சிறு புன்னகை; பெரும் நன்மை
மதிப்பிற்குரிய சகோதர, சகோதரிகளே, எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்களே! அந்த ஏக இறைவனின் சாந்தியும், சமானதானமும் நம் அனைவரின் மீதும் நிலவட்டுமாக என்று பிரார்த்தனை செய்தவனாக இந்த உரையை ஆரம்பிக்கிறேன்.
நன்மை செய்ய வேண்டும் என்று நாம் அனைவரும் நினைக்கிறோம். ஆனால் நன்மை என்றால் பெரிய தொகை தர்மம் செய்வது, ஹஜ் செல்வது, பள்ளிவாசல் கட்டுவது என்றுதான் நம் மனதில் ஓடுகிறது. கையில் காசு இல்லாதவர், உடல் நலம் இல்லாதவர், நேரம் இல்லாதவர் — இவர்களுக்கு நன்மை செய்ய வாய்ப்பே இல்லையா?
மார்க்கம் அப்படிச் சொல்லவில்லை. ஒரு பைசா கூட செலவில்லாத, ஒரு நிமிடம் கூட தேவைப்படாத ஒரு நன்மையை நம் ஒவ்வொருவரின் முகத்திலும் இறைவன் வைத்திருக்கிறான். அதுதான் மலர்ந்த முகம்; அதுதான் புன்னகை.
நாம் வீட்டிலும் கடையிலும் அலுவலகத்திலும் தினமும் எத்தனையோ பேரைச் சந்திக்கிறோம். அந்தச் சந்திப்புகளில் நமக்குக் கிடைக்கும் நன்மை என்ன, அதை நாம் எப்படி இழந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை இந்த உரையில் தெரிந்துக் கொள்வோம்.
மக்கள் ஏன் தன் தூதரைச் சுற்றி நின்றார்கள் என்பதற்கு இறைவனே காரணம் சொல்கிறான்.
“(முஹம்மதே!) அல்லாஹ்வின் அருள் காரணமாகவே அவர்களிடம் நளினமாக நீர் நடந்து கொள்கிறீர். முரட்டுத்தனம் உடைய வராகவும், கடின உள்ளம் உடையவராகவும் நீர் இருந்திருந்தால் அவர்கள் உம்மை விட்டு ஓடியிருப்பார்கள். அவர்களை மன்னிப்பீராக! அவர்களுக்காகப் பாவமன்னிப்புத் தேடு வீராக! காரியங்களில் அவர்களுடன் ஆலோசனை செய்வீராக! உறுதியான முடிவு செய்து விட்டால் அல்லாஹ்வையே சார்ந் திருப்பீராக! தன்னையே சார்ந்திருப்போரை அல்லாஹ் நேசிக்கிறான்.”
முரட்டுத்தனமும் கடின உள்ளமும் இருந்திருந்தால் மக்கள் விலகிச் சென்றிருப்பார்கள் என்று இறைவனே சொல்கிறான். அறிவு இருந்தால் மட்டும் போதாது; அதைச் சொல்லும் முகமும் குரலும் மென்மையாக இருக்க வேண்டும். வீட்டில் நாம் சொல்லும் நல்ல விஷயத்தை நம் பிள்ளைகள் ஏற்க மறுக்கிறார்கள் என்றால், சொன்ன விஷயத்தில் அல்ல, சொன்ன விதத்தில் குறை இருக்கிறதா என்று நாம் யோசிக்க வேண்டும்.
நன்மை என்பது எவ்வளவு எளிதானது என்பதைக் கேளுங்கள்.
قَالَ لِيَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا تَحْقِرَنَّ مِنَ الْمَعْرُوفِ شَيْئًا، وَلَوْ أَنْ تَلْقَى أَخَاكَ بِوَجْهٍ طَلْقٍ»
அபூதர் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: என்னிடம் நபி (ஸல்) அவர்கள், “நல்லறங்களில் எதையும் அற்பமாகக் கருதாதீர்; உம்முடைய சகோதரரை மலர்ந்த முகத்துடன் நீர் சந்திப்பதானாலும் சரியே” என்று கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூதர் (ரலி)
ஒரு சகோதரரை மலர்ந்த முகத்துடன் சந்திப்பது கூட நல்லறம்தான் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் சொல்கிறார்கள். இதற்குப் பணமும் வேண்டாம், படிப்பும் வேண்டாம், தனி நேரமும் வேண்டாம். கடைசியாக முகம் தெரியாத ஒருவரைப் பார்த்து நாம் எப்போது புன்னகைத்தோம் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்.
