பிள்ளைகளை நல்லொழுக்கத்தில் வளர்ப்போம்!
கண்ணியத்திற்குரிய சகோதர, சகோதரிகளே, எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்களே! எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் அருளும், அன்பும் நம் அனைவரின் மீதும் நிலவட்டுமாக என்று பிரார்த்தனை செய்தவனாக இந்த உரையை ஆரம்பிக்கிறேன்.
ஒரு குழந்தை பிறந்தவுடன் பெற்றோரின் கனவுகள் தொடங்கி விடுகின்றன. நல்ல பள்ளிக்கூடம் வேண்டும், நல்ல மதிப்பெண் வேண்டும், நல்ல வேலை வேண்டும், நல்ல வாழ்க்கைத் துணை வேண்டும். இதற்காக இரவும் பகலும் உழைக்கிறோம். கடன் வாங்கியாவது படிக்க வைக்கிறோம். நம்முடைய ஆயுள் முழுவதையும் பிள்ளைகளுக்காகவே செலவழிக்கிறோம்.
ஆனால் ஒரு கேள்வி. நாம் சேர்த்து வைக்கும் அத்தனையும் ஒரு நாள் தீர்ந்து போகும். நாம் இல்லாத நாளில் நம் பிள்ளையின் கையில் மிஞ்சப் போவது என்ன? சொத்து அல்ல; அவன் நம்மிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட பழக்கம், பேச்சு, நேர்மை, தொழுகை — இவைதான் அவனோடு நிற்கும். செல்வத்தை விட்டுச் செல்வது எளிது; ஒழுக்கத்தை விட்டுச் செல்வதுதான் கடினம்.
பிள்ளை வீட்டின் கண்ணாடி. நாம் வீட்டில் எப்படிப் பேசுகிறோமோ, அதைத்தான் அவன் வெளியில் திரும்பச் சொல்கிறான். எனவே பிள்ளை வளர்ப்பு என்பது அவனை மட்டும் திருத்தும் வேலை அல்ல; நம்மையும் சேர்த்துத் திருத்திக் கொள்ளும் வேலை. பிள்ளைகளை நல்லொழுக்கத்தில் வளர்ப்பது குறித்து இஸ்லாம் என்ன சொல்கிறது என்பதை இந்த உரையில் தெரிந்துக் கொள்வோம்.
பிள்ளைகளை இறைவன் எப்படி அறிமுகப்படுத்துகிறான் என்பதைப் பாருங்கள்.
“செல்வமும், பிள்ளைகளும் இவ்வுலக வாழ்க்கையின் கவர்ச்சியாகும். நிலையான நல்லறங்களே உமது இறைவனிடம் கூலியில் சிறந்ததும், எதிர்பார்க்கப்படுவதில் சிறந்தது மாகும்.”
செல்வமும் பிள்ளைகளும் இந்த உலக வாழ்க்கையின் கவர்ச்சி என்று இறைவன் சொல்கிறான். கவர்ச்சி என்றால் கண்ணுக்கு அழகாகத் தெரிவது. வீட்டில் ஒரு குழந்தை ஓடி விளையாடினால் அந்த வீடே உயிர்பெறுகிறது. அது இறைவன் கொடுத்த அழகு.
ஆனால் அதோடு நிற்காமல், நிலைத்து நிற்கும் நல்லறங்களே இறைவனிடம் சிறந்த கூலியைத் தரும் என்றும் அதே வசனத்தில் சொல்கிறான். அதாவது பிள்ளை நமக்கு அழகு; ஆனால் அந்தப் பிள்ளை நல்லறம் செய்பவனாக மாறினால்தான் அது நமக்கு நிலையான லாபமாகும். வெறும் அழகோடு நிறுத்திக் கொள்வதா, லாபமாக மாற்றுவதா என்பது நம் கையில் இருக்கிறது.
இறைவனுடைய நல்லடியார்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்காக என்ன கேட்கிறார்கள் என்று பாருங்கள்.
“”எங்கள் இறைவா! எங்கள் வாழ்க்கைத் துணைகளிலிருந்தும், பிள்ளைகளிலிருந்தும் எங்களுக்குக் கண் குளிர்ச்சியைத் தருவாயாக! (உன்னை) அஞ்சுவோருக்கு முன்னோடியாகவும் எங்களை ஆக்குவாயாக!” என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.”
நல்லடியார்கள் பணத்தையோ பதவியையோ பிள்ளைகளுக்காகக் கேட்கவில்லை. துணையிலும் பிள்ளைகளிலும் கண் குளிர்ச்சி வேண்டும் என்றுதான் கேட்கிறார்கள். பார்க்கும்போது மனம் நிறையும் ஒரு பிள்ளை — அதுதான் அவர்கள் கேட்ட பரிசு.
