பரலோக ராஜ்ஜியமும் மறுமையும் ஒன்றா? இஸ்லாம் கிறித்தவம் வேறுபாடு என்ன?

கிறிஸ்தவ மார்க்கத்திலும் இஸ்லாத்தைப் போன்றே இந்த உலகம் ஒரு நாள் அழிக்கப்படும் என்பதும், அதன் பிறகு இறைவன் தீர்ப்பளிக்கும் மறுமை அல்லது பரலோக ராஜ்ஜியம் ஒன்று உண்டு என்பதும் கூறப்பட்டுள்ளது. எனினும், இயேசுநாதர் மனிதர்களின் பாவங்களைச் சுமந்து சிலுவையில் தன்னுயிரைக் கொடுத்தார் என்று கிறிஸ்தவர்கள் நம்புவதிலும், இஸ்லாம் அதை முற்றாக மறுப்பதிலும் இரு மார்க்கங்களுக்கும் இடையே அடிப்படை வேறுபாடு எழுகிறது.

இஸ்லாத்தின் அடிப்படைக் கொள்கையின்படி ஒருவர் செய்த பாவச் சுமையை மற்றவர் சுமக்க முடியாது. ஒரு மனிதன் செய்யும் குற்றத்திற்கு அவன்தான் தண்டனை பெற வேண்டுமே தவிர, அவனுக்காக மற்றொருவர் தண்டிக்கப்படக் கூடாது. ஒருவன் கொலை செய்தால் அவனையே தூக்கிலிட வேண்டும்; அவனது சகோதரனையோ மகனையோ தண்டிக்க முடியாது. நன்மையோ தீமையோ அவரவர் செய்யும் செயல்களுக்கே கூலியோ தண்டனையோ வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதே நீதியாகும். கிறிஸ்தவ நாடுகள் உட்பட உலகெங்கிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட இந்த அறிவுப்பூர்வமான நீதியையே இறைவனும் தனது மார்க்கத்தின் கொள்கையாகக் கூறுகிறான்.

ஆனால் கிறிஸ்தவக் கோட்பாட்டின்படி, முதல் மனிதரான ஆதாம் இறைக்கட்டளையை மீறியதால் பிறக்கும் மனிதர்கள் அனைவரும் பிறவியிலேயே பாவியாகப் பிறக்கிறார்கள் என்று கூறப்படுகிறது. ஒருவர் செய்த தவறுக்கு அவருக்குப் பின்னால் பிறப்பவர்கள் எப்படிப் பாவியாக முடியும் என்பது அறிவுக்குப் பொருந்தாத ஒன்றாகும். இஸ்லாத்தைப் பொறுத்தவரை ஆதாம் தவறு செய்தார்; அதற்காக இறைவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார்; இறைவனும் அவரை மன்னித்துவிட்டார். அந்த விவகாரம் அதோடு முடிந்துவிட்டது; அதற்கும் பிற மனிதர்களுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.

பிறக்கும்போதே மனிதனுக்கு ஒட்டிக்கொள்ளும் இந்தப் பிறவிப் பாவத்தைப் போக்குவதற்குப் பெரியதொரு பலி தேவைப்பட்டதாகவும், அதற்காகவே இயேசு தன்னை இறைவனின் ஆட்டுக்குட்டியாகப் பலி கொடுத்து மனிதர்களின் பாவங்களைச் சுமந்தார் என்றும், இதை நம்பினால் மட்டுமே பரலோக ராஜ்ஜியத்தை அடைய முடியும் என்றும் கிறிஸ்தவத்தில் கற்பிக்கப்படுகிறது. ஒருவர் செய்யும் நல்ல செயல்களை விட, இயேசு நமக்காகப் பலியானார் என்ற நம்பிக்கையே அங்கு முதன்மையாக வைக்கப்படுகிறது.

ஆனால் இயேசுநாதர் மக்களின் பாவங்களைச் சுமப்பதற்காகத் தன்னுயிரைக் கொடுக்க வந்தார் என்ற செய்தி பைபிளிலேயே எங்கும் இல்லை. அவர் அன்றைய மூடநம்பிக்கைகளை எதிர்த்துப் பிரச்சாரம் செய்த காரணத்தால் ஆதிக்க சக்திகளால் எதிர்க்கப்பட்டார்; அவரைக் கொலை செய்யத் தேடியபோது அவர் தப்பித்து ஓடி மலையில் பதுங்கிக்கொண்டார். சுயமாகத் தன்னைப் பலி கொடுக்க வந்தவர் தப்பித்து ஓட வேண்டிய அவசியமில்லை. இறுதியில் முப்பது வெள்ளிக் காசுகளுக்காக ஒருவனால் அவர் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டார் என்பதே பைபிள் தரும் வரலாறாகும்.

அவரைப் பிடிப்பதற்கு முந்தைய இரவில், தம்மை எதிரிகளிடமிருந்து காப்பாற்றுமாறு அவர் இறைவனிடம் அழுது மன்றாடினார். சிலுவையில் அறையப்படும் போதும், “ஏலி, ஏலி, லாமா சபக்தானி” அதாவது “என் தேவனே, என் தேவனே, என்னை ஏன் கைவிட்டீர்?” என்று கதறியதாக நான்கு சுவிசேஷங்களிலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இவை அனைத்தும் இயேசு மரணத்திலிருந்து தப்பிக்கவே விரும்பினார் என்பதையும், தன்னைப் பலியாகக் கொடுக்க அவர் ஒருபோதும் விரும்பவில்லை என்பதையும் திட்டவட்டமாக நிரூபிக்கின்றன.

உண்மையில், இயேசுநாதர் இத்தகைய மார்க்கக் கோட்பாட்டை உருவாக்கவே இல்லை. அவருக்குப் பின்னால் வந்த பவுல் என்பவரே இக்கொள்கைகளை உருவாக்கினார். இயேசு போதித்தது ஓரிறைக் கொள்கையை மட்டுமேயாகும். தம்மிடம் பரலோக ராஜ்ஜியத்தில் உயர்ந்த பதவியைக் கேட்டவர்களிடம் கூட, எல்லாம் இறைவனின் நாட்டப்படியே நடக்கும் என்றும், அவனது கட்டளைப்படி நடப்பவர்களுக்கே வெற்றி உண்டு என்றும், தனக்கென்று எந்த அதிகாரமும் இல்லை என்றுமே இயேசு கூறினார். இதையே நபி (ஸல்) அவர்களும் கூறினார்கள்.

இயேசுநாதர் இறைவனால் அனுப்பப்பட்ட மகத்தான சீர்திருத்தவாதியும் இறைத்தூதருமாவார் என்பதை திருக்குர்ஆனும் மிக உயர்வாகப் போற்றுகிறது. ஆனால் அவர் கடவுளின் மகனோ, மற்றவர்களின் பாவங்களைச் சுமக்கத் தன்னைப் பலியாக்கிக் கொண்டவரோ அல்ல. நபி (ஸல்) அவர்களைப் போன்றே அவரும் ஓரிறைக் கொள்கையையே மக்களுக்குப் போதித்தார்.

ஒருவருடைய பாவத்திற்கு மற்றவர் பொறுப்பாக முடியாது என்பதே இறைநீதியாகும்; இயேசுநாதர் எவருடைய பாவத்திற்காகவும் பலியாகவில்லை, மாறாக ஓரிறைவனை மட்டுமே வணங்குமாறு போதித்த இறைத்தூதராகவே வாழ்ந்தார் என்பதே உண்மை.