நபித்தோழர்கள் காட்டிய கீழ்ப்படிதல்
மதிப்பிற்குரிய சகோதர, சகோதரிகளே, எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்களே! பின்பற்ற தகுந்த மார்க்கம் இஸ்லாம் மட்டுமே என்றும், நமது தூதர் நபி(ஸல்) அவர்களே என்றும் உறுதி கூறியவனாக இந்த உரையை ஆரம்பிக்கிறேன்.
நபிகள் நாயகம்(ஸல்) அவர்கள் மீது நமக்கு அன்பு இருக்கிறது என்பதை நாம் எல்லோரும் சொல்கிறோம். அவர்களின் பெயர் காதில் விழுந்ததும் ஸலவாத்து சொல்கிறோம்; அவர்களைப் பற்றிப் பேசும்போது நம் கண்கள் கலங்குகின்றன. ஆனால் அன்பு என்பது வார்த்தையோடு நின்றுவிடுவதல்ல. நாம் நேசிக்கும் ஒருவர் ஒன்றைச் சொன்னால், அதை நாம் எப்படி எடுத்துக் கொள்கிறோம் என்பதில்தான் அந்த அன்பின் அளவு தெரியும்.
நபித்தோழர்களைப் பாருங்கள். ஒரு கட்டளை அவர்கள் காதில் விழுவதற்கும், அது அவர்கள் வாழ்க்கையில் நடைமுறைக்கு வருவதற்கும் இடையே இடைவெளியே இல்லை. ‘ஏன்?’, ‘இப்போதா?’, ‘கொஞ்சம் யோசித்துச் சொல்கிறேன்’ என்ற பேச்சு அவர்களிடம் இல்லை. கையில் இருந்ததைக் கீழே வைத்துவிட்டு அதைச் செய்தார்கள்.
அந்தக் கீழ்ப்படிதல் எப்படி இருந்தது, அதற்கு அல்லாஹ் என்ன மதிப்பைக் கொடுத்தான், நம் நிலை இன்று எப்படி இருக்கிறது என்பதை இந்த உரையில் தெரிந்துக் கொள்வோம்.
அல்லாஹ்வை நேசிப்பதாகச் சொல்பவர்களுக்கு அல்லாஹ்வே ஓர் அளவுகோலைக் காட்டுகிறான்:
“”நீங்கள் அல்லாஹ்வை விரும்பினால் என்னைப் பின்பற்றுங்கள்! அல்லாஹ் உங்களை விரும்புவான். உங்கள் பாவங்களை மன்னிப்பான். அல்லாஹ் மன்னிப்பவன்; நிகரற்ற அன்புடையோன்” என்று கூறுவீராக!”
அல்லாஹ்வை நேசிக்கிறோம் என்று சொல்வதற்கு ஒரே ஓர் அடையாளம்தான் இங்கே காட்டப்படுகிறது — நபியவர்களைப் பின்பற்றுவது. பின்பற்றினால் என்ன கிடைக்கும் என்பதையும் அல்லாஹ் சேர்த்தே சொல்கிறான்: அவன் நம்மை நேசிப்பான், நம் பாவங்களை மன்னிப்பான். நாம் தேடிக்கொண்டிருக்கும் இரண்டும் இந்த ஒரு வழியில் இருக்கின்றன.
“(முஹம்மதே!) உம் இறைவன் மேல் ஆணையாக! அவர்கள் தமக்கிடையே ஏற்பட்ட சண்டையில் உம்மை நீதிபதியாக ஏற்று, பின்னர் நீர் வழங்கிய தீர்ப்பில் தமக்குள் அதிருப்தி கொள்ளாமல், முழுமையாகக் கட்டுப்படும் வரை அவர்கள் நம்பிக்கை கொண்டவர்களாக மாட்டார்கள்.”
இந்த வசனம் மூன்று படிகளைச் சொல்கிறது. முதலில் தூதரின் தீர்ப்பை ஏற்க வேண்டும்; இரண்டாவதாக, அந்தத் தீர்ப்பைப் பற்றி மனதுக்குள் ஒரு அதிருப்தியும் இருக்கக் கூடாது; மூன்றாவதாக, முழுமையாகக் கட்டுப்பட வேண்டும். இந்த மூன்றும் சேரும் வரை ஈமான் முழுமையடையாது என்று அல்லாஹ் சத்தியம் செய்து சொல்கிறான்.
நமக்குச் சாதகமாக வரும் தீர்ப்பை ஏற்பது கீழ்ப்படிதல் அல்ல. நமக்கு எதிராக வரும் தீர்ப்பை, மனதில் ஒரு கசப்பும் இல்லாமல் ஏற்கும்போதுதான் அது கீழ்ப்படிதல்.
வாடகை வீட்டில் இருப்பவன் வீட்டு உரிமையாளர் வைத்த விதிகளை மதித்து வாழ்கிறான். இந்த உலகமும் நமக்குச் சொந்தமானது அல்ல; அதன் உரிமையாளன் அனுப்பிய தூதர் சொன்னதே இங்கே விதி.
நம்பிக்கை கொண்டவர்களின் பதில் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதையும் அல்லாஹ்வே சொல்லித் தருகிறான்:
“அவர்களிடையே தீர்ப்பு வழங்குவதற்காக அல்லாஹ்விடமும், அவனது தூதரிடமும் அழைக்கப்படும்போது “செவியுற்றோம்; கட்டுப்பட்டோம்” என்பதே நம்பிக்கை கொண்டோரின் கூற்றாக இருக்க வேண்டும். அவர்களே வெற்றி பெற்றோர்.”
இரண்டே வார்த்தைகள். ‘செவியுற்றோம்; யோசித்துச் சொல்கிறோம்’ என்று இல்லை. ‘செவியுற்றோம்; வசதிப்படும்போது செய்கிறோம்’ என்றும் இல்லை. கேட்டோம், கட்டுப்பட்டோம் — அவ்வளவுதான்.
இப்படிச் சொல்பவர்களைத்தான் வெற்றி பெற்றவர்கள் என்று அல்லாஹ் அறிவிக்கிறான். வெற்றி என்பது இங்கே பேச்சுக்கு அல்ல, அந்தப் பேச்சுக்குப் பின்னால் வரும் செயலுக்கு.