நம் துஆவில் பிள்ளைகளுக்காக நாம் என்ன கேட்கிறோம்? தேர்வில் வெற்றி, வேலை, வெளிநாட்டு வாய்ப்பு — இவற்றோடு சேர்த்து அவனுடைய நேர்மைக்காகவும், அவனுடைய தொழுகைக்காகவும் நாம் கை ஏந்துகிறோமா?
“யார் நம்பிக்கை கொண்டு அவர்களின் சந்ததிகளும் நம்பிக்கை கொள்வதில் அவர்களைப் பின்பற்றினார்களோ அவர்களுடன் அவர்களின் சந்ததிகளைச் சேர்ப்போம். அவர்களின் செயல்களில் எதையும் குறைக்க மாட்டோம். ஒவ்வொரு மனிதனும், தான் செய்ததற்குப் பிணையாக்கப்பட்டவன்.”
நம்பிக்கை கொண்டவர்களைத் தொடர்ந்து அவர்களுடைய சந்ததியும் நம்பிக்கை கொண்டால், மறுமையில் அந்தச் சந்ததியை அவர்களோடு சேர்த்து வைப்பான் என்று இறைவன் வாக்களிக்கிறான். ஒருவரின் தரம் குறையாமல், பிள்ளைகள் அவரோடு சேர்க்கப்படுவார்கள்.
இது ஒரு பெரிய நற்செய்தி. இவ்வுலகில் ஒரே வீட்டில் வாழ்ந்த குடும்பம் மறுமையிலும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டுமானால், அந்த வீட்டில் இறைநம்பிக்கை பிள்ளைகளுக்கும் கடத்தப்பட வேண்டும். நாம் மட்டும் சொர்க்கம் சென்று, பிள்ளை வேறு வழியில் போய்விட்டால் அந்தச் சேர்க்கை கிடைக்காது.
பிள்ளைகளை வளர்ப்பதில் நீதி எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை ஒரு சம்பவம் மூலம் நபியவர்கள் கற்றுத் தந்தார்கள்.
أَنَّ أَبَاهُ أَتَى بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: إِنِّي نَحَلْتُ ابْنِي هَذَا غُلاَمًا، فَقَالَ: «أَكُلَّ وَلَدِكَ نَحَلْتَ مِثْلَهُ»، قَالَ: لاَ، قَالَ «فَارْجِعْهُ»
நுஃமான் பின் பஷிர் அவர்கள் கூறியதாவது: என்னை என் தந்தையார் (பஷீர் பின் சஅத் (ரலி) அவர்கள்) அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் கொண்டு சென்று, நான் எனது இந்த மகனுக்கு ஓர் அடிமையை அன்பளிப்புச் செய்திருக்கின்றேன் என்று சொன்னார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், உங்கள் பிள்ளைகள் அத்தனை பேருக்கும் இதைப் போன்றே அன்பளிப்புச் செய்துள்ளீரா? என்று கேட்டார்கள். என் தந்தை, இல்லை என்று பதிலளித்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள், அப்படியென்றால் அதை (உங்கள் அன்பளிப்பைத்) திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள் என்று கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: நுஃமான் பின் பஷிர் (ரலி)
பஷீர் (ரலி) அவர்கள் தம் மகன் நுஃமான் அவர்களுக்கு ஓர் அடிமையை அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தார்கள். அதற்கு நபியவர்களைச் சாட்சியாக வைக்க விரும்பி மகனை அழைத்துக்கொண்டு சென்றார்கள். ஒரு தந்தை தன் மகனுக்குக் கொடுப்பதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்?
ஆனால் நபியவர்கள் கேட்ட முதல் கேள்வி — மற்ற பிள்ளைகளுக்கும் இதேபோல் கொடுத்தீர்களா? இல்லை என்று பதில் வந்ததும், அந்த அன்பளிப்பைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள் என்று கட்டளையிட்டார்கள். சாட்சியாக இருக்கவும் மறுத்துவிட்டார்கள்.
ஒரு பிள்ளைக்கு மட்டும் அதிகம் கொடுப்பது அன்பு போலத் தெரியலாம். ஆனால் அது மற்ற பிள்ளைகளின் மனதில் விதைக்கும் காயம் ஆயுள் முழுவதும் இருக்கும். இன்று பல வீடுகளில் சகோதரர்களுக்கு இடையே இருக்கும் பகைமையின் வேர், சிறு வயதில் பெற்றோர் காட்டிய பாரபட்சம்தான். கொடுப்பதிலும், பாராட்டுவதிலும், பேசுவதிலும் பிள்ளைகளிடையே நாம் நீதியாக இருக்க வேண்டும்.
