நிலவு பூமியை விட்டு விலகிச் செல்கிறதா?

நிலவு ஒவ்வொரு ஆண்டும் சுமார் 3.8 சென்டிமீட்டர் தூரம் பூமியை விட்டு விலகிச் செல்கிறது. லேசர் ஒளிக்கற்றை தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி இந்த உண்மை மிகத் துல்லியமாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.

1969 ஆம் ஆண்டில், நீல் ஆம்ஸ்ட்ராங் சென்ற அப்பல்லோ விண்கலத்தில் லேசர் ஒளியைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி ஒன்று நிலவில் வைக்கப்பட்டது. 1970 ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியத்தின் லூனா 17 விண்கலத்தில் சென்ற ரோபோ வாகனமான ‘லூனோகோட் 1’லும் இதேபோன்ற பிரதிபலிப்பான் இருந்தது.

அப்பல்லோ 14, அப்பல்லோ 15, மற்றும் லூனா 21 ஆகிய விண்கலங்கள் மூலம் மொத்தம் ஐந்து பிரதிபலிப்பான்கள் நிலவின் மேற்பரப்பில் வைக்கப்பட்டன. சமீபத்தில் இந்தியாவின் சந்திரயான்-3 திட்டத்திலும், ‘ஃபயர்ஃபிளை’ விண்கலத்திலும் இத்தகைய பிரதிபலிப்பான்கள் பொருத்தப்பட்டுள்ளன.

இந்தக் கண்ணாடிகள் மீது பூமியிலிருந்து மிகத் துல்லியமான லேசர் ஒளித் துடிப்புகள் அனுப்பப்படுகின்றன. அந்த ஒளித் துடிப்புகள் கண்ணாடியில் பட்டு, மீண்டும் பூமியை நோக்கித் திரும்பி வரும். நிலவுக்குச் சென்று திரும்பி வர ஆகும் நேரத்தைக் கொண்டு, நிலவின் தொலைவு மிகத் துல்லியமாகக் கணக்கிடப்படுகிறது.

இவ்வாறு அளவிட்டபோது, நிலவு ஒவ்வொரு ஆண்டும் சராசரியாக 3.8 சென்டிமீட்டர் தூரம் பூமியிலிருந்து விலகிச் செல்வது கண்டறியப்பட்டது. நிலவு பூமியை ஒரு நீள்வட்டப் பாதையில் சுற்றி வருவதால், ஒவ்வொரு நாளும் பூமிக்கும் நிலவுக்கும் இடையிலான தூரம் மாறுபடும்.

நிலவு பூமியிலிருந்து அதிகபட்சமாக சுமார் 4,06,700 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், குறைந்தபட்சமாக சுமார் 3,64,400 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் இருக்கும். இதன் சராசரித் தொலைவு சுமார் 3,84,700 கிலோமீட்டர் ஆகும். இந்தச் சராசரித் தொலைவுதான் ஆண்டுதோறும் 3.8 சென்டிமீட்டர் அதிகரிக்கிறது.

இதற்குக் காரணம், பூமியின் சுழற்சி வேகம் குறைவதுதான். பூமியின் அளவில் கால் பங்குள்ள நிலவு, பூமியின் மீது கணிசமான ஈர்ப்பு விசையைச் செலுத்துகிறது. பூமி தன்னைத்தானே சுழலும்போது, நிலவின் ஈர்ப்பு விசையால் கடல்கள் இழுக்கப்படுகின்றன. இந்த இழுப்பு, பூமியின் சுழற்சிக்கு ஒரு தடையாகச் செயல்பட்டு, அதன் வேகத்தைக் குறைக்கிறது.

இதன் விளைவாக, பூமி தன்னைச் சுற்ற எடுத்துக்கொள்ளும் நேரம் அதிகரிக்கிறது. அதாவது, ஒரு நாளின் நீளம் கூடிக்கொண்டே செல்கிறது. நூறு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை, ஒரு நாளின் நீளம் சுமார் 1.7 மில்லி விநாடிகள் (ஒரு விநாடியில் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கு) அதிகரிக்கிறது.

பூமியும் நிலவும் ஒன்றையொன்று சார்ந்து இயங்குகின்றன. பூமியின் சுழற்சி வேகம் குறைவதற்கும், நிலவு பூமியிலிருந்து விலகிச் செல்வதற்கும் உள்ள தொடர்பை நியூட்டனின் கோண உந்த அழியா விதியால் புரிந்துகொள்ளலாம்.

பூமியின் சுழற்சி வேகமும் நிலவின் சுற்றுப்பாதையும் சேர்ந்ததுதான் மொத்த கோண உந்தம். இந்த உந்தம் அழியாதது என்பதால், பூமியின் சுழற்சி வேகம் குறையும்போது, அந்த இழப்பை ஈடுசெய்ய நிலவின் வேகம் கூட வேண்டும். நிலவின் சுற்றுவேகம் கூடும்போது, அதன் சுற்றுப்பாதையின் ஆரமும், அதாவது பூமியிலிருந்து உள்ள தொலைவும், அதிகரிக்கிறது.

இதனால்தான், பூமியின் சுழற்சி வேகம் குறையும்போதெல்லாம், நிலவு ஆண்டுதோறும் பூமியை விட்டு விலகிச் செல்கிறது. இன்னும் நூறு ஆண்டுகளில் நிலவு சுமார் 3 மீட்டர் தூரம் மட்டுமே விலகிச் சென்றிருக்கும். அதனால், இந்த மாற்றத்தை நம்மால் எளிதில் உணர முடியாது.

ஆனால், சுமார் 500 கோடி ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, நிலவு இன்றுள்ள தொலைவை விட சுமார் ஒன்றரை மடங்கு தொலைவில் இருக்கும். அந்த நேரத்தில், நிலவு பூமியைச் சுற்றி வர சுமார் 50 நாள்கள் ஆகும். பூமியின் சுழற்சி வேகமும் குறைந்து, 50 நாள்களுக்கு ஒருமுறைதான் பூமி சுழலும்.

அப்போது, பூமி தன்னைத்தானே சுழல எடுத்துக்கொள்ளும் காலமும், நிலவு பூமியைச் சுற்றி வர எடுத்துக்கொள்ளும் காலமும் ஒன்றாக இருக்கும். அந்தச் சூழலில், பூமியின் ஒரு பகுதியில் மட்டுமே நிலவு தெரியும்; பூமியின் மறுபக்கத்தில் உள்ளவர்களுக்கு நிலவே தெரியாது.

இறைவன் இந்த அண்டத்தை எவ்வளவு துல்லியமான விதிகளுடன் படைத்து இயக்கி வருகிறான் என்பதை எண்ணிப் பார்க்கும்போது வியப்பு மேலிடுகிறது. இந்த நுட்பமான சமநிலையும், காலப்போக்கில் நிகழும் மாற்றங்களும் அவனது அளவற்ற ஞானத்தையும் ஆற்றலையும் பறைசாற்றுகின்றன.

ஆதாரம்: இந்து தமிழ் திசை