وَلَقَدْ شَكَوْتُ إِلَيْهِ أَنِّي لاَ أَثْبُتُ عَلَى الخَيْلِ، فَضَرَبَ بِيَدِهِ فِي صَدْرِي، وَقَالَ: «اللَّهُمَّ ثَبِّتْهُ، وَاجْعَلْهُ هَادِيًا مَهْدِيًّا»
‘எல்லா நற்செயலும் தர்மமே’ என்று இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். 38 என ஜாபிர் இப்னு அப்தில்லாஹ்(ரலி) அறிவித்தார்.
அறிவிப்பவர்: ஜாபிர் இப்னு அப்தில்லாஹ் (ரலி)
தர்மம் என்றால் பணம் மட்டும் அல்ல; ஒவ்வொரு நற்செயலும் தர்மமாகக் கணக்கிடப்படுகிறது. அப்படியானால், கையில் ஒன்றுமே இல்லாத ஏழையும் தினமும் தர்மம் செய்ய முடியும். ஒரு மலர்ந்த முகம், ஒரு நல்ல வார்த்தை, ஒருவருக்கு வழிவிடுவது — இவை அனைத்தும் நம் கணக்கில் சேரும் என்றால், நாம் ஒரு நாளைக்கு எத்தனை தர்மங்களை வீணாக இழந்து கொண்டிருக்கிறோம்!
முந்தைய வேதத்தில் அந்தத் தூதர் எப்படி வர்ணிக்கப்பட்டிருந்தார் என்பதைக் கவனியுங்கள்.
لَقِيتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرِو بْنِ العَاصِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا، قُلْتُ: أَخْبِرْنِي عَنْ صِفَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي التَّوْرَاةِ؟ قَالَ: ” أَجَلْ، وَاللَّهِ إِنَّهُ لَمَوْصُوفٌ فِي التَّوْرَاةِ بِبَعْضِ صِفَتِهِ فِي القُرْآنِ: {يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا} [الأحزاب: 45]، وَحِرْزًا لِلْأُمِّيِّينَ، أَنْتَ عَبْدِي وَرَسُولِي، سَمَّيْتُكَ المتَوَكِّلَ لَيْسَ بِفَظٍّ وَلاَ غَلِيظٍ، وَلاَ سَخَّابٍ فِي الأَسْوَاقِ، وَلاَ يَدْفَعُ بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ، وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَغْفِرُ، وَلَنْ يَقْبِضَهُ اللَّهُ حَتَّى يُقِيمَ بِهِ المِلَّةَ العَوْجَاءَ، بِأَنْ يَقُولُوا: لاَ إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ، وَيَفْتَحُ بِهَا أَعْيُنًا عُمْيًا، وَآذَانًا صُمًّا، وَقُلُوبًا غُلْفًا
அதா இப்னு யஸார்(ரஹ்) அறிவித்தார். நான் அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ர் இப்னி ஆஸ்(ரலி) அவர்களைச் சந்தித்து, ‘தவ்ராத்தில் நபி(ஸல்) அவர்களைப் பற்றிக் கூறப்பட்டிருக்கும் வர்ணனையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்!’ என்றேன். அவர்கள், ‘இதோ சொல்கிறேன்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! குர்ஆனில் கூறப்படும் அவர்களின் சில பண்புகள் தவ்ராத்திலும் கூறப்பட்டுள்ளன. ‘நபியே! நிச்சயமாக உம்மை சாட்சியாக அளிப்பவராகவும், நற்செய்தி கூறுபவராகவும், எச்சரிப்பவராகவும், எழுதப் படிக்கத் தெரியாத பாமரர்களின் பாதுகாவலராகவும் நாம் அனுப்பியிருக்கிறோம்! நீர் என்னுடைய அடிமையும் என்னுடைய தூதருமாவீர்! தம் எல்லாக் காரியங்களிலும் இறைவனையே நம்பியிருப்பவரென்று உமக்கு நான் பெயரிட்டுள்ளேன்!’ (இவ்வாறெல்லாம் கூறிவிட்டு, நபி(ஸல்) அவர்களின் அடையாளங்களைக் கூறும் விதத்தில்) ‘அவர் கடின சித்தம் கொண்டவராகவோ, முரட்டுத்தனமுடையவராகவோ, கடைவீதிகளில் கத்திப் பேசி சச்சரவு செய்பவராகவோ இருக்க மாட்டார்!
