பக்கத்து வீட்டைப் பார்க்காத பக்தி
கண்ணியத்திற்குரிய சகோதர, சகோதரிகளே, எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்களே! எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் அருளும், அன்பும் நம் அனைவரின் மீதும் நிலவட்டுமாக என்று பிரார்த்தனை செய்தவனாக இந்த உரையை ஆரம்பிக்கிறேன்.
இன்று நாம் பெரும்பாலும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளிலும், ஒன்றுக்கொன்று ஒட்டிய வீடுகளிலும்தான் வாழ்கிறோம். ஒரே சுவரின் அந்தப் பக்கம், ஒரே தளத்தின் அடுத்த கதவு — அவ்வளவு நெருக்கமாக ஒருவர் வசிக்கிறார். ஆனாலும் அவர் யார் என்பதே நமக்குத் தெரியாமல் இருக்கிறது.
நாம் அதே லிஃப்ட்டில் அவருடன் அருகருகே நின்றும், கைபேசியைப் பார்த்தபடி ஒரு புன்னகை கூடச் செய்யாமல் இறங்கி விடுகிறோமா? வருடக்கணக்கில் ஒரே கட்டடத்தில் இருந்தும், ஒரு சலாம் கூடச் சொல்லாத நிலை நம்மில் பலருக்கும் இருக்கிறது.
இதை நாம் இயல்பான நகர வாழ்க்கை என்று எடுத்துக் கொள்கிறோம். ஆனால் இஸ்லாம் இதை அப்படி இலகுவாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அண்டை வீட்டாரின் உரிமை, அல்லாஹ்வும் அவனுடைய தூதரும் மிக அதிக முக்கியத்துவத்துடன் பேசிய ஒரு விஷயம்.
இந்த உரையில், அண்டை வீட்டாரின் உரிமைகள் என்னென்ன, அது எவ்வளவு தீவிரமாகக் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளது, இன்று நாம் செய்யும் தவறுகள் எவை என்பதையும் விரிவாகத் தெரிந்துக் கொள்வோம்.
இது குறித்து அல்லாஹ் திருக்குர்ஆனில் தெளிவாகக் கூறுகின்றான்.
“அல்லாஹ்வை வணங்குங்கள்! அவனுக்கு எதையும் இணையாகக் கருதாதீர்கள்! பெற்றோர்களுக்கும், உறவினர்களுக்கும், அனாதைகளுக்கும், ஏழைகளுக்கும், நெருங்கிய அண்டை வீட்டாருக்கும், தூரமான அண்டை வீட்டாருக்கும், பயணத் தோழருக்கும், நாடோடிகளுக்கும்,206 உங்கள் அடிமைகளுக்கும் நன்மை செய்யுங்கள்! பெருமையடித்து, கர்வம் கொள்பவரை அல்லாஹ் நேசிக்க மாட்டான்.”
இந்த வசனத்தில் அல்லாஹ் ஒரே மூச்சில் பெற்றோர், உறவினர்கள், அனாதைகள், ஏழைகள் ஆகியோருக்கு நன்மை செய்யுமாறு கட்டளையிட்டு, உடனடியாக நெருங்கிய அண்டை வீட்டாரையும், தூரமான அண்டை வீட்டாரையும் அதே பட்டியலில் சேர்க்கிறான். அண்டை வீட்டாரின் உரிமை நமது பட்டியலின் கடைசியில் இல்லை; அது அல்லாஹ்வின் மிகப் பெரிய சமூகக் கட்டளைகளின் நடுவில் வைக்கப்பட்டுள்ளது.
அண்டை வீட்டார் என்பவர்களை ஒரு தெருவின் சுவரில் அடுக்கடுக்காக வைக்கப்பட்ட செங்கற்களுக்கு ஒப்பிடலாம். ஒரு செங்கல் தளர்ந்து விட்டாலே, சுவர் முழுவதும் பலவீனமாகி விடும். ஒருவரை ஒருவர் கவனித்துக் கொள்வதே ஒரு தெருவின், ஒரு கட்டடத்தின் உண்மையான பலம்.
