பசித்தவனுக்கு உணவளிப்போம்

கண்ணியத்திற்குரிய சகோதர, சகோதரிகளே, எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்களே! எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் அருளும், அன்பும் நம் அனைவரின் மீதும் நிலவட்டுமாக என்று பிரார்த்தனை செய்தவனாக இந்த உரையை ஆரம்பிக்கிறேன்.

நம் வீட்டில் சாப்பாடு மிஞ்சினால் என்ன செய்கிறோம்? பெரும்பாலும் அதைக் குப்பையில் கொட்டி விடுகிறோம். அதே நேரத்தில், நம் தெருவின் முனையிலோ, நம் ஊரின் இன்னொரு பக்கத்திலோ, அன்று இரவு எதுவும் சாப்பிடாமல் படுக்கப் போகிற ஒருவர் இருக்கிறார்.

பசி என்பது வெறும் வயிற்றுப் பசி மட்டும் அல்ல. பசியோடு இருக்கிற ஒருவனுக்கு மானம் போகிறது, தன்னம்பிக்கை போகிறது, சில சமயம் நேர்மையும் போகிறது. ஒரு வேளை உணவு என்பது அவனுக்கு வெறும் உணவு அல்ல; அது அவனை ஒரு மனிதனாக நிமிர்ந்து நிற்க வைக்கிற விஷயம்.

பசித்தவனுக்கு உணவளிப்பதை இஸ்லாம் எவ்வளவு உயர்வாகச் சொல்கிறது, அதைச் செய்யாமல் விட்டவர்களைப் பற்றி என்ன எச்சரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை இந்த உரையில் தெரிந்துக் கொள்வோம்.

நல்லடியார்களை அறிமுகப்படுத்தும் இடத்தில் எந்தச் செயல் முதலில் வருகிறது என்று பாருங்கள்.

“அவனை நேசித்ததற்காக ஏழைக்கும், அனாதைக்கும், சிறைப்பட்டவருக்கும் உணவளிப்பார்கள். ”அல்லாஹ்வின் முகத்துக்காகவே உங்களுக்கு உணவளிக்கிறோம். உங்களிடமிருந்து பிரதிபலனையோ, நன்றியையோ நாங்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை” (எனக் கூறுவார்கள்.)”

(அல்குர்ஆன்: 76:8-9)➚

அடுத்த வரியில் ஒரு வார்த்தையைக் கவனியுங்கள் — நன்றியைக் கூட நாங்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை என்கிறார்கள். நாம் ஒருவருக்குக் கொடுத்துவிட்டு, அவர் நன்றி சொன்னாரா என்று பார்க்கிறோம்; சொல்லவில்லை என்றால் மனது கஷ்டப்படுகிறது. கொடுத்ததற்கான கூலி இறைவனிடம் இருக்கிறது என்று உறுதியாக நம்பினால், அந்த ஏமாற்றமே நமக்கு வராது.

‘ஒருவர் இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்களிடம் ‘இஸ்லாத்தில் சிறந்தது எது’ எனக் கேட்டதற்கு, ‘(பசித்தோருக்கு) நீர் உணவளிப்பதும் நீர் அறிந்தவருக்கும் அறியாதவருக்கும் ஸலாம் கூறுவதுமாகும்’ என்றார்கள்’ என அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ர்(ரலி) அறிவித்தார்.

அறிவிப்பவர்: அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ர் (ரலி)

(புகாரி: 12) ➚

இஸ்லாத்தில் சிறந்தது எது என்று ஒருவர் கேட்டபோது, பெரிய பெரிய வணக்கங்கள் பட்டியலிடப்படவில்லை. உணவளிப்பது, ஸலாம் சொல்வது — இந்த இரண்டுமே மனிதர்களோடு நாம் எப்படி நடந்து கொள்கிறோம் என்பதைப் பற்றியவை. அதிலும் ‘அறிந்தவருக்கும் அறியாதவருக்கும்’ என்று சொல்லப்பட்டிருப்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்; நமக்குத் தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டும் கொடுப்பதல்ல.

நாம் கொடுப்பது நம்முடைய தயவு என்று நினைக்கிறோம்; உண்மை வேறு விதமாக இருக்கிறது.

“யாசிப்பவருக்கும், இல்லாதவருக்கும் அவர்களது செல்வங்களில் பங்கு இருந்தது.”