لَمَّا نَزَلَتْ عَلَى رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ {لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَإِنْ تُبْدُوا مَا فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللهُ فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ وَاللهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ} [البقرة: 284]، قَالَ: فَاشْتَدَّ ذَلِكَ عَلَى أَصْحَابِ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَتَوْا رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ بَرَكُوا عَلَى الرُّكَبِ، فَقَالُوا: أَيْ رَسُولَ اللهِ، كُلِّفْنَا مِنَ الْأَعْمَالِ مَا نُطِيقُ، الصَّلَاةَ وَالصِّيَامَ وَالْجِهَادَ وَالصَّدَقَةَ، وَقَدِ اُنْزِلَتْ عَلَيْكَ هَذِهِ الْآيَةُ وَلَا نُطِيقُهَا، قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: ” أَتُرِيدُونَ أَنْ تَقُولُوا كَمَا قَالَ أَهْلُ الْكِتَابَيْنِ مِنْ قَبْلِكُمْ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا؟ بَلْ قُولُوا: سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ “، قَالُوا: سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ، فَلَمَّا اقْتَرَأَهَا الْقَوْمُ، ذَلَّتْ بِهَا أَلْسِنَتُهُمْ، فَأَنْزَلَ اللهُ فِي إِثْرِهَا: {آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ} [البقرة: 285]، فَلَمَّا فَعَلُوا ذَلِكَ نَسَخَهَا اللهُ تَعَالَى، فَأَنْزَلَ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ: {لَا يُكَلِّفُ اللهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا} [البقرة: 286] ” قَالَ: نَعَمْ ” {رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا} [البقرة: 286] ” قَالَ: نَعَمْ ” {رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ} [البقرة: 286] ” قَالَ: نَعَمْ ” {وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ} [البقرة: 286] ” قَالَ: نَعَمْ
அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: “வானங்கள் மற்றும் பூமியில் உள்ள அனைத்தும் அல்லாஹ்வுக்கே உரியன; உங்கள் மனத்திலுள்ளவற்றை நீங்கள் வெளியிட்டாலும், அவற்றை மறைத்துக்கொண்டாலும் அவற்றைப் பற்றியும் அல்லாஹ் உங்களிடம் விசாரணை செய்வான். அவன் நாடியவர்களை மன்னிப்பான்; அவன் நாடியவர்களை வேதனை செய்வான். இன்னும் அல்லாஹ் அனைத்துப் பொருள்கள்மீதும் ஆற்றல் உள்ளவன் ஆவான். (அல்குர்ஆன்: 2:284)➚ எனும் வசனம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அருளப்பெற்றபோது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களுக்கு அது கடினமாகத் தெரிந்தது. ஆகவே, அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, மண்டியிட்டு அமர்ந்து, “அல்லாஹ்வின் தூதரே! எங்கள் சக்திக்குட்பட்ட தொழுகை, நோன்பு, அறப்போர், தர்மம் (ஸகாத்) ஆகியவற்றைச் செய்யுமாறு நாங்கள் உத்தரவிடப்பட்டோம்.
ஆனால், (இப்போது) தங்களுக்கு (மேற்கண்ட) இந்த வசனம் அருளப்பெற்றுள்ளது. இது எங்கள் சக்திக்கு மீறியதாயிற்றே?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “உங்களுக்கு முந்தைய இரு வேதக்காரர்(களான யூதர்களும் கிறிஸ்தவர்)களும் கூறியதைப் போன்று “செவியுற்றோம்; மாறு செய்தோம்” என்று நீங்களும் கூற விரும்புகின்றீர்களா? வேண்டாம்.(அவ்வாறு கூறிவிடாதீர்கள். மாறாக,) “எங்கள் அதிபதியே! (உன் கட்டளைகளை) நாங்கள் செவியுற்றோம்; கீழ்ப்படிந்தோம். உன்னிடம் மன்னிப்புக் கோருகின்றோம். இன்னும் உன்னிடமே (எங்களின்) மீட்சியும் உள்ளது” என்றே கூறுங்கள்” என்றார்கள். அவ்வாறே மக்கள், “எங்கள் அதிபதியே! (உன் கட்டளைகளை) நாங்கள் செவியுற்றோம்; கீழ்ப்படிந்தோம். உன்னிடம் மன்னிப்புக் கோருகின்றோம். (எங்களின்) மீட்சியும் உன்னிடமே உள்ளது” என்று கூறினர்.
மக்கள் இவ்வாறு சொல்லச் சொல்ல அவர்களின் நாவு (இறைவனுக்குப்) பணிந்தது (உள்ளமும்தான்). அதைத் தொடர்ந்து அல்லாஹ், “(மனிதர்களே! நம்முடைய) தூதர், தம் இறைவனிடமிருந்து தமக்கு அருளப்பெற்ற (வேதத்)தை நம்புகின்றார். நம்பிக்கையாளர்களும் (நம்புகின்றனர்). (இவர்கள்) யாவரும் அல்லாஹ்வையும், அவனுடைய வானவர்களையும், அவனுடைய வேதங்களையும், அவனுடைய தூதர்களையும் நம்பிக்கை கொள்கின்றனர். (மேலும் கூறுகின்றனர்:) அவனுடைய தூதர்கள் எவருக்கிடையிலும் (சிலரை ஏற்று சிலரை மறுத்து) நாங்கள் வேற்றுமை காட்டமாட்டோம். “எங்கள் அதிபதியே! நாங்கள் செவியுற்றோம்; கீழ்ப்படிந்தோம். உன்னிடம் மன்னிப்புக் கோருகின்றோம். உன்னிடமே (எங்களின்) மீட்சியும் உள்ளது” என்றும் அவர்கள் வேண்டுகிறார்கள். (அல்குர்ஆன்: 2:285)➚ வசனத்தை அருளினான். ஆக, மக்கள் இவ்வாறு செயல்பட்டதையடுத்து அல்லாஹ், (“உங்கள் மனத்திலுள்ளவற்றை நீங்கள் வெளியிட்டாலும் மறைத்தாலும் உங்களிடம் அல்லாஹ் விசாரணை செய்வான்” எனும்) முந்திய வசனத்(தின் சட்டத்)தை மாற்றி (அதற்கு பதிலாகப்) பின்வரும் வசனத்தை அருளினான்: எந்த ஆன்மாவுக்கும் அது தாங்கிக்கொள்ள முடியாத பொறுப்பை அல்லாஹ் சுமத்துவதில்லை; அது சம்பாதித்த நன்மை அதற்கே; அது சம்பாதித்த தீமையும் அதற்கே.
(நம்பிக்கையாளர்களே! பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்:) எங்கள் அதிபதியே! நாங்கள் மறந்துபோயிருப்பினும், அல்லது நாங்கள் தவறு செய்திருப்பினும் எங்களை தண்டித்து விடாதே! (அல்குர்ஆன்: 2:286)➚. “ஆகட்டும்! (அவ்வாறே செய்கிறேன்)” என்றான் அல்லாஹ். “எங்கள் அதிபதியே! எங்களுக்கு முன் சென்றோர்மீது சுமத்திய சுமையைப் போன்று எங்கள்மீது சுமத்திவிடாதே!” அப்போதும் “ஆகட்டும்!” என்றான் அல்லாஹ். “எங்கள் சக்திக்கு மீறிய (எங்களால் தாங்க முடியாத) சுமையை எங்கள்மீது சுமத்திவிடாதே!” அதற்கும் “ஆகட்டும்!” என்றான் அல்லாஹ். “எங்கள் பாவங்களை நீக்கி, எங்களை மன்னித்தருள்வாயாக! எங்கள்மீது கருணை புரிவாயாக! நீயே எங்கள் காவலன்; மறுக்கின்ற கூட்டத்தாருக்கு எதிராக எங்களுக்கு உதவி செய்வாயாக!” அதற்கும் “சரி! ஆகட்டும்!” என்றான் அல்லாஹ்.
அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி)
இது ஒரு முக்கியமான பாடம். ஒரு கட்டளை கடினமாகத் தெரிந்தது; அது நபித்தோழர்களுக்கும் கடினமாகத்தான் தெரிந்தது. அவர்கள் அதை மறைக்கவில்லை, நபியவர்களிடம் வந்து மண்டியிட்டு அமர்ந்து ‘இது எங்கள் சக்திக்கு மீறியது’ என்று நேரடியாகச் சொன்னார்கள்.
நபியவர்கள் அவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தது என்ன? ‘செவியுற்றோம்; மாறு செய்தோம்’ என்று முந்தைய சமுதாயங்கள் சொன்னதைப் போல் சொல்லாதீர்கள்; ‘செவியுற்றோம்; கீழ்ப்படிந்தோம்’ என்று சொல்லுங்கள் என்பதுதான். அவர்களும் அதைச் சொன்னார்கள்.
முதலில் கட்டுப்பட்டார்கள்; சலுகை அதற்குப் பிறகுதான் வந்தது. ஒரு விஷயம் கடினமாக இருக்கிறது என்பதற்காக நாம் கீழ்ப்படியாமல் இருக்கக் கூடாது என்பதைத்தான் இந்த நிகழ்வு நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது.
எவ்வளவு கஷ்டம் வந்தாலும் கீழ்ப்படிதல் எப்படி உறுதியாக இருந்தது என்பதற்கு ஒரு நீண்ட நிகழ்வைப் பார்ப்போம்.
أَنَّهُ لَمْ يَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ، غَيْرَ غَزْوَتَيْنِ غَزْوَةِ العُسْرَةِ، وَغَزْوَةِ بَدْرٍ – قَالَ: فَأَجْمَعْتُ صِدْقِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ضُحًى، وَكَانَ قَلَّمَا يَقْدَمُ مِنْ سَفَرٍ سَافَرَهُ إِلَّا ضُحًى، وَكَانَ يَبْدَأُ بِالْمَسْجِدِ فَيَرْكَعُ رَكْعَتَيْنِ، وَنَهَى النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ كَلاَمِي، وَكَلاَمِ صَاحِبَيَّ، وَلَمْ يَنْهَ عَنْ كَلاَمِ أَحَدٍ مِنَ المُتَخَلِّفِينَ غَيْرِنَا، فَاجْتَنَبَ النَّاسُ كَلاَمَنَا، فَلَبِثْتُ كَذَلِكَ حَتَّى طَالَ عَلَيَّ الأَمْرُ، وَمَا مِنْ شَيْءٍ أَهَمُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَمُوتَ فَلاَ يُصَلِّي عَلَيَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، أَوْ يَمُوتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَكُونَ مِنَ النَّاسِ بِتِلْكَ المَنْزِلَةِ فَلاَ يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ مِنْهُمْ، وَلاَ يُصَلِّي وَلاَ يُسَلِّمُ عَلَيَّ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَوْبَتَنَا عَلَى نَبِيِّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، حِينَ بَقِيَ الثُّلُثُ الآخِرُ مِنَ اللَّيْلِ، وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِنْدَ أُمِّ سَلَمَةَ، وَكَانَتْ أُمُّ سَلَمَةَ مُحْسِنَةً فِي شَأْنِي مَعْنِيَّةً فِي أَمْرِي، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا أُمَّ سَلَمَةَ تِيبَ عَلَى كَعْبٍ» قَالَتْ: أَفَلاَ أُرْسِلُ إِلَيْهِ فَأُبَشِّرَهُ؟ قَالَ: «إِذًا يَحْطِمَكُمُ النَّاسُ فَيَمْنَعُونَكُمُ النَّوْمَ سَائِرَ اللَّيْلَةِ» حَتَّى إِذَا صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلاَةَ الفَجْرِ آذَنَ بِتَوْبَةِ اللَّهِ عَلَيْنَا، وَكَانَ إِذَا اسْتَبْشَرَ اسْتَنَارَ وَجْهُهُ، حَتَّى كَأَنَّهُ قِطْعَةٌ مِنَ القَمَرِ، وَكُنَّا أَيُّهَا الثَّلاَثَةُ الَّذِينَ خُلِّفُوا عَنِ الأَمْرِ الَّذِي قُبِلَ مِنْ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ اعْتَذَرُوا، حِينَ أَنْزَلَ اللَّهُ لَنَا التَّوْبَةَ، فَلَمَّا ذُكِرَ الَّذِينَ كَذَبُوا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ المُتَخَلِّفِينَ وَاعْتَذَرُوا بِالْبَاطِلِ، ذُكِرُوا بِشَرِّ مَا ذُكِرَ بِهِ أَحَدٌ، قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ: {يَعْتَذِرُونَ إِلَيْكُمْ إِذَا رَجَعْتُمْ إِلَيْهِمْ، قُلْ: لاَ تَعْتَذِرُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَكُمْ قَدْ نَبَّأَنَا اللَّهُ مِنْ أَخْبَارِكُمْ، وَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ} [التوبة: 94] الآيَةَ
அப்துல்லாஹ் இப்னு கஅப் இப்னு மாலிக்(ரஹ்) அறிவித்தார். என் தந்தையும் (தபூக் போரில் கலந்து கொள்ளாததற்காக) பாவமன்னிப்பு வழங்கப்பெற்ற மூவரில் ஒருவருமான கஅப் இப்னு மாலிக்(ரலி) கூறினார். ‘அல்உஸ்ரா’ (எனும் தபூக்) போர், பத்ருப்போர் ஆகிய இரண்டு போர்களைத் தவிர, இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் பங்கெடுத்த எந்த அறப்போரிலும் ஒருபோதும் நான் கலந்துகொள்ளாமல் இருந்ததில்லை. மேலும் (தபூக் போரில் கலந்து கொள்ளாதது பற்றிய) உண்மையை இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்களிடம் முற்பகலில் நான் சொல்லிவிட முடிவு செய்தேன். தாம் மேற்கொண்ட எந்தப் பயணத்திலிருந்து (ஊரை நோக்கித் திரும்பி) வரும்போதும் முற்பகல் நேரத்தில்தான் பெரும்பாலும் நபி(ஸல்) அவர்கள் வருவார்கள். (அப்படி வந்ததும்) தம் வீட்டிற்குச் செல்லாமல் முதலில் பள்ளி வாசலுக்குச் சென்று இரண்டு ரக்அத்கள் தொழுவது அவர்களின் வழக்கம்.