«مَا زَالَ يُوصِينِي جِبْرِيلُ بِالْجَارِ، حَتَّى ظَنَنْتُ أَنَّهُ سَيُوَرِّثُهُ»
இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்’ அண்டை வீட்டார் குறித்து என்னிடம் (வானவர்) ஜிப்ரீல் அறிவுறுத்திக்கொண்டேயிருந்தார். எந்த அளவிற்கென்றால், (எங்கே) அண்டை வீட்டாரை எனக்கு வாரிசாக்கி விடுவாரோ என்று கூட நான் எண்ணினேன். 35 என ஆயிஷா(ரலி) அறிவித்தார்.
அறிவிப்பவர்: ஆயிஷா (ரலி)
அண்டை வீட்டார் விஷயத்தில் வானவர் ஜிப்ரீல் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் மீண்டும் மீண்டும் அறிவுரை கூறிக்கொண்டே இருந்தார். இறுதியில் அண்டை வீட்டாரையே வாரிசாக ஆக்கிவிடுவாரோ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் எண்ணும் அளவிற்குச் சென்றது.
ஒரு வானவரே திரும்பத் திரும்ப வந்து இந்த ஒரே விஷயத்தைப் பற்றி பேசினார் என்றால், நாம் இதை எவ்வளவு தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்? இதே அக்கறையை நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் சொந்த வாழ்க்கையிலும் காட்டியிருக்கிறார்கள்.
இது வெறும் வார்த்தையளவில் நின்றுவிடவில்லை; சொந்த வாழ்க்கையிலேயே இதைக் காணமுடிகிறது.
أَنَّ جَارًا لِرَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَارِسِيًّا كَانَ طَيِّبَ الْمَرَقِ، فَصَنَعَ لِرَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، ثُمَّ جَاءَ يَدْعُوهُ، فَقَالَ: «وَهَذِهِ؟» لِعَائِشَةَ، فَقَالَ: لَا، فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا»، فَعَادَ يَدْعُوهُ، فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «وَهَذِهِ؟»، قَالَ: لَا، قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا»، ثُمَّ عَادَ يَدْعُوهُ، فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «وَهَذِهِ؟»، قَالَ: نَعَمْ فِي الثَّالِثَةِ، فَقَامَا يَتَدَافَعَانِ حَتَّى أَتَيَا مَنْزِلَهُ
அனஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அண்டை வீட்டுக்காரர் ஒருவர் இருந்தார். பாரசீகரான அவர் நன்கு (மணம் கமழ) குழம்பு சமைக்கக்கூடியவராக இருந்தார். அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்காக உணவு சமைத்துவிட்டு அவர்களை அழைப்பதற்காக வந்தார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (தம் அருகில் பசியோடு இருந்த தம் துணைவி) ஆயிஷா (ரலி) அவர்களை சைகை செய்து காட்டி “இவரும் (வரலாமா)?” என்று கேட்டார்கள், அவர் (உணவு குறைவாக இருந்ததால்), “இல்லை (வேண்டாம்)” என்று கூறிவிட்டார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் “இல்லை (அவ்வாறாயின் நானும் வரமாட்டேன்)” என்று கூறிவிட்டார்கள். அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை அழைப்பதற்காக மறுபடியும் வந்தார். அப்போதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “இவரும் (வரலாமா)?”
என்று (ஆயிஷா (ரலி) அவர்களை சைகை செய்து) கேட்டார்கள். அப்போதும் அவர் “இல்லை (வேண்டாம்)” என்று கூறினார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் “(அவ்வாறாயின் நானும்) இல்லை” என்று கூறிவிட்டார்கள். அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை அழைப்பதற்காக மறுபடியும் வந்தார். அப்போதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் “இவரும் (வரலாமா)?” என்று (ஆயிஷா (ரலி) அவர்களை சைகை செய்து) கேட்டார்கள். அவர் மூன்றாவது முறை “சரி (வரலாம்)” என்றார். பின்னர் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பின்தொடர்ந்து அவரது வீட்டுக்குப் போய்ச்சேர்ந்தனர்.
