அநாதையை அரவணைக்கும் அன்பு
அன்பிற்குரிய அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்களே! எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் அருளும், அன்பும் நம் அனைவரின் மீதும் நிலவட்டுமாக என்று பிரார்த்தனை செய்தவனாக இந்த உரையை ஆரம்பிக்கிறேன்.
நம் வாழ்க்கையில் யாரும் எதிர்பாராத ஒரு கணத்தில், ஒரு குழந்தை தன் தந்தையையோ தாயையையோ இழந்து விடுகிறது. அந்தக் கணத்திலிருந்து அந்தக் குழந்தையின் உலகமே மாறிவிடுகிறது; பாதுகாப்பும், அரவணைப்பும் திடீரென இல்லாமல் போய்விடுகிறது.
நம் அன்பிற்குரிய நபியவர்களே இந்த வலியை நேரடியாக அனுபவித்தவர்கள்; சிறு வயதிலேயே அநாதையாக ஆனவர்கள். எனவே அநாதையின் வலியை அவர்கள் நன்கு உணர்ந்திருந்தார்கள்.
அதனால்தான் இஸ்லாம் அநாதையை அரவணைப்பதற்கு மிகப்பெரிய மதிப்பையும், அவர்களின் சொத்தைப் பாதுகாப்பதற்குக் கடும் எச்சரிக்கையையும் ஒன்றாக வைத்திருக்கிறது. ஒருபுறம் மகத்தான வெகுமதி; மறுபுறம் கடுமையான தண்டனை.
அநாதையை அரவணைப்பதன் சிறப்பு என்ன, அவர்களை நடத்த வேண்டிய முறை என்ன, அவர்கள் சொத்தை உண்பதன் விளைவு என்ன என்பதை இந்த உரையில் விரிவாகத் தெரிந்துக் கொள்வோம்.
நம் நபியவர்களின் சொந்த வாழ்க்கையிலிருந்தே அல்லாஹ் நமக்கு இந்தப் பாடத்தைத் தொடங்குகிறான்.
“உம்மை அனாதையாகக் கண்டு அவன் அரவணைக்கவில்லையா? உம்மை வழி அறியாதவராகக் கண்டு வழிகாட்டினான். உம்மை வறுமையில் கண்டு தன்னிறைவு பெற்றவராக்கினான். எனவே அனாதைகளை அடக்குமுறை செய்யாதீர்!”
இந்த வசனங்களில், நபி(ஸல்) அவர்கள் அநாதையாக இருந்தபோது அல்லாஹ்வே அவர்களை அரவணைத்ததையும், வழி தவறியிருந்தபோது நேர்வழி காட்டியதையும், வறுமையில் இருந்தபோது தன்னிறைவு அளித்ததையும் நினைவூட்டுகிறான்.
இதைத் தொடர்ந்து, அநாதையை ஒருபோதும் அடக்குமுறை செய்யக் கூடாது என்ற கட்டளையும் உடனே வருகிறது. தான் பெற்ற அருளை நினைவு கூர்ந்த ஒருவர், அதே அருளை மற்றவர்களுக்கும் தட்டாமல் விட மாட்டார் அல்லவா?
«أَنَا وَكَافِلُ اليَتِيمِ فِي الجَنَّةِ هَكَذَا» وَقَالَ بِإِصْبَعَيْهِ السَّبَّابَةِ وَالوُسْطَى
ஸஹ்ல் இப்னு ஸஅத்(ரலி) அறிவித்தார் ‘நானும் அநாதையின் காப்பாளரும் சொர்க்கத்தில் இப்படி இருப்போம்’ என்று கூறியபடி நபி(ஸல்) அவர்கள் தங்களின் சுட்டு விரலாலும் நபி(ஸல்) விரலாலும் (சற்றே இடைவெளிவிட்ட) சைகை செய்தார்கள்.29
அறிவிப்பவர்: ஸஹ்ல் இப்னு ஸஅத் (ரலி)
நபி(ஸல்) அவர்கள் தம் சுட்டு விரலையும் நடு விரலையும் இணைத்து, தானும் அநாதையின் காப்பாளரும் சொர்க்கத்தில் இப்படி நெருக்கமாக இருப்பதாக அறிவித்தார்கள். இரண்டு விரல்களுக்கும் இடையே எவ்வளவு சிறிய இடைவெளி இருக்குமோ, அவ்வளவு நெருக்கம்தான் அங்கே இருக்கும்.
