வட்டி இல்லா வங்கி எப்படி சாத்தியமாகும்?

பொதுவாக வங்கிகள் அனைத்தும் வட்டியை அடிப்படையாகக் கொண்டே இயங்குகின்றன. ஒரு வங்கி செயல்படுவதற்கு ஊழியர்களின் ஊதியம், கட்டட வாடகை, மின்சாரக் கட்டணம் போன்ற பல்வேறு நிர்வாகச் செலவுகள் ஏற்படுகின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையைக் கடனாகக் கொடுத்து, அதிலிருந்து வட்டியாகக் கூடுதல் தொகையைப் பெறுவதன் மூலமே வங்கிகள் இந்த நிர்வாகச் செலவுகளைச் சமாளித்து லாபகரமாக இயங்குகின்றன.

ஆனால், இஸ்லாமிய முறையில் வட்டி என்பது முற்றிலும் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. ஒரு குறிப்பிட்ட மூலதனத்தைக் கொண்டு வட்டியில்லா வங்கியைத் தொடங்கினால், கடனாகக் கொடுக்கப்படும் அசல் மட்டுமே திரும்ப வரும்; மூலதனம் சிறிதும் அதிகரிக்காது. அவ்வாறிருக்கையில், வாடிக்கையாளர்களிடம் வட்டி வசூலிக்காமல் ஊழியர்களுக்கு ஊதியம் வழங்குவது மற்றும் நிர்வாகச் செலவுகளை ஈடுகட்டுவது எவ்வாறு சாத்தியமாகும் என்ற கேள்வி எழுகிறது. இதன் காரணமாகவே, தனிநபர்கள் வட்டியில்லா வங்கியை நடத்துவது நடைமுறைக்குச் சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றுகிறது.

உண்மையில், இஸ்லாமிய வங்கி முறையைத் தனிநபர்களால் நடத்த முடியாது; அது தனிநபர்களின் கடமையும் அல்ல. வங்கிச் சேவை என்பதை அரசாங்கம் மக்களுக்குச் செய்யும் பொதுநலச் சேவையாகவே நடத்த வேண்டும். அதனை ஒரு வணிகமாகவோ லாபம் ஈட்டும் தொழிலாகவோ அணுகக் கூடாது. அரசு எத்தனையோ இலவச மருத்துவமனைகளையும் பொதுச் சேவைகளையும் நடத்தி, அதற்கான நிர்வாகச் செலவுகளையும் ஊழியர்களின் ஊதியத்தையும் அரசு நிதியிலிருந்தே வழங்குவது போல, வங்கியையும் மக்களுக்கு ஒரு சேவையாகவே நடத்த வேண்டும். மக்களின் தேவைக்கு அசல் தொகையைக் கடனாகக் கொடுத்து, அந்த அசலை மட்டுமே திரும்பப் பெறும் அமைப்பாக அரசாங்கம் இதனை நிர்வகிக்க வேண்டும்.

தற்போதைய வட்டி சார்ந்த வங்கிகளில்கூட பெரும் இழப்புகளும் திவால் நிலைகளும் தொடர்கதையாகவே உள்ளன. தேர்தல் நேரங்களில் அரசியல் ஆதாயங்களுக்காகப் பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய் விவசாயக் கடன்கள் அசலும் வட்டியுமாகத் தள்ளுபடி செய்யப்படுகின்றன. ஒரு சாதாரண ஏழை விவசாயி பத்தாயிரம் ரூபாய் கடன் வாங்கினால், சில ஆண்டுகளில் வட்டியோடு சேர்த்து முப்பதாயிரம் ரூபாயாகப் பெருகிவிடுகிறது. அதனை அவனால் செலுத்த முடியாமல் போகும்போது ஒட்டுமொத்தக் கடனையும் தள்ளுபடி செய்ய வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. அந்த இழப்பை ஈடுகட்ட அரசு தனது நிதியிலிருந்தே வங்கிகளுக்குப் பணம் செலுத்துகிறது. இத்தகைய அநியாய வட்டிக்குப் பதிலாக, அசல் தொகையை மட்டுமே கொடுத்து அதை முறையாகத் திரும்பப் பெறும் வழக்கம் இருந்தால், மக்கள் அதைத் தவறாமல் திருப்பிச் செலுத்துவார்கள்; அரசுக்கு ஏற்படும் இழப்பும் தள்ளுபடி செய்யப்படும் தொகையைவிடக் குறைவாகவே இருக்கும்.

அதேபோன்று, எளிய மக்களுக்குக் கடன் கொடுக்கப் பல்வேறு சொத்துப் பிணையங்களைக் கேட்கும் வங்கிகள், பெரும் அரசியல் பிரமுகர்களுக்கும் தொழிலதிபர்களுக்கும் எவ்வித உத்தரவாதமும் இன்றி ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளைக் கடனாக வழங்குகின்றன. பின்னர் அவர்கள் நீதிமன்றத்தில் திவாலாகிவிட்டதாக அறிவிக்கும்போது, பல லட்சம் கோடி ரூபாய்கள் வாராக்கடன்களாகத் தள்ளுபடி செய்யப்படுகின்றன. அரசு நாணயமாக இயங்காமல் வட்டி வணிகம் செய்யும்போதுதான் இத்தகைய முறைகேடுகள் நிகழ்கின்றன. மாறாக, மக்களுக்குத் தேவையான தொகையைக் கடனாக வழங்கி, வாங்கிய தொகையை மட்டும் நேர்மையாகத் திருப்பிச் செலுத்தக் கோரும் சேவையாக இதை மாற்றினால் மக்கள் முறையாகக் கடனை அடைப்பார்கள். இதற்கான ஊழியர் ஊதியம் உள்ளிட்ட போக்குவரத்து மற்றும் நிர்வாகச் செலவுகளை அரசு ஊழியர்களுக்கு ஊதியம் வழங்குவது போல் அரசாங்கமே ஏற்றுக்கொள்வது மிக எளிதான ஒன்றாகும்.

எனவே, உண்மையான இஸ்லாமிய வங்கி முறையை ஒரு நாடோ அரசாங்கமோ மட்டுமே செயல்படுத்த முடியும். மாறாக, தனிநபர்களோ தனியார் நிறுவனங்களோ வட்டியில்லா வங்கி என்ற பெயரில் செயல்பட முனைந்தால், அவர்களால் நிர்வாகச் செலவுகளை ஈடுகட்ட முடியாது. அதனால் வட்டியையே வேறு பெயர்களில் மறைமுகமாக வசூலிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுவார்கள். அரசாங்கம் இதனை ஒரு மக்கள் நலச் சேவையாக ஏற்கும் போது மட்டுமே தூய இஸ்லாமிய வங்கி முறை சாத்தியமாகும்.

வட்டியில்லா வங்கி என்பது வர்த்தக நோக்கில் தனிநபர்கள் நடத்தும் தொழிலல்ல; மாறாக ஓர் அரசாங்கம் தனது குடிமக்களுக்கு வழங்க வேண்டிய பொதுநலச் சேவையாக அமையும்போது மட்டுமே அது முழுமையாகச் சாத்தியமாகும்.