் என்று என்னிடம் நீ (முன்பு) வாக்குறுதி அளிக்கவில்லையா? அதன் அருகில் உன்னை நான் கொண்டுசென்றால், வேறொன்றை என்னிடம் நீ கேட்கக்கூடுமல்லவா” என்பான். உடனே அவர், வேறெதையும் கேட்கமாட்டேன் என்று வாக்குறுதி அளிப்பார். இறைவனும் அவரிடம் பொறுமை இல்லை என்பதைக் கண்டு அவருக்கு வாய்ப்பளித்து, அவரை அதன் அருகே கொண்டுசெல்வான். அவர் அதன் நிழலை அனுபவித்துக் கொண்டு அதன் (கீழே ஓடும்) நீரையும் அருந்துவார். பிறகு சொர்க்க வாசல் அருகே உள்ள மரம் அவருக்குக் காட்டப்படும். அது முதலிரண்டு மரங்களை விடவும் ரம்மியமானதாய் இருக்கும். உடனே அவர், “என் இறைவா! அந்த மரத்தின் அருகே என்னைக் கொண்டுசெல்வாயாக! நான் அதன் நிழலைப் பெறுவேன்; அதன் நீரைப் பருகிக்கொள்வேன்; இதைத் தவிர வேறெதையும் உன்னிடம் நான் கேட்கமாட்டேன்” என்று கூறுவார்.
அதற்கு இறைவன், “மனிதா! வேறெதையும் நான் கேட்கமாட்டேன் என்று (முன்பு) என்னிடம் நீ வாக்குறுதி அளிக்கவில்லையா?” என்று கேட்பான். அதற்கு அவர், “ஆம்; என் இறைவா! இந்தத் தடவை (மட்டும்); இனி, இதன்றி வேறெதையும் உன்னிடம் கேட்கமாட்டேன்” என்று கூறுவார். இறைவனும் அவரிடம் பொறுமை இல்லை என்பதைக் கண்டு அவருக்கு வாய்ப்பளித்து, அவரை அதன் அருகே கொண்டுசெல்வான். அவர் அந்த மரத்தை நெருங்கும்போது சொர்க்கவாசிகளின் குரல் அவருக்குக் கேட்கும். உடனே அவர், “என் இறைவா! சொர்க்கத்திற்குள் என்னை அனுப்புவாயாக!” என்பார். அதற்கு இறைவன், “மனிதா! ஏன் என்னிடம் கோருவதை நிறுத்திக்கொண்டாய்? உலகத்தையும் அதைப் போன்ற இன்னொரு மடங்கையும் உனக்கு நான் வழங்கினால் உனக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்படும்தானே?” என்று கேட்பான். அதற்கு அவர், “என் இறைவா! அகிலத்தின் அதிபதியே!
நீயே என்னைப் பரிகாசம் செய்கிறாயா?” என்று கேட்பார். (இதை அறிவித்தபோது) அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள் சிரித்தார்கள். பிறகு “நான் ஏன் சிரித்தேன் என்று என்னிடம் நீங்கள் கேட்கமாட்டீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். அப்போது மக்கள் “ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள், “இவ்வாறுதான் (இதை அறிவிக்கையில்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சிரித்தார்கள். அப்போது நபித் தோழர்கள், “ஏன் சிரித்தீர்கள், அல்லாஹ்வின் தூதரே?” என்று கேட்டார்கள் அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “அகிலத்தின் அதிபதியாகிய நீயே என்னைப் பரிகாசம் செய்கிறாயா?” என்று அந்த மனிதர் கூறும்போது அதைக் கேட்டு இறைவன் சிரிப்பான். (அதனால் தான் நான் சிரித்தேன்.) மேலும், “நான் உன்னைப் பரிகாசம் செய்யவில்லை. மாறாக, நாடியதைச் செய்கின்ற ஆற்றல் உள்ளவன் நான்” என இறைவன் கூறுவான் என்றும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சொன்னார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி)
நரகத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு கடைசியாக சொர்க்கம் நுழையும் ஒரு மனிதன், நடந்தும் தவழ்ந்தும் அதைத் தாண்டி வருவான். இறைவனைப் புகழ்ந்த பின், அவனுக்கு ஒரு மரம் காட்டப்படும்; “அதன் அருகே கொண்டு சென்றால் வேறெதுவும் கேட்கமாட்டேன்” என்று அவன் வாக்குறுதி தருவான். இறைவன் அதை அளித்தபின், இன்னும் அழகான மரம் தென்பட்டதும் அதே மனிதன் தன் வாக்கை மறந்து மீண்டும் கேட்பான் — இது மூன்று முறை நடக்கும்.