(வழக்கப்படி அன்றும் தொழுதுவிட்டு, தபூக்போரில் கலந்து கொள்ளாதவர்களான) என்னிடமும் (ஹிலால், முராரா எனும்) என்னிரு சகாக்களிடமும் பேசக் கூடாதென நபி(ஸல்) அவர்கள் (மக்களுக்குத்) தடை விதித்தார்கள். (அந்த அறப்போருக்குச் செல்லாமல்) பின் தங்கிவிட்டவர்களில் எங்களைத் தவிர வேறெவரிடமும் பேசக் கூடாதென்று நபி(ஸல்) அவர்கள் தடை விதிக்கவில்லை. எனவே, மக்கள் எங்களிடம் பேசுவதைத் தவிர்த்தனர். இந்த விவகாரமும் நீண்டு கொண்டே சென்றது. நானும் இதே நிலையில் இருந்துவந்தேன். (அப்போது) எனக்கிருந்த கவலையெல்லாம், (இதே நிலையில்) நான் இறந்துவிட நபி(ஸல்) அவர்கள் எனக்கு (ஜனாஸா)த் தொழுகை நடத்தாமல் இருந்துவிடுவார்களோ! அல்லது இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் இறந்துவிட மக்கள் மத்தியில் இதே நிலையில் நான் இருக்க, அவர்களில் யாரும் என்னிடம் பேசாமலும் (நான் இறந்தால்) எனக்கு (ஜனாஸா)த் தொழுகை நடத்தப்படாமலும் போய்விடுமோ என்பது தான்.
அப்போதுதான் அல்லாஹ் எங்கள் பாவமன்னிப்புக் குறித்து தன் தூதருக்கு அருளினான். (எங்களுடன் பேசக்கூடாதென மக்களுக்குத் தடை விதித்திலிருந்து ஐம்பது நாள்கள் முடிந்த பின்) இரவின் இறுதி மூன்றில் ஒரு பகுதி நேரம் எஞ்சியிருந்தபோது இது நடந்தது. அந்நேரம் இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் (தம் துணைவியாரான) உம்மு ஸலமா(ரலி) அவர்களிடம் இருந்து கொண்டிருந்தார்கள். உம்முஸலமா(ரலி) என்னைக் குறித்து நல்லெண்ணம் கொண்டவராகவும் என் விவகாரத்தில் தனிக்கவனம் செலுத்துபவராகவும் இருந்தார்கள். அப்போது இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் , ‘உம்முஸலமா! கஅபின் பாவம் மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டது’ என்று கூறினார்கள். உம்மு ஸலமா(ரலி), ‘(இறைத்தூதர் அவர்களே!) கஅபிடம் நான் ஆளனுப்பி அவருக்கு இந்த நற்செய்தியைத் தெரிவிக்கட்டுமா?’ என்று கேட்டார்கள். நபி(ஸல்) அவர்கள் (நடுநிசியைக் கடந்துவிட்ட இந்த நேரத்தில் நீ இச்செய்தியைத் தெரியப்படுத்தினால்) மக்கள் ஒன்றுகூடி எஞ்சிய இரவு முழுவதும் உங்களை உறங்கவிடாமல் செய்துவிடுவார்கள்’ என்றார்கள்.
ஆக, இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் ‘ஃபஜ்ருத் தொழுகையை நிறைவேற்றியபின் எங்கள் (மூவரின்) பாவங்களை அல்லாஹ் மன்னித்துவிட்டது. குறித்து (மக்களுக்கு) அறிவித்தார்கள். நபி(ஸல்) அவர்களுக்கு (ஏதேனும்) மகிழ்ச்சி ஏற்படும்போது அவர்களின் முகம் நிலவின் ஒரு துண்டு போலாகிப் பிரகாசிக்கும். (போருக்குச் செல்லாமல் இருந்துவிட்டு) சாக்குப் போக்குச் சொன்னவர்களிடமிருந்து அது ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டிருந்த நிலையில், எங்கள் மூவரின் விஷயத்தில் மட்டுமே தீர்ப்பு தள்ளிவைக்கப்பட்டிருந்தது. இச்சமயத்தில் தான் எங்கள் பாவமன்னிப்புக் குறித்து அல்லாஹ் (வசனத்தை) அருளினான். போரில் கலந்து கொள்ளாமலிருந்தவர்களில் இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்களிடம் பொய்யுரைத்துத் தவறான சாக்குப்போக்குகளைக் கூறியவர்கள் குறித்து மிகக் கடுமையாகப் பேசப்பட்டது. அதுபோல் யாரைக் குறித்தும் பேசப்பட்டதில்லை.
அல்லாஹ் கூறினான். (நம்பிக்கையாளர்களே! போர் முடிந்து) நீங்கள் அவர்களிடம் திரும்பிய சமயத்தில் உங்களிடம் அவர்கள் (வந்து போருக்குத் தாம் வராதது குறித்து மன்னிப்புத் தேடி) சாக்குப் போக்குக் கூறுகின்றனர். (எனவே, அவர்களை நோக்கி, நபியே!) நீங்கள் கூறுங்கள்: நீங்கள் சாக்குப் போக்குக் கூறாதீர்கள். நாங்கள் உங்களை ஒருபோதும் நம்பவேமாட்டோம். உங்கள் (வஞ்சக) விஷயங்களை நிச்சயமாக அல்லாஹ் எங்களுக்க அறிவித்துவிட்டான். இனி அல்லாஹ்வும் அவனுடைய தூதரும் உங்கள் செயலைப் பார்ப்பார்கள். பின்னர் நீங்கள், மறைவானவை, வெளிப்படையானவை ஆகிய அனைத்தையும் அறிந்தவனிடம் கொண்டுவரப்படுவீர்கள். நீங்கள் செய்து கொண்டிருந்தவற்றை அந்த நேரத்தில் அவனே உங்களுக்கு அறிவிப்பான். (அல்குர்ஆன்: 09:94)➚
அறிவிப்பவர்: கஅப் இப்னு மாலிக் (ரலி)
தபூக் போரில் கலந்து கொள்ளாத கஅப்(ரலி) அவர்கள் பொய்யான சாக்குப்போக்கு சொல்லாமல் உண்மையையே சொன்னார்கள். அதன் பிறகு அவர்களிடமும் அவர்களுடைய இரண்டு சகாக்களிடமும் யாரும் பேசக் கூடாது என்று நபியவர்கள் தடை விதித்தார்கள்.
இங்கே நாம் கவனிக்க வேண்டியது கஅப்(ரலி) அவர்களை மட்டுமல்ல, மதீனா மக்களையும்தான். உறவினர்கள், நண்பர்கள், ஊரில் அவரோடு பழகியவர்கள் — எல்லோரும் அவரிடம் பேசுவதையே தவிர்த்தார்கள். அவர் மீது அன்பு இல்லாமல் அல்ல; தூதரின் சொல்லைத் தங்கள் சொந்த விருப்பங்களை விட மேலாக மதித்ததால்.
கஅப்(ரலி) அவர்களும் அந்தக் கட்டளைக்கு முழுமையாகக் கட்டுப்பட்டு நடந்தார்கள். அவர்களுக்கு இருந்த மிகப் பெரிய பயம் தனிமை அல்ல; இந்த நிலையிலேயே தான் இறந்துவிட்டால் நபியவர்கள் தமக்கு ஜனாஸாத் தொழுகை நடத்தாமல் போய்விடுவார்களே என்பதுதான். இறுதியில் அல்லாஹ்வின் மன்னிப்பு வந்தபோது, அதை அறிவித்த நபியவர்களின் முகம் நிலவின் ஒரு துண்டு போலப் பிரகாசித்தது.
