சோதனையில் பொறுமை காப்போம்

கண்ணியத்திற்குரிய சகோதர, சகோதரிகளே, எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்களே! எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் அருளும், அன்பும் நம் அனைவரின் மீதும் நிலவட்டுமாக என்று பிரார்த்தனை செய்தவனாக இந்த உரையை ஆரம்பிக்கிறேன்.

நம்மில் ஒவ்வொருவர் வாழ்க்கையிலும் ஏதோ ஒரு சுமை இருக்கிறது. சிலருக்கு அது விட்டு விலகாத நோய்; சிலருக்கு அடைக்க முடியாத கடன்; சிலருக்கு சொன்னாலும் கேட்காத பிள்ளை; சிலருக்குத் திடீரென்று போன வேலை. வெளியே சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருப்பவர்களின் உள்ளத்திலும் யாரிடமும் சொல்லாத ஒரு கவலை இருக்கிறது.

ஒரே மாதிரியான துன்பம் இரண்டு பேருக்கு வருகிறது. ஒருவர் உடைந்து போகிறார்; இன்னொருவர் நிமிர்ந்து நிற்கிறார். அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு பணமும் அல்ல, படிப்பும் அல்ல — பொறுமை. பொறுமை என்றால் ஒன்றும் பேசாமல் அமைதியாக இருப்பது என்று நினைத்து விடக் கூடாது. வலி இருக்கும், கண்ணீரும் வரும்; ஆனால் இறைவன் மீதுள்ள நம்பிக்கையை விட்டுக் கொடுக்காமல் இருப்பதுதான் பொறுமை.

பொறுமை காப்பவருக்கு அல்லாஹ் என்ன வாக்களித்திருக்கிறான், அதை நம் வாழ்க்கையில் எப்படிக் கடைப்பிடிப்பது என்பதை இந்த உரையில் தெரிந்துக் கொள்வோம்.

சோதனை என்பது எதேச்சையாக வந்து விழுவது அல்ல; அதை இறைவனே முன்கூட்டி அறிவித்திருக்கிறான்.

“ஓரளவு அச்சத்தாலும், பசியாலும் செல்வங்களையும், உயிர்களையும், பலன்களையும் சேதப்படுத்தியும் நாம் உங்களைச் சோதிப்போம். பொறுத்துக் கொண்டோருக்கு நற்செய்தி கூறுவீராக! தமக்கு ஏதேனும் துன்பம் ஏற்படும்போது “நாங்கள் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்கள்; நாங்கள் அவனிடமே திரும்பிச் செல்பவர்கள்” என்று அவர்கள் கூறுவார்கள். அவர்களுக்கே தமது இறைவனின் அருள்களும், அன்பும் உள்ளன. அவர்களே நேர்வழி பெற்றோர்.”

(அல்குர்ஆன்: 2:155-157)➚

பயம், பசி, பொருள் இழப்பு, உயிர் இழப்பு, விளைச்சல் குறைவு — இந்த ஐந்தையும் இறைவனே பட்டியலிட்டுச் சொல்கிறான். அப்படியானால் நமக்கு வரும் துன்பம் திட்டமிடப்படாத ஒன்று அல்ல. சோதனை வந்தவுடன் “ஏன் எனக்கு மட்டும்?” என்று கேட்கிறோம்; ஆனால் இது ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பாதை.

துன்பம் வரும் போது தாங்கள் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்கள், அவனிடமே திரும்பிச் செல்பவர்கள் என்று சொல்கிறவர்களுக்கு இறைவனின் அருளும் அன்பும் உண்டு என்று இந்த வசனம் உறுதி கூறுகிறது. சொல்வதற்கு ஒரு வரிதான்; ஆனால் அதற்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய நம்பிக்கை இருக்கிறது — என்னுடையது என்று நான் நினைத்தது உண்மையில் அவனுடையது, அவன் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டான்.

பொறுத்துக் கொள்பவனுக்கு இறைவன் வைத்திருக்கும் கூலி எவ்வளவு என்று பாருங்கள்.

“நம்பிக்கை கொண்ட எனது அடியார்களே! உங்கள் இறைவனை அஞ்சுங்கள்! இவ்வுலகில் நன்மை செய்தோருக்கு நன்மையே உள்ளது. அல்லாஹ்வின் பூமி விசாலமானது. பொறுமையாளர்களுக்குக் கணக்கின்றி கூலி வழங்கப்படும் என்று (இறைவன் கூறுவதைத்) தெரிவிப்பீராக!”