இந்த மனிதன் இறைவனிடமே தன் வாக்கை மூன்று முறை மீறுகிறான். ஆனாலும் இறைவனின் கருணை அவனை கடிந்துகொள்ளாமல், அவன் ஆசையை நிறைவேற்றியே வைக்கிறது. நம் ஆசை எவ்வளவு பலவீனமானது, ஒரு வாக்குறுதியைக் கடைசி வரை காப்பது எவ்வளவு கடினமானது என்பதை இந்த நிகழ்வு காட்டுகிறது.
இறைவனிடமே நாம் இப்படி எளிதாக வாக்கு தவறக்கூடும் என்றால், சக மனிதனிடம் கொடுத்த சாதாரண வாக்கை நாம் எவ்வளவு இலகுவாக மறந்திருப்போம் என்று ஒரு நிமிடம் யோசிப்போம்.
இதோ இறைவன் நேரடியாகவே கட்டளையிடுகிறான்.
“நம்பிக்கை கொண்டோரே! ஒப்பந்தங்களை நிறைவேற்றுங்கள்! உங்களுக்கு (பின்னர்) கூறப்படுவதைத் தவிர தாவரத்தை உண்ணும் கால்நடைகள் உங்களுக்கு அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளன. இஹ்ராமின்போது வேட்டையாடுவது அனுமதிக்கப்பட்டதாக நீங்கள் கருதக் கூடாது. தான் விரும்பியதை அல்லாஹ் கட்டளையிடுவான்.”
இந்த வசனம் சூரா அல்மாயிதாவின் தொடக்கத்திலேயே வருகிறது. “ஒப்பந்தங்களை நிறைவேற்றுங்கள்” என்ற இந்த ஒரு வரி, வணிக ஒப்பந்தம், திருமண ஒப்பந்தம், நட்பின் வாக்கு என அனைத்து விதமான உடன்படிக்கைகளையும் உள்ளடக்கும்.
“நீங்கள் ஒப்பந்தம் செய்தால் அல்லாஹ்வின் ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றுங்கள்! உங்கள் மீது அல்லாஹ்வைப் பொறுப்பாளனாக்கி, சத்தியங்களை உறுதிப்படுத்திய பின் அதை முறித்து விடாதீர்கள்! நீங்கள் செய்பவற்றை அல்லாஹ் அறிவான்.”
“சத்தியங்களை உறுதிப்படுத்திய பின் அதை முறித்து விடாதீர்கள்” என்று இறைவன் இங்கு தெளிவாகக் கூறுகிறான். ஒரு வாக்கைக் கொடுக்கும் முன் யோசிக்கலாம்; ஆனால் கொடுத்த பின் அதை மீறக் கூடாது.
வீட்டில் நம் குழந்தைகளிடம் நாம் கொடுக்கும் சிறு வாக்குறுதிகள் கூட இதற்குள் அடங்கும். “இன்று மாலை அழைத்துச் செல்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு வேலைப் பளுவில் மறந்துவிடும் பழக்கம் நம்மில் பலருக்கு உண்டு. குழந்தைகளிடம் கொடுக்கும் வாக்கை நாம் காப்பாற்றும்போது, நேர்மையை அவர்களுக்கு வார்த்தையால் அல்ல, செயலால் கற்றுக் கொடுக்கிறோம். வேலைப் பளுவில் இருக்கும்போது குழந்தைக்குக் கொடுத்த ஒரு சிறு வாக்குறுதியை நாம் எத்தனை முறை மறந்திருக்கிறோம் என்று ஒரு நிமிடம் எண்ணிப் பார்ப்போமா?