ஒரு தந்தை தன் மகனுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்த பாடத்தையே இறைவன் திருக்குர்ஆனில் பதிவு செய்திருக்கிறான்.
“லுக்மான் தமது மகனுக்கு அறிவுரை கூறும்போது “என் அருமை மகனே! அல்லாஹ்வுக்கு இணைகற்பிக்காதே! இணை கற்பித்தல் மகத்தான அநீதியாகும்” என்று குறிப்பிட்டதை நினைவூட்டுவீராக!”
லுக்மான் அவர்கள் தம் மகனிடம் தொடங்கிய முதல் பாடம் என்ன? கணக்கு அல்ல, மொழி அல்ல — இறைவனுக்கு இணை கற்பிக்காதே என்பதுதான். இணை கற்பித்தல் மகத்தான அநீதி என்று காரணமும் சொல்கிறார்.
கவனியுங்கள். அவர் மகனை அதட்டவில்லை; ‘என் அருமை மகனே’ என்று அன்பாக அழைத்துத்தான் சொல்கிறார். சொல்லும் விஷயம் எவ்வளவு கடுமையானதாக இருந்தாலும், சொல்லும் விதம் அன்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதை இங்கே கற்றுக் கொள்கிறோம்.
“என் அருமை மகனே! தொழுகையை நிலைநாட்டு! நன்மையை ஏவு! தீமையைத் தடு! உனக்கு ஏற்படுவதைச் சகித்துக் கொள்! அது உறுதிமிக்க காரியமாகும். மனிதர்களை விட்டும் உனது முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளாதே! பூமியில் கர்வமாக நடக்காதே! கர்வம் கொண்டு பெருமையடிக்கும் எவரையும் அல்லாஹ் விரும்ப மாட்டான். “நீ நடக்கும்போது நடுத்தரத்தைக் கடைப்பிடி! உனது குரலைத் தாழ்த்திக் கொள்! குரல்களில் வெறுக்கத்தக்கது கழுதையின் குரலாகும்” (என்றும் அறிவுரை கூறினார்).”
அடுத்த பாடங்களைப் பாருங்கள். தொழுகையை நிலைநாட்டு. நன்மையை ஏவு. தீமையைத் தடு. உனக்கு ஏற்படும் துன்பத்தைச் சகித்துக் கொள். மனிதர்களை விட்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளாதே. கர்வமாக நடக்காதே. நடையில் நடுத்தரத்தைக் கடைப்பிடி. குரலைத் தாழ்த்திக் கொள்.
இது ஒரு முழுமையான பாடத்திட்டம். இறைநம்பிக்கை, வழிபாடு, சமூகப் பொறுப்பு, பொறுமை — இத்தோடு நிற்கவில்லை. யாரையும் அலட்சியமாகப் பார்க்காதே, திமிராக நடக்காதே, சத்தமாகப் பேசாதே என்று நடையையும் குரலையும் கூட ஒரு தந்தை திருத்துகிறார்.
நம் பிள்ளைகளுக்கு நாம் சொல்லித் தருவதில் இதில் பாதியாவது இருக்கிறதா? பெரியவர்களிடம் எப்படிப் பேச வேண்டும், வேலை செய்பவரிடம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும், சத்தம் போடாமல் எப்படிக் கருத்தைச் சொல்ல வேண்டும் — இவை மார்க்கத்தின் பாடங்கள்; வெறும் நாகரிகம் அல்ல.
சிறு வயதிலேயே ஒழுக்கத்தைச் சொல்லிக் கொடுப்பது எப்படி என்பதற்கு நபியவர்களே முன்மாதிரி.
كُنْتُ غُلاَمًا فِي حَجْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَكَانَتْ يَدِي تَطِيشُ فِي الصَّحْفَةِ، فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا غُلاَمُ، سَمِّ اللَّهَ، وَكُلْ بِيَمِينِكَ، وَكُلْ مِمَّا يَلِيكَ» فَمَا زَالَتْ تِلْكَ طِعْمَتِي بَعْدُ
(நபி (ஸல்) அவர்களின் வளர்ப்பு மகனாகிய) உமர் இப்னு அபீ ஸலமா (ரலி) கூறினார்: நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மடியில் வளர்ந்துவந்த சிறுவனாக இருந்தேன். (ஒரு முறை) என் கை உணவுத்தட்டில் (இங்கும் அங்குமாக) அலைந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம், ‘சிறுவனே! அல்லாஹ்வின் பெயரைச் சொல். உன் வலக் கரத்தால் சாப்பிடு. உன(து கை)க்கு அருகிலிருக்கும் பகுதியிலிருந்து எடுத்துச் சாப்பிடு!’ என்று கூறினார்கள். அதன் பிறகு இதுவே நான் உண்ணும் முறையாக அமைந்தது.