(அல்குர்ஆன்: 39:10)➚

நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு நன்மைக்கும் ஒரு கணக்கு உண்டு. ஆனால் பொறுமைக்கு மட்டும் கணக்கு இல்லை என்று இறைவன் சொல்கிறான். ஏனென்றால் ஒரு துன்பத்தைத் தாங்கிக் கொள்வது ஒரு நாளின் வேலை அல்ல; அது நாள் முழுக்க, சில சமயம் வருடக் கணக்கில் தொடர்ந்து நடக்கும் ஒரு போராட்டம்.

அதாஉ இப்னு அபீ ரபாஹ் (ரஹ்) கூறினார். இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) என்னிடம், ‘சொர்க்கவாசியான ஒரு பெண்மணியை உங்களுக்குக் காட்டட்டுமா?’ என்று கேட்டார்கள். நான், ‘ஆம்; (காட்டுங்கள்)’ என்று சொன்னேன். அவர்கள், இந்தக் கறுப்பு நிறப் பெண்மணிதாம் அவர். இவர் (ஒரு முறை) நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, ‘நான் வலிப்பு நோயால் (அடிக்கடிப்) பாதிக்கப்படுகிறேன். அப்போது என் (உடலிலிருந்து ஆடை விலகி) உடல் திறந்து கொள்கிறது. எனவே, எனக்காக அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தியுங்கள்’ என்றார். நபி(ஸல்) அவர்கள், ‘நீ நினைத்தால் பொறுமையாக இருக்கலாம். (இதற்கு பதிலாக) உனக்கு சொர்க்கம் கிடைக்கும். நீ விரும்பினால் உனக்குக் குணமளிக்கும்படி அல்லாஹ்விடம் நான் பிரார்த்திக்கிறேன்’ என்று கூறினார்கள். இந்தப் பெண்மணி, ‘நான் பொறுமையாகவே இருந்துவிடுகிறேன். ஆனால், (வலிப்பு வரும்போது ஆடை விலகி) என் உடல் திறந்துகொள்கிறது.

அப்படித் திறந்து கொள்ளாமல் இருக்க அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தியுங்கள்’ என்று கூறினார். அவ்வாறே நபி (ஸல்) அவர்கள் இப்பெண்ணுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்தார்கள். …அதாஉ இப்னு அபீ ரபாஹ்(ரஹ்) கூறினார் நான் உம்மு ஸுஃபரைப் பார்த்தேன்.

அறிவிப்பவர்: இப்னு அப்பாஸ் (ரலி)

(புகாரி: 5652) ➚

குணமாகும் வாய்ப்பு கையில் இருந்தும் அந்தப் பெண் சொர்க்கத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார். நோய் அவருக்குப் பிடித்திருந்தது என்பது அல்ல; அதைத் தாங்கிக் கொண்டால் கிடைக்கப் போவது என்னவென்று அவருக்குத் தெளிவாகப் புரிந்திருந்தது.

இதைக் கேட்கும் நமக்கு ஒரு கேள்வி எழ வேண்டும் — நம் சிறு சிரமங்களுக்குக் கூட உடனே தீர்வு கேட்கிறோமே, அந்தச் சிரமத்திற்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய நன்மை காத்திருக்கலாம் என்று ஒரு முறையாவது நினைத்திருக்கிறோமா?

பொறுமை நடைமுறையில் எப்படி இருக்கும் என்பதற்கு ஒரு சம்பவத்தைப் பார்ப்போம்.