வணிகத்திலும் இதே நேர்மை இறைவனால் கேட்கப்படுகிறது.
“அளவு, நிறுவையில் குறைவு செய்வோருக்குக் கேடு தான்! அவர்கள் மக்களிடம் அளந்து வாங்கும் போது நிறைவாக வாங்கிக் கொள்கின்றனர். மக்களுக்கு அளந்தோ, நிறுத்தோ கொடுத்தால் குறைத்து விடுகின்றனர்.”
அளவிலும் நிறுவையிலும் மோசடி செய்வோருக்கு “கேடு” என்று இறைவன் இந்த சூராவின் தொடக்கத்திலேயே எச்சரிக்கிறான். தான் வாங்கும்போது முழுமையாக வாங்கிக் கொண்டு, விற்கும்போது அல்லது கொடுக்கும்போது குறைக்கும் இரட்டை நிலைப்பாட்டைக் கடுமையாகச் சாடுகிறான்.
இது வெறும் தராசைப் பற்றி மட்டுமல்ல; வாங்குபவனாக இருக்கும்போது நமக்கு நியாயம் வேண்டும், விற்பவனாக இருக்கும்போது மட்டும் மோசடி செய்யலாம் என்ற இரட்டை மனநிலையைப் பற்றியது.
البَيِّعَانِ بِالخِيَارِ مَا لَمْ يَتَفَرَّقَا، – أَوْ قَالَ: حَتَّى يَتَفَرَّقَا – فَإِنْ صَدَقَا وَبَيَّنَا بُورِكَ لَهُمَا فِي بَيْعِهِمَا، وَإِنْ كَتَمَا وَكَذَبَا مُحِقَتْ بَرَكَةُ بَيْعِهِمَا
இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: ‘விற்பவரும், வாங்குபவரும் பிரியாமலிருக்கும்வரை வியாபாரத்தை முறித்துக் கொள்ளும் உரிமை இருவருக்கும் உண்டு! அவ்விருவரும் உண்மை பேசி(க் குறைகளைத்) தெளிவுபடுத்தியிருந்தால் அவர்களின் வியாபாரத்தில் பரக்கத் அளிக்கப்படும்! குறைகளை மறைத்துப் பொய் சொல்லியிருந்தால் அவர்களின் வியாபாரத்தில் உள்ள பரக்கத் நீக்கப்படும்!’ என ஹகீம் இப்னு ஹிஸாம்(ரலி) அறிவித்தார்.
அறிவிப்பவர்: ஹகீம் இப்னு ஹிஸாம் (ரலி)
நபி (ஸல்) அவர்கள் வியாபாரத்தில் நேர்மையையும் அருளையும் (பரக்கத்) இணைத்துக் கூறுகிறார்கள். பொருளின் குறையை மறைக்காமல் உண்மையைச் சொன்னால் அந்த வியாபாரத்தில் பரக்கத் இருக்கும்; பொய் சொல்லி மறைத்தால் அது நீங்கிவிடும் என்பது தெளிவான வாக்குமூலம்.
இன்று “நம்பிக்கை போதும், எழுத்தில் எதற்கு” என்று சொல்லி பெரிய தொகைக்குக் கூட எழுத்துப்பூர்வ ஒப்பந்தம் இல்லாமல் வியாபாரம் செய்பவர்கள் பலர். பிறகு சண்டையும் பிரச்சினையும் வரும்போதுதான், அந்த “நம்பிக்கை” எவ்வளவு பலவீனமானது என்று தெரிகிறது. நேர்மையுடன் தெளிவாகச் சொல்லிக் கொள்வதே, தொகை எழுத்தில் வைத்துக் கொள்வதே உண்மையான அமானிதம்.