அறிவிப்பவர்: உமர் இப்னு அபீ ஸலமா (ரலி)
ஒரு சிறுவனின் கை உணவுத் தட்டில் அங்கும் இங்கும் அலைந்தது. நபியவர்கள் அமைதியாக மூன்றே வாக்கியங்களைச் சொன்னார்கள் — அல்லாஹ்வின் பெயரைச் சொல், வலக் கரத்தால் சாப்பிடு, உன் அருகில் இருப்பதிலிருந்து எடுத்துச் சாப்பிடு.
அந்தச் சிறுவர் என்ன சொல்கிறார்? அதன் பிறகு இதுவே நான் உண்ணும் முறையாக அமைந்தது. ஒரு முறை, சரியான நேரத்தில், அன்பாகச் சொன்ன ஒரு திருத்தம் — வாழ்நாள் முழுவதும் நின்றது. திட்டவில்லை, கையில் அடிக்கவில்லை, மற்றவர்கள் முன்னால் அவமானப்படுத்தவில்லை.
ஒழுக்கம் என்பது பெரிய சொற்பொழிவால் வருவதில்லை; அன்றாட சிறு சிறு நடத்தைகளால் வருகிறது. சாப்பிடும் முறை, சலாம் சொல்லும் பழக்கம், வீட்டுக்குள் நுழையும்போது அனுமதி கேட்பது, வயதானவருக்கு இடம் விட்டுக் கொடுப்பது — வாரத்திற்கு ஒரு பழக்கமாகச் சொல்லிக் கொடுத்தாலும் ஓராண்டில் ஐம்பது பழக்கங்கள் அவனுக்குச் சொந்தமாகிவிடும்.
பிள்ளைகளிடம் அன்பு காட்டுவதை பலவீனம் என்று நினைப்பவர்கள் இதைக் கேட்க வேண்டும்.
قَبَّلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ وَعِنْدَهُ الأَقْرَعُ بْنُ حَابِسٍ التَّمِيمِيُّ جَالِسًا، فَقَالَ الأَقْرَعُ: إِنَّ لِي عَشَرَةً مِنَ الوَلَدِ مَا قَبَّلْتُ مِنْهُمْ أَحَدًا،
فَنَظَرَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ: «مَنْ لاَ يَرْحَمُ لاَ يُرْحَمُ»
அபூ ஹுரைரா (ரலி) அறிவித்தார்: இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (தம் பேரரான) ஹஸன் இப்னு அலீயை முத்தமிட்டார்கள். அப்போது அவர்கள் அருகில் அமர்ந்துகொண்டிருந்த அக்ரஉ இப்னு ஹாபிஸ் அத்தமீமீ (ரலி) அவர்கள், ‘எனக்குப் பத்துக் குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருவரைக் கூட நான் முத்தமிட்டதில்லை’ என்றார். அவரை ஏறெடுத்துப் பார்த்த இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ‘அன்பு காட்டாதவர் அன்பு காட்டப்படமாட்டார்’ என்று கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூ ஹுரைரா (ரலி)
நபியவர்கள் தம் பேரனை முத்தமிட்டதைப் பார்த்த ஒருவர், எனக்குப் பத்துக் குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள், ஒருவரைக் கூட நான் முத்தமிட்டதில்லை என்று பெருமையாகச் சொன்னார். அது அந்தக் காலத்தில் ஆண்மையின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்டது.
நபியவர்களின் பதில் ஒரே வரி — அன்பு காட்டாதவர் அன்பு காட்டப்பட மாட்டார். வீட்டில் அன்பைக் காட்டாத ஒருவர், இறைவனிடம் கருணையை எதிர்பார்ப்பது எப்படி?
நம் வீடுகளில் இன்றும் இதே நிலைதான். தந்தை வீட்டுக்குள் வந்தால் பிள்ளைகள் அமைதியாகிவிட வேண்டும் என்பதை ஒழுக்கம் என்று நினைக்கிறோம். உண்மையில் அது பயம்; அன்பு அல்ல. பயத்தால் வளர்ந்த பிள்ளை நம்மிடம் எதையும் சொல்ல மாட்டான்; வெளியில் யாரிடமோ சொல்வான்.
خَدَمْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ سِنِينَ، وَاللهِ مَا قَالَ لِي: أُفًّا قَطُّ، وَلَا قَالَ لِي لِشَيْءٍ: لِمَ فَعَلْتَ كَذَا؟ وَهَلَّا فَعَلْتَ كَذَا؟ ” زَادَ أَبُو الرَّبِيعِ: لَيْسَ مِمَّا يَصْنَعُهُ الْخَادِمُ، وَلَمْ يَذْكُرْ قَوْلَهُ: وَاللهِ
– وَحَدَّثَنَاهُ شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا سَلَّامُ بْنُ مِسْكِينٍ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، عَنْ أَنَسٍ بِمِثْلِهِ
அனஸ் பின் மாலிக் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பத்து ஆண்டுகள் பணிவிடை செய்தேன். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவர்கள் என்னை (மனம் வேதனைப்படும்படி) “ச்சீ” என்றோ “இதை ஏன் செய்தாய்?” என்றோ, “நீ இப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாதா?” என்றோ எதற்காகவும் அவர்கள் (கடிந்து) சொன்னதில்லை. இந்த ஹதீஸ் இரு அறிவிப்பாளர்தொடர்களில் வந்துள்ளது. அவற்றில் அபுர்ரபீஉ (ரஹ்) அவர்களது அறிவிப்பில் “பணிவிடை செய்பவர் செய்ய வேண்டிய ஒரு செயலில் (“ச்சீ”என்றோ, “இதை ஏன் செய்தாய்?” என்றோ அவர்கள் கேட்டதில்லை)” என்று கூடுதலாக இடம்பெற்றுள்ளது. மேலும், “அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக!” எனும் குறிப்பு அதில் இல்லை.
அறிவிப்பவர்: அனஸ் பின் மாலிக் (ரலி)
பத்து ஆண்டுகள். ஒரு சிறுவன் தினமும் அருகில் இருந்தான். தவறுகள் நடந்திருக்கும், மறதிகள் நடந்திருக்கும். ஆனால் அந்தப் பத்து ஆண்டுகளில் ஒரு முறை கூட ‘ச்சீ’ என்றோ, ‘இதை ஏன் செய்தாய்’ என்றோ, ‘இப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாதா’ என்றோ நபியவர்கள் கேட்டதில்லை.
நம்மால் ஒரு நாள் அப்படி இருக்க முடியுமா? காலையில் ஒரு தவறுக்கு எத்தனை முறை ‘ஏன் இப்படிச் செய்தாய்’ என்று கேட்கிறோம். ஒவ்வொரு முறையும் அந்தக் கேள்வி பிள்ளையின் மனதில் ஒரு சிறு விரிசலை ஏற்படுத்துகிறது.
பெண் குழந்தை பிறந்தால் முகம் சுருங்கும் மனநிலை அறியாமைக் காலத்திலிருந்து இன்னும் முழுமையாக விலகவில்லை.
دَخَلَتِ امْرَأَةٌ مَعَهَا ابْنَتَانِ لَهَا تَسْأَلُ، فَلَمْ تَجِدْ عِنْدِي شَيْئًا غَيْرَ تَمْرَةٍ، فَأَعْطَيْتُهَا إِيَّاهَا، فَقَسَمَتْهَا بَيْنَ ابْنَتَيْهَا، وَلَمْ تَأْكُلْ مِنْهَا، ثُمَّ قَامَتْ، فَخَرَجَتْ، فَدَخَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْنَا، فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ: «مَنِ ابْتُلِيَ مِنْ هَذِهِ البَنَاتِ بِشَيْءٍ كُنَّ لَهُ سِتْرًا مِنَ النَّارِ»
ஆயிஷா(ரலி) அறிவித்தார். ஒரு பெண்மணி தன்னுடைய இரண்டு பெண் குழந்தைகளுடன் யாசித்த வண்ணம் வந்தார். என்னிடம் அப்போது ஒரு பேரீச்சம் பழத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. எனவே, அதை அவரிடம் கொடுத்தேன். அவர் அதை இரண்டாகப் பங்கிட்டு இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் கொடுத்துவிட்டார். அவர் அதிலிருந்து சாப்பிடவில்லை. பிறகு அவர் எழுந்து சென்றார். அப்போது நபி(ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்தார்கள். நான் அவர்களிடம் இச்செய்தியைக் கூறியதும் அவர்கள், ‘இவ்வாறு பல பெண் குழந்தைகளால் சோதிக்கப்படுகிறவருக்கு அக்குழந்தைகள் நரகத்திலிருந்து அவரைக் காக்கும் திரையாக ஆவார்கள்’ எனக் கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: ஆயிஷா (ரலி)
ஏழ்மையான ஒரு தாய் இரண்டு பெண் குழந்தைகளுடன் வந்தார். கிடைத்த ஒரே பேரீச்சம் பழத்தை இரண்டாகப் பிரித்து இரு குழந்தைகளுக்கும் கொடுத்துவிட்டு, தான் ஒரு துண்டு கூட சாப்பிடாமல் எழுந்து சென்றார். இரண்டு பிள்ளைகளுக்கும் சமமாகப் பிரித்துக் கொடுத்ததையும் கவனியுங்கள்.
