கடவுள் இருக்கிறார் என்றால் அவர் எங்கே இருக்கின்றார்?

“இறைவன் இருக்கிறார் என்று சொல்கிறீர்களே, அவர் எங்கே இருக்கிறார்?” என்று கேட்கப்படுகிறது. எந்த மதத்தினரும் இறைவனைக் கண்ணால் பார்த்ததில்லை. இந்துக்கள், கிறிஸ்தவர்கள், முஸ்லிம்கள், சீக்கியர்கள், பௌத்தர்கள் என எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவரும் இறைவனைக் கண்டதில்லை. “கண்டவர் விண்டிலர், விண்டவர் கண்டிலர்” என்றுதான் மனிதர்கள் சொல்லி வந்திருக்கிறார்கள். எனவே, எவரும் இறைவனைக் கண்டதில்லை என்ற காரணத்தினால்தான், அவர் எங்கே இருக்கிறார், இருந்தால் காட்ட வேண்டும் அல்லவா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

இங்கு நாம் பகுத்தறிவு என்றால் என்ன என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கண்ணால் காண்பதை மட்டுமே நம்புவதற்குப் பெயர் பகுத்தறிவு அல்ல. கண்ணால் காண்பதை நாய், நரி, ஆடு, மாடு, கோழி போன்ற அனைத்து விலங்கினங்களுமே நம்புகின்றன. அதேபோல் காதால் கேட்பது, நாவால் சுவைப்பது, மூக்கால் நுகர்வது, உடலால் தொட்டுணர்வது ஆகிய ஐந்து புலன்களின் மூலம் உணர்வதும் அனைத்து விலங்குகளுக்கும் உரிய பொதுவான தன்மையே ஆகும். எடுத்துக்காட்டாக, யானையின் முதுகில் எறும்பு கடித்தால் கூட அதற்குத் தெரிந்து தன் வாலால் அதைத் தள்ளிவிடுகிறது. எனவே, இந்த ஐம்புலன்களுக்கு உட்பட்டதை மட்டுமே நம்புபவர் பகுத்தறிவுள்ள மனிதராக முடியாது.

மனிதனுக்கு இந்த ஐம்புலன்களையும் தாண்டி பகுத்தறியும் ஆற்றல், அதாவது சிந்தித்து அறியும் அறிவு இருக்கிறது. மூளையால் சிந்தித்துப் பார்த்து அறிவதும் பகுத்தறிவின் பாற்பட்டதே ஆகும். கண்ணால் பார்த்தால் மட்டும்தான் நம்புவேன் என்று ஒருவர் கூறினால், அவர் தன் பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்தவில்லை என்றுதான் பொருள். கண்ணால் காண்பதை மட்டுமல்லாமல், அறிவாலும் சிந்தனையாலும் எட்டக்கூடிய உண்மைகளையும் மனிதன் நம்ப வேண்டும்.

உதாரணமாக, திறந்த வெளியில் அமர்ந்திருக்கும்போது தொலைவில் வானை நோக்கி அடர்ந்த புகை கிளம்புவதைக் காண்கிறோம். அப்போது, அந்த இடத்தில் நெருப்பு எரிகிறது என்று நாம் முடிவு செய்கிறோம். நாம் அங்கு நெருப்பைக் கண்ணால் பார்க்கவில்லை; புகையை மட்டுமே பார்த்தோம். ஆனாலும், இவ்வளவு புகை வருகிறது என்றால் அங்கு நெருப்பு பற்றிக்கொண்டுதான் எரிய வேண்டும் என்று நம் அறிவு உணர்த்துகிறது. அதை நாம் உறுதியாக நம்புகிறோம்.

அதேபோல், கம்பியில் மின்சாரம் பாய்வதை நாம் யாரும் கண்ணால் பார்ப்பதில்லை; அதை அறுத்துப் பார்த்தாலும் மின்சாரம் தெரியாது. ஆனால், அதன் விளைவுகளைக் கொண்டு மின்சாரம் இருப்பதை அறிகிறோம். ஒலிவாங்கி மூலமாக ஒலி பெருக்கப்பட்டு குரல் பல மடங்கு பெரிதாகக் கேட்பதும், மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டால் அந்த ஒலி வராமல் போவதும் இதன் விளைவுகளே ஆகும். மின்விசிறி சுழல்வதும், விளக்கு எரிவதும் கொண்டு மின்சாரம் இருப்பதை உணர்கிறோம்; விளக்கு அணைந்துவிட்டால் மின்சாரம் இல்லை என்பதை அறிகிறோம். மின்சாரத்தைக் கண்ணால் பார்த்தோ, தொட்டோ நாம் அதை அறிவதில்லை; அதன் விளைவுகளைச் சிந்தித்துப் பார்த்தே உணர்கிறோம்.