அறிவிப்பவர்: அனஸ் (ரலி)
நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு பாரசீக நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு அண்டை வீட்டார் இருந்தார். அவர் நன்கு மணம் கமழும் குழம்பு சமைப்பதில் வல்லவர். ஒரு நாள் அதைச் சமைத்துவிட்டு, நபி (ஸல்) அவர்களை உணவுக்கு அழைக்க வந்தார். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அருகில் பசியுடன் இருந்தார் அவர்களுடைய துணைவியார் ஆயிஷா (ரலி). ‘இவரும் வரலாமா?’ என நபி (ஸல்) கேட்க, உணவு போதுமான அளவு இல்லாததால் அண்டை வீட்டார் ‘வேண்டாம்’ என்றார். உடனே நபி (ஸல்) அவர்களும் ‘அப்படியானால் நானும் வரமாட்டேன்’ என்று சொல்லிவிட்டார்கள்.
அந்த அண்டை வீட்டார் மீண்டும் இரண்டு முறை வந்து அழைத்தும், ஒவ்வொரு முறையும் நபி (ஸல்) அவர்கள் ஆயிஷா (ரலி) அவர்களையும் சேர்த்தே அழைக்கக் கேட்டார்கள். மூன்றாம் முறை அனுமதி கிடைத்த பின்னரே இருவரும் சேர்ந்து அந்த வீட்டுக்குச் சென்றார்கள்.
இஸ்லாமிய சமுதாயத்தின் தலைவராக இருந்தும், நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு சாதாரண அண்டை வீட்டாரின் அழைப்பை புறக்கணிக்கவில்லை; அதே நேரம் தம் துணைவியாரின் பசியையும் மறக்கவில்லை. அண்டை வீட்டாரின் உரிமையும், குடும்பத்தின் உரிமையும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படவேண்டியதில்லை என்பதை இந்த நிகழ்வு காட்டுகிறது.
அண்டை வீட்டாருக்கு நாம் என்ன மனநிலையுடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதையும் இனி காண்போம்.
لَا يُؤْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى يُحِبَّ لِأَخِيهِ – أَوْ قَالَ: لِجَارِهِ – مَا يُحِبُّ لِنَفْسِهِ
நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: உங்களில் ஒருவர் தமக்கு விரும்புவதையே “தம் சகோதரருக்கும்” அல்லது தம் அண்டை வீட்டாருக்கும் விரும்பாதவரை அவர் (முழுமையான) இறைநம்பிக்கையாளர் ஆகமாட்டார். இதை அனஸ் பின் மாலிக் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அனஸ் பின் மாலிக் (ரலி)
தமக்கு விரும்புவதையே தம் சகோதரருக்கும், தம் அண்டை வீட்டாருக்கும் விரும்பாதவரை ஒருவர் முழுமையான இறைநம்பிக்கையாளர் ஆக மாட்டார் என நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள். நமக்கு நிம்மதி, வசதி, பாதுகாப்பு வேண்டும் என்று நினைப்பது போலவே, அதே விஷயங்கள் நம் அண்டை வீட்டாருக்கும் வேண்டும் என்று மனதார விரும்புவதே உண்மையான ஈமானின் அடையாளம்.
كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «يَا نِسَاءَ المُسْلِمَاتِ، لاَ تَحْقِرَنَّ جَارَةٌ لِجَارَتِهَا وَلَوْ فِرْسِنَ شَاةٍ»
அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: “முஸ்லிம் பெண்களே! (உங்களில்) எந்தப் பெண்ணும் தன் அண்டை வீட்டுக்காரிக்கு ஓர் ஆட்டின் கால் குளம்பை (அன்பளிப்பாக) அளித்தாலும் அதை அற்பமாகக் கருத வேண்டாம்” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் (அடிக்கடி) கூறுவார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி)
முஸ்லிம் பெண்களே, உங்களில் எவரும் தம் அண்டை வீட்டுக்காரிக்கு ஓர் ஆட்டின் கால் குளம்பைக் கொடுத்தாலும் கூட அதை அற்பமாகக் கருத வேண்டாம் என நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். ஒரு ஆட்டின் கால் குளம்பு என்பது எந்த மதிப்பும் இல்லாத ஒன்று.