நபியவர்களுக்கு இத்தனை நெருக்கமாக சொர்க்கத்தில் இடம் பெறுவது சாதாரண வாக்குறுதி அல்ல. ஒரு அநாதையைக் கை பிடித்து வளர்ப்பதன் மதிப்பு இதுதான்.
السَّاعِي عَلَى الأَرْمَلَةِ وَالمِسْكِينِ كَالْمُجَاهِدِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، أَوْ: كَالَّذِي يَصُومُ النَّهَارَ وَيَقُومُ اللَّيْلَ “
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ: حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ ثَوْرِ بْنِ زَيْدٍ الدِّيلِيِّ، عَنْ أَبِي الغَيْثِ، مَوْلَى ابْنِ مُطِيعٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلَهُ
கணவனை இழந்த கைம்பெண்ணுக்காகவும் ஏழைக்காகவும் பாடுபடுகின்றவர் ‘அல்லாஹ்வின் பாதையில் அறப்போர் புரிபவரைப் போன்றவராவார்’ அல்லது ‘இரவில் நின்று வழிபட்டு; பகலில் நோன்பு நோற்பவர் போன்றவராவார்’. இதை ஸஃப்வான் பின் சுலைம் (ரஹ்) அவர்கள், நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அறிவிக்கிறார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி)
கணவனை இழந்த கைம்பெண்ணுக்காகவும், ஏழைக்காகவும் பாடுபடுகின்றவர் அல்லாஹ்வின் பாதையில் போரிடுபவரைப் போன்றவர், அல்லது இரவில் நின்று வழிபட்டு பகலில் நோன்பு நோற்பவரைப் போன்றவர் என நபி(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.
கணவனை இழந்த தாயின் சுமையைப் பகிர்ந்துக் கொள்வது, அவரிடம் இருக்கும் அநாதைக் குழந்தைகளுக்கும் நேரடியாக உதவுவதாகவே அமைகிறது. இந்த வழியிலும் நாம் அநாதைகளுக்குச் சேவை செய்ய முடியும்.
இதோ, இதற்கு ஒரு உண்மையான உதாரணத்தைப் பாருங்கள்.
خَرَجْتُ مَعَ عُمَرَ بْنِ الخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى السُّوقِ، فَلَحِقَتْ عُمَرَ امْرَأَةٌ شَابَّةٌ، فَقَالَتْ: يَا أَمِيرَ المُؤْمِنِينَ، هَلَكَ زَوْجِي وَتَرَكَ صِبْيَةً صِغَارًا، وَاللَّهِ مَا يُنْضِجُونَ كُرَاعًا، وَلاَ لَهُمْ زَرْعٌ وَلاَ ضَرْعٌ، وَخَشِيتُ أَنْ تَأْكُلَهُمُ الضَّبُعُ، وَأَنَا بِنْتُ خُفَافِ بْنِ إِيْمَاءَ الغِفَارِيِّ، «وَقَدْ شَهِدَ أَبِي الحُدَيْبِيَةَ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ». فَوَقَفَ مَعَهَا عُمَرُ وَلَمْ يَمْضِ، ثُمَّ قَالَ: مَرْحَبًا بِنَسَبٍ قَرِيبٍ، ثُمَّ انْصَرَفَ إِلَى بَعِيرٍ ظَهِيرٍ كَانَ مَرْبُوطًا فِي الدَّارِ، فَحَمَلَ عَلَيْهِ غِرَارَتَيْنِ مَلَأَهُمَا طَعَامًا، وَحَمَلَ بَيْنَهُمَا نَفَقَةً وَثِيَابًا، ثُمَّ نَاوَلَهَا بِخِطَامِهِ، ثُمَّ قَالَ: اقْتَادِيهِ، فَلَنْ يَفْنَى حَتَّى يَأْتِيَكُمُ اللَّهُ بِخَيْرٍ، فَقَالَ رَجُلٌ: يَا أَمِيرَ المُؤْمِنِينَ، أَكْثَرْتَ لَهَا؟ قَالَ عُمَرُ: ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ، وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرَى أَبَا هَذِهِ وَأَخَاهَا، قَدْ حَاصَرَا حِصْنًا زَمَانًا فَافْتَتَحَاهُ، ثُمَّ أَصْبَحْنَا نَسْتَفِيءُ سُهْمَانَهُمَا فِيهِ