மேலும், இந்த ஒலிவாங்கி அல்லது ஒரு செல்போன் போன்ற பொருளை எடுத்துக் கொண்டால், அதை ஒரு தயாரிப்பாளர் அல்லது அறிவாளியான ஒரு மனிதர் வடிவமைத்திருக்க வேண்டும் என்பதை நாம் அறிவோம். அந்தப் பொருளை உருவாக்கிய மனிதரைக் கண்ணால் பார்க்கவில்லை என்பதற்காகவோ, அந்த ஆள் யார் என்று தெரியவில்லை என்பதற்காகவோ, அது தானாகவே உருவாகிவிட்டது என்று யாரும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். எனவே, ஒரு பொருளையும் அதன் நுட்பத்தையும் பார்த்துவிட்டு, அதை உருவாக்கியவன் ஒருவன் இருக்கிறான் என்று நம்புவது பகுத்தறிவுக்கு உட்பட்டதுதான்.

இதே அடிப்படையில் இந்த பிரபஞ்சத்தையும் அண்டசராசரங்களையும் நோக்கும்போது, இவை தானாகத் தோன்றியிருக்க முடியுமா அல்லது ஒரு மகா பேராற்றல் இவற்றை உருவாக்கியிருக்குமா என்று சிந்திக்க வேண்டும். இதில் எது பகுத்தறிவுக்கு ஏற்றது? உலகம் எப்படி உருவானது என்பது குறித்துப் பல்வேறு கருத்துக்கள் நிலவி வந்தாலும், இன்றைக்கு அறிவியல் ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் பெருவெடிப்புக் கொள்கை (Big Bang Theory) ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

சூரியன், சந்திரன் மற்றும் பல கோள்களை உள்ளடக்கிய நமது குடும்பத்தைப் போன்று கோடிக்கணக்கான விண்மீன் திரள்கள் இப்பிரபஞ்சத்தில் உள்ளன. இவை அனைத்தும் ஆரம்பத்தில் ஓர் அணு போன்ற மிகச் சிறிய பொருளுக்குள் அடங்கியிருந்ததாகவும், அது திடீரெனப் பெருவெடிப்பாக வெடித்து விரிவடைந்து, பின்னர் தூசிப் படலங்கள் திரண்டு பூமி, சந்திரன் போன்ற கோள்களாக மாறின என்றும் அறிவியலாளர்கள் கூறுகிறார்கள். ஆனால், ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சமும் அடங்கியிருந்த அந்த மூலப்பொருள் எப்படி உருவானது என்ற கேள்விக்கு, இதற்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு மகா பேராற்றல் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதைத் தவிர அறிவியலாளர்களால் வேறு விளக்கம் அளிக்க முடிவதில்லை. ஒரு படைப்பாளன் இன்றி இது சாத்தியமில்லை என்பதை விஞ்ஞானமும் ஒப்புக்கொள்கிறது.

கடவுள் மறுப்பாளர்களுடன் நாங்கள் நடத்திய விவாதங்களில் கூட, கடவுள் இருக்கிறார் என்பதை அறிவியல் ஆதாரங்களுடன் நிரூபித்தபோது அவர்களால் அதற்குப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. இறுதியாக, கடவுள் இருக்கிறார் என்பது ஒரு கேள்விக்குறிதான் என்று கூறி, அவர் இருப்பதற்கான வாய்ப்பை ஒப்புக்கொள்ளும் நிலைக்குத்தான் அவர்கள் வந்தார்கள். எந்த ஒரு தர்க்க ரீதியான அறிவுப்பூர்வமான பார்வையில் பார்த்தாலும், ஒரு மகா பேராற்றல் இல்லாமல் இந்தப் பிரபஞ்சம் தானாக உண்டாகியிருக்க முடியாது என்பதே அறிவியல் உண்மையாகும்.

அதேபோல், இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் மிகத் துல்லியமான விதிகளின்படி ஒரு ஒழுங்கமைப்போடு இயங்கி வருகிறது. எதுவும் தாறுமாறாக இயங்கவில்லை. இன்றிலிருந்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து, கி.பி. 3011-ஆம் ஆண்டில் இதே நாளில், சென்னையில் சூரியன் எத்தனை மணிக்கு மறையும் என்பதை இன்றே துல்லியமாகக் கூறிவிட முடியும். எந்தெந்த ஊர்களில் சந்திர கிரகணம் முழுமையாகவும், எங்கெல்லாம் பகுதியாகவும் தெரியும் என்பதையும், அது எத்தனை மணி நேரம் நீடிக்கும் என்பதையும் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே கணிக்க முடிகிறது. பூமியின் சுழற்சி வேகம், சூரியனின் சுழற்சி மற்றும் சுற்றுப்பாதை ஆகியவை மிகத் துல்லியமான கணக்கீட்டின்படி இயங்குவதால்தான் இதை முன்கூட்டியே கணிக்க முடிகிறது.