இங்கே முக்கியமானது கொடையின் அளவு அல்ல; உறவைத் தொடர்ந்து காப்பாற்றுவதே. ஒரு செய்தி அனுப்புவது, ஒரு தட்டு உணவு கொடுப்பது, ஒரு சிறு வருகை தருவது — இவை எதையும் ‘இது அற்பமானது’ என்று நாம் ஒதுக்கிவிடக் கூடாது.
நமக்குப் பல அண்டை வீட்டார் இருக்கும்போது யாருக்கு முதலில் நன்மை செய்யவேண்டும் என்பதற்கும் தெளிவான வழிகாட்டுதல் இருக்கிறது.
يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ لِي جَارَيْنِ فَإِلَى أَيِّهِمَا أُهْدِي؟ قَالَ: «إِلَى أَقْرَبِهِمَا مِنْكِ بَابًا»
ஆயிஷா(ரலி) அறிவித்தார். இறைத்தூதர் அவர்களே! எனக்கு இரண்டு அண்டை வீட்டார் உள்ளனர்; அவர்களில் யாருக்கு நான் அன்பளிப்புச் செய்வது? என்று கேட்டேன். அதற்கு நபி(ஸல்) அவர்கள், ‘இருவரில் யார் வீட்டு வாசல் உனக்கு நெருக்கமாக இருக்கிறதோ அவருக்கு’ என்றார்கள்.
அறிவிப்பவர்: ஆயிஷா (ரலி)
எனக்கு இரண்டு அண்டை வீட்டார் உள்ளனர்; அவர்களில் யாருக்கு நான் அன்பளிப்புச் செய்வது என ஆயிஷா (ரலி) நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கேட்டார்கள். ‘இருவரில் யாருடைய வீட்டு வாசல் உனக்கு நெருக்கமாக இருக்கிறதோ அவருக்கு’ என நபி (ஸல்) அவர்கள் பதிலளித்தார்கள். அருகில் இருப்பவரின் உரிமையை முதலில் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பதை இது தெளிவாக்குகிறது.
وَقَفْتُ عَلَى سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، فَجَاءَ المِسْوَرُ بْنُ مَخْرَمَةَ، فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى إِحْدَى مَنْكِبَيَّ، إِذْ جَاءَ أَبُو رَافِعٍ مَوْلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ: يَا سَعْدُ ابْتَعْ مِنِّي بَيْتَيَّ فِي دَارِكَ؟ فَقَالَ سَعْدٌ وَاللَّهِ مَا أَبْتَاعُهُمَا، فَقَالَ المِسْوَرُ: وَاللَّهِ لَتَبْتَاعَنَّهُمَا، فَقَالَ سَعْدٌ: وَاللَّهِ لاَ أَزِيدُكَ عَلَى أَرْبَعَةِ آلاَفٍ مُنَجَّمَةً، أَوْ مُقَطَّعَةً، قَالَ أَبُو رَافِعٍ: لَقَدْ أُعْطِيتُ بِهَا خَمْسَ مِائَةِ دِينَارٍ، وَلَوْلاَ أَنِّي سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «الجَارُ أَحَقُّ بِسَقَبِهِ»، مَا أَعْطَيْتُكَهَا بِأَرْبَعَةِ آلاَفٍ، وَأَنَا أُعْطَى بِهَا خَمْسَ مِائَةِ دِينَارٍ، فَأَعْطَاهَا إِيَّاهُ
அம்ர் இப்னு ஷரீத்(ரஹ்) அவர்கள் அறிவித்தார். நான், ஸஅத் இப்னு அபீ வக்காஸ்(ரலி) அவர்களிடம் தங்கியிருந்தேன். அப்போது மிஸ்வர் இப்னு மக்ரமா(ரலி) வந்து, தம் கையை என்னுடைய தோள் புஜங்களில் ஒன்றில் வைத்தார்கள். அப்போது (அடிமையாயிருந்து) நபி(ஸல்) அவர்களால் விடுதலை செய்யப்பட்ட அபூ ராஃபிஉ(ரலி) வந்து, ‘ஸஅதே! உம்முடைய வீட்டிலுள்ள எனக்குச் சொந்தமான இரண்டு அறைகளை என்னிடமிருந்து வாங்கிக் கொள்வீராக!’ எனக் கூறினார்கள். அதற்கு ஸஅத்(ரலி) ‘அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவற்றை நான் வாங்க மாட்டேன்!’ என்றார்கள். அருகிலிருந்த மிஸ்வர்(ரலி) அவர்கள், ஸஅத்(ரலி) அவர்களிடம் ‘அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீர் வாங்கிக் கொள்ளத்தான் வேண்டும்!’ என்றார்கள். அப்போது ஸஅத்(ரலி), ‘அல்லாஹ்வீன் மீது ஆணையாக! தவணை அடிப்படையில் நாலாயிரம் வெள்ளிக் காசைத் தவிர உமக்கு அதிகமாகத் தரமாட்டேன்!’