கட்டளை காதில் விழுந்ததும் அவர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்பதற்கு இரண்டு நிகழ்வுகள்:
أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ أَوَّلَ مَا قَدِمَ المَدِينَةَ نَزَلَ عَلَى أَجْدَادِهِ، أَوْ قَالَ أَخْوَالِهِ مِنَ الأَنْصَارِ، وَأَنَّهُ «صَلَّى قِبَلَ بَيْتِ المَقْدِسِ سِتَّةَ عَشَرَ شَهْرًا، أَوْ سَبْعَةَ عَشَرَ شَهْرًا، وَكَانَ يُعْجِبُهُ أَنْ تَكُونَ قِبْلَتُهُ قِبَلَ البَيْتِ، وَأَنَّهُ صَلَّى أَوَّلَ صَلاَةٍ صَلَّاهَا صَلاَةَ العَصْرِ، وَصَلَّى مَعَهُ قَوْمٌ» فَخَرَجَ رَجُلٌ مِمَّنْ صَلَّى مَعَهُ، فَمَرَّ عَلَى أَهْلِ مَسْجِدٍ وَهُمْ رَاكِعُونَ، فَقَالَ: أَشْهَدُ بِاللَّهِ لَقَدْ صَلَّيْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قِبَلَ مَكَّةَ، فَدَارُوا كَمَا هُمْ قِبَلَ البَيْتِ، وَكَانَتِ اليَهُودُ قَدْ أَعْجَبَهُمْ إِذْ كَانَ يُصَلِّي قِبَلَ بَيْتِ المَقْدِسِ، وَأَهْلُ الكِتَابِ، فَلَمَّا وَلَّى وَجْهَهُ قِبَلَ البَيْتِ، أَنْكَرُوا ذَلِكَ. قَالَ زُهَيْرٌ: حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنِ البَرَاءِ فِي حَدِيثِهِ هَذَا: أَنَّهُ مَاتَ عَلَى القِبْلَةِ قَبْلَ أَنْ تُحَوَّلَ رِجَالٌ وَقُتِلُوا، فَلَمْ نَدْرِ مَا نَقُولُ فِيهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى: {وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ} البقرة: 143
இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் மதீனாவிற்கு வந்த ஆரம்பத்தில் அவர்களின் பாட்டனார்களி(ன் வம்சா வழியினரி)டம் அல்லது அன்சாரிகளைச் சேர்ந்த அவர்களின் மாமன்மார்களி(ன் வம்சா வழியினரி)டம் தங்கியிருந்தார்கள். இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் பதினாறு அல்லது பதினேழு மாதங்கள் பைத்துல் முகத்தஸை நோக்கியே தொழுது வந்தார்கள். (இருப்பினும்) தொழுகையில் தாம் முன்னோக்கித் தொழும் திசை (மக்காவிலுள்ள) கஅபா ஆலயமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களின் விருப்பமாக இருந்தது. (கஅபாவை நோக்கி) இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் தொழுத முதல் தொழுகை அஸர் தொழுகையாகும். அவர்களுடன் மற்றவர்களும் தொழுதார்கள். இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்களுடன் சேர்ந்து தொழுதவர்களில் ஒருவர் அங்கிருந்து புறப்பட்டு வேறு ஒரு பள்ளிவாசலுக்கருகே சென்றார். அங்கே பைத்துல் முகத்தஸை நோக்கித் தொழுது கொண்டிருந்தவர்களிடம், ‘நான் இறைவன் மீது ஆணையாக மக்காவை (கஅபாவை) முன்னோக்கி இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்களுடன் சேர்ந்து தொழுதுவிட்டு வருகிறேன்’ என்று கூறினார்.
உடனே மக்கள் (தொழுகையில்) அப்போதிருந்த நிலையிலிருந்த படியே கஅபாவை நோக்கித் திரும்பினார்கள். இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் பைத்துல் முகத்தஸை நோக்கித் தொழுது வந்தது யூதர்களுக்கும் ஏனைய வேதக்காரர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்து வந்தது. (தொழுகையில்) தம் முகத்தை இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கஅபா நோக்கித் திரும்பினார்கள். (தொழுகையில்) தம் முகத்தை நபி(ஸல்) அவர்கள் கஅபா நோக்கித் திருப்பிக் கொள்ள ஆரம்பித்ததும் அவர்கள் அதை வெறுக்க ஆரம்பித்தார்கள். மற்றோர் அறிவிப்பில், தொழுகையில் முன்னோக்கித் தொழும் திசையான கிப்லா மாற்றப்படுவதற்கு முன்னர் பைத்துல் முகத்தஸை நோக்கித் தொழுத காலத்திலேயே சிலர் இறந்துவிட்டனர்; சிலர் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர். நாங்கள் அவர்களைப் பற்றி என்ன கூறுவது? என்று அறியாதவர்களாயிருந்தோம். அப்போது, ‘உங்கள் நம்பிக்கையை அல்லாஹ் வீணாக்க மாட்டான்’ என்ற வசனத்தை அல்லாஹ் அருளினான்! ‘ என பராவு அறிவித்தார். இங்கே ஈமான் எனும் நம்பிக்கை என்பது தொழுகையைக் குறிக்கிறது.
அறிவிப்பவர்: பராவு (ரலி)
கிப்லா மாற்றப்பட்ட செய்தியை ஒருவர் வந்து சொன்னார். அப்போது அந்த மக்கள் தொழுகையில் இருந்தார்கள். ‘இந்தத் தொழுகையை முடித்துவிட்டு, அடுத்த தொழுகையிலிருந்து திரும்பிக் கொள்வோம்’ என்று அவர்கள் சொல்லவில்லை; தொழுகையில் இருந்த நிலையிலேயே கஅபாவை நோக்கித் திரும்பினார்கள்.
பதினாறு, பதினேழு மாதங்கள் பழகிப்போன ஒரு திசையை, ஒரு தகவல் வந்த நொடியில் மாற்றிக் கொண்டார்கள். பழக்கம் என்பது அவர்களுக்குத் தடையாக இருக்கவில்லை.
كُنْتُ أَسْقِي أَبَا عُبَيْدَةَ وَأَبَا طَلْحَةَ وَأُبَيَّ بْنَ كَعْبٍ، مِنْ فَضِيخِ زَهْوٍ وَتَمْرٍ، فَجَاءَهُمْ آتٍ فَقَالَ: إِنَّ الخَمْرَ قَدْ حُرِّمَتْ، فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ: قُمْ يَا أَنَسُ فَأَهْرِقْهَا، فَأَهْرَقْتُهَا
அனஸ் இப்னு மாலிக்(ரலி) கூறினார் அபூ உபைதா(ரலி), அபூ தல்ஹா(ரலி) மற்றும் உபை இப்னு கஅப்(ரலி) ஆகியோருக்கு நிறம் மாறிய பேரீச்சங் காய்களாலும் பேரீச்சங் கனிகளாலும் தயாரித்த மதுவை நான் ஊற்றிக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது அவர்களிடம் ஒருவர் வந்து, ‘மது தடை செய்யப்பட்டுவிட்டது’ என்று கூறினார். உடனே அபூ தல்ஹா(ரலி), ‘எழுந்திரு, அனஸே! இவற்றைக் கொட்டிவிடு’ என்று கூறினார்கள். நான் அவற்றைக் கொட்டிவிட்டேன்.9
அறிவிப்பவர்: அனஸ் இப்னு மாலிக் (ரலி)
மது தடை செய்யப்பட்டுவிட்டது என்ற ஒரு வார்த்தை காதில் விழுந்தது. அப்போது கோப்பைகள் அவர்கள் கையில் இருந்தன. நாம் என்றால் ‘யார் சொன்னது?’, ‘ஊற்றியதை மட்டும் முடித்துவிடலாமா?’ என்று கேட்டிருப்போம். அங்கே ஒரே ஒரு வார்த்தைதான் — ‘கொட்டிவிடு’; அதோடு முடிந்தது.
