வானம் எங்கே முடிகிறது, விண்வெளி எங்கே தொடங்குகிறது?

சூரியனில் இருந்து வரும் ஒளி, நம் பூமியின் காற்று மண்டலத்திற்குள் நுழையும்போது, அங்கே உள்ள வாயுத் துகள்களுடன் மோதி சிதறுகிறது. நீல நிற ஒளி அலைகள் மற்ற நிறங்களை விட அதிகமாக சிதறுவதால், வானம் நீல நிறமாகத் தெரிகிறது.

இந்த வானம் எவ்வளவு உயரம் கொண்டது? எங்கே முடிவடைகிறது? முடிவடையும் இடத்தில் விண்வெளி தொடங்குகிறதா? இந்தக் கேள்விகள், 1957 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 4 ஆம் தேதி, சோவியத் யூனியன் ஸ்புட்னிக் 1 என்ற முதல் செயற்கைக்கோளை பூமிக்கு மேலே செலுத்தியபோது முக்கியமானதாக மாறின.

ஸ்புட்னிக் செயற்கைக்கோள் பல நாடுகளின் மேல் பறந்து சென்றதால், ஒரு நாட்டின் வான் எல்லை எங்கே முடிவடையும், விண்வெளி எங்கே தொடங்கும் என்ற கேள்வி உலக நாடுகளுக்கு இடையே ஒரு அரசியல் பிரச்சனையாக மாறியது.

பலரும் பலவிதமான கருத்துக்களைச் சொன்னார்கள். சிலர், பூமிக்கும் நிலவுக்கும் இடையில், அவற்றின் ஈர்ப்பு விசை சமமாக இருக்கும் ஒரு புள்ளி உள்ளது. அந்தப் புள்ளிக்கு அப்பால் நிலவின் ஈர்ப்பு விசை அதிகமாக இருக்கும். எனவே, அந்த உயரத்திற்கு அப்பால் விண்வெளி என்று கருத வேண்டும் என்றார்கள்.

ஆனால், இந்த கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், பூமியைச் சுற்றி வரும் செயற்கைக்கோள்களை செலுத்துவது கடினமாகிவிடும். ஒரு நாடு, ‘என் எல்லைக்குள் பறக்கிறது’ என்று கூறி, அந்த செயற்கைக்கோளை சுட்டு வீழ்த்தவும் வாய்ப்பு உண்டு.

பூமியின் ஈர்ப்பு விசையால் ஒரு கல்லை மேலே எறிந்தால் அது கீழே விழுகிறது. ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட வேகத்தில் எறிந்தால், அது பூமியின் ஈர்ப்பு விசையைத் தாண்டி விண்வெளிக்குச் சென்றுவிடும்.

பூமியின் காற்று மண்டலத்தின் கடைசி அடுக்கான எக்ஸோஸ்பியரில் (புற வளிமண்டலம்) உள்ள வாயுத் துகள்கள், அவற்றின் அசைவு காரணமாக பூமியின் ஈர்ப்பு விசையிலிருந்து தப்பித்து விண்வெளிக்குச் சென்றுவிடும்.

ஆகவே, புற வளிமண்டலத்தின் எல்லை வரை, அதாவது சுமார் பத்தாயிரம் கிலோமீட்டர் உயரம் வரை வானம் என்று சிலர் கருதினார்கள். வேறு சிலர், காற்றுக்கும் வெற்றிடத்திற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை வைத்து வானம் – விண்வெளி எல்லையை நிர்ணயிக்க வேண்டும் என்றனர்.

சுமார் 85 முதல் 90 கிலோமீட்டர் உயரத்தில் உள்ள மீசோஸ்பியர் (இடை வளிமண்டலம்) அடுக்கை எல்லையாகக் கொள்ள வேண்டும் என்று சிலர் கூறினர். ஏனெனில், பெரும்பாலான விண்கற்கள் இந்த அடுக்கில் நுழையும்போதுதான் எரிந்து சாம்பலாகின்றன.

விமானங்கள் மற்றும் விண்கலங்கள் பறக்கும் விதத்தைப் பொறுத்து வானம் மற்றும் விண்வெளிக்கான எல்லையை வகுக்கலாம் என்று தியடோர் வான் கார்மன் என்ற அறிஞர் கூறினார்.

விமானங்கள், காற்றழுத்த வேறுபாட்டைப் பயன்படுத்தி பறக்கின்றன. ஆனால், செயற்கைக்கோள்கள் கெப்ளர் விதிகளின்படி பூமியைச் சுற்றி வருகின்றன.

பூமியின் காற்று மண்டலத்தில் உள்ள காற்றின் மொத்த அளவில், சுமார் 99.99 சதவீதம், நூறு கிலோமீட்டர் உயரத்திற்குக் கீழேதான் உள்ளது. எனவே, இந்த உயரத்திற்கு மேலே காற்றின் உராய்வு மிகக் குறைவு.

இதனால், நூறு கிலோமீட்டருக்கு மேலே கெப்ளர் விதிகளின்படி செயற்கைக்கோள்களை நிலைநிறுத்தி பூமியைச் சுற்றி வரச் செய்யலாம். அதேபோல, இந்த உயரத்திற்கு மேலே காற்றின் அடர்த்தி மிகக் குறைவாக இருப்பதால், விமானங்களால் பறக்க முடியாது.

எனவே, நூறு கிலோமீட்டர் உயரத்தை வானத்திற்கும் விண்வெளிக்கும் இடையிலான எல்லையாகக் கொள்ளலாம் என்று தியடோர் வான் கார்மன் கூறினார். இந்த எல்லை, ‘கார்மன் கோடு’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபை உட்பட பல நாடுகள், நூறு கிலோமீட்டர் உயரம் வரை வானம் என்றும், அதற்கு அப்பால் விண்வெளி என்றும் இந்த கார்மன் எல்லையை ஏற்றுக்கொள்கின்றன. விண்வெளியைப் போருக்குப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று சர்வதேசச் சட்டங்கள் கூறுகின்றன.

இந்த விதியின்படி, கண்டம் விட்டு கண்டம் பாயும் ஏவுகணைகள் நூறு கிலோமீட்டர் உயரத்திற்கு மேலே பறக்கக் கூடாது என்பதை அமெரிக்காவைத் தவிர மற்ற எல்லா நாடுகளும் ஏற்றுக்கொண்டன.

80 கிலோமீட்டர் உயரத்திற்கு மேலே பறந்தாலே விண்வெளி வீரர் என்று அங்கீகரித்தாலும், வானத்தின் முடிவு எது, விண்வெளியின் தொடக்கம் எது என்று வரையறுக்க அமெரிக்கா இன்னும் ஒப்புதல் தர மறுக்கிறது.

இறைவன் எவ்வளவு நுட்பமாக இந்த உலகைப் படைத்து, வானத்தையும் விண்வெளியையும் பிரித்து வைத்துள்ளான் என்பதை நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். அவன் படைப்பில் உள்ள ஒவ்வொரு விஷயமும் ஒரு குறிப்பிட்ட ஒழுங்குடன் இயங்குவதைக் காணும்போது, அவனது ஞானத்தையும் ஆற்றலையும் உணர முடிகிறது.

ஆதாரம்: இந்து தமிழ் திசை