பாவமன்னிப்புக் கோரல்களின் தலைவன் — காலையில் சொன்னவர், மாலைக்குள் இறந்தால்

ஹதீஸ் சம்பவங்கள்

“உன்னைத் தவிர பாவங்களை மன்னிப்பவன் யாருமில்லை”

سَيِّدُ الِاسْتِغْفَارِ أَنْ تَقُولَ: اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لاَ إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ، خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ، وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ، أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَيَّ، وَأَبُوءُ لَكَ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي، فَإِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ ” قَالَ: «وَمَنْ قَالَهَا مِنَ النَّهَارِ مُوقِنًا بِهَا، فَمَاتَ مِنْ يَوْمِهِ قَبْلَ أَنْ يُمْسِيَ، فَهُوَ مِنْ أَهْلِ الجَنَّةِ، وَمَنْ قَالَهَا مِنَ اللَّيْلِ وَهُوَ مُوقِنٌ بِهَا، فَمَاتَ قَبْلَ أَنْ يُصْبِحَ، فَهُوَ مِنْ أَهْلِ الجَنَّةِ»

இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: ‘அல்லாஹும்ம! அன்த்த ரப்பீ. லா இலாஹ இல்லா அன்த்த. கல்க்த்தனீ. வ அன அப்துக்க. வ அன அலா அஹ்திக்க, வ வஅதிக்க மஸ்ததஅத்து. அஊது பிக்க மின் ஷர்ரி மா ஸனஅத்து. அபூ உ லக்க பி நிஅமத்திக்க அலய்ய, வ அபூ உ லக்க பி தன்பீ. ஃபஃக்பிர்லீ. ஃபஇன்னஹு லா யஃக்பிருத் துனூப இல்லா அன்த்த’ என்று ஒருவர் கூறுவதே தலைசிறந்த பாவமன்னிப்புக் கோரலாகும். (பொருள்: அல்லாஹ்! நீயே என் அதிபதி. உன்னைத் தவிர வேறு இறைவன் இல்லை.

நீயே என்னைப் படைத்தாய். நான் உன் அடிமை நான் உனக்குச் செய்து கொடுத்த உறுதி மொழியையும் வாக்குறுதியையும் என்னால் இயன்ற வரை நிறைவேற்றியுள்ளேன். நான் செய்தவற்றின் தீமைகளிலிருந்து உன்னிடம் பாதுகாப்புக் கோருகிறேன். நீ எனக்கு அருட் கொடைகளை வழங்கியுள்ளாய் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். மேலும், நான் பாவங்கள் புரிந்துள்ளதையும் உன்னிடம் (மறைக்காமல்) ஒப்புக்கொள்கிறேன். எனவே, என்னை மன்னிப்பாயாக! ஏனெனில், பாவத்தை மன்னிப்பவன் உன்னைத் தவிர வேறெவரும் இல்லை.)

இந்தப் பிரார்த்தனையை நம்பிக்கையோடும் தூய்மையான எண்ணத்தோடும் பகலில் கூறிவிட்டு அதே நாளில் மாலை நேரத்திற்கு முன்பாக இறப்பவர் சொர்க்கவாசிகளில் ஒருவராக இருப்பார். இதை நம்பிக்கையோடும் தூய்மையான எண்ணத்தோடும் இரவில் கூறிவிட்டுக் காலை நேரத்திற்கு முன்பே இறந்துவிடுகிறவரும் சொர்க்கவாசிகளில் ஒருவராக இருப்பார்.

அறிவிப்பவர்: ஷத்தாத் இப்னு அவ்ஸ் (ரலி)

நூல் – (புகாரி: 6306)

இந்தப் பிரார்த்தனையில் அடிமை தன் இடத்தை ஒப்புக்கொள்கிறான்: நீயே படைத்தாய், நான் உன் அடிமை, என்னால் இயன்றவரை உன் வாக்குறுதியில் நிற்கிறேன். “இயன்றவரை” என்ற ஒரு சொல் — நம் பலவீனத்தை மறைக்காமல் ஒப்புக்கொள்ளும் நேர்மை.

பிறகு இரண்டு ஒப்புதல்கள் அடுத்தடுத்து வருகின்றன — உன் அருட்கொடையை ஒப்புக்கொள்கிறேன், என் பாவத்தையும் ஒப்புக்கொள்கிறேன். அருளை மறுக்காமல், குற்றத்தை மறைக்காமல் நிற்பதே உண்மையான மன்னிப்புக் கோரல்.

நம்பிக்கையோடும் தூய எண்ணத்தோடும் இதைச் சொன்னவர், அன்றைய பகல் முடிவதற்குள் இறந்தால் சொர்க்கவாசி. ஒரு நாளின் தொடக்கத்தில் சொல்லும் சில வரிகள் அந்த நாளின் முடிவைப் பாதுகாக்கின்றன.