ஆயிஷா(ரலி) அறிவித்தார். ஓர் அரபுக் கோத்திரத்திற்கு அடிமையாக இருந்து, பின்னர் அவர்களால் விடுதலை செய்யப்பட்டு, அவர்களுடன் வசித்து வந்த கறுப்பு அடிமைப் பெண் தன் கடந்த கால நிகழ்ச்சியைப் பின் வருமாறு என்னிடம் தெரிவித்தார். ‘நான் அவர்களுடனிருக்கும்போது அவர்களைச் சேர்ந்த சிறுமி ஒருத்தி சிவப்புத் தோலில் முத்துப் பதிக்கப் பட்ட ஓர் ஆபரணத்துடன் வந்தாள். அதை அவள் கழற்றி வைத்தாள். அல்லது அது தானாகக் கீழே விழுந்தவிட்டது. அப்போது அவளருகே வந்த சிறு பருந்து ஒன்று, கீழே போடப்பட்ட அந்த ஆபரணத்தை மாமிசம் என எண்ணித் தூக்கிச் சென்றது. அவர்கள் தேடிப் பார்த்தபோது கிடைக்கவில்லை. அவர்கள் என்னைச் சந்தேகிக்கலானார்கள். என்னுடைய மர்மஸ்தானம் உட்படப் பல இடங்களிலும் அவர்கள் தேடிப் பார்த்தார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக நான் அவர்களுடன் நின்றிருந்தபோது அந்தச் சிறிய பருந்து (திரும்பவும்) வந்து அதைக் கீழே போட்டதும் அவர்களுக்கருகில் அது விழுந்தது.

எதைப் பற்றி என்னைச் சந்தேகித்தீர்களோ அதுதான் இது. நான் அதைத் திருடுவதைவிட்டுப் பரிசுத்தமானவள் என்று கூறினேன். இதன்பிறகு நபி(ஸல்) அவர்களிடம் வந்து இஸ்லாத்தை தழுவினேன்’ அந்தப் பெண்ணுக்குப் பள்ளி வாசலில் கூடாரம் ஒன்று இருந்தது. அதிலிருந்து என்னிடம் வந்து அப்பெண் பேசிக் கொண்டிருப்பாள். என்னைச் சந்திக்கும் போதெல்லாம் பின்வரும் பாடலை அவள் பாடாமலிருந்ததில்லை. ‘அந்த ஆபரணம் சம்பந்தப்பட்ட அந்த நாள் நம்முடைய இறைவனின் அற்புதங்களில் ஒன்றாகும்.தெரிந்து கொள்ளுங்கள்! அவன்தான், இறைமறுப்பாளர்களின் ஊரிலிருந்து நிச்சயமாக என்னைக் காப்பாற்றினான்’. (இது கவிதையின் பொருள்). இந்தக் கவிதையை அடிக்கடி என்னிடம் கூறுகிறாயே என்ன விஷயம் என்று நான் அப்பெண்ணிடம் கேட்டபோது மேற்கண்ட நிகழ்ச்சியை அவள் என்னிடம் கூறினாள்.

அறிவிப்பவர்: ஆயிஷா (ரலி)

(புகாரி: 439) ➚

தான் திருடவில்லை என்று தெளிவாகத் தெரிந்திருந்தும் அந்தப் பெண் யாரையும் சபிக்கவில்லை, சண்டைக்கும் போகவில்லை. அவமானப்படுத்தப்பட்ட அதே இடத்தில் அமைதியாக நின்று கொண்டிருந்தார். அவரால் நிரூபிக்க முடியாததை இறைவன் அந்தப் பருந்தை மீண்டும் அனுப்பி நிரூபித்தான்.

நம் மேல் ஒரு பழி விழும் போது நாம் என்ன செய்கிறோம்? உடனே பதில் சொல்ல, ஆளாளுக்கு விளக்கம் அளிக்க, சில சமயம் பழிக்குப் பழி வாங்க ஓடுகிறோம். உண்மை நம் பக்கம் இருக்கும் போது அதை வெளிக் கொண்டு வரும் பொறுப்பு இறைவனிடம் இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கை நமக்கு வேண்டும்.

துன்பம் வெறும் இழப்பு அல்ல; அதற்குள் ஒரு லாபமும் மறைந்திருக்கிறது.

இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள் ஒரு முஸ்லிமைத் தைக்கும் முள் உள்பட அவருக்கு நேரிடும் துன்பம், நோய், துக்கம், கவலை, தொல்லை, மனவேதனை ஆகிய எதுவாயினும் அதற்கு பதிலாக அவரின் பாவங்களிலிருந்து சிலவற்றை அல்லாஹ் மன்னிக்காமல் இருப்பதில்லை. இதை அபூஸயீத் அல்குத்ரீ (ரலி) அவர்களும், அபூஹுரைரா(ரலி) அவர்களும் அறிவித்தார்கள்.