வேலையை நேரத்திற்குள் முடிக்க முடியாதபோது, வாடிக்கையாளரிடம் முன்கூட்டியே சொல்லும் நேர்மை நமக்கு இருக்கிறதா, இல்லை கடைசி நிமிடம் வரை மௌனமாக இருக்கிறோமா?
வாக்குறுதியை மீறுவது எவ்வளவு பாரதூரமான குற்றம் என்பதை இந்த எச்சரிக்கை தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
«أَرْبَعٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ كَانَ مُنَافِقًا خَالِصًا، وَمَنْ كَانَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنْهُنَّ كَانَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنَ النِّفَاقِ حَتَّى يَدَعَهَا: إِذَا اؤْتُمِنَ خَانَ، وَإِذَا حَدَّثَ كَذَبَ، وَإِذَا عَاهَدَ غَدَرَ، وَإِذَا خَاصَمَ فَجَرَ»
تَابَعَهُ شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ
‘நான்கு பண்புகள் எவனிடம் உள்ளனவோ அவன் வடிகட்டிய முனாஃபிக் ஆவான். அவற்றில் ஏதேனும் ஒன்று யாரிடமேனும் இருந்தால் அதை விட்டொழிக்கும் வரை நயவஞ்சகத்தின் ஒரு பண்பு அவனிடம் இருந்து கொண்டே இருக்கும். நம்பினால் துரோகம் செய்வான்; பேசினால் பொய்யே பேசுவான்; ஒப்பந்தம் செய்தால் அதை மீறுவான்; விவாதம் புரிந்தால் நேர்மை தவறிப் பேசுவான்’ என்று இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்’ என அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ர்(ரலி) அறிவித்தார்.
அறிவிப்பவர்: அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ர் (ரலி)
இந்த நான்கு பண்புகளில் ஒன்று கூட நம்மிடம் இருந்தால், அதை விட்டு விடும் வரை நயவஞ்சகத்தின் ஒரு குணம் நம்மிடம் தங்கியிருக்கும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள். “ஒப்பந்தம் செய்தால் மீறுவான்” என்பது இதில் தனியாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.
தொழுகை, நோன்பு போன்ற வெளித்தோற்றக் காரியங்களை மட்டும் வைத்து நாம் நம்மை நல்ல முஸ்லிம் என்று நினைத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் வாக்கு தவறுவது, ஒப்பந்தம் மீறுவது போன்ற பழக்கங்கள் இருந்தால், நம் உள்ளத்தில் நயவஞ்சகத்தின் ஒரு அம்சம் தங்கியிருக்கிறது என்பதை இந்த ஹதீஸ் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
பணத்தையும் பொருளையும் கையாளும் விஷயத்தில் நபித்தோழர்களின் நேர்மையை ஒரு முறை பார்ப்போம்.
خَرَجْتُ أَنَا وَزَيْدُ بْنُ صُوحَانَ، وَسَلْمَانُ بْنُ رَبِيعَةَ، غَازِينَ، فَوَجَدْتُ سَوْطًا فَأَخَذْتُهُ، فَقَالَا لِي: دَعْهُ، فَقُلْتُ: لَا، وَلَكِنِّي أُعَرِّفُهُ، فَإِنْ جَاءَ صَاحِبُهُ، وَإِلَّا اسْتَمْتَعْتُ بِهِ، قَالَ: فَأَبَيْتُ عَلَيْهِمَا، فَلَمَّا رَجَعْنَا مِنْ غَزَاتِنَا، قُضِيَ لِي أَنِّي حَجَجْتُ، فَأَتَيْتُ الْمَدِينَةَ، فَلَقِيتُ أُبَيَّ بْنَ كَعْبٍ، فَأَخْبَرْتُهُ بِشَأْنِ السَّوْطِ وَبِقَوْلِهِمَا، فَقَالَ: إِنِّي وَجَدْتُ صُرَّةً فِيهَا مِائَةُ دِينَارٍ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَتَيْتُ بِهَا رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ: «عَرِّفْهَا