நமக்கு ஒரு மார்க்கக் கட்டளை தெளிவாகத் தெரிய வரும்போது, அதைச் செயலுக்குக் கொண்டு வர நாம் எத்தனை நாள்களை எடுத்துக் கொள்கிறோம்?
எல்லாக் கட்டளைகளின் காரணமும் நமக்கு உடனே புரிந்துவிடும் என்பதில்லை.
كُنَّا بِصِفِّينَ، فَقَامَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ، فَقَالَ: أَيُّهَا النَّاسُ اتَّهِمُوا أَنْفُسَكُمْ، فَإِنَّا كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ الحُدَيْبِيَةِ، وَلَوْ نَرَى قِتَالًا لَقَاتَلْنَا، فَجَاءَ عُمَرُ بْنُ الخَطَّابِ، فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلَسْنَا عَلَى الحَقِّ وَهُمْ عَلَى البَاطِلِ؟ فَقَالَ: «بَلَى». فَقَالَ: أَلَيْسَ قَتْلاَنَا فِي الجَنَّةِ وَقَتْلاَهُمْ فِي النَّارِ؟ قَالَ: «بَلَى»، قَالَ: فَعَلاَمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا، أَنَرْجِعُ وَلَمَّا يَحْكُمِ اللَّهُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ؟ فَقَالَ: «يَا ابْنَ الخَطَّابِ، إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ، وَلَنْ يُضَيِّعَنِي اللَّهُ أَبَدًا»، فَانْطَلَقَ عُمَرُ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ مَا قَالَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ: إِنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ، وَلَنْ يُضَيِّعَهُ اللَّهُ أَبَدًا، فَنَزَلَتْ سُورَةُ الفَتْحِ فَقَرَأَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى عُمَرَ إِلَى آخِرِهَا، فَقَالَ عُمَرُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَوَفَتْحٌ هُوَ؟ قَالَ: «نَعَمْ»
அபூ வாயில்(ரஹ்) அறிவித்தார். நாங்கள் ஸிஃப்பீன் (போரில்) இருந்தோம். அப்போது ஸஹ்ல் இப்னு ஹுனைஃப்(ரலி) எழுந்து நின்று சொன்னார்கள்: மக்களே! (யாரையும் போரில் கலந்து கொள்ளாததற்காகக் குற்றம் சாட்டாதீர்கள்.) உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், நாங்கள் ஹுதைபிய்யா உடன் படிக்கையின்போது நபி(ஸல்) அவர்களுடன் இருந்தோம். போரிடுதல் பொறுத்தமானதென்று நாங்கள் கருதியிருந்தால் போர் புரிந்திருப்போம். (ஆனால், போர் புரியாமல் அவர்கள் விதித்த நிபந்தனைகளை ஏற்றுக் கொண்டோம்.) அப்போது உமர் அவர்கள் வந்து, ‘இறைத்தூதர் அவர்களே! நாம் சத்தியத்திலும் அவர்கள் அசத்தியத்திலும் இல்லையா?’ என்று கேட்டார்கள். நபி(ஸல்) அவர்கள், ‘ஆம் (நாம் சத்தியத்தில் இருக்கிறோம்; அவர்கள் அசத்தியத்தில் இருக்கின்றனர்)’ என்று பதிலளித்தார்கள்.
உமர் அவர்கள், ‘போரில் கொலையுண்டு விடும்போது நம்முடைய வீரர்கள் சொர்க்கத்திலும் அவர்களின் வீரர்கள் நரகத்திலும் இருப்பார்கள். இல்லையா?’ என்று கேட்டார்கள். நபி(ஸல்) அவர்கள், ‘ஆம்’ என்று பதிலளித்தார்கள். அதற்கு உமர்(ரலி), ‘அப்படியிருக்க, நாம் ஏன் நம்முடைய மார்க்க விஷயத்தில் பணிந்து போக வேண்டும்? அல்லாஹ் நமக்கும் அவர்களுக்குமிடையே தீர்ப்பளிக்காமலிருக்கும் நிலையில் நாம் திரும்பி விடுவதா?’ என்று கேட்டார்கள். அதற்கு நபி(ஸல்) அவர்கள், ‘கத்தாபின் மகனே! நான் அல்லாஹ்வின் தூதராவேன். என்னை அல்லாஹ் ஒருபோதும் வீணாக்க மாட்டான்’ என்று பதிலளித்தார்கள். உமர்(ரலி) அபூ பக்ர்(ரலி) அவர்களிடம் சென்று நபி(ஸல்) அவர்களிடம் தாம் சொன்னதைப் போன்றே சொன்னார்கள். அப்போது அபூ பக்ர் அவர்கள், ‘அவர்கள் அல்லாஹ்வின் துதர். அவர்களை அல்லாஹ் ஒருபோதும் வீணாக்க மாட்டான்’ என்று கூறினார்கள்.
அப்போது ‘அல் ஃபத்ஹ்’ (‘உமக்கு நாம் பகிரங்கமான வெற்றியை அளித்து விட்டோம்’ என்று தொடங்கும்) அத்தியாயம் அருளப்பட்டது. அதை இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் உமருக்கு இறுதிவரை ஓதிக் காட்டினார்கள். அப்போது உமர் அவர்கள், ‘இறைத்தூதர் அவர்களே! வெற்றியா அது?’ என்று கேட்டார்கள். நபி(ஸல்) அவர்கள், ‘ஆம் (வெற்றி தான்)’ என்று பதிலளித்தார்கள்.
அறிவிப்பவர்: ஸஹ்ல் இப்னு ஹுனைஃப் (ரலி)
ஹுதைபிய்யா உடன்படிக்கையின் நிபந்தனைகள் நபித்தோழர்களுக்கு நஷ்டமாகவே தெரிந்தன. உமர்(ரலி) அவர்கள் அதை மனதில் வைத்துக் கொள்ளாமல் நேரடியாகவே கேட்டார்கள் — நாம் சத்தியத்தில் இருக்கும்போது ஏன் பணிந்து போக வேண்டும் என்று.
நபியவர்கள் கொடுத்த பதில் ஒரு விளக்கம் அல்ல; ஒரு உறுதி. ‘நான் அல்லாஹ்வின் தூதர்; என்னை அல்லாஹ் ஒருபோதும் வீணாக்க மாட்டான்.’ அபூ பக்ர்(ரலி) அவர்களிடம் சென்று கேட்டபோதும் அதே பதில்தான் கிடைத்தது.