& 4161. (உமர் – ரலி- அவர்களால் விடுதலை செய்யப்பட்ட முன்னாள் அடிமை) அஸ்லம் (ரஹ்) அறிவித்தார். நான் உமர் இப்னு கத்தாப் (ரலி) அவர்களுடன் கடைத்தெருவிற்குச் சென்றேன். அப்போது ஓர் இளம் பெண் உமர் (ரலி) அவர்களிடம் வந்து, ‘இறைநம்பிக்கையாளர்களின் தலைவரே! சின்னஞ்சிறு சிறுவர்களை விட்டுவிட்டு என் கணவர் இறந்து போய்விட்டார். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! ஆட்டுக் கால் குளம்பைச் சமைப்பதற்குக் கூட அவர்களால் முடியாது. மேலும், எந்த வித விவசாய நிலமோ, (பால் கறப்பதற்குக்) கால் நடையோ அவர்களிடம் இல்லை. (பசியும்) பஞ்சமும் அவர்களை அழித்து விடுமோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன். நான் குஅபாஃப் இப்னு ஈமா அல் ஃம்ஃபாரி என்பவரின் மகளாவேன். என் தந்தை இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் ஹுதைபிய்யாவில் பங்கெடுத்தவர்கள்’ என்று கூறினார். அங்கிருந்து நகராமல் அப்பெண்ணுடனே நின்றிருந்த உமர் (ரலி), ‘நெருங்கிய உறவே வருக!’
என்று வாழ்த்துக் கூறினார்கள். பிறகு தம் வீட்டில் கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த சக்தி வாய்ந்த ஓட்டகம் ஒன்றை நோக்கித் திரும்பிச் சென்றார்கள். பின்பு உணவு தானியங்களை இரண்டு மூட்டைகளில் நிரப்பி, அந்த இரண்டையும் அந்த ஒட்டகத்தின் மீது ஏற்றி வைத்தார்கள். அந்த இரண்டு மூட்டைகளுக்குமிடையே (செலவுக்குத் தேவையான) காசுகளையும், ஆடைகளையும் ஏற்றினார்கள். பிறகு அதன் மூக்கணங் கயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு, ‘(தற்போது) இதை ஓட்டிச் செல். இது தீர்ந்து போவதற்குள் அல்லாஹ் உங்களுக்கு நன்மையைத் தருவான்’ என்று (அப்பெண்மணியிடம்) கூறினார்கள். அப்போது ஒருவர், ‘இறை நம்பிக்கையாளர்களின் தலைவரே! இந்தப் பெண்ணுக்கு அதிகமாகவே வழங்கி விட்டீர்கள்’ என்று கூறினார். (அதற்கு) உமர்(ரலி), ‘உன்னை உன்னுடைய தாய் இழக்கட்டும். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக!
இந்தப் பெண்ணின் தந்தையும் சகோதரரும் சிறிது காலம் ஒரு கோட்டையை முற்றுகையிட்டு அதனை அவர்களிருவரும் வெற்றி கொண்டதை பார்த்தேன். பிறகு அதில் (கிடைத்த போர்ச் செல்வத்தில்) நமக்குரிய பங்குகளைக் கோரலானோம்’ என்று கூறினார்கள்.