இதைக் கேட்ட நபியவர்கள், இப்படிப் பெண் குழந்தைகளால் சோதிக்கப்படுகிறவருக்கு அந்தக் குழந்தைகளே நரகத்திலிருந்து காக்கும் திரையாக ஆவார்கள் என்று கூறினார்கள்.
பெண் குழந்தையை நன்றாக வளர்ப்பது சுமை அல்ல; அது நரகிலிருந்து ஒருவரைக் காக்கும் கேடயம். மகனுக்குக் கொடுக்கும் கல்வியையும், சுதந்திரத்தையும், மரியாதையையும் மகளுக்கும் கொடுக்கிறோமா என்று ஒவ்வொரு தந்தையும் தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.
பிள்ளை வளர்ப்பு விருப்பமான ஒரு வேலை அல்ல; அது கேள்வி கேட்கப்படும் ஒரு பொறுப்பு.
“நம்பிக்கை கொண்டோரே! உங்களையும், உங்கள் குடும்பத்தினரையும் நரகை விட்டுக் காத்துக் கொள்ளுங்கள்! அதன் எரிபொருள் மனிதரும், கற்களுமாகும். அதன் மேல் கடுமையும், கொடூரமும் கொண்ட வானவர்கள் உள்ளனர். தமக்கு அல்லாஹ் ஏவியதில் மாறுசெய்ய மாட்டார்கள். கட்டளையிடப்பட்டதைச் செய்வார்கள்.”
உங்களை மட்டும் காத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று இறைவன் சொல்லவில்லை. உங்களையும், உங்கள் குடும்பத்தினரையும் நரகை விட்டுக் காத்துக் கொள்ளுங்கள் என்கிறான். என் தொழுகை சரியாக இருக்கிறது, போதும் என்று நினைப்பதற்கு இந்த வசனம் இடம் தரவில்லை.
வீட்டில் யார் தொழவில்லை, யார் பொய் சொல்கிறார், யார் தவறான வழியில் போகிறார் என்பது நம்முடைய கவலையாக இருக்க வேண்டும். காப்பாற்றுவது என்றால் கத்துவது அல்ல; கற்றுக் கொடுப்பது, முன்மாதிரியாக இருப்பது, பொறுமையாகத் திருப்பிக் கொண்டு வருவது.
1. «كُلُّكُمْ رَاعٍ»
2. «كُلُّكُمْ رَاعٍ، وَكُلُّكُمْ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، الإِمَامُ رَاعٍ وَمَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَالرَّجُلُ رَاعٍ فِي أَهْلِهِ وَهُوَ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَالمَرْأَةُ رَاعِيَةٌ فِي بَيْتِ زَوْجِهَا وَمَسْئُولَةٌ عَنْ رَعِيَّتِهَا، وَالخَادِمُ رَاعٍ فِي مَالِ سَيِّدِهِ وَمَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ» قَالَ: – وَحَسِبْتُ أَنْ قَدْ قَالَ – «وَالرَّجُلُ رَاعٍ فِي مَالِ أَبِيهِ وَمَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَكُلُّكُمْ رَاعٍ وَمَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ»
அய்லாவின் அதிகாரியாக இருந்த ருஸைக் இப்னு ஹகீம், வாதில்குரா கிராமத்தில், தாம் ஜும்ஆ நடத்தலாமா என இப்னு ஷீஹாபுக்கு எழுதிக் கேட்டார். அப்போது நானும் அவருடன் இருந்தேன். அக்கிரமாத்தில் சூடான் நாட்டவரும் பிறரும் இருந்தனர். இப்னு ஷீஹாப், ஜும்ஆ நடத்துமாறு ருஸைக் இப்னு ஹகீமுக்குக் கட்டளையிட்டார்கள். இப்னு உமர்(ரலி) வழியாக ஸாலிம் அறிவிக்கும் பின்வரும் நபிமொழியை அதற்கு ஆதாரமாக காட்டினார்கள். ‘உங்களில் ஒவ்வொருவரும் பொறுப்பாளர்கள் தம் பொறுப்பின் கீழ் உள்ளவர்கள் பற்றி ஒவ்வொருவரும் விசாரிக்கப் படுவீர்கள். தலைவர் பொறுப்பாளியாவார். அவர் தம் குடிமக்கள் பற்றி விசாரிக்கப் படுவார்கள். ஓர் ஆண் மகன் தன் குடும்பத்துக்குப் பொறுப்பாளியாவான். தன் பொறுப்பிலுள்ளவர்கள் பற்றி அவனும் கேட்கப் படுவான். ஒரு பெண், கணவனின் வீட்டுக்குப் பொறுப்பாளியாவாள்.
