நாக்கின் சுவை உணரும் அற்புதம்

நமது நாக்கு என்பது வெறும் சுவையை அறியும் உறுப்பு மட்டுமல்ல; அது வாய்க்குள் இருக்கும் ஒரு அதிநவீன வேதியியல் ஆய்வகம் (Chemical Laboratory) மற்றும் விழிப்புடன் இருக்கும் பாதுகாப்புக் காவலர் ஆகும். இது உணவை உணர்ந்து மூளைக்குத் தகவல் அனுப்பும் ஒரு மிகச் சிறந்த உயிரியல் கருவி (Chemical Signal Transducer) ஆகும்.

கண்ணாடியில் நாக்கை நீட்டிப் பார்த்தால், அதன் மேல் மெல்லிய கம்பளம் போன்ற அல்லது ஸ்ட்ராபெர்ரி பழத்தின் மேல் இருக்கும் சிறிய புள்ளிகள் போன்ற அமைப்புகளைக் காணலாம். இவை பாப்பிலாக்கள் (Papillae) எனப்படும் சிறிய மேடுகள். இந்த பாப்பிலாக்கள் பார்ப்பதற்கு ஒரு சிறிய கடுகு விதை அல்லது துணியில் இருக்கும் வெல்வெட் நூல் போல இருக்கும். இந்த பாப்பிலா மேடுகளின் இடுக்குகளில் சுமார் 2,000 முதல் 10,000 சுவை மொட்டுகள் (Taste Buds) பொதிந்துள்ளன.

ஒரு சுவை மொட்டின் அளவு மிக மிகச் சிறியது; அதாவது ஒரு மெல்லிய மணல் துகளை விடவும் சிறியது (சுமார் 0.05 மில்லிமீட்டர்). இது நமது தலைமுடியின் தடிமனை விட சிறியது. மைக்ரோஸ்கோப் வழியே பார்த்தால், இது ஒரு சிறிய வெங்காய பூண்டு மொட்டு போல காட்சியளிக்கும். ஒவ்வொரு சுவை மொட்டிலும் 50 முதல் 100 வரையிலான சுவை ஏற்பி செல்கள் (Gustatory Receptor Cells) உள்ளன.

நாம் உணவை வாயில் வைத்தவுடன், உமிழ்நீர் (Saliva) அந்த உணவை உடனடியாகக் கரைக்கிறது. உமிழ்நீரில் கரையும் உணவின் வேதியியல் மூலக்கூறுகள், சுவை மொட்டின் நுனியில் உள்ள சுவைத் துளை (Taste Pore) மற்றும் நுண்ணிய மைக்ரோவில்லி (Microvilli) வழியே உள்ளே நுழைகின்றன. அங்கே இருக்கும் வேதியியல் உணரி செல்கள் (Chemoreceptors) உணவில் உள்ள மூலக்கூறுகளை உணர்ந்து அவற்றை மின் சமிக்ஞைகளாக (Electrical Signals) மாற்றுகின்றன. அறிவியல் ரீதியாக இந்தச் செயல்பாட்டை வேதியியல் சமிக்ஞை மாற்றம் (Chemical Signal Transduction) என்பர்.

உருவான இந்த மின் தகவல்கள் மண்டை நரம்புகள் (Cranial Nerves) வழியாக, ஒரு சூப்பர்-பாஸ்ட் கேபிள் மூலம் செல்வது போல மூளையின் சுவைப் பகுதியான கஸ்டேட்டரி கார்டெக்ஸ் (Gustatory Cortex) பகுதிக்கு மின்னல் வேகத்தில் சென்றடைகின்றன. அங்குதான் மூளை நாம் சாப்பிடுவது என்ன சுவை என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறது. கணினி அல்லது வீடியோ கேமில் பட்டனைத் தட்டியவுடன் திரை மாறுவது போல, மில்லி விநாடிகளுக்குள் மூளை ‘ஆஹா, இது அருமையான ஐஸ்கிரீம்!’ என்றோ அல்லது ‘வேண்டாம், இது பாகற்காய் போல கசக்கிறது!’ என்றோ தீர்மானித்து நமக்குத் தெரிவிக்கிறது.

மனித நாக்கு 5 அடிப்படைச் சுவைகளை உணர்கிறது: இனிப்பு (Sweet) – சாக்லேட், பழங்கள் போன்ற ஆற்றல் தரும் குளுக்கோஸைக் கண்டறியும். உவர்ப்பு (Salty) – உப்பு, தாதுக்கள் இருப்பதை உணர்த்துகிறது; உடலின் நீர்ச்சமநிலைக்குத் தேவையான சோடியம் உப்பைக் கண்டறியும். புளிப்பு (Sour) – எலுமிச்சை, மாங்காய் போன்ற அமிலத்தன்மை கொண்ட உணவுகள் அல்லது கெட்டுப்போன உணவை எச்சரிக்கும். கசப்பு (Bitter) – வேப்பிலை, காபி போன்ற சுவைகள்; விஷத்தன்மை கொண்ட தாவரங்கள் மற்றும் ஆபத்தான மருந்துகளை எச்சரிக்கும். உமாமி (Umami) – தக்காளி, சீஸ், காளான் மற்றும் அசைவ உணவுகளில் உள்ள சுவையான புரோட்டீன் சுவை.

இந்த சுவை உணர்வு ஒரு பாதுகாப்புக் கருவியாக மனிதர்களுக்கு உதவியது. காட்டில் வாழ்ந்த ஆதி மனிதன் விஷச் செடிகளைச் சாப்பிட்டுவிடாமல் தடுக்க கசப்புச் சுவை எச்சரித்தது. ஏனென்றால், இயற்கையில் பல நச்சுக்கள் கசப்புத் தன்மையுடன் இருக்கும். சுவை உணர்வு மூளையின் உணர்ச்சி மற்றும் நினைவகப் பகுதியான லிம்பிக் சிஸ்டம் (Limbic System) உடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அதனால்தான், பல வருடங்கள் கழித்து ஒரு குறிப்பிட்ட இனிப்பையோ அல்லது பாட்டியின் சமையலையோ சாப்பிடும்போது, குழந்தைப்பருவ நினைவுகள் உடனடியாக கண்முன்னே வருகின்றன.

கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு மூலக்கூறைத் தொட்டு, அதை உடனே ஒரு நினைவாகவும் சுவையாகவும் மாற்றும் இந்த மூலக்கூறு உணர்தல் (Molecular Sensing) செயல்பாடு, இயற்கையின் வியக்கத்தக்க ஒரு வடிவமைப்பு ஆகும். இத்தகைய நுட்பமான அமைப்புகளைக் கொண்ட நாக்கைப் படைத்து, மனிதனுக்கு சுவை உணர்வை வழங்கிய இறைவனின் ஆற்றலையும் ஞானத்தையும் நாம் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். ஒவ்வொரு சுவை உணர்விலும் அவனது படைப்பின் மகத்துவம் வெளிப்படுகிறது.