(புகாரி: 4160) ➚& 4161)
உமர்(ரலி) அவர்கள் தம் விடுதலை பெற்ற அடிமையான அஸ்லம்(ரஹ்) உடன் கடைத்தெருவுக்குச் சென்றபோது, கணவனை இழந்த ஒரு இளம் பெண் தன் சிறு குழந்தைகளின் பசியைப் பற்றிப் புலம்பினார். உடனே உமர்(ரலி) அவர்கள் தம் வீட்டிலிருந்த வலிமையான ஒட்டகத்தில் தானியம், பணம், ஆடை என அனைத்தையும் ஏற்றி அவரிடம் ஒப்படைத்தார்கள்.
‘அதிகமாகவே கொடுத்துவிட்டீர்களே’ என்று ஒருவர் கேட்டபோது, ‘இவளுடைய தந்தையும் சகோதரரும் நமக்காகப் போரிட்டவர்கள்; அவர்களுக்குரிய கடனை இப்போதுதான் நான் அடைக்கிறேன்’ என்று உமர்(ரலி) பதிலளித்தார்கள்.
இறை நம்பிக்கையாளர்களின் தலைவராக இருந்தும், உமர்(ரலி) இந்த வேலையை வேறு யாரிடமும் ஒப்படைக்கவில்லை; தானே சென்று, தானே தானியத்தை மூட்டை கட்டி, தானே ஒட்டகத்தின் மீது ஏற்றினார்கள். அநாதைகளுக்கு உதவுவது ஒரு பொறுப்பாளரின் கடமை என்பதைத் தம் சொந்தக் கைகளால் காட்டினார்கள்.
இது குறித்து அல்லாஹ் தன் திருக்குர்ஆனில் தெளிவாக வழிகாட்டுகிறான்.
“அல்லாஹ்வை வணங்குங்கள்! அவனுக்கு எதையும் இணையாகக் கருதாதீர்கள்! பெற்றோர்களுக்கும், உறவினர்களுக்கும், அனாதைகளுக்கும், ஏழைகளுக்கும், நெருங்கிய அண்டை வீட்டாருக்கும், தூரமான அண்டை வீட்டாருக்கும், பயணத் தோழருக்கும், நாடோடிகளுக்கும்,206 உங்கள் அடிமைகளுக்கும் நன்மை செய்யுங்கள்! பெருமையடித்து, கர்வம் கொள்பவரை அல்லாஹ் நேசிக்க மாட்டான்.”
பெற்றோர், உறவினர்கள், அநாதைகள், ஏழைகள், அண்டை வீட்டார் என அல்லாஹ் ஒரு பட்டியலையே தருகிறான்; இவர்கள் அனைவருக்கும் நன்மை செய்யுமாறு கட்டளையிடுகிறான். அநாதைகள் இந்தப் பட்டியலில் உறவினர்களுக்கு அடுத்தபடியாக இடம் பெறுகிறார்கள் என்பதைக் கவனியுங்கள்.
நம்மில் எத்தனை பேர் நம் சொந்த உறவுகளில் இருக்கும் அநாதைகளை நினைவில் வைத்திருக்கிறோம்? பெரும்பாலும் நாம் தூரத்தில் இருக்கும் அமைப்புகளுக்கு நன்கொடை அனுப்புகிறோம்; ஆனால் நம் வீட்டு வாசலிலேயே இருக்கும் அநாதைச் சிறுவனை மறந்து விடுகிறோம்.
“அனாதைகளின் சொத்துக்களை அவர்களிடம் அளித்து விடுங்கள்! (அவர்களின் சொத்துக்களில்) நல்லதை (உங்களிடம் உள்ள) கெட்டதற்குப் பகரமாக மாற்றி விடாதீர்கள்! அவர்கள் சொத்துக்களை உங்கள் சொத்துக்களுடன் சேர்த்துச் சாப்பிடாதீர்கள்! இது மிகப் பெரிய குற்றமாக உள்ளது.”
