அண்டவெளியின் கருந்துளைகள்

கருந்துளைகள் (Black Holes) என்பவை விண்வெளியில் உள்ள மிகவும் புதிரான, அதீத ஈர்ப்பு விசை கொண்ட பகுதிகளாகும். ஒரு பெரிய நட்சத்திரம் தனது ஆயுட்காலத்தின் முடிவில் வெடித்துச் சுருங்கும்போது (Supernova) இத்தகைய கருந்துளைகள் உருவாகின்றன.

விண்வெளியை ஒரு பெரிய ரப்பர் விரிப்பு (Trampoline) போலக் கற்பனை செய்தால், அதன் மீது ஒரு கனமான இரும்பு உருண்டையை வைக்கும்போது விரிப்பு கீழ்நோக்கி வளைந்து ஒரு ஆழமான பள்ளத்தை உருவாக்கும். அதேபோல, கருந்துளைகள் தங்களின் அதீத எடையால் பிரபஞ்சத்தின் கால-வெளிப் பரப்பில் (Spacetime) மிக ஆழமான பள்ளத்தை உருவாக்குகின்றன.

கருந்துளையின் அடர்த்தி கற்பனை செய்ய முடியாத அளவுக்கு அதிகம். நமது பூமியின் முழு எடையையும் ஒரு கோலிக்குண்டு அளவிற்குச் சுருக்கினால், அது ஒரு சிறிய கருந்துளையாக மாறிவிடும். பூமியை விட 13 லட்சம் மடங்கு பெரிய சூரியனை ஒரு கருந்துளையாக மாற்றினால், அதன் விட்டம் வெறும் 6 கிலோமீட்டர் மட்டுமே இருக்கும்.

கருந்துளையின் முக்கியப் பகுதிகளில் ஒன்று நிகழ்வு எல்லை (Event Horizon). இது கருந்துளையைச் சுற்றியுள்ள ‘திரும்ப முடியாத எல்லை’ ஆகும். பிரபஞ்சத்திலேயே அதிவேகமாகப் பயணிக்கும் ஒளியால் கூட இந்த எல்லையைத் தாண்டி வெளியே வர முடியாது. கருந்துளையின் மிக மையப் பகுதி ஈர்ப்பு மையப்புள்ளி (Singularity) எனப்படுகிறது. இங்கு முடிவிலா அடர்த்தியும் எல்லையற்ற ஈர்ப்பு விசையும் குவிகிறது. இங்கு நாம் அறிந்த இயற்பியல் விதிகள் அனைத்தும் செயலிழந்து போகின்றன. கருந்துளையின் ஈர்ப்பினால் அதைச் சுற்றி அதிவேகமாகச் சுழன்று வெப்பமடையும் தூசி மற்றும் வாயுக்களின் ஒளிரும் வளையம் ஒளிரும் வாயு வட்டு (Accretion Disk) எனப்படுகிறது. ஒரு விண்வெளி வீரர் கருந்துளைக்குள் விழுந்தால், அவரது தலைக்கும் காலுக்கும் இடையே உள்ள ஈர்ப்பு விசை வித்தியாசத்தால் உடல் நூடுல்ஸ் (Spaghetti) போல நீண்டு இழுக்கப்படும். இந்த நிகழ்வு ஸ்பகெட்டிஃபிகேஷன் (Spaghettification) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

கருந்துளைகள் வெறும் அழிவு சக்தி கொண்ட வெற்றிடங்கள் அல்ல; அவை விண்மீன் மண்டலங்களை (Galaxies) நிலைநிறுத்தும் தூண்களாகும். நமது பால்வெளி மண்டலத்தின் (Milky Way) மையத்திலும் சூரியனை விட 40 லட்சம் மடங்கு நிறை கொண்ட ‘சஜிடேரியஸ் ஏ’ (Sagittarius A*) என்ற பிரம்மாண்ட கருந்துளை உள்ளது. இது ஒரு மைய நங்கூரம் போல கோடிக்கணக்கான நட்சத்திரங்களை ஒழுங்கான சுற்றுப்பாதையில் பிடித்து வைக்கிறது. விஞ்ஞானி ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் கண்டறிந்த ‘ஹாக்கிங் கதிர்வீச்சு’ (Hawking Radiation) மூலம் இவை மிக மெதுவாக ஆற்றலை இழக்கின்றன.

காலத்தையும் வெளியையும் ஒரு புள்ளியில் சுருக்கி, பேரண்டத்தை ஒழுங்கமைக்கும் இந்த விசித்திரமான இயற்பியல் கட்டமைப்புகள் பிரபஞ்சத்தின் விந்தையான விதிகளுக்குச் சிறந்த சான்றாகும். இத்தகைய வியக்கத்தக்க படைப்புகளை உருவாக்கிய இறைவனின் பேராற்றலையும் ஞானத்தையும் நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.