இங்கே ஒரு நுட்பம் இருக்கிறது. உமர்(ரலி) கேள்வி கேட்டார்கள்; ஆனால் ஒப்பந்தத்தை மீறவில்லை. மனதில் சந்தேகம் எழுவது வேறு, கட்டளையை மறுப்பது வேறு. சந்தேகத்தைக் கேட்டுத் தெளிவு பெறுவது தவறல்ல; தெளிவு வரும் வரை கட்டளையைச் செயல்படுத்தாமல் நிறுத்தி வைப்பதுதான் தவறு.
“அல்லாஹ்வும், அவனது தூதரும் ஒரு காரியத்தை முடிவு செய்யும்போது நம்பிக்கை கொண்ட ஆணுக்கும், பெண்ணுக்கும் தமது அக்காரியத்தில் சுயவிருப்பம் கொள்ளுதல் இல்லை. அல்லாஹ்வுக்கும், அவனது தூதருக்கும் மாறுசெய்பவர் தெளிவாக வழிகெட்டு விட்டார்.”
அல்லாஹ்வும் அவனது தூதரும் ஒரு விஷயத்தை முடிவு செய்துவிட்டால், அதில் தனியாக ஒரு விருப்பம் வைத்துக் கொள்ள நம்பிக்கையாளருக்கு உரிமை இல்லை என்று இந்த வசனம் சொல்கிறது.
மருத்துவர் ஒரு சீட்டில் மூன்று மாத்திரைகளை எழுதிக் கொடுத்தால், ஒவ்வொன்றும் உடலுக்குள் எப்படி வேலை செய்யும் என்று விளக்கம் கேட்டுக்கொண்டு நாம் நிற்பதில்லை; அவர் சொன்னபடி சாப்பிடுகிறோம். மார்க்கத்தில் ஒரு கட்டளை வரும்போது மட்டும், காரணம் புரிந்தால்தான் செய்வேன் என்று நிற்கிறோம்.
கீழ்ப்படிதல் என்றால் கண்ணை மூடிக்கொண்டு யாருக்கும் கட்டுப்படுவது என்று பொருள் அல்ல.
بَعَثَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَرِيَّةً فَاسْتَعْمَلَ رَجُلًا مِنَ الأَنْصَارِ وَأَمَرَهُمْ أَنْ يُطِيعُوهُ، فَغَضِبَ، فَقَالَ: أَلَيْسَ أَمَرَكُمُ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ تُطِيعُونِي؟ قَالُوا: بَلَى، قَالَ: فَاجْمَعُوا لِي حَطَبًا، فَجَمَعُوا، فَقَالَ: أَوْقِدُوا نَارًا، فَأَوْقَدُوهَا، فَقَالَ: ادْخُلُوهَا، فَهَمُّوا وَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يُمْسِكُ بَعْضًا، وَيَقُولُونَ: فَرَرْنَا إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ النَّارِ، فَمَا زَالُوا حَتَّى خَمَدَتِ النَّارُ، فَسَكَنَ غَضَبُهُ، فَبَلَغَ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ: «لَوْ دَخَلُوهَا مَا خَرَجُوا مِنْهَا إِلَى يَوْمِ القِيَامَةِ، الطَّاعَةُ فِي المَعْرُوفِ»
அலீ(ரலி) அறிவித்தார். நபி(ஸல்) அவர்கள் ஒரு படைப்பிரிவை அனுப்பி அதற்கு அன்சாரிகளில் ஒருவரைத் தளபதியாக்கி அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடக்கும்படி படைவீரர்களுக்கு உத்தரவிட்டார்கள். (அவர்கள் ஏதோ தவறிழைத்து விட) அவர்களின் மீது அவர் கோபமுற்று, ‘நபி(ஸல்) அவர்கள் எனக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடக்கும்படி உங்களுக்குக் கட்டளையிடவில்லையா?’ என்று கேட்டார். அவர்கள், ‘ஆம் (கட்டளையிட்டார்கள்)’ என்று பதிலளித்தனர். அவர், ‘அப்படியென்றால் எனக்காக விறகு சேகரியுங்கள்’ என்று சொல்ல, அவர்களும் அவ்வாறே சேகரித்தனர். அவர், ‘நெருப்பு மூட்டுங்கள்’ என்று சொல்ல, அவர்களும் அவ்வாறே நெருப்பு மூட்டினார்கள். அவர், ‘இதில் (இந்த நெருப்பில்) நீங்கள் நுழையுங்கள்’ என்று கூற, அவர்கள் அதில் நுழையப் போனார்கள். அதற்குள் (அதில் நுழைய விடாமல்) அவர்களில் ஒருவர் மற்றவரைத் தடுக்கலானார்.
மேலும், அவர்கள், ‘(நரக) நெருப்பிலிருந்து வெருண்டோடித் தான் நாம் நபி(ஸல்) அவர்களிடம் சென்றோம்’ என்று கூறலாயினர். நெருப்பு அணைந்து போகும் வரை இவ்வாறே கூறிக் கொண்டிருந்தனர். பிறகு, படைத்தளபதியின் கோபம் தணிந்து அவர் அமைதியடைந்தார். பிறகு நபி(ஸல்) அவர்களுக்குச் செய்தி எட்டியபோது, ‘அதில் அவர்கள் நுழைந்திருந்தால் மறுமை நாள் வரையிலும் கூட அதிலிருந்து அவர்கள் வெளியேறியிருக்க மாட்டார்கள். கீழ்ப்படிதல் என்பது நற்செயல்களில் தான்’ என்று கூறினார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அலீ (ரலி)
தளபதிக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள் என்று நபியவர்களே சொல்லியிருந்தார்கள். இருந்தும், நெருப்பில் நுழையுங்கள் என்று அவர் சொன்னபோது படைவீரர்கள் அதைச் செய்யவில்லை. நபியவர்கள் அதைக் குறை சொல்லவில்லை; கீழ்ப்படிதல் என்பது நற்செயல்களில்தான் என்று தெளிவுபடுத்தினார்கள்.
அல்லாஹ்வுக்கு மாறு செய்யும் விஷயங்களில் எந்த மனிதனுக்கும் கட்டுப்படக் கூடாது. தந்தையானாலும், தலைவரானாலும், ஊரானாலும் இதே விதிதான்.
கட்டளையைக் கேட்டும் ஒதுங்கிக் கொள்பவர்களை அல்லாஹ் எச்சரிக்கிறான்:
“நம்பிக்கை கொண்டோரே! அல்லாஹ்வுக்கும், அவனது தூதருக்கும் கட்டுப்படுங்கள்! நீங்கள் செவிமடுத்துக் கொண்டே அவரைப் புறக்கணிக்காதீர்கள்! செவியுறாமலே ‘செவியுற்றோம்’ என்று கூறியோரைப் போல் ஆகி விடாதீர்கள்!”
இந்த எச்சரிக்கை கேட்காதவருக்கு அல்ல. ‘செவிமடுத்துக் கொண்டே அவரைப் புறக்கணிக்காதீர்கள்’ என்றுதான் அல்லாஹ் சொல்கிறான். வாயால் ஏற்றுக் கொண்டு, வாழ்க்கையில் அதைச் செய்யாமல் இருப்பதைத்தான் இந்த வசனம் கண்டிக்கிறது.