அநாதைகளின் சொத்தை அவர்களிடமே ஒப்படைக்குமாறும், அதில் உள்ள நல்லதைத் தம் கெட்டதுடன் மாற்றிக் கொள்ளக் கூடாது என்றும், அதைத் தம் சொத்துடன் கலந்து சாப்பிடக் கூடாது என்றும் அல்லாஹ் கண்டிப்பாகக் கூறுகிறான்.
அநாதையின் சொத்து அவருடையது மட்டுமே, காப்பாளருடையது அல்ல என்பதே இதன் தெளிவான எல்லைக்கோடு. அதைப் பாதுகாப்பதுதான் காப்பாளரின் வேலை, பயன்படுத்துவதல்ல.
مَا رَدَّ ابْنُ عُمَرَ عَلَى أَحَدٍ وَصِيَّةً وَكَانَ ابْنُ سِيرِينَ أَحَبَّ الأَشْيَاءِ إِلَيْهِ فِي مَالِ اليَتِيمِ أَنْ يَجْتَمِعَ إِلَيْهِ نُصَحَاؤُهُ وَأَوْلِيَاؤُهُ، فَيَنْظُرُوا الَّذِي هُوَ خَيْرٌ لَهُ وَكَانَ طَاوُسٌ: ” إِذَا سُئِلَ عَنْ شَيْءٍ مِنْ أَمْرِ اليَتَامَى قَرَأَ: {وَاللَّهُ يَعْلَمُ المُفْسِدَ مِنَ المُصْلِحِ} [البقرة: 220] وَقَالَ عَطَاءٌ فِي يَتَامَى الصَّغِيرِ وَالكَبِيرِ: «يُنْفِقُ الوَلِيُّ عَلَى كُلِّ إِنْسَانٍ بِقَدْرِهِ مِنْ حِصَّتِهِ»
‘இப்னு உமர்(ரலி) எவராவது தம்மைப் பொறுப்பாளராக நியமித்(து மரண சாசனம் செய்)தால் அதை ஒருபோதும் மறுத்ததில்லை’ என்று நாஃபிஉ(ரஹ்) அறிவித்தார். ஓர் அநாதையின் செல்வத்தின் விஷயத்தில் இப்னு சீரின்(ரஹ்) அவர்களுக்கு மிகவும் விருப்பமானது எதுவெனில், அவனுடைய ஆலோசகர்களும் (நலம் நாடுபவர்களும்) காப்பாளர்களும் ஒன்று கூடி அவனுக்கு நன்மை எது என்று முடிவெடுப்பதேயாகும். தாவூஸ்(ரஹ்) அவர்களிடம் அநாதைகளைக் குறித்து எதுவும் கேட்கப்பட்டால், ‘அல்லாஹ் நன்மை செய்பவரையும் தீமை செய்பவரையும் (பிரித்து) அறிகிறான்’ என்னும் (அல்குர்ஆன்: 02:220)➚ இறைவசனத்தை ஓதுவார்கள். சிறுவயதுடைய அநாதைகள் குறித்தும் அதாஉ(ரஹ்), ‘ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் தேவைக்கேற்ப அவர்களின் பாகத்திலிருந்து காப்பாளர் செலவு செய்வார்’ என்று கூறினார்கள்.
இப்னு உமர்(ரலி) அவர்கள் யாராவது தம்மை அநாதையின் பொறுப்பாளராக நியமித்தால் ஒருபோதும் மறுத்ததில்லை என்றும், இப்னு சீரின்(ரஹ்) அவர்கள் அநாதையின் ஆலோசகர்களும் காப்பாளர்களும் ஒன்று கூடி அவனுக்கு நன்மை எது என்று முடிவெடுப்பதையே விரும்பினார் என்றும் இந்த அறிவிப்பு நமக்குச் சொல்கிறது.