என்று கூறினார்கள். அதற்கு அபூ ராஃபிவு(ரலி), ‘ஐநூறு தங்கக் காசுகளுக்கு அது கேட்கப்பட்டுள்ளது; அண்டை வீட்டில் இருப்பவர் அண்மையில் இருப்பதால் அவரே அதிகம் உரிமை படைத்தவர் என்று நபி(ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நான் செவியுற்றிராவிட்டால் ஐநூறு தங்கக் காசுக்கு கேட்கப்பட்டதை நாலாயிரம் வெள்ளிக்காசுக்கு உமக்கு விற்க மாட்டேன்’ என்று கூறிவிட்டு ஸஅதுக்கே விற்றார்.
அறிவிப்பவர்: அபூ ராஃபிஉ (ரலி)
நபி (ஸல்) அவர்களால் விடுதலை செய்யப்பட்ட அபூ ராஃபிஉ (ரலி) தமது வீட்டின் ஒரு பகுதியை விற்கவிருந்தபோது, ஐநூறு தங்கக் காசுகள் வேறு ஒருவரிடமிருந்து கிடைத்தும், அதை மறுத்து, தம் அண்டை வீட்டாரான ஸஅத் இப்னு அபீ வக்காஸ் (ரலி) அவர்களுக்கே குறைந்த விலைக்கு விற்றார். காரணம் — ‘அண்மையில் இருப்பதால் அண்டை வீட்டாரே அதிக உரிமை படைத்தவர்’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதைக் கேட்டிருந்தார்.
அண்டை வீட்டாரின் உரிமை வெறும் அறநெறியாக மட்டும் நின்றுவிடவில்லை; இஸ்லாமிய சொத்துச் சட்டத்திலேயே (‘ஷுஃபா’ எனும் விலைகோள் உரிமையாக) அது இடம்பெற்றுள்ளது.
ஆனால் இந்த உரிமையை மீறுவது எவ்வளவு பெரிய குற்றம் என்பதற்கும் கடுமையான எச்சரிக்கை இருக்கிறது.
«وَاللَّهِ لاَ يُؤْمِنُ، وَاللَّهِ لاَ يُؤْمِنُ، وَاللَّهِ لاَ يُؤْمِنُ» قِيلَ: وَمَنْ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: «الَّذِي لاَ يَأْمَنُ جَارُهُ بَوَايِقَهُ» تَابَعَهُ شَبَابَةُ، وَأَسَدُ بْنُ مُوسَى، وَقَالَ حُمَيْدُ بْنُ الأَسْوَدِ، وَعُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ عَيَّاشٍ، وَشُعَيْبُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ المَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ
அபூ ஷுரைஹ்(ரலி) அறிவித்தார் ‘அல்லாஹ்வீன் மீதாணையாக! அவன் இறைநம்பிக்கை கொள்ளவில்லை. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவன் இறைநம்பிக்கை கொள்ளவில்லை. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக அவன் இறைநம்பிக்கை கொள்ளவில்லை’ என்று (மூன்று முறை) இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். ‘அவன் யார்? இறைத்தூதர் அவர்களே!’ என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் ‘எவனுடைய நாசவேலைகளிலிருந்து அவனுடைய அண்டை வீட்டார் பாதுகாப்பு உணர்வைப் பெறவில்லையோ அவன்தான்’ என்று பதிலளித்தார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூ ஷுரைஹ் (ரலி)
‘அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக அவன் இறைநம்பிக்கை கொள்ளவில்லை’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் மூன்று முறை சொன்னார்கள். ‘அவர் யார்?’ எனக் கேட்கப்பட்டதற்கு, ‘எவனுடைய தீங்குகளிலிருந்து அவனுடைய அண்டை வீட்டார் பாதுகாப்பு உணரவில்லையோ அவன்தான்’ என்று பதிலளித்தார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு விஷயத்தை மூன்று முறை சொன்னது, அதன் தீவிரத்தை வலியுறுத்தும் விதமாக அமைந்தது. நாம் பெரும்பாலும் ‘பரவாயில்லை, சிறு விஷயம்தான்’ என்று ஒதுக்கிவிடும் இதை, நபி (ஸல்) அவர்கள் இறைநம்பிக்கையின் அடிப்படையோடு இணைத்துப் பேசியிருக்கிறார்கள்.
«لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ لَا يَأْمَنُ جَارُهُ بَوَائِقَهُ»
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: எவருடைய நாசவேலைகளில் இருந்து அவருடைய அண்டைவீட்டார்க்குப் பாதுகாப்பு உணர்வு ஏற்படவில்லையோ அவர் சொர்க்கத்தில் நுழையமாட்டார். இதை அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி)
எவனுடைய தீங்குகளிலிருந்து அவனுடைய அண்டை வீட்டாருக்குப் பாதுகாப்பு உணர்வு ஏற்படவில்லையோ அவன் சொர்க்கத்தில் நுழையமாட்டான் என நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். இது சாதாரண எச்சரிக்கை அல்ல; அண்டை வீட்டாருக்குத் தீங்கு செய்வது சொர்க்கத்தையே இழக்கச் செய்யும் அளவுக்குக் கடுமையான பாவமாகக் கருதப்படுகிறது.
அண்டை வீட்டாரின் உரிமையை மீறுவதன் மிகக் கொடூரமான வடிவமும் இதோ சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.
سَأَلْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّ الذَّنْبِ أَعْظَمُ عِنْدَ اللهِ؟ قَالَ: «أَنْ تَجْعَلَ لِلَّهِ نِدًّا وَهُوَ خَلَقَكَ» قَالَ: قُلْتُ لَهُ: إِنَّ ذَلِكَ لَعَظِيمٌ، قَالَ: قُلْتُ: ثُمَّ أَيٌّ؟ قَالَ: «ثُمَّ أَنْ تَقْتُلَ وَلَدَكَ مَخَافَةَ أَنْ يَطْعَمَ مَعَكَ» قَالَ: قُلْتُ: ثُمَّ أَيٌّ؟ قَالَ: «ثُمَّ أَنْ تُزَانِيَ حَلِيلَةَ جَارِكَ»
அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம், “அல்லாஹ்விடம் பாவங்களில் மிகப் பெரியது எது?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், “அல்லாஹ் உன்னைப் படைத்திருக்க, அவனுக்கு நீ இணை கற்பிப்பது” என்று சொன்னார்கள். நான் அவர்களிடம், “நிச்சயமாக அது மிகப் பெரிய பாவம்தான்” என்று சொல்லிவிட்டு, “பிறகு எது?” என்று கேட்டேன். “உன் குழந்தை உன்னுடன் (அமர்ந்து உன் உணவைப் பங்குபோட்டு) உண்ணும் என அஞ்சி அதை நீ கொல்வது” என்று சொன்னார்கள். நான் “பிறகு எது?” என்று கேட்க, அவர்கள், “உன்(மீது அபார நம்பிக்கைவைத்துள்ள) அண்டை வீட்டானின் மனைவி(யைக் கவர்ந்து அவள்) உடன் நீ விபசாரம் செய்வது” என்று சொன்னார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி)
‘அல்லாஹ்விடம் மிகப் பெரிய பாவம் எது?’ என நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கேட்கப்பட்டபோது, முதலில் இணைவைப்பையும், பிறகு பசிக்கு அஞ்சி தன் குழந்தையைக் கொல்வதையும் குறிப்பிட்ட அவர்கள், தொடர்ந்து ‘உன் அண்டை வீட்டானின் மனைவியுடன் விபசாரம் செய்வது’ என்பதையும் அதே பட்டியலில் சேர்த்தார்கள்.