(அல்குர்ஆன்: 51:19)➚

யாசிப்பவனுக்கும் இல்லாதவனுக்கும் அவர்களுடைய செல்வங்களில் பங்கு இருந்தது என்று சொல்லப்படுகிறது. பங்கு என்றால் உரிமை. அதாவது நம் சம்பாத்தியத்தில் ஒரு பகுதி, நம் கையில் இருந்தாலும், உண்மையில் இன்னொருவனுக்கு உரியது.

இதைப் புரிந்து கொண்டால் நம்முடைய மனநிலையே மாறிவிடும். ஒருவருக்குக் கொடுக்கும் போது, நாம் ஒரு பெரிய காரியம் செய்கிறோம் என்ற எண்ணம் போய், அவருடையதை அவரிடம் சேர்த்து விடுகிறோம் என்ற உணர்வு வரும். அப்போது கொடுப்பதில் கர்வமும் வராது, தயக்கமும் வராது.

ஏறிக் கடக்க வேண்டிய ஒரு கடினமான பாதை நம் முன்னால் இருக்கிறது; அதைக் கடப்பது எப்படி என்று பாருங்கள்.

“அவன் கணவாயைக் கடக்கவில்லை. கணவாய் என்பது என்னவென்பது உமக்கு எப்படித் தெரியும்? அடிமையை விடுதலை செய்தல், அல்லது நெருங்கிய உறவுடைய அனாதைக்கும், அல்லது வறுமையில் உழலும் ஏழைக்கும் பட்டினி காலத்தில் உணவளித்தல், பின்னர் நம்பிக்கை கொண்டு பொறுமையைப் போதித்து இரக்கத்தையும் போதித்தோரில் இணைதல் (இவைகளே கணவாய்.”

(அல்குர்ஆன்: 90:11-16)➚

பட்டினி காலத்தில் என்ற சொல்லில் ஒரு நுட்பம் இருக்கிறது. வசதியாக இருக்கும் போது கொடுப்பது ஒரு விஷயம்; எல்லோருக்குமே பற்றாக்குறை இருக்கும் போது, நமக்கே போதாத நிலையில் கொடுப்பது வேறு விஷயம். அந்த ஏற்றம் கடினமானது என்று சொல்லப்படுவதற்குக் காரணமே இதுதான்.

கொடுக்கத் தயங்குகிறவர்களின் மிகப் பெரிய சந்தேகத்திற்கு இங்கே ஒரு பதில் இருக்கிறது.

இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: (முன்னோரு காலத்தில்) ஒருவர் நான் தர்மம் செய்யப் போகிறேன் எனக் கூறிக் கொண்டு (இரவில்) தர்மத்துடன் வெளியே வந்து (தெரியாமல்), ஒரு திருடனிடம் கொடுத்துவிட்டார். காலையில் மக்கள், இன்றிரவு திருடனுக்குத் தர்மம் வழங்கப்பட்டுள்ளது எனப் பேசிக் கொண்டனர். (இதைக் கேட்ட) அவர், அல்லாஹ்வே! உனக்கே சகல புகழும். (நாளை) நான் தர்மம் செய்வேன் என்று கூறினார். மறுநாள் அவர் தர்மத்துடன் (இரவில்) வெளி வந்து அதை ஒரு விபச்சாரியிடம் கொடுத்துவிட்டார். மறுநாள் காலை மக்கள், இன்றிரவு விபச்சாரிக்குத் தர்மம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது எனப் பேசினர். (இதைக் கேட்ட) அவர் அல்லாஹ்வே! விபச்சாரிக்குத் தர்மம் செய்ததற்காக உனக்கே சகலப் புகழும்! (நாளையும்) நான் தர்மம் செய்வேன்! எனக் கூறினார். (மூன்றாம் நாள்) அவர் தர்மத்துடன் வெளிவந்து ஒரு பணக்காரனின் கையில் கொடுத்துவிட்டார்.

காலையில் மக்கள், பணக்காரருக்கு ஸதகா கொடுக்கப்பட்டள்ளது எனப் பேசினர். உடனே அவர், அல்லாஹ்வே! திருடனிமும் விபச்சாரியிடமும் செல்வந்தனிடமும் தர்மம் கொடுத்ததற்காக உனக்கே எல்லாப் புகழும் எனக் கூறினார். அப்போது ஒரு(வான)வர் அவரிடம் வந்து, நீர் திருடனுக்குக் கொடுத்த தர்மம் அவன் திருடுவதைவிட்டுத் திருந்தக் காரணமாகலாம். விபச்சாரிக்கு நீ கொடுத்த தர்மம். அவள் விபச்சாரத்திலிருந்து விடுபடக் காரணமாகக் கூடும். செல்வந்தனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தர்மத்தினால் அவன் படிப்பினை பெற்று அதனால் அவன் தனக்கு அல்லாஹ் வழங்கியதிலிருந்து தர்மம் செய்யக் கூடும்’ எனக் கூறினார். என அபூ ஹுரைரா(ரலி) அறிவித்தார்.

அறிவிப்பவர்: அபூ ஹுரைரா (ரலி)

(புகாரி: 1421) ➚

மூன்று இரவுகள் தொடர்ந்து அவர் தர்மம் செய்தார். மூன்று முறையும் அது தவறான கையில் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டது என்று ஊரார் பேசினார்கள் — திருடன், விபச்சாரி, பணக்காரன். ஆனால் அவர் ஒவ்வொரு முறையும் மனம் தளராமல் இறைவனைப் புகழ்ந்தார், மறுநாளும் கொடுத்தார்.

நாம் என்ன செய்கிறோம்? கொடுத்தால் அவன் அதைத் தவறாகச் செலவழித்து விடுவானோ என்று யோசித்துக் கொண்டே இருந்து, முடிவில் யாருக்குமே கொடுக்காமல் விட்டுவிடுகிறோம். நேர்மையான எண்ணத்தோடு கொடுப்பது வரைதான் நம் பொறுப்பு; அதற்குப் பிறகு நடப்பது இறைவனிடம் இருக்கிறது.

கொடுக்க வசதி இல்லை என்று நாம் சொல்வதற்கு முன்னால் இதைக் கேளுங்கள்.

இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: பேரீச்சம் பழத்தின் சிறு துண்டையேனும் (தர்மம்) செய்து நரகத்திலிருந்து (உங்களைப்) பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள். என அதீ இப்னு ஹாத்திம்(ரலி) அறிவித்தார்.

அறிவிப்பவர்: அதீ இப்னு ஹாத்திம் (ரலி)

(புகாரி: 1417) ➚

பேரீச்சம் பழத்தின் ஒரு சிறு துண்டு. கேட்கப்படுவது அவ்வளவுதான். அதைக் கொண்டே நரகத்திலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்ளச் சொல்லப்படுகிறது என்றால், என்னிடம் கொடுக்க ஒன்றுமில்லை என்ற பேச்சுக்கு இடமே இல்லை. கொடுக்க முடியாத அளவுக்கு ஏழையாக நம்மில் யாரும் இல்லை.

ஆயிஷா(ரலி) அறிவித்தார். ஒரு பெண்மணி தன்னுடைய இரண்டு பெண் குழந்தைகளுடன் யாசித்த வண்ணம் வந்தார். என்னிடம் அப்போது ஒரு பேரீச்சம் பழத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. எனவே, அதை அவரிடம் கொடுத்தேன். அவர் அதை இரண்டாகப் பங்கிட்டு இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் கொடுத்துவிட்டார். அவர் அதிலிருந்து சாப்பிடவில்லை. பிறகு அவர் எழுந்து சென்றார். அப்போது நபி(ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்தார்கள். நான் அவர்களிடம் இச்செய்தியைக் கூறியதும் அவர்கள், ‘இவ்வாறு பல பெண் குழந்தைகளால் சோதிக்கப்படுகிறவருக்கு அக்குழந்தைகள் நரகத்திலிருந்து அவரைக் காக்கும் திரையாக ஆவார்கள்’ எனக் கூறினார்கள்.

அறிவிப்பவர்: ஆயிஷா (ரலி)

(புகாரி: 1418) ➚

ஒரே ஒரு பேரீச்சம் பழம் மட்டுமே கிடைத்த அந்தத் தாய், அதைத் தானே சாப்பிடாமல் இரண்டு பிள்ளைகளுக்கும் பங்கிட்டுக் கொடுத்துவிட்டுப் போனார். அந்தச் சிறிய செயலுக்கு, நரகத்திலிருந்து காக்கும் திரை என்ற அளவுக்குப் பெரிய நற்செய்தி சொல்லப்படுகிறது.

இதுவரை நன்மையைப் பார்த்தோம்; இப்போது இதன் மறுபக்கத்தைப் பார்ப்போம்.

“தீர்ப்பு நாளைப் பொய்யெனக் கருதியவனைப் பார்த்தீரா? அவன் அனாதையை விரட்டுகிறான். ஏழைக்கு உணவளிக்க அவன் தூண்டுவதில்லை.”

(அல்குர்ஆன்: 107:1-3)➚

தீர்ப்பு நாளைப் பொய்யென்று கருதுகிறவனை அடையாளம் காட்டும் போது, சொல்லப்படுவது இரண்டே விஷயங்கள் — அவன் அனாதையை விரட்டுகிறான், ஏழைக்கு உணவளிக்கத் தூண்டுவதில்லை. மறுமையை நம்புகிறவனுக்கும் நம்பாதவனுக்கும் உள்ள வித்தியாசம், பசித்தவனைப் பார்க்கும் அந்த ஒரு கணத்தில் வெளிப்பட்டு விடுகிறது.

தானே கொடுக்கவில்லை என்பது மட்டும் அல்ல; கொடுக்கத் தூண்டவும் இல்லை என்று சொல்லப்படுகிறது. அதாவது இந்த வேலையைப் பற்றி மற்றவர்களிடம் பேசாமல், யாரையும் தூண்டாமல் இருப்பதும் ஒரு குறையாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

“அவ்வாறில்லை! நீங்கள் அனாதையை மதிப்பதில்லை. ஏழைக்கு உணவளிக்கத் தூண்டுவதில்லை. வாரிசுச் சொத்துக்களை நன்றாக உண்டு வருகிறீர்கள். செல்வத்தை அதிகம் விரும்புகிறீர்கள்.”

(அல்குர்ஆன்: 89:17-20)➚

செல்வத்தின் மேல் உள்ள ஆசைக்கும், ஏழைகளை மறந்து போவதற்கும் இடையே ஒரு தொடர்பு இருப்பதை இந்த வசனங்கள் காட்டுகின்றன. அதே நிலைமைதான் இன்றைய உலகிலும் இருக்கிறது. உலகின் பசியை முழுவதுமாகப் போக்க ஒரு வருடத்திற்குத் தேவைப்படும் தொகை, உலக நாடுகள் ஆயுதங்களுக்காகச் செலவழிக்கும் தொகையில் ஒரு சதவீதத்திற்கும் குறைவு என்று ஐக்கிய நாடுகள் சபை சொல்கிறது. பசியைப் போக்க வழி தெரியாததால் பசி தொடரவில்லை; எதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும் என்று மனிதர்கள் மறந்துவிட்டதால்தான் தொடர்கிறது.

எல்லாம் முடிந்த பிறகு ஒரு கேள்வி கேட்கப்படும்; அதற்கான பதிலைக் கவனியுங்கள்.

“அவர்கள் சொர்க்கச் சோலைகளில் இருப்பார்கள். குற்றவாளிகளிடம் “உங்களை நரகத்தில் சேர்த்தது எது?” என்று விசாரிப்பார்கள். “நாங்கள் தொழுவோராகவும், ஏழைக்கு உணவளிப்போராகவும் இருக்கவில்லை” எனக் கூறுவார்கள்.”

(அல்குர்ஆன்: 74:40-44)➚

உங்களை நரகத்தில் நுழைவித்தது எது என்று கேட்கப்படும் போது, அவர்கள் சொல்லும் இரண்டு காரணங்களில் ஒன்று — நாங்கள் ஏழைக்கு உணவளிப்பவர்களாக இருக்கவில்லை. தொழுகைக்கு அடுத்தபடியாக அவர்களுக்கு நினைவுக்கு வருவது இதுதான் என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இன்று முதல் ஒரு சிறிய பழக்கத்தைத் தொடங்குவோம். சாப்பிடும் போது தட்டில் தேவைக்கு அதிகமாகப் போட்டு வீணாக்குவதைத் தவிர்ப்போம்; வாரத்தில் ஒரு நாளாவது ஒருவருக்கு ஒரு வேளை உணவு வாங்கிக் கொடுப்போம். இதற்குப் பெரிய தொகையோ பெரிய ஏற்பாடோ தேவையில்லை — ஆனால் அந்த ஒரு வேளை உணவு, அதைப் பெறுபவருக்கு எவ்வளவு பெரிய விஷயம் என்பது நமக்குத் தெரியாது.

நம் வீட்டில் இன்று சமைக்கப்பட்ட உணவு, நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் ஒரு அருள். அந்த அருளுக்கு நன்றி செலுத்துவதற்கு நாக்கால் சொல்வது மட்டும் போதாது; அதில் ஒரு பங்கை இல்லாதவருக்குக் கொடுப்பதுதான் உண்மையான நன்றி.

எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ் பசித்தவனின் பசியை உணர்ந்து செயல்படும் உள்ளத்தை நமக்கு வழங்கி, அவனுக்காக மட்டுமே கொடுக்கிறவர்களாக நம்மை ஆக்கி அருள் புரிவானாக!

வாஆகிறு தஃவானா அனில்ஹம்துலில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்.