தனியொருவர் தீர்மானம் எடுப்பதைவிட, நம்பகமான பலர் சேர்ந்து முடிவெடுப்பது அநாதையின் நலனுக்கு எவ்வளவு பாதுகாப்பானது என்பதை இந்த நடைமுறை காட்டுகிறது.
தர்மம் செய்யும்போது முதலில் நம் சொந்த ஏழை உறவினர்களை நினைவில் கொள்வது சிறந்தது; வெளியில் பெரிதாகக் காட்டும் உதவியை விட, நம் நெருங்கிய அநாதை உறவினருக்கு அமைதியாகச் செய்யும் உதவி அதிக பாக்கியம் உடையது.
இதோ இறைவன் இதைக் குறித்துக் கடுமையாக எச்சரிக்கிறான்.
“அனாதைகளின் சொத்துக்களை அநியாயமாக உண்போர் தமது வயிறுகளில் நெருப்பையே உண்(டு நிரப்பு)கின்றனர். நரகில் அவர்கள் எரிவார்கள்.”
அநாதைகளின் சொத்தை அநியாயமாக உண்போர், உண்மையில் தம் வயிற்றில் நெருப்பையே நிரப்பிக் கொள்கிறார்கள் என்றும், அவர்கள் நரகில் எரிவார்கள் என்றும் அல்லாஹ் திட்டவட்டமாக எச்சரிக்கிறான்.
இது ஒரு உவமை அல்ல; ஒரு உண்மை. அநாதையின் பணத்தில் ஒரு நாணயம் எடுத்தாலும், அதன் விளைவு மறுமையில் நெருப்பாகவே திரும்பும் என்பதை இந்த வசனம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
«اجْتَنِبُوا السَّبْعَ المُوبِقَاتِ»، قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا هُنَّ؟ قَالَ: «الشِّرْكُ بِاللَّهِ، وَالسِّحْرُ، وَقَتْلُ النَّفْسِ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالحَقِّ، وَأَكْلُ الرِّبَا، وَأَكْلُ مَالِ اليَتِيمِ، وَالتَّوَلِّي يَوْمَ الزَّحْفِ، وَقَذْفُ المُحْصَنَاتِ المُؤْمِنَاتِ الغَافِلاَتِ»
“அழித்தொழிக்கும் ஏழு பெரும் பாவங்களைத் தவிருங்கள்” என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். மக்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதர் அவர்களே! அவை எவை?” என்று கேட்டார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள், 1 . “அல்லாஹ்வுக்கு இணை கற்பிப்பதும், 2 . சூனியம் செய்வதும், 3 . நியாயமின்றி கொல்லக் கூடாது என்று அல்லாஹ் புனிதப்படுத்தியுள்ள உயிரைக் கொல்வதும், 4 . வட்டி உண்பதும், 5 . அனாதைகளின் செல்வத்தை உண்பதும், 6 . போரின்போது புறமுதுகிட்டு ஓடுவதும், 7 . அப்பாவிகளான இறைநம்பிக்கை கொண்ட கற்புள்ள பெண்களின் மீது அவதூறு கூறுவதும் தான் (அந்தப் பெரும் பாவங்கள்)” என்று (பதில்) கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி)
அழித்தொழிக்கும் ஏழு பெரும் பாவங்களில் ஒன்றாக நபி(ஸல்) அவர்கள் அநாதைகளின் செல்வத்தை உண்பதைக் குறிப்பிட்டார்கள். இணை கற்பித்தல், சூனியம், கொலை, வட்டி, போரில் ஓடுதல், பத்தினிப் பெண்கள் மீது அவதூறு கூறுதல் ஆகியவற்றுடன் இதையும் சேர்த்துக் கூறினார்கள்.
இவ்வளவு கடுமையான பாவங்களின் பட்டியலில் அநாதையின் சொத்தை உண்பதும் இடம் பெறுகிறது என்றால், இதை நாம் எவ்வளவு தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பது புரிகிறதா?