அவள் தன்னுடைய பொறுப்பிலுள்ளவர்கள் பற்றி விசாரிக்கப்படுவாள். ஓர் ஊழியன் தன் முதலாளியின் செல்வத்துக்குப் பொறுப்பாளியாவான். அவன் தன்னுடைய பொறுப்பு பற்றி விசாரிக்கப் படுவான்.’ ‘ஓர் ஆண் மகன் தன் தந்தையின் செல்வத்துக்குப் பொறுப்பாளியாவான்’ என்றும் கூறினார்கள் எனக் கருதுகிறேன்.
அறிவிப்பவர்: இப்னு உமர் (ரலி)
உங்களில் ஒவ்வொருவரும் பொறுப்பாளர்கள்; தம் பொறுப்பின் கீழ் உள்ளவர்கள் பற்றி ஒவ்வொருவரும் விசாரிக்கப்படுவீர்கள் என்று நபியவர்கள் தெளிவாகச் சொல்கிறார்கள். தலைவர், கணவன், மனைவி, ஊழியன் — யாரும் விதிவிலக்கு அல்ல.
ஓர் ஆண் மகன் தன் குடும்பத்துக்குப் பொறுப்பாளி; ஒரு பெண் தன் வீட்டுக்குப் பொறுப்பாளி. அதாவது பிள்ளை வளர்ப்பு தாயின் தலையில் மட்டும் சுமத்தப்பட்ட வேலை அல்ல. நான் சம்பாதித்துக் கொடுத்தேன், மீதி அவள் பார்த்துக் கொள்வாள் என்று ஒரு தந்தை தப்பித்துக் கொள்ள முடியாது. மறுமையில் இருவரிடமும் தனித்தனியே கேட்கப்படும்.
இப்போது நம்மைச் சுற்றி நடப்பதைக் கொஞ்சம் நேர்மையாகப் பார்ப்போம்.
“நம்பிக்கை கொண்டோரே! உங்களின் பொருட்செல்வமும், மக்கட்செல்வமும் அல்லாஹ்வின் நினைவை விட்டு உங்களைத் திசைதிருப்பி விட வேண்டாம். இதைச் செய்வோரே நட்டமடைந்தவர்கள்.”
பொருட்செல்வமும் மக்கட்செல்வமும் இறைவனின் நினைவை விட்டு நம்மைத் திசைதிருப்பி விடக் கூடாது என்று எச்சரிக்கிறான். பிள்ளைகளுக்காக ஓடுகிறோம் என்ற பெயரில், அந்தப் பிள்ளைகளுக்காகவே இறைவனை மறந்து போவது எத்தனை பேருக்கு நடக்கிறது?
பள்ளிக்கூடத்திற்கும் டியூஷனுக்கும் நேரம் தவறாமல் பிள்ளைகளை எழுப்பும் நாம், அதே கவனத்தோடு அவர்களைத் தொழுகைக்கு எழுப்புகிறோமா? உலகக் கல்விக்கு முதலிடம் கொடுத்துவிட்டு, மீதி நேரம் இருந்தால் மார்க்கம் என்று வைத்திருக்கிறோமா?
“உங்களின் மக்கட்செல்வமும், பொருட்செல்வமும் சோதனை என்பதையும், அல்லாஹ்விடம் மகத்தான கூலி உண்டு என்பதையும் அறிந்து கொள்ளுங்கள்!”
மக்கட்செல்வமும் பொருட்செல்வமும் சோதனை என்று இறைவன் அறிவிக்கிறான். சோதனை என்றால் அதில் தேர்ச்சி பெறவும் முடியும், தோற்கவும் முடியும். பிள்ளை நமக்குக் கிடைத்த பரிசு மட்டுமல்ல; அவன் ஒரு தேர்வுத் தாள்.