حَوْلًا»، قَالَ: فَعَرَّفْتُهَا فَلَمْ أَجِدْ مَنْ يَعْرِفُهَا، ثُمَّ أَتَيْتُهُ، فَقَالَ: «عَرِّفْهَا حَوْلًا»، فَعَرَّفْتُهَا، فَلَمْ أَجِدْ مَنْ يَعْرِفُهَا، ثُمَّ أَتَيْتُهُ، فَقَالَ: «عَرِّفْهَا حَوْلًا»، فَعَرَّفْتُهَا فَلَمْ أَجِدْ مَنْ يَعْرِفُهَا، فَقَالَ: «احْفَظْ عَدَدَهَا، وَوِعَاءَهَا، وَوِكَاءَهَا، فَإِنْ جَاءَ صَاحِبُهَا وَإِلَّا، فَاسْتَمْتِعْ بِهَا»، فَاسْتَمْتَعْتُ بِهَا، فَلَقِيتُهُ بَعْدَ ذَلِكَ بِمَكَّةَ، فَقَالَ: لَا أَدْرِي بِثَلَاثَةِ أَحْوَالٍ أَوْ حَوْلٍ وَاحِدٍ
– وحَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ بِشْرٍ الْعَبْدِيُّ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنِي سَلَمَةُ بْنُ كُهَيْلٍ، أَوْ أَخْبَرَ الْقَوْمَ وَأَنَا فِيهِمْ، قَالَ: سَمِعْتُ سُوَيْدَ بْنَ غَفَلَةَ، قَالَ: خَرَجْتُ مَعَ زَيْدِ بْنِ صُوحَانَ، وَسَلْمَانَ بْنِ رَبِيعَةَ، فَوَجَدْتُ سَوْطًا، وَاقْتَصَّ الْحَدِيثَ بِمِثْلِهِ إِلَى قَوْلِهِ، فَاسْتَمْتَعْتُ بِهَا، قَالَ شُعْبَةُ: فَسَمِعْتُهُ بَعْدَ عَشْرِ سِنِينَ، يَقُولُ: عَرَّفَهَا عَامًا وَاحِدًا
சுவைத் பின் ஃகஃபலா (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது: நானும் ஸைத் பின் ஸூஹான் (ரலி) அவர்களும் சல்மான பின் ரபீஆ (ரலி) அவர்களும் ஒரு போருக்காகப் புறப்பட்டுச் சென்றபோது, (ஓரிடத்தில்) சாட்டை ஒன்றை நான் கண்டேன். அதை நான் எடுத்துக் கொண்டேன். (என் தோழர்கள்) இருவரும், ‘அதை போட்டுவிடு’ என்று கூறினார்கள். நான், ‘இல்லை. நூன் இதைப் பற்றி அறிவிப்புச் செய்துகொண்டிருப்பேன். இதன் உரிமையாளர் வந்தால் சரி (அதை அவரிடம் ஒப்படைத்து விடுவேன்). இல்லையென்றால், இதை நான் பயன்படுத்திக்கொள்வேன்’ என்று அவர்களிடம் கூறி மறுத்துவிட்டேன் . நாங்கள் போரை முடித்துக்கொண்டு திரும்பியபோது, நான் ஹஜ்ஜுக்குச் செல்வேன் என என் விதியில் இருந்தது (நான் ஹஜ்ஜுக்குச் சென்றேன்). அப்போது நான் மதீனா (வழியாகச்) சென்றேன். (அங்கு) உபை பின் கஅப் (ரலி) அவர்களைச் சந்தித்தேன்.
அந்தச் சாட்டையைப் பற்றியும் அதைப் பற்றி என் தோழர்கள் இருவரும் கூறியதைப் பற்றியும் அவர்களிடம் தெரிவித்தேன். அப்போது உபை பின் கஅப் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: நான், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களது காலத்தில் ஒரு சுருக்குப் பையைக் கண்டெடுத்தேன். அதில் நூறு தீனார்கள் (பொற்காசுகள்) இருந்தன. ஆதை எடுத்துக்கொண்டு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்றேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், ‘ஓராண்டுக் காலத்திற்கு அதைப் பற்றி அறிவிப்புச் செய்’ என்று கூறினார்கள். அவ்வாறே நான் அறிவிப்புச் செய்துகொண்டிருந்தேன். அதை அறிந்துகொள்ளும் (உரிமையாளர்) யாரையும் நான் காணவில்லை. பிறகு மீண்டும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்றேன். அப்போதும் அவர்கள், ‘மேலும் ஓராண்டுக் காலத்திற்கு அறிவிப்புச் செய்துகொண்டிரு’ என்று கூறினார்கள்.