“தீர்ப்பு நாளைப் பொய்யெனக் கருதியவனைப் பார்த்தீரா? அவன் அனாதையை விரட்டுகிறான். ஏழைக்கு உணவளிக்க அவன் தூண்டுவதில்லை.”
தீர்ப்பு நாளைப் பொய்யெனக் கருதுபவன் அநாதையை விரட்டுகிறான், ஏழைக்கு உணவளிக்கத் தூண்டுவதுமில்லை என்று அல்லாஹ் அவனுடைய அடையாளத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான்.
அநாதையை அரவணைப்பதும், விரட்டாமல் இருப்பதும் நம் ஈமானின் அடையாளமாக அல்லாஹ் வைத்திருக்கிறான் என்பதை இந்த வசனம் காட்டுகிறது. இது வெறும் சமூகப் பணி அல்ல; இது நம் மார்க்கத்தின் ஒரு பகுதி.
2023-ஆம் ஆண்டு துருக்கியிலும் சிரியாவிலும் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்தில் அறுபதாயிரத்திற்கும் மேற்பட்டோர் ஒரே இரவில் உயிரிழந்தனர். அந்த ஓர் இரவில் மட்டும் எத்தனையோ குழந்தைகள் அநாதைகளாக மாறியிருப்பார்கள் என்பதை நாம் யோசித்துப் பார்த்தோமா? நம் சகோதர நாடுகளின் அநாதைகளுக்காக துஆ செய்வதோடு, நமது கைகளாலும் உதவ முன் வர வேண்டும். நம் ஊரிலும் உறவிலும் இருக்கும் அநாதைக் குழந்தைகளின் நிலை நமக்குத் தெரியுமா, அல்லது அவர்கள் நம் கண்ணுக்குத் தெரியாமலேயே வளர்ந்து விடுகிறார்களா?
ஜாபிர்(ரலி) அவர்களின் வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு நிகழ்வு இதை நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
هَلَكَ أَبِي وَتَرَكَ سَبْعَ بَنَاتٍ أَوْ تِسْعَ بَنَاتٍ، فَتَزَوَّجْتُ امْرَأَةً ثَيِّبًا، فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «تَزَوَّجْتَ يَا جَابِرُ» فَقُلْتُ: نَعَمْ، فَقَالَ: «بِكْرًا أَمْ ثَيِّبًا؟» قُلْتُ: بَلْ ثَيِّبًا، قَالَ: «فَهَلَّا جَارِيَةً تُلاَعِبُهَا وَتُلاَعِبُكَ، وَتُضَاحِكُهَا وَتُضَاحِكُكَ» قَالَ: فَقُلْتُ لَهُ: إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ هَلَكَ، وَتَرَكَ بَنَاتٍ، وَإِنِّي كَرِهْتُ أَنْ أَجِيئَهُنَّ بِمِثْلِهِنَّ، فَتَزَوَّجْتُ امْرَأَةً تَقُومُ عَلَيْهِنَّ وَتُصْلِحُهُنَّ، فَقَالَ: «بَارَكَ اللَّهُ لَكَ» أَوْ قَالَ: «خَيْرًا»
ஜாபிர் இப்னு அப்தில்லாஹ்(ரலி) அறிவித்தார் என் தந்தை (உஹுதுப் போரில்) இறந்துவிட்டார்கள். (இறக்கும்போது) ‘ஏழு பெண் குழந்தைகளை’ அல்லது ‘ஒன்பது பெண் குழந்தைகளை’விட்டுச் சென்றார்கள். எனவே, (கன்னி கழிந்த) ஒரு பெண்ணை நான் மணமுடித்துக் கொண்டேன். அப்போது இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் என்னிடம், ‘ஜாபிரே! நீ மணமுடித்துக்கொண்டாயா?’ என்று கேட்டார்கள். நான் ‘ஆம்’ என்று சொன்னேன். அவர்கள், ‘கன்னிப் பெண்ணையா? கன்னி கழிந்த பெண்ணையா (யாரை மணந்தாய்)?’ என்று கேட்டார்கள். நான், ‘இல்லை; கன்னி கழிந்த பெண்ணைத் தான் (மணந்தேன்)’ என்று பதிலளித்தேன். நபி(ஸல்) அவர்கள், ‘கன்னிப் பெண்ணை மணந்து, நீ அவளுடனும் அவள் உன்னுடனும் கூடிக் குலாவி விளையாடலாமே; நீ அவளுக்கும் அவள் உனக்கும் மகிழ்வூட்டலாமே!’ என்று கூறினார்கள். அதற்கு நான் நபி(ஸல்) அவர்களிடம், ‘(என் தந்தை) அப்துல்லாஹ்(ரலி), பல பெண் மக்களைவிட்டுவிட்டு இறந்துவிட்டார்கள்.