பிள்ளைகளை மொபைல் பார்க்க வேண்டாம் என்று கண்டிக்கும் நாமே, மாலை முழுவதும் ஃபோனை கையில் வைத்திருக்கிறோம். பிள்ளை நம் சொல்லைப் பார்த்து அல்ல, நம் செயலைப் பார்த்துத்தான் கற்றுக்கொள்கிறான். நம் பிள்ளைக்கு விட்டுச் செல்லும் சொத்தில் நல்ல பழக்கங்களும் ஒரு பங்காக இருக்குமா?
சாலையைக் கடக்க சிரமப்படும் முதியவருக்கு உதவுவது, சுமை தூக்க முடியாத பாட்டியின் பையை வாங்கிக் கொடுப்பது — இதையெல்லாம் நாம் செய்து காட்டினால் போதும்; சொல்லித் தர வேண்டிய அவசியமே இருக்காது.
நம் கணக்கு முடியும் நாளில் நம் கையில் என்ன மிச்சம் இருக்கும் என்பதை நபியவர்கள் சொல்லிக் காட்டுகிறார்கள்.
إِذَا مَاتَ الْإِنْسَانُ انْقَطَعَ عَنْهُ عَمَلُهُ إِلَّا مِنْ ثَلَاثَةٍ: إِلَّا مِنْ صَدَقَةٍ جَارِيَةٍ، أَوْ عِلْمٍ يُنْتَفَعُ بِهِ، أَوْ وَلَدٍ صَالِحٍ يَدْعُو لَهُ
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: மனிதன் இறந்துவிட்டால் அவனுடைய மூன்று செயல்களைத் தவிர மற்ற அனைத்தும் நின்றுவிடுகின்றன. 1 . நிலையான அறக்கொடை 2 . பயன்பெறப்படும் கல்வி. 3 . அவனுக்காகப் பிரார்த்திக்கும் (அவனுடைய) நல்ல குழந்தை. இதை அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி)
மனிதன் இறந்தவுடன் அவனுடைய நற்செயல்களின் கணக்கு நின்று விடுகிறது. மூன்று மட்டும் தொடர்கின்றன — நிலையான அறக்கொடை, பயன் தரும் கல்வி, அவனுக்காகப் பிரார்த்திக்கும் நல்ல குழந்தை.
இந்த மூன்றில் கடைசியாகச் சொல்லப்பட்டது நம் ஒவ்வொருவரின் கையிலும் இருக்கிறது. பணம் இல்லாதவரும், அறிவு குறைந்தவரும் கூட ஒரு நல்ல பிள்ளையை வளர்க்க முடியும். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை இருக்கிறது — அது ‘நல்ல’ குழந்தையாக இருக்க வேண்டும். துஆ செய்யத் தெரியாத பிள்ளை நம் கப்ரில் நமக்கு உதவ முடியாது.
எனவே இன்று முதல் ஒரு முடிவெடுப்போம். தினமும் ஒரு நேரமாவது ஃபோனை ஒதுக்கி வைத்து, பிள்ளைகளுடன் அமர்ந்து பேசுவோம். ஒரு நேரத் தொழுகையையாவது அவர்களை அருகில் நிறுத்தித் தொழுவோம். ஒவ்வொரு வாரமும் ஒரு நல்ல பழக்கத்தைச் சொல்லிக் கொடுப்போம். இன்று தள்ளிப் போட்டால், நாளை அவர்கள் நம் பேச்சைக் கேட்கும் வயதிலேயே இருக்க மாட்டார்கள்.
பிள்ளைகள் இறைவன் நம்மிடம் ஒப்படைத்த அமானிதம். அவர்களுக்கு வீடும் சொத்தும் சேர்ப்பதை விட, தொழுகையையும் நேர்மையையும் கருணையையும் சேர்த்துக் கொடுப்பதே நிரந்தரமான சொத்து. அன்பாகச் சொல்லிக் கொடுப்போம், நீதியாக நடந்து கொள்வோம், நாமே முன்மாதிரியாக வாழ்வோம்.
நம் பிள்ளைகளை நல்லொழுக்கம் மிக்கவர்களாகவும், நமக்குப் பின் நமக்காகப் பிரார்த்திக்கும் நல்லடியார்களாகவும் எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ் ஆக்கி அருள் புரிவானாக!
வாஆகிறு தஃவானா அனில்ஹம்துலில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்.