அறிவிப்பவர்: அபூஸயீத் அல்குத்ரீ (ரலி)

(புகாரி: 5641) ➚

முள் குத்துவது கூட வீணாகப் போவதில்லை. உடல் வலி, மனக் கவலை, யாரோ சொன்ன ஒரு வார்த்தையால் ஏற்படும் வேதனை — இவை அனைத்திற்கும் பதிலாகப் பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுகின்றன. மருத்துவமனையில் படுத்திருக்கும் ஒருவர், தான் வீணாகக் கிடக்கிறோம் என்று நினைக்கத் தேவையில்லை.

கசப்பான மருந்தை உள்ளே தள்ளும் போது நாக்குக்குக் கசக்கிறது; உடலுக்கோ அது நல்லது செய்கிறது. நமக்குப் பிடிக்காமல் வரும் சில சோதனைகளும் அப்படித்தான் — அந்த நேரத்தில் கசக்கும், முடிவில் நமக்கே பயன் தரும்.

இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: பொறுமை என்பது துன்பம் ஏற்பட்ட உடன் (கைக் கொள்வதே)’ என அனஸ்(ரலி) அறிவித்தார்.

அறிவிப்பவர்: அனஸ் (ரலி)

(புகாரி: 1302) ➚

பொறுமை என்பது துன்பம் வந்த முதல் நிமிடத்தில் காட்டுவது. இரண்டு மாதம் கழித்து மனது தானாகவே ஆறிப் போன பிறகு அமைதியாக இருப்பதற்குப் பெயர் பொறுமை அல்ல. துன்பச் செய்தி வந்த அந்த முதல் அதிர்ச்சியில் நாக்கை அடக்கிக் கொள்வது, இறைவனைப் பற்றி ஒரு தவறான வார்த்தை சொல்லி விடாமல் இருப்பது — அதுதான் கடினமானது, அதுதான் மதிப்புள்ளது.

பெரிய சோதனைகளைப் பற்றிப் பேசுகிறோம்; ஆனால் சின்னச் சின்ன விஷயங்களில் நம் நிலை என்ன?

“சிரமத்துடன் தான் எளியதும் உள்ளது. சிரமத்துடன் தான் எளியதும் உள்ளது.”

(அல்குர்ஆன்: 94:5-6)➚

வீடியோ ஒரு நொடி தாமதமாக ஓடினால் கூட நமக்குப் பொறுமை போய்விடுகிறது. கடையில் வரிசையில் இரண்டு பேர் முன்னால் நின்றால் எரிச்சல் வந்து விடுகிறது. இப்படி இருக்கிற நாம், ஒரு துஆவுக்குப் பதில் வர வருடங்கள் ஆகும் போது எப்படித் தாங்குவோம்?

சிரமத்துடன்தான் எளிமையும் இருக்கிறது என்று இறைவன் ஒரே கருத்தை அடுத்தடுத்து இரண்டு முறை சொல்கிறான். சிரமம் முடிந்த பிறகு எளிமை வரும் என்று அல்ல — சிரமத்தோடு சேர்ந்தே அது இருக்கிறது. இருட்டான அறையில் நிற்கிற ஒருவனுக்குக் கதவு எங்கே இருக்கிறது என்று தெரியாது; கதவே இல்லை என்று அதற்கு அர்த்தம் இல்லை.

“எவரையும் அவரது சக்திக்குட்பட்டே தவிர அல்லாஹ் சிரமப்படுத்த மாட்டான். அவர் செய்த நன்மை அவருக்குரியது. அவர் செய்த தீமையும் அவருக்குரியதே. “எங்கள் இறைவா! நாங்கள் மறந்து விட்டாலோ, தவறு செய்து விட்டாலோ எங்களைத் தண்டித்து விடாதே! எங்கள் இறைவா! எங்களுக்கு முன்சென்றோர் மீது சிரமத்தைச் சுமத்தியது போல் எங்கள் மீது சுமத்தி விடாதே! எங்கள் இறைவா! எங்களுக்கு வலிமையில்லாததை எங்கள் மீது சுமத்தி விடாதே! எங்கள் பிழைகளைப் பொறுத்து எங்களை மன்னிப்பாயாக! அருள் புரிவாயாக! நீயே எங்கள் அதிபதி. (உன்னை) மறுக்கும் கூட்டத்திற்கு எதிராக எங்களுக்கு நீ உதவுவாயாக! (எனவும் கூறுகின்றனர்.)”