(வயதில்) அந்தப் பெண் மக்களைப் போன்ற ஒரு (இளம் வயதுப்) பெண்ணை (மணமுடித்து) அவர்களிடம் அழைத்துச் செல்வதை நான் விரும்பவில்லை. எனவே, நான் அவர்களைப் பராமரித்துச் சீராட்டி வளர்க்கும் (அனுபவமுள்ள) ஒரு பெண்ணை மணந்துகொண்டேன்’ என்றேன். அப்போது நபி(ஸல்) அவர்கள், அல்லாஹ் உனக்கு ‘சுபிட்சத்தை அளிப்பானாக’ அல்லது ‘நன்மையைப் பொழிவானாக’ என்று கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: ஜாபிர் இப்னு அப்தில்லாஹ் (ரலி)
உஹுத் போரில் ஜாபிர்(ரலி) அவர்களின் தந்தை திடீரென உயிரிழந்தார்கள்; ஏழு அல்லது ஒன்பது பெண் குழந்தைகளை அநாதைகளாக விட்டுச் சென்றார்கள். அன்று வரை அவர்கள் யாரும் இந்த நாள் வரப்போகிறது என்று எண்ணியிருக்க மாட்டார்கள்.
உடனடியாக ஜாபிர்(ரலி) தன் தங்கைகளை நன்றாகப் பராமரிக்கக் கூடிய அனுபவமுள்ள ஒரு பெண்ணை மணந்து கொண்டார்கள். இளமையான பெண்ணை விரும்பியிருக்கலாம் என்று நபி(ஸல்) அவர்கள் கேட்டபோதும், தன் அநாதைத் தங்கைகளின் நலனுக்காகவே அந்த முடிவை எடுத்ததாக ஜாபிர்(ரலி) விளக்கினார்கள். நபி(ஸல்) அவர்களும் அவருக்காகப் பாக்கியம் கோரி துஆ செய்தார்கள்.
மரணம் எப்போது வரும் என்று யாருக்கும் தெரியாது. நம் பிள்ளைகளை யார் பார்த்துக் கொள்வார்கள் என்பதை நாம் இன்றே திட்டமிட்டு வைத்திருக்கிறோமா? நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் அநாதைகளுக்கு உதவ, நாளையை எதிர்பார்க்காமல் இன்றே ஒரு காலடி எடுத்து வைப்போமா?
அநாதையை அரவணைப்பது சொர்க்கத்தில் நபியவர்களுக்கு அருகில் இடம் பெறும் பாக்கியம் என்பதையும், அவர்கள் சொத்தை உண்பது நரக நெருப்பைத் தேடிக் கொள்ளும் பெரும் பாவம் என்பதையும் இந்த உரையில் கண்டோம். நம் வீட்டிலும் உறவிலும் சமூகத்திலும் இருக்கும் அநாதைகளை இன்றே அரவணைத்து, அவர்களுடைய கண்ணீரைத் துடைக்கும் பாக்கியசாலிகளாக அல்லாஹ் நம் அனைவரையும் ஆக்கி அருள் புரிவானாக!
வாஆகிறு தஃவானா அனில்ஹம்துலில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்.