இணைவைப்புக்கும், சொந்தக் குழந்தையைக் கொல்வதற்கும் உடனடியாக அடுத்து இந்தப் பாவம் குறிப்பிடப்பட்டது தற்செயலானதல்ல. அண்டை வீட்டார் நம்மை நம்பி வாழும் அளவுக்கு அந்த நம்பிக்கையை உடைப்பது, இஸ்லாத்தில் மிக மோசமான பாவங்களில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது.
இத்தனை தெளிவான போதனைகள் இருந்தும், நாம் இன்று எப்படி நடந்துகொள்கிறோம் என்று கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பார்ப்போமா?
«مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَلَا يُؤْذِي جَارَهُ، وَمَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَلْيُكْرِمْ ضَيْفَهُ، وَمَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَلْيَقُلْ خَيْرًا أَوْ لِيسْكُتْ»
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வையும் மறுமை நாளையும் நம்பியவர் தமது அண்டைவீட்டாருக்குத் தொல்லை தர வேண்டாம்.அல்லாஹ்வையும் மறுமை நாளையும் நம்பியவர் தம் விருந்தாளியைக் கண்ணியப்படுத்தட்டும்.அல்லாஹ்வையும் மறுமைநாளையும் நம்பியவர் ஒன்று நல்லதை பேசட்டும் அல்லது வாய் மூடி இருக்கட்டும். இதை அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி)
அல்லாஹ்வையும் மறுமை நாளையும் நம்பியவர் தம் அண்டை வீட்டாருக்குத் தொல்லை தர வேண்டாம் என்றும், விருந்தாளியைக் கண்ணியப்படுத்த வேண்டும் என்றும், நல்லதைப் பேச வேண்டும் அல்லது மௌனமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரே ஹதீஸில் மூன்று போதனைகளைத் தருகிறார்கள். ஆனால் நாம் வசிக்கும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளையும், தனி வீடுகளையும் சுற்றி மதில்களும் பாதுகாப்பு வாயில்களும் உயர உயர, அண்டை வீட்டாருக்கிடையே இருந்த பரஸ்பர நம்பிக்கை குறைந்து கொண்டே போகிறது.
நம் அருகில் வசிக்கும் அண்டை வீட்டாரின் பெயர் நமக்குத் தெரியுமா? எத்தனை ஆண்டுகளாக அருகில் இருந்தும் நாம் ஒரு அறிமுகம் கூட வைத்துக் கொள்ளவில்லையா?
இன்றே தொடங்குவோம். வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லும்போது அருகில் இருக்கும் ஒரு அண்டை வீட்டாரிடம் சலாம் சொல்லி, அவர் பெயரைக் கேட்டு அறிந்து கொள்வோம். இது சிறிய அறிமுகம்தான்; ஆனால் அதுவே நல்லுறவின் தொடக்கமாக அமையும்.
அண்டை வீட்டாரின் உரிமை என்பது ஒரு அறிவுரையளவில் நிற்பதல்ல. வானவர் ஜிப்ரீல் திரும்பத் திரும்ப அறிவுரை கூறியது, சொந்த வாழ்க்கையிலேயே இது காட்டப்பட்டது, இஸ்லாமிய சட்டமே அதை உறுதிப்படுத்தியது, மேலும் அதை மீறுவது சொர்க்கத்தையே இழக்கச் செய்யும் அபாயமானது — இவை அனைத்தும் ஒரே ஒரு உண்மையைச் சொல்கின்றன: நமக்கு அருகில் வசிப்பவரை நாம் எப்படி நடத்துகிறோம் என்பது, நம் ஈமானின் அளவுகோல்.
அல்லாஹ் நம் அனைவரையும் நல்ல அண்டை வீட்டாராக ஆக்கி, அண்டை வீட்டாரின் உரிமையை முழுமையாக நிறைவேற்றக்கூடியவர்களாக ஆக்கி அருள்புரிவானாக!
வாஆகிறு தஃவானா அனில்ஹம்துலில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்.