சிவப்பு விளக்கில் காவலர் நின்றால் நாம் நிற்கிறோம், அவர் இல்லாவிட்டால் கடந்து போகிறோம். அது விதியை மதிப்பதல்ல, காவலரை மதிப்பது. மார்க்கக் கட்டளையையும் யாராவது பார்க்கிறார்களா என்று பார்த்துச் செய்தால், அதுவும் அப்படித்தான்.
அவர்களின் கட்டளையை ‘செய்தால் நல்லது, செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை’ என்ற பட்டியலில் வைப்பது எவ்வளவு பெரிய குற்றம் என்பதை இந்த வசனம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
நபித்தோழர்களின் நிலைக்கும் நம் நிலைக்கும் உள்ள தூரத்தை நேர்மையாகப் பார்ப்போம்.
“நம்பிக்கை கொண்டோரே! அல்லாஹ்வையும், அவனது தூதரையும் முந்தாதீர்கள்! அல்லாஹ்வை அஞ்சுங்கள்! அல்லாஹ் செவியுறுபவன்;488 அறிந்தவன்.”
அல்லாஹ்வையும் அவனது தூதரையும் முந்திச் செல்லாதீர்கள் என்பதுதான் இந்த வசனத்தின் கட்டளை. நம் கருத்தையும், நம் ஊர் வழக்கத்தையும், நம் வசதியையும் அவர்கள் சொன்னதற்கு முன்னால் வைத்துவிடுவதுதான் முந்திச் செல்வது.
முன்பெல்லாம் ஆசிரியர் சொன்ன வார்த்தை மாணவனுக்கு இறுதியானது. இன்று சில பெற்றோரும் மாணவர்களும் ஆசிரியரை வெறும் சேவை செய்பவராகவே பார்க்கிறார்கள். மார்க்கக் கட்டளையையும் நாம் அப்படித்தான் நடத்தத் தொடங்கியிருக்கிறோமா — கேட்டு, எடை போட்டு, பிடித்ததை மட்டும் எடுத்துக் கொள்கிறோமா?
ஒரு மார்க்கக் கட்டளை நமக்குத் தெரிய வரும்போது, ‘இதை எப்படிச் செய்வது’ என்பதுதான் நம் முதல் கேள்வியா, இல்லை ‘இதிலிருந்து தப்பிக்க ஏதாவது வழி இருக்கிறதா’ என்பதா?
“நம்பிக்கை கொண்டோரே! அல்லாஹ்வுக்குக் கட்டுப்படுங்கள்! இத்தூதருக்கும் கட்டுப்படுங்கள்! உங்கள் செயல்களைப் பாழாக்கி விடாதீர்கள்!”
கட்டுப்படுங்கள் என்று சொன்ன உடனேயே, உங்கள் செயல்களைப் பாழாக்கி விடாதீர்கள் என்று அல்லாஹ் எச்சரிக்கிறான். வணக்கம் நிறைய இருந்தும் கட்டுப்படுதல் இல்லாவிட்டால் என்ன பயன் என்ற கேள்வி இந்த வசனத்திற்குள் இருக்கிறது.
இன்று நம்மில் பலர் மார்க்கத்தை யார் என்றே தெரியாத ரீல் பேச்சாளர்களிடமிருந்து எடுத்துக் கொள்கிறோம். நபியவர்களின் சொல் என்ன என்று பார்ப்பதற்கு முன்பே ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறோம்.
ஒரு நல்ல பயானைக் கேட்கிறோம், ‘உண்மைதான்’ என்று தலையாட்டுகிறோம், போனை வைத்துவிட்டு எழுந்து போகிறோம். மாலைக்குள் நம் வழக்கத்தில் ஒன்று கூட மாறியிருப்பதில்லை. இதுதான் நமக்கும் அவர்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு.
நாம் யாரைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதில் நமக்குக் குழப்பமே இல்லை; என்ன கிடைக்கும் என்பதிலும் தெளிவு இருக்கிறது.
«كُلُّ أُمَّتِي يَدْخُلُونَ الجَنَّةَ إِلَّا مَنْ أَبَى»، قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَمَنْ يَأْبَى؟ قَالَ: «مَنْ أَطَاعَنِي دَخَلَ الجَنَّةَ ، وَمَنْ عَصَانِي فَقَدْ أَبَى»
அபூ ஹுரைரா(ரலி) அறிவித்தார். (ஒரு முறை) இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள், ‘என் சமுதாயத்தார் அனைவரும் சொர்க்கம் செல்வார்கள்; ஏற்க மறுத்தவரைத் தவிர’ என்று கூறினார்கள். மக்கள், ‘இறைத்தூதர் அவர்களே! ஏற்க மறுத்தவர் யார்?’ என்று கேட்டார்கள். நபி(ஸல்) அவர்கள், ‘எனக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர் சொர்க்கம் புகுவார்; எனக்கு மாறு செய்தவர் (சத்தியத்தை) ஏற்க மறுத்தவராவார்’ என்று பதிலளித்தார்கள்.
அறிவிப்பவர்: அபூ ஹுரைரா (ரலி)
சொர்க்கத்திற்குள் நுழைவதற்கும் வெளியே நிற்பதற்கும் இடையே நபியவர்கள் வைத்த கோடு இதுதான் — கீழ்ப்படிந்தவர் உள்ளே, மாறு செய்தவர் வெளியே. அதற்கு மேல் ஒரு விளக்கம் தேவையில்லை.
இன்று முதல் ஒரு முடிவு எடுப்போம். நமக்குத் தெரிந்தும் நாம் செய்யாமல் இருக்கும் ஒரு சுன்னத்தை — ஒரு துஆவோ, ஒரு பழக்கமோ — தேர்ந்தெடுத்து, இந்த வாரமே தொடங்குவோம். எல்லாவற்றையும் ஒரே நாளில் மாற்ற முயல்வதை விட, ஒன்றைத் தொடர்ந்து செய்வது சுலபம்.
அடுத்த முறை ஒரு கட்டளை நமக்குத் தெளிவாகத் தெரிய வரும்போது, ‘யோசித்துச் சொல்கிறேன்’ என்று சொல்லாமல், ‘செவியுற்றோம்; கீழ்ப்படிந்தோம்’ என்று சொல்லிச் செயல்படுவோம்.
நபித்தோழர்களை உயர்த்தியது அவர்களின் செல்வமோ, படிப்போ, பதவியோ அல்ல. கேட்டதைச் செய்தார்கள் — அவ்வளவுதான். அந்த ஒரு பண்பு நம்மிடம் வந்துவிட்டால், மற்ற நல்லவை தானாகவே பின்னால் வரும்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் சொன்னதைக் கேட்ட நொடியில் கட்டுப்படும் நல்லடியார்களாக அல்லாஹ் நம் அனைவரையும் ஆக்கி அருள் புரிவானாக!
வாஆகிறு தஃவானா அனில்ஹம்துலில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்.