அவ்வாறே நான் அறிவிப்புச் செய்துகொண்டிருந்தேன். அதை அறிந்துகொள்ளும் (உரிமையாளர்) யாரையும் நான் காணவில்லை. பிறகு திரும்பவும் அவர்களிடம் சென்றேன். அப்போதும் அவர்கள், ‘மேலும் ஓராண்டுக் காலத்திற்கு அறிவிப்பு செய்’ என்று கூறினார்கள். அவ்வாறே நான் அதைப் பற்றி அறிவிப்பு செய்தேன். அதை அறிந்துகொள்ளும் (உரிமையளர்) யாரையும் நான் காணவில்லை. (நான்காம் முறையாக நான் அவர்களிடம் சென்றபோது) அந்த பையிலுள்ள காசின் எண்ணிக்கையையும், பையையும், அதன் முடிச்சையும் நினைவில் வைத்துக்கொள். அதன் உரிமையாளர் வந்தால் சரி (அவரிடம் அதை ஒப்டைத்துவிடு). இல்லையென்றால், அதை நீ பயன்படுத்திக்கொள்’ என்று கூறினார்கள். ஆகவே நான் பயன்படுத்திக்கொண்டேன். இதன் அறிவிப்பாளர்களில் ஒருவரான ஷுஅபா பின் அல்ஹஜ்ஜாஜ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: (எனக்கு இந்த ஹதீஸை அறிவித்த) சலமா பின் குஹைல் (ரஹ்) அவர்களை அதன் பின்னர் மக்காவில் நான் சந்தித்தபோது, ‘மூன்றாண்டுக் காலத்திற்கு அறிவிப்புச் செய்ய வேண்டுமா, அல்லது ஒரேயோர் ஆண்டு அறிவிப்புச் செய்ய வேண்டுமா என எனக்கு தெரியவில்லை’ என்று கூறினார்கள்.
இந்த ஹதீஸ் இரு அறிவிப்பாளர் தொடர்களில் வந்துள்ளது. மேற்கண்ட ஹதீஸ் சுவைத் பின் கஃபலா (ரஹ்) அவர்களிடமிருந்தே மற்றோர் அறிவிப்பாளர் தொடர் வழியாகவும் வந்துள்ளது. அதில், ‘நான் ஸைத் பின் ஸூஹான் (ரலி) அவர்களுடனும் சல்மான் பின் ரபீஆ (ரலி) அவர்களுடனும் (போருக்குப்) புறப்பட்டுச் சென்றபோது சாட்டை ஒன்றைக் கண்டேன்…’ என்று ஹதீஸ் ஆரம்பமாகி, ‘ஆகவே அதை நான் பயன்படுத்திக்கொண்டேன்’ என்பதோடு முடிவடைகிறது. இதன் அறிவிப்பாளர்களில் ஒருவரான ஷுஅபா பின் அல்ஹஜ்ஜாஜ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள். எனக்கு இந்த ஹதீஸை அறிவித்த சலமா பின் குஹைல் (ரஹ்) அவர்களைப் பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு நான் சந்தித்தேன். அப்போது அவர்கள் ‘ஓரேயோர் ஆண்டு நீ அறிவிப்புச் செய்’ என்று கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: உபை பின் கஅப் (ரலி)
வழியில் நூறு தங்கக் காசுகள் இருந்த ஒரு பணப்பையைக் கண்டெடுத்த உபை பின் கஅப்(ரலி), அதை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கொண்டு சென்றார். “ஓராண்டு காலம் அதைப் பற்றி அறிவிப்புச் செய்” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூற, அவரும் அப்படியே செய்தார். உரிமையாளர் யாரும் வரவில்லை. மீண்டும் இன்னொரு ஆண்டு, பிறகு மூன்றாம் ஆண்டும் அறிவிப்புச் செய்யச் சொல்லப்பட்டு, அதன் பின்னரே அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள அனுமதி கிடைத்தது — உரிமையாளர் வந்தால் திருப்பிக் கொடுக்கும் நினைவுடன்.