தீமைக்கு பதிலாகத் தீமையைச் செய்யமாட்டார்; மாறாக, மன்னித்து கண்டு கொள்ளாமல்விட்டு விடுவார்! அவர் மூலம் வளைந்த மார்க்கத்தை நிமிர்த்தும் வரை அல்லாஹ் அவ(ரின் உயி)ரைக் கைப்பற்ற மாட்டான்! மக்கள் ‘லாயிலாஹ இல்லல்லாஹு’ என்று கூறுவார்கள்; அதன் மூலம் குருட்டுக் கண்களும், செவிட்டுக் காதுகளும், மூடப்பட்ட உள்ளங்களும் திறக்கப்படும்!’ என்று அதில் அவர்களைக் குறித்து வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது!’ என பதிலளித்தார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ர் இப்னி ஆஸ் (ரலி)
கடின சித்தம் இல்லை; முரட்டுத்தனம் இல்லை; கடைவீதியில் கத்திப் பேசி சச்சரவு செய்வதில்லை; தீமைக்குத் தீமை செய்யாமல் மன்னித்து விடுகிறார் — இதுதான் வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட அந்தத் தூதரின் அடையாளம். அவர்களை நேசிக்கிறோம் என்று சொல்லும் நாம், இந்த அடையாளங்களில் எத்தனையை நம்மிடம் வைத்திருக்கிறோம்?
கடையில் விலை பேசும்போது, சாலையில் வாகனம் ஓட்டும்போது, வீட்டில் ஒரு தவறு நடக்கும்போது — இந்த மூன்று இடங்களிலும் நம் குரல் எப்படி இருக்கிறது என்பதை நாம் ஒவ்வொருவரும் நமக்கு நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.
இதை அவர்கள் ஒரு நாள் செய்து காட்டவில்லை; வாழ்நாள் முழுவதும் செய்தார்கள்.
«مَا حَجَبَنِي رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُنْذُ أَسْلَمْتُ وَلَا رَآنِي إِلَّا ضَحِكَ»
ஜரீர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: நான் இஸ்லாத்தை ஏற்றதிலிருந்து (நான் சந்திக்க அனுமதி கேட்ட எந்தச் சமயத்திலும்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னைத் தடுத்ததில்லை. சிரித்த முகத்துடனே தவிர அவர்கள் என்னைக் கண்டதில்லை. இதைக் கைஸ் பின் அபீஹாஸிம் (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.
அறிவிப்பவர்: ஜரீர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரலி)
ஒரு தோழர் இஸ்லாத்தை ஏற்ற நாள் முதல், அவரைச் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் நபி (ஸல்) அவர்கள் சிரித்த முகத்துடனேயே இருந்தார்கள். ஒரு முறை கூட முகத்தை இறுக்கிக் கொள்ளவில்லை. நம் வீட்டில் இருப்பவர்கள் நம்மைப் பற்றி இப்படிச் சொல்ல முடியுமா என்று ஒரு நிமிடம் யோசிப்போம்.
«مَنْ يُحْرَمِ الرِّفْقَ، يُحْرَمِ الْخَيْرَ»
நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: நளினத்தை இழந்தவர் நன்மைகளை இழந்தவர் ஆவார். இதை ஜரீர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.
அறிவிப்பவர்: ஜரீர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரலி)
நளினத்தை — அதாவது மென்மையை — இழந்தவர் நன்மைகளையே இழந்துவிட்டார். இது ஒரு பெரிய எச்சரிக்கை. தொழுகை, நோன்பு எல்லாம் இருந்து, பேச்சில் மட்டும் கடுமை இருந்தால், அந்தக் கடுமை நம் நன்மைகளைக் கரைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
நமக்குப் பிடிக்காத ஒருவர் நம் வீட்டுக்கு வந்தால் நாம் என்ன செய்கிறோம்?
