பூமியில் வாயுக்கள் எப்படித் தோன்றின?

இன்று நம் பூமியைச் சுற்றியுள்ள காற்றில் எழுபத்தெட்டு விழுக்காடு நைட்ரஜன் வாயுவும், இருபத்தொரு விழுக்காடு ஆக்சிஜன் வாயுவும், ஒரு விழுக்காடு ஆர்கான் வாயுவும், மிகக் குறைந்த அளவு கார்பன் டை ஆக்சைடு வாயுவும், சிறிதளவு நீராவி வாயுவும் உள்ளன.

ஆனால், பூமி உருவான காலத்தில் இந்த வாயுக்களின் கலவை வேறு விதமாக இருந்தது.

மனிதர்கள் வாழ்வதற்கு இன்றியமையாத இந்த வாயுக்கள், பல கோடி ஆண்டுகளாகப் பூமியில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களாலும், உயிரினங்களின் வளர்ச்சியாலும் உருவானவை.

மனிதர்களின் வாழ்க்கைப் பருவங்களைப் போலவே, பூமியின் காற்றும் மூன்று முக்கியக் கட்டங்களாக வளர்ந்தது.

முதல் கட்டம் ‘பண்டைய காற்று மண்டலம்’ எனப்படும்.

சூரியனைச் சுற்றியிருந்த வாயு மற்றும் தூசுப் படலத்திலிருந்து பூமி உருவானபோது, ஹைட்ரஜன் மற்றும் ஹீலியம் போன்ற வாயுக்கள் மட்டுமே பூமியின் காற்றில் அதிகமாக இருந்தன.

அந்தக் காலத்தில் பூமி மிகவும் சூடாக இருந்ததால், வேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்த இந்த வாயுக்களைப் பூமியால் தன் ஈர்ப்பு விசையால் பிடித்து வைத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

அதனால், அந்த வாயுக்கள் பெரும்பாலும் விண்வெளியில் சிதறிப் போயின.

இதனால்தான் நம் காற்றில் ஹைட்ரஜன், ஹீலியம் வாயுக்கள் அதிகமாக இல்லை.

காலப்போக்கில் பூமி குளிர்ந்து, அதன் மேல்பகுதி உருவாகத் தொடங்கியபோது, எண்ணற்ற எரிமலைகள் வெடித்தன.

இதன் காரணமாக இரண்டாம் கட்டக் காற்று மண்டலம் உருவானது.

இந்த எரிமலைகள் வெளியிட்ட வாயுக்கள் காற்றில் கலந்தன.

இந்த நிகழ்வை ‘வாயு வெளியேற்றம்’ என்று சொல்வார்கள்.

இந்த நிகழ்வின் மூலம் பூமியின் உள்ளே இருந்து புதிய வாயுக்கள் வெளியேறின.

இந்த இரண்டாம் கட்டக் காற்று மண்டலத்தில் நீராவி, கார்பன் டை ஆக்சைடு, நைட்ரஜன், அமோனியா, மீத்தேன் மற்றும் சல்பர் வாயுக்கள் கலந்திருந்தன.

பூமி மேலும் குளிர்ந்தபோது, நீராவி சேர்ந்து பெரிய கடல்களாக உருவானது.

இந்தக் கடல்கள் காற்றில் இருந்த பெரும்பாலான கார்பன் டை ஆக்சைடு வாயுவைக் கரைத்து, பாறைகளில் சேமிக்கத் தொடங்கின.

இதனால் நைட்ரஜன் வாயு அதிகரித்து, காற்றில் முதன்மையான வாயுவாக மாறியது.

மூன்றாவது மற்றும் இறுதிக் கட்டமாக, உயிரினங்களின் வளர்ச்சி காற்றில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

சுமார் இருநூற்று எழுபது கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, சயனோபாக்டீரியா போன்ற நுண்ணுயிரிகள் தோன்றின.

இவை சூரிய ஒளியைப் பயன்படுத்தி நீர் மற்றும் கார்பன் டை ஆக்சைடிலிருந்து உணவு தயாரிக்கும்போது, ஆக்சிஜன் வாயுவை வெளியேற்றத் தொடங்கின.

இந்த ஆக்சிஜன் உருவாக்கம், ஆரம்பத்தில் இருந்த இரும்புச் சேர்மங்களுடன் வினைபுரிந்து, ‘பட்டை இரும்பு உருவாக்கங்கள்’ எனப்படும் தனித்துவமான பாறைகளை உருவாக்கின.

இத்தகைய பாறைகள் சுமார் இருபது கோடி ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உருவாகவில்லை என்பது, அந்தக் காலத்தில் ஆக்சிஜன் அளவு திடீரென அதிகரித்ததற்கான முக்கியப் புவியியல் சான்றாகும்.

இந்த ‘பெரும் ஆக்சிஜனேற்ற நிகழ்வு’ காற்று மண்டலத்தை முழுவதுமாக மாற்றியது.

காற்றில் இருந்த அமோனியா சூரிய ஒளியில் சிதைந்து, மீதமுள்ள நைட்ரஜன் தங்கியது.

தாவரங்கள் கார்பன் டை ஆக்சைடை எடுத்து ஆக்சிஜனை வெளியிடவும், உயிரினங்கள் ஆக்சிஜனை எடுத்து கார்பன் டை ஆக்சைடை வெளியிடவும் ஒரு சமநிலை உருவானது.

இதுவே நம் தற்போதைய காற்று மண்டலத்தின் அடிப்படையாகும்.

சயனோபாக்டீரியா உருவான பிறகு பூமியின் காற்று மண்டலம் பெரிய மாற்றத்தைச் சந்தித்தது போல, நவீன இயந்திர உற்பத்தி தொடங்கிய பிறகு, மனிதர்களின் செயல்பாடுகளால் பூமியின் காற்று மண்டலம் பெருமளவு மாறி வருகிறது.

கடந்த இருநூறு ஆண்டுகளில் கார்பன் டை ஆக்சைடு அளவு சுமார் ஐம்பது விழுக்காடு அதிகரித்துள்ளது.

மீத்தேன் அளவு இருமடங்காகவும், நைட்ரஸ் ஆக்சைடு அளவு சுமார் இருபது விழுக்காடும் கூடியுள்ளது.

இதன் காரணமாக பூமியின் சராசரி வெப்பநிலை உயர்ந்து வருகிறது.

இதைத்தான் ‘புவி வெப்பமடைதல்’ என்று சொல்கிறோம்.

இறைவன் எவ்வளவு பெரிய ஞானத்துடன் இந்தப் பூமியின் காற்றை உருவாக்கி, உயிரினங்கள் வாழ்வதற்கு ஏற்றதாக மாற்றியிருக்கிறார் என்பதை எண்ணிப் பாருங்கள்.

அவரது படைப்பின் ஒழுங்கையும், ஆற்றலையும் நாம் வியக்காமல் இருக்க முடியாது.

ஆதாரம்: இந்து தமிழ் திசை