இன்று ஒரு பர்ஸையோ, தொலைபேசியையோ கண்டெடுத்தால் எத்தனை பேர் இப்படி வருடக்கணக்கில் பொறுமையாக அறிவிப்பு செய்வோம்? “கிடைத்தது நமக்குத்தான் அதிர்ஷ்டம்” என்று வைத்துக் கொள்வதே இன்றைய போக்காக மாறிவிட்டது.
நம்பிக்கை என்பது மெதுவாகவே கட்டப்படும், ஆனால் ஒரே ஒரு மோசடியால் உடனடியாக உடைந்துவிடும் என்று உளவியல் ஆய்வுகளும் சொல்கின்றன. உபை(ரலி) போன்றவர்களின் இந்த நேர்மையே நமக்கு முன்மாதிரி; ஆனால் இன்று வாய்மொழி வியாபார ஒப்பந்தங்கள் கூட எழுத்தில் இல்லாமல், பின்னர் சண்டைக்குரிய காரணமாக மாறுவதைப் பார்க்கிறோம்.
إِنَّ الغَادِرَ يُرْفَعُ لَهُ لِوَاءٌ يَوْمَ القِيَامَةِ، يُقَالُ: هَذِهِ غَدْرَةُ فُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ
இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்’ மோசடி செய்பவனுக்கு மறுமை நாளில் (அவனுடைய மோசடியை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டும் முகமாக அடையாளக்) கொடி ஒன்று நட்டப்பட்டு ‘இது இன்னாருடைய மகன் இன்னாரின் மோசடி (யைக் குறிக்கும் கொடி)’ என்று கூறப்படும். என இப்னு உமர்(ரலி) அறிவித்தார்.
அறிவிப்பவர்: இப்னு உமர் (ரலி)
மோசடி செய்பவனுக்கு மறுமை நாளில் அவனுடைய மோசடியை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டும் ஒரு கொடி நடப்பட்டு, “இது இன்னாருடைய மோசடி” என்று அறிவிக்கப்படும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள். இந்த உலகில் நாம் மறைத்த ஒவ்வொரு வாக்குத் துரோகமும், மறுமையில் அனைவர் முன்னும் வெளிச்சத்திற்கு வரும்.
மரணம் எப்போது வரும் என்று நமக்குத் தெரியாது. நாம் யாருக்காவது கொடுத்த வாக்கை நிறைவேற்றாமலோ, யாரிடமாவது நேர்மையற்ற வியாபாரம் செய்தோ இருந்தால், அதை இன்றே சரி செய்ய முயல்வோம். நாளை என்று ஒத்திப் போடுவதற்குள் நேரம் முடிந்துவிடக் கூடும்.
இன்று நாம் பார்த்த ஒவ்வொரு ஆதாரமும் ஒரே ஒரு உண்மையை உணர்த்துகிறது — நம் வாக்கும், நம் வியாபாரமும் நம் மார்க்கத்தின் ஒரு பகுதியே. சிறு வாக்குறுதி முதல் பெரிய ஒப்பந்தம் வரை, அனைத்திலும் நேர்மையைக் காப்பாற்றுவோம். நம் வார்த்தையே நம் அடையாளமாக மாறட்டும். வாக்குறுதி காக்கும், வர்த்தகத்தில் நேர்மையாக நடக்கும் நல்லடியார்களாக அல்லாஹ் நம் அனைவரையும் ஆக்கி அருள் புரிவானாக!
வாஆகிறு தஃவானா அனில்ஹம்துலில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்.