أَنَّ رَجُلًا اسْتَأْذَنَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَلَمَّا رَآهُ قَالَ: «بِئْسَ أَخُو العَشِيرَةِ، وَبِئْسَ ابْنُ العَشِيرَةِ» فَلَمَّا جَلَسَ تَطَلَّقَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي وَجْهِهِ وَانْبَسَطَ إِلَيْهِ، فَلَمَّا انْطَلَقَ الرَّجُلُ قَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، حِينَ رَأَيْتَ الرَّجُلَ قُلْتَ لَهُ كَذَا وَكَذَا، ثُمَّ تَطَلَّقْتَ فِي وَجْهِهِ وَانْبَسَطْتَ إِلَيْهِ؟ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا عَائِشَةُ، مَتَى عَهِدْتِنِي فَحَّاشًا، إِنَّ شَرَّ النَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ مَنْزِلَةً يَوْمَ القِيَامَةِ مَنْ تَرَكَهُ النَّاسُ اتِّقَاءَ شَرِّهِ»
ஆயிஷா(ரலி) அறிவித்தார் ஒருவர் நபி(ஸல்) அவர்களிடம் (வீட்டுக்குள் வர) அனுமதி கேட்டார். அவரைக் கண்ட நபி(ஸல்) அவர்கள், ‘இவர் அந்தக் கூட்டத்தாரிலேயே மிகவும் தீயவர்’ என்று (என்னிடம்) கூறினார்கள். அவர் வந்து அமர்ந்தபோது அவரிடம் நபி(ஸல்) அவர்கள் மலர்ந்த முகத்துடன் இதமாக நடந்து கொண்டார்கள். அந்த மனிதர் (எழுந்து) சென்றதும் நான் (நபி(ஸல்) அவர்களிடம்) ‘இறைத்தூதர் அவர்களே! அந்த மனிதரைக் கண்டதும் தாங்கள் இவ்வாறு இவ்வாறு சொன்னீர்கள். பிறகு அவரிடம் மலர்ந்த முகத்துடன் இதமாக நடந்து கொண்டீர்களே’ என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், ‘ஆயிஷா! நான் கடுமையாக நடந்து கொண்டதை நீ எப்போதாவது கண்டுள்ளாயா? எவரின் தீங்கை அஞ்சி மக்கள் (அவருடன் இயல்பாகப் பழகாமல்)விட்டு விடுகிறார்களோ அவரே மறுமை நாளில் அல்லாஹ்விடம் அந்தஸ்தில் மிகவும் மோசமானவராவார்’ என்று கூறினார்கள். 47
அறிவிப்பவர்: ஆயிஷா (ரலி)
அந்த மனிதரின் குணம் நல்லதல்ல என்பது தெரிந்திருந்தும், அவர் உள்ளே வந்தபோது நபி (ஸல்) அவர்கள் மலர்ந்த முகத்துடனேயே நடந்து கொண்டார்கள். மனதில் இருப்பதை முகத்தில் காட்டி ஒருவரை அவமானப்படுத்தவில்லை. அத்துடன், எவருடைய தீமையை அஞ்சி மக்கள் விலகிப் போகிறார்களோ அவரே மறுமையில் மிக மோசமான நிலையில் இருப்பார் என்ற எச்சரிக்கையையும் சொன்னார்கள்.
வெளியில் எல்லோரிடமும் சிரித்துப் பேசும் சிலர், வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் முகத்தை இறுக்கிக் கொள்கிறார்கள். காலையில் நாம் கிளம்பும்போது காட்டும் முகம்தான், நம் குடும்பத்தினரின் அன்றைய நாள் எப்படி அமையும் என்பதை முடிவு செய்கிறது.
நல்ல முறையில் நடந்து கொள்வதற்கு இறைவன் சொல்லும் பலனைப் பாருங்கள்.
“நன்மையும், தீமையும் சமமாகாது. நல்லதைக் கொண்டே (பகைமையை) தடுப்பீராக! எவருக்கும், உமக்கும் பகை இருக்கிறதோ அவர் அப்போது உற்ற நண்பராகி விடுவார்.”
பகையை பகையால் வெல்ல முடியாது; நல்ல நடத்தையால்தான் வெல்ல முடியும் என்று இறைவன் வழி காட்டுகிறான். நமக்கும் ஒருவருக்கும் இடையே பேச்சு நின்று போயிருந்தால், அதை மீண்டும் தொடங்க ஒரு புன்னகை போதும்.
இன்று வெளியே செல்லும்போது, நமக்குத் தெரியாதவர்களைப் பார்த்தும் புன்னகைக்கப் பழகுவோம். வீட்டுக்குள் நுழையும்போது முதல் வார்த்தையை அன்பாகச் சொல்லப் பழகுவோம். இது சிறிய செயல்தான்; ஆனால் இதுவே நமக்குக் கிடைக்கும் தினசரி தர்மம்.
பணமும் பலமும் இல்லாதவர் கூட தினமும் செய்யக்கூடிய ஒரு தர்மத்தை இறைவன் நம் முகத்திலேயே வைத்திருக்கிறான். மென்மையாக நடந்து கொள்வதும், மலர்ந்த முகத்துடன் சந்திப்பதும், தீமையை நன்மையால் தடுப்பதும் நம் பழக்கமாக மாற வேண்டும். சிறு புன்னகையால் பெரும் நன்மையைச் சம்பாதிக்கும் அடியார்களாக நம் அனைவரையும் அல்லாஹ் ஆக்கி அருள் புரிவானாக!
வாஆகிறு தஃவானா அனில்ஹம்துலில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்.