(அல்குர்ஆன்: 2:286)➚

நம்மால் தாங்க முடியாத ஒரு சுமையை இறைவன் நம் மேல் வைப்பதில்லை. இப்போது நாம் சுமந்து கொண்டிருக்கும் கஷ்டம் நமக்குப் பெரிதாகத் தெரியலாம்; ஆனால் அதைத் தாங்கும் சக்தி நம்மிடம் இருக்கிறது என்பதை நம்மைப் படைத்தவனே சொல்கிறான்.

பொறுமை பிறவியிலேயே சிலருக்கு மட்டும் கிடைத்து விடுவது அல்ல; அதை முயற்சி செய்து பெற முடியும்.

அபூ ஸயீத் அல்குத்ரீ(ரலி) அறிவித்தார். அன்சாரிகளில் சிலர் நபி(ஸல்) அவர்களிடம் யாசித்தார்கள். நபி(ஸல்) அவர்களும் அவர்களுக்குக் கொடுத்தார்கள். பிறகும் நபியவர்களிடம் அவர்கள் யாசித்தார்கள் அப்போதும் அவர்களுக்குக் கொடுத்தார்கள். பிறகும் அவர்கள் கேட்க, நபி(ஸல்) அவர்கள் மீண்டும் அவர்களுக்குக் கொடுத்தார்கள். இவ்வாறு நபி(ஸல்) அவர்களிடம் இருந்தது அனைத்தும் தீர்ந்து போன பின் ‘என்னிடமுள்ள செல்வதை நான் உங்களுக்குத் தராமல் பதுக்கி வைக்கவே மாட்டேன். ஆயினும் யார் சுயமரியாதையைப் பேணிக் கொள்கிறானோ அவனை அல்லாஹ் சுயமரியாதையோடு வாழச் செய்வான்; யார் பிறரிடம் தேவையற்றவனாக இருக்கிறானோ அல்லாஹ் அவனைத் தேவையற்றவனாக ஆக்குகிறான். யார் பொறுமையை மேற்கொள்ள முயற்சி செய்கிறானோ அவனை அல்லாஹ் பொறுமையாளனாக ஆக்குவான்; மேலும், பொறுமையை விடச் சிறந்த, விசாலமான அருட்கொடை எவருக்கும் கொடுக்கப்படுவதில்லை’ என்றார்கள்.

அறிவிப்பவர்: அபூ ஸயீத் அல்குத்ரீ (ரலி)

(புகாரி: 1469) ➚

பொறுமையை மேற்கொள்ள முயற்சி செய்கிறவனை அல்லாஹ் பொறுமையாளனாக ஆக்குகிறான். அதாவது, அதற்கான முதல் முயற்சியை நாம்தான் எடுக்க வேண்டும். கோபம் வரும் போது ஒரு வார்த்தையை விழுங்குவது, பதில் சொல்லாமல் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து விடுவது — இப்படி முயற்சி செய்யத் தொடங்கினால், அந்தக் குணத்தை இறைவன் நமக்குள் வளர்த்து விடுகிறான்.

பொறுமையை விடச் சிறந்த, விசாலமான அருட்கொடை எவருக்கும் கொடுக்கப்பட்டதில்லை என்று இங்கே சொல்லப்படுகிறது. இன்று முதல் ஒரு சிறிய முடிவெடுப்போம் — நமக்கு யாராவது செய்யும் ஒரு சிறு தவறை மனதில் வைத்துக் கொள்ளாமல் அன்றைக்கே மன்னித்து விடுவோம். சின்னதை மன்னிக்கும் பழக்கம், பெரிய கோபங்களைத் தடுத்து விடும்.

சோதனை இல்லாத வாழ்க்கை இந்த உலகில் யாருக்கும் இல்லை. வித்தியாசம் எல்லாம், வந்த சோதனையை நாம் எப்படி எதிர்கொள்கிறோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது. பொறுத்துக் கொள்கிறவனுக்கு இறைவனின் அருள் உண்டு, அன்பு உண்டு, கணக்கில்லாத கூலியும் உண்டு.

எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ் நமக்கு வரும் ஒவ்வொரு சோதனையிலும் பொறுமையைக் கடைப்பிடிக்கும் பாக்கியத்தை வழங்கி, பொறுமையாளர்களுக்கு அவன் வாக்களித்த கூலியைப் பெற்றுக் கொள்கிறவர்களாக நம்மை ஆக்கி அருள் புரிவானாக!

வாஆகிறு தஃவானா அனில்ஹம்துலில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்.