இதற்கு ஓர் உதாரணமாக, கன்னியாகுமரியில் உள்ள காந்தி நினைவகத்தைக் குறிப்பிடலாம். அங்கு மகாத்மா காந்தியடிகளின் அஸ்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்தில், ஆண்டுதோறும் அக்டோபர் இரண்டாம் தேதி மட்டும் சூரிய ஒளி நேரடியாக அந்த அஸ்தி கலசத்தின் மீது விழுமாறு அமைத்துள்ளார்கள். மற்ற நாட்களில் அங்கு வெயில் படாது. குறிப்பிட்ட அந்த நாளில் சூரியன் எந்தக் கோணத்தில் இருக்கும் என்பதைக் கணக்கிட்டுதான் அதை அவ்வாறு அமைத்திருக்கிறார்கள்.

காந்தி மண்டபத்தின் மேற்கூரையில் ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில் துளையிடப்பட்டு, ஆண்டுதோறும் அக்டோபர் இரண்டாம் தேதியன்று மட்டும் சூரிய ஒளி நேராக வந்து குறிப்பிட்ட இடத்தில் படுமாறு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. சூரியனின் இயக்கத்திற்கு ஒரு கணக்கும், நிர்ணயிக்கப்பட்ட பாதையும், நிலையான வேகமும் இருப்பதால்தான் மனிதனால் இத்தகைய அமைப்பை முன்கூட்டியே திட்டமிட்டு உருவாக்க முடிகிறது.

ஒருவர் மணிக்கு நாற்பது கிலோமீட்டர் என்ற சீரான வேகத்தில் காரை ஓட்டினால், இருநூறு கிலோமீட்டர் தொலைவை ஐந்து மணி நேரத்தில் அடைந்துவிடுவார் என்று உறுதியாகக் கூறிவிடலாம். மாறாக, அவரது வேகம் நாற்பது, எண்பது, இருபது என்று மாறிக்கொண்டே இருந்தால், அவர் எப்போது போய்ச் சேருவார் என்பதை யாராலும் கணிக்க முடியாது. ஒரு பயணத்தை அல்லது இயக்கத்தை முன்கூட்டியே கணிக்க முடிகிறது என்றாலே, அங்கு ஓர் ஒழுங்கும் வரையறையும் இருக்கிறது என்பதுதான் பொருள்.

இப்பூமியில் இருந்துகொண்டே பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பின் நிகழப்போகும் விண்வெளி நிகழ்வுகளைக் கூட மனிதனால் மிகத் துல்லியமாகக் கணிக்க முடிகிறது. உதாரணமாக, நிலவு பூமியை நீள்வட்டப் பாதையில் சுற்றி வரும்போது, பூமிக்கு மிக அருகில் வந்து ‘சூப்பர் மூன்’ எனப்படும் பெருநிலவாகக் காட்சியளிக்கும் நாளை அறிவியலாளர்கள் முன்கூட்டியே அறிவிக்கிறார்கள். நிலவின் சுற்றுப்பாதையும் வேகமும் அந்த அளவுக்குத் துல்லியமாகத் தீர்மானிக்கப்பட்டிருப்பதால்தான் இதை அவர்களால் கணிக்க முடிகிறது.

இயற்கையாகத் தானாக இத்தகைய முறையான அமைப்பும் துல்லியமும் ஒருபோதும் ஏற்பட்டுவிட முடியாது. அளப்பரிய பேராற்றலும் பேரறிவும் கொண்ட ஒருவன் இதனை நிர்ணயித்திருந்தால் மட்டுமே இது சாத்தியமாகும். அண்டசராசரங்களில் நிலவும் இந்த அசாத்தியமான ஒழுங்கும் கட்டுப்பாடும், இவற்றைத் திட்டமிட்டு இயக்கும் படைப்பாளன் ஒருவன் இருக்கிறான் என்பதையே தெளிவாக நிரூபிக்கிறது.

பிரபஞ்சத்தின் அத்தனை இயக்கங்களும் துல்லியமான கணக்கீட்டின்படி தடம் பிறழாமல் இயங்குவதே, அனைத்தையும் படைத்து நிர்வகிக்கும் ஏக இறைவன் இருக்கிறான் என்பதற்கான மறுக்க